Witam
Może zacznę od początku. Przeszłam sobie na dietę, wszystko było ok... waga z czasem spadała a w lustrze ta sama osoba, musialo minac trochę czasu za nim zauwarzyłam rezultaty. Znaczy ja dalej ich nie widzę ale czuję widac mi zebra, na plecach takze je widać, na klacie tez ( mowie klacie bo piersi juz nie mam , niestety) czuje kosci miednicze.. ale czemu ja nie widze ? kazdy puka sie w czolo gdy mowie ze jestem gruba. Ta dieta zamiast mi pomoc tylko pogorszyla moj stan psychiczny. Nie dość ze gdy zjem tylko jedna kanapke i to nawet z wazą light to od razu patrze na brzuch czy nie zrobil sie wiekszy, to w pokarmie widze tylko ilosc kalori. Dla mnie 200 kcl to juz sporo kalori, takze nie jem nawet obiadow pelnowartosciowych, no bo jak skoro staram sie nie przekraczac 100 kcl ? Z czasem patrzenie na kalorie mnie przeroslo i zaczelam zmuszac sie do wymiotow tym bardziej ze cos we mnie pęklo i nie dalam rady panowac nad glodem i jadlam te rzeczy ktoych przy diecie nie moglam jesc, moje ukochane fast foody , buleczki slotkie itp. Po jakims czasie zaczelam wiecej jesc i wiecej. Wkoncu przyszedl czas na konsekwencje, brak okresu, oslabienie i utrata koncentracji, nie moglam nic zapamietac do dzis to mam , musze kawalek czasu poswiecic by przypomniec sobie co wczoraj robilam, poczarnialy mi zęby. Ukrywalam sie z tym tyle czasu, az wkoncu zostalam przylapana. Płacz mamy... jak ja moglam jej to zrobic ? tyle sie wycierpiala prze ze mnie, tyle razy widziala mnie cala pokaleczoną, albo ratowala gdy probowalam sie zabic...tyle razy widziala mnie najebaną w trzy.. tyle razy widziala jak odpierdalam cos po pijaku i teraz to ? . To juz drugi dzien kiedy sie nie zmuszam ( znaczy jesli mam liczyc wczoraj , bo wczoraj jeden raz i to naprawde malutko bo wtedy zjadlam dwa male jogurty i parowkę , to nie zmuszam sie dzien) ciezko jest, biore jakies tablety ktore obnizaja apetyt. Musze malo jesc i male porcje by zwezic zaladek. Pisze to bo szukam wsparcia. Ciezko mi zyc ze sobą, bo ta osoba to nie jestem ja. Chciala bym byc szczupla. Najgorsze jest to ze niedowaze bo przy wzroscie 171 wazę 54-5 kg, a mimo to patrze na siebie jak na grubasa, nie moge sie pogodzic z tym ze moje dwie siostry sa jak patyki a mi natura dala grube kosci i taka wieksza pusturę. Chciala bym zrzucic jeszcze 5-6 kg ale nie wiem czy starczy mi sil psychicznych i fizycznych ;(
Oj sie troche rozpisalam, ale musialam sie wygadac gdzies bo jestem skryta osoba by to mowic komus w realu. A pozatym nikt mnie nie rozumie, mowią do mnie ze to nie problem, ze ludzie maja gorsze problemy ... ze nie powinno to byc priorytetem. Ale to ciagle jest, ciagle siedzi mi w glowie.. zjem i caly czas lukam brzuch .. wiem ze to normallne ze gdy ktos cos zje to brzuch wiekszy sie robi, pokarm sie strawi i spali i brzuch znow jest normalny.. ale dla mnie to koszmar ten odcinek czasowy , zanim zmniejszy sie brzuch, wtedy biorę poduszkę i klade na brzuch , albo gdy biore prysznic to leje wode na brzuch i masuje bo mysle ze takim sposobem sie splaszczy. Co ja mam robic ? psycholog ? psychiatra ?
- Megiiii654
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Podobne tematy
Jeśli prawdą jest to, co napisałaś to rzeczywiście potrzebne jest Tobie wsparcie.
To tutaj, na forum, w przypadku bulimii to za mało. Koniecznie idź do psychologa i psychiatry. Są to odpowiedni specjaliści do Twego problemu, bo oprócz normalnego wygadania, potrzebna jest Tobie terapia i farmakologiczna, i psychologiczna.
Trzymam kciuki. 
Jest tak jak napisał Wielokropek.Dodałabym jeszcze że pomoc potrzebna jest również Twojej mamie. Z bólu i bezsilności oskarża Ciebie i zapomina jak bardzo cierpisz.Dobrze że odważyłaś się napisać o swoim problemem,świetnie że prosisz o wsparcie - to znaczy że jesteś świadoma tego że jest Ci potrzebna pomoc.Ale forum to nie rozwiązanie - trzeba wyjść do ludzi..Nic nie pomoże samotne siedzenie przed komputerem ...
- sista33
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
Oj dziewczyno, to nie jest tylko bulimia, ty masz już umysł anorektyczki. Ale Cię pocieszę. Jeżeli natychmiast zaczniesz leczenia psychiatryczne i masz na to pieniądze, to jest wielka szansa że się wyleczysz. Wygląda na to, że bulimia się do Ciebie przyplątała w wyniku głodówek i diet, a tak na prawdę jesteś anorektyczką. Masz więc więc szansę na wyjście z tego.
Jeżeli zaś to przede wszystkim bulimia, to szanse na wyleczenie (nawet z pomocą psychiatrów, ośrodków zamkniętych itd) są nikłe bez Twojego silnego zaangażowania. Walka z bulimią to walka z samym sobą, więc jak Ty nie będziesz chciała się jej przeciwstawić, to nie wygrasz.
Bolesna prawda, ale prawda. Nie będę Cię oszukiwać, zbyt wiele lat w tym siedzę.
Napisze to co na innych forach - mam 33 lata, bulimię mam 10 lat z czego ponad 4 lata nie wymiotuję. Sama o to zadbałam i sama każdego dnia świadomie walczę z bulimią i ochotą obżerania się.
Jeżeli chcesz się komuś wyżalić - zapraszam 
pisz na maila - sista32@wp.pl
Pomogę w każdej kwestii, odpowiem na każde pytanie i co najważniejsze - wiem jak się czujesz i jak bardzo cierpisz
Pozdrawiam
Siostra
5 2011-08-11 22:19:56 Ostatnio edytowany przez joska (2011-08-11 22:21:02)
Witajcie dziewczyny...
cieszę sięm że mogę tutaj wpaść i wurzucić z głowy ten cały śmietnik, który głowa naprowadziła.
Bulimia, bez wątpienia Pani B jest ze mna już od liceum, a teraz mam 27 lat. Zaczeło się, gdy miałam schudnąć, spost i sport, a ważyłam zbyt wiele to i dieta za dieta, tydzień za tygodniem, tak to za mna chodzilo, najpierw herbatki, poźniej nauczylam się wymiotowac i to do takiej perfekcji, ze juz nie slychac w rodzinnym domu, gdzie się wszystko zaczeło. Tak, szukam akceptacji, inne kobiety mówią, że marzą o takiej sylwetce, waska w pasie, ale posladki i uda w mej glowie sa koszmarem! w domu problem z mama, ciagle nie dosc dobre wybory zyciowe, a ze byl alkohol w dziecinstwie, to i brak diecezyjnosci we mnie, choć wiem, ze wiele roznych teorii, . Mieszkam juz sama i gdy na pulce jest zbyt wiele, co można zrobić z niczego to i kibelek jest moim przyjacielem, oczywiscie i sauna i silownia tez jest, z tym, ze najgorsze jest to, ze pracuje w gastronomii juz pare ladnych lat.Psycholog juz niejeden, jak i cala teoria na pamiec niemalze wyryta, ale ja.... nie potrafie sie ani otworzyc na przyjaciol, ani pojsc do kolejnego specjalisty, ktory znow bedzie grzebal w rodzinnych problemach bez skutecznie, ja wiem, ze problem musze sama rozwiazac i zmierzyc sie z walka, ale tak bardzo nie potrafie zebrac sie w tym. Pękam, gdy pojawi sie znajomy zapach, smak. teraz poszukuje pracy w trosce o siebie, powiedzcie mni, czy jesli nie bede pracowac z jedzeniem to bedzie duzo latwiejsze , czy jest ona B taka sprytna, ze i tak bedzie moim cieniem... prosze pomozcie, bo ja sama siebie juz am czasem dosc, wiem, zalosne, bo przecueż nikt inny jak ja nie wklada tych bzdur do glowy 
:*
Megii przepraszam, ze ci sie tu wcielam, ale ja nie ogarnelam jeszcze tego forum inie wierm jak tu wskakiwac :?
- sista33
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
Mogę pomóc joska i nie żartuję z tym
Powtórzę więc Tobie to co innym dziewczynom - mam 33 lata, 10 lat bulimii. Od 4 lat nie wymiotuję. Podobnie jak Ty zawsze jakiś sport, siłownia, sauna i wreszcie znalazłam swoje metody na Bulimię.
Ona Cię nie zostawi jak odejdziesz z obecnego zawodu. Nie uciekaj przed nią i nie walcz. Pomogę, ale proszę napisz do mnie na maila - sista32@wp.pl
Nie chce spamować forum, a dodatkowo możemy sobie pisać, co tylko głowa wymyśli
Pisz - czekam, odważ się 
Cześć. Mam 21lat i nie chce mi sie żyć.
To już 2lata kiedy wymiotuje. Nieeee żygam raz, czy dwa w tygodniu, bo przez ponad rok żygam codziennie po 2-3razy i mam dość, ale nie potrafie przestać.
Chciałabym cofnąć czas, żebym była taka grubsza jak kiedyś ale szcześliwa. Szczerze-nie wierze w to że z tego wyjde, ale pisze o tym bo już nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać.
Moja rodzina wie- mama-na poczatku mi pomagala-zapisala do psychiatry, psychologa itd. ale dziś już mnie nienawidzi za to żyganie. Wyzywa mnie od bulimiczki, że jestem nic nie warta Wiem to doskonale ale to strasznie boli. Nie mam już w nikim wsparcia i nikt mi już nie pomoże.
Wie moj brat, ciotki, babcia- oni wszyscy mnie tylko gnebią i mówia że to moja wina że wymioruje. Oni myślą że ja to lubie i nikt nie chce mi uwierzyć że też chciałabym normalnie żyć-jak inni, ale nie umiem z tym skonczyć. Nie potrafią mnie zrozumieć, nikt nie wie co ja czuje w środku i jak to jest meczyć się z ta głupia chorobą.
To moja wina, ale już nie mam dłużej siły.
Przez bulimie straciłam chlopaka, wszystkich przyjaciol-wolałam zostawać w domu i wymiotować. Dziś już nigdzie nie wychodze, tylko do sklepu po jedzenie i spowrotem.
W moim życiu nie ma nic pozytywnego, straciłam wszystko, cały sens życia. W październiku rozpoczynam 3rok studiów- ale nie wróce tam- nie chce widzieć nikogo ani nikomu sie pokazywac w tym stanie.
Na pierwszym roku nie było tak źle ale na drugim roku notorycznie wychodzxilam z ćwiczen i wykladow po to zeby jechac do domu i żygać. Prawie zawaliłam tamten rok. Co to za życie?
Czasami myśle żeby się zabić- wtedy wszyscy by odetchneli z ulgą, ale problem w tym że ja sie boje śmierci. Tzn. boję sie zabić, brakuje mi odwagi.... Gdybym byla na tyle odwazna , ale nawet tego nie potrafie.
Licze na to że może ta bulimia mnie zabije, ale ile jeszcze. Czasami wymiotuje krwią, mdleje, mam drgawki po wymiotach, ale nie wiem co to oznacza- czy już bliżej niż dalej. Nie wiem
- sista33
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
O mój boshe PAULINKO halooo BULIMIA NIE JEST TWOJĄ WINĄ SKARBIE!!
Nie mogę czytać tego jak cierpisz :* Słonko to wszystko nie tak jak widzisz, Twoja rozpacz nie pozwala dostrzec Ci pozytywów życia !! BŁAGAM DAJ SOBIE POMÓC! NAPISZ DO MNIE JAK NAJSZYBCIEJ na maila; sista32@wp.pl
Już wyżej są moje posty. Wiedz, że też jestem bulimiczką z tym, ze ponad 4 lata udaje mi się nie wymiotować. Pisze do mnie już masa dziewczyn, napisz i TY, nie bądź sama. Chodź pogadamy na spokojnie, tylko nie zostawaj z tym wszystkim sama :*
CZEKAM NA maila z niecierpliwością :>
Pozdrawiam
Siostra
- panna_m
- Woman In Red
- Nieaktywny
Moja rodzina wie- mama-na poczatku mi pomagala-zapisala do psychiatry, psychologa itd. ale dziś już mnie nienawidzi za to żyganie. Wyzywa mnie od bulimiczki, że jestem nic nie warta
Wie moj brat, ciotki, babcia- oni wszyscy mnie tylko gnebią i mówia że to moja wina że wymioruje. Oni myślą że ja to lubie i nikt nie chce mi uwierzyć że też chciałabym normalnie żyć-jak inni, ale nie umiem z tym skonczyć.
Przede wszystkim nie daj sobie wmówić, że to Twoja wina, bo ani bulimia, ani też anoreksja NIE JEST fanaberią, to się leczy! Zmień psychologa i psychiatrę i nie poddawaj się! Trzymam kciuki
- Megiiii654
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Cześć. Mam 21lat i nie chce mi sie żyć.
To już 2lata kiedy wymiotuje. Nieeee żygam raz, czy dwa w tygodniu, bo przez ponad rok żygam codziennie po 2-3razy i mam dość, ale nie potrafie przestać.
Chciałabym cofnąć czas, żebym była taka grubsza jak kiedyś ale szcześliwa. Szczerze-nie wierze w to że z tego wyjde, ale pisze o tym bo już nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać.Moja rodzina wie- mama-na poczatku mi pomagala-zapisala do psychiatry, psychologa itd. ale dziś już mnie nienawidzi za to żyganie. Wyzywa mnie od bulimiczki, że jestem nic nie warta
Wie moj brat, ciotki, babcia- oni wszyscy mnie tylko gnebią i mówia że to moja wina że wymioruje. Oni myślą że ja to lubie i nikt nie chce mi uwierzyć że też chciałabym normalnie żyć-jak inni, ale nie umiem z tym skonczyć. Nie potrafią mnie zrozumieć, nikt nie wie co ja czuje w środku i jak to jest meczyć się z ta głupia chorobą.
To moja wina, ale już nie mam dłużej siły.
Przez bulimie straciłam chlopaka, wszystkich przyjaciol-wolałam zostawać w domu i wymiotować. Dziś już nigdzie nie wychodze, tylko do sklepu po jedzenie i spowrotem.
W moim życiu nie ma nic pozytywnego, straciłam wszystko, cały sens życia. W październiku rozpoczynam 3rok studiów- ale nie wróce tam- nie chce widzieć nikogo ani nikomu sie pokazywac w tym stanie.
Na pierwszym roku nie było tak źle ale na drugim roku notorycznie wychodzxilam z ćwiczen i wykladow po to zeby jechac do domu i żygać. Prawie zawaliłam tamten rok. Co to za życie?Czasami myśle żeby się zabić- wtedy wszyscy by odetchneli z ulgą, ale problem w tym że ja sie boje śmierci. Tzn. boję sie zabić, brakuje mi odwagi....
Licze na to że może ta bulimia mnie zabije, ale ile jeszcze. Czasami wymiotuje krwią, mdleje, mam drgawki po wymiotach, ale nie wiem co to oznacza- czy już bliżej niż dalej. Nie wiem
Dopiero teraz udało mi się wejść na neta bo tyle czasu już go nie mam... koszmar !! ;/
A co do cytatu.. skad jestes ???? to straszne co piszesz, az nie chce sie wierzyc na szczescie jest takie cos jak internet, tu mozesz wyzalic sie osobom o podobnym problemie. Ja moze wymiotuje krocej, ale tak samo jak Ty, kilka razy dziennie.. narazie moje konsekwencje sa takie, że nie mam miesiaczki , brak koncentracji w ogole nie pamietam co robilam wczoraj.. jest mi bardzo ciezko.. rodzina wie o tym ale ich pomoc konczy sie na tym .. '' magda nie rzygaj bo bede cie pilnowac!!! '' co po tym jak zjem i tak za mna nie ida ... wyszlo ze nawet przytylam bo organizm szybko mi spala te bardzo kaloryczne zarcie bo wie ze zaraz zostaniw ono silą ''wyrzucone'' .. nie wiem jak mam z tym sobie radzic ;(( tak mi zle ze sobą ;(( juz tydziern minal kiedy placzę jak sie widzę , doszlo do tego ze gdy sie kompie to nie patrze w ogole na siebie , nie mogę... ;((( proszę pomożcie ;((
- Megiiii654
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Jeśli prawdą jest to, co napisałaś to rzeczywiście potrzebne jest Tobie wsparcie.
To tutaj, na forum, w przypadku bulimii to za mało. Koniecznie idź do psychologa i psychiatry. Są to odpowiedni specjaliści do Twego problemu, bo oprócz normalnego wygadania, potrzebna jest Tobie terapia i farmakologiczna, i psychologiczna.
Trzymam kciuki.
psycholog nic nie pomoże, kiedys bylami nie bylo warto.. naprawdę... Psychiatra, wysłał mnie na psychoterapię, ale wiem że takie coś nie jest dla mnie. Jestem za bardzo zamknieta w sobie osobą. Sa tak zajecie np. z rysunku, kiedy mosisz opowiedz o dziele i opowiedziec jakie emocje w tobie wywoluje.. ja tak nie potrafie,, bo np. w szkole gdy nauczyciel zadawaj pytanie klasie i wiedzialam odpowiedziec to nigdy w zyciu sie nie zglaszalam .. poprosru taka jestem.. tym bardzie3j musiala bym tam jezdzic codzie3nnie.. skad kasa ?? ehh
- Megiiii654
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Jest tak jak napisał Wielokropek.Dodałabym jeszcze że pomoc potrzebna jest również Twojej mamie. Z bólu i bezsilności oskarża Ciebie i zapomina jak bardzo cierpisz.Dobrze że odważyłaś się napisać o swoim problemem,świetnie że prosisz o wsparcie - to znaczy że jesteś świadoma tego że jest Ci potrzebna pomoc.Ale forum to nie rozwiązanie - trzeba wyjść do ludzi..Nic nie pomoże samotne siedzenie przed komputerem ...
tak jak napisalam wczesniej, jestem za bardzo zamknieta sooba w sobie by prosic o pomocw ''realnym '' swiecie
Oczywiscie ze mam swiadomosc tego ze zle robie, ale ta swiadomosc to za malo bym przestala
- sista33
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
hej hej dziewczyny ^^ wróciłam wreszcie
no aż się stęskniłam!!
Megiii pocieszę Cię - nie tylko Ty jesteś nieśmiała ;D wiesz, że masa bulimiczek to tak na prawdę bardzo nieśmiałe osoby, które udają przebojowe, odważne, dużo gadają, ale w środku, to spłoszone króliczki ;D
W szkole zachowywałam się tak jak Ty wiesz xD nigdy się nie zgłaszałam do odpowiedzi hehe Wiele lat minęło, zanim się odważyłam. Ale raczej byłam na lekcjach cicha, gdzieś tam na końcu i najlepiej pod ścianą.
Wiesz, co jest najważniejsze, że MASZ TYLE ODWAGI by tu pisać, by jednak szukać jakiegoś wyjścia z beznadziejnej sytuacji.
Masz siłę dziewczyno, tylko trzeba ją z Ciebie wykrzesać
Megi skarbie - to chyba Ty napisałaś do mnie na maila ?! tak?? jak tak, to super, to tam będziemy sobie pisać, gawędzić. A tu będziemy wspierać "nasze nowe" bulimiczki.
Chcę żebyście wszystkie wiedziały - W WAS JEST SIŁA DO WALKI Z BULIMIĄ, KAŻDA Z WAS MOŻE SAMA JĄ POWOLI WYRZUCAĆ ZE SWEGO ŚWIATA ;>
są na to sposoby, naprawdę ^^
piszcie do Siorki na maila ; sista32@wp.pl
każdej z was przekażę swoją wiedzę o bulimii i walce z tą "wredotą"
3majcie się i czekam na maile
Pozdrawiam
Siostra
- karolajjjna_?
- Netbabeczka
- Nieaktywny
hej.... czytam Twoja historię z uwagą...coś o tym wiem ale nie o mnie tu chodzi lecz o Cb ..gadania ludzi,że są większe problemy a może właśnie chodzi o to ,żeby choć raz spojrzał na Cb jak na kogoś kto ma poważny problem ,z którym sama sobie na pewno nie poradzisz...Psycholog Ci nie pomoże tu jest potrzebna pomoc psychiatry i jeżeli jest to zaawansowany stopień (jak w Twoim przypadku) pomóc Ci jedynie może ośrodek pod warunkiem ,że sama będziesz chciała o siebie zawalczyć i Twoje otocznie najbliższe Mama...o Tacie nic nie piszesz??więc czy mogę podejrzewać,że cos w tym aspekcie jest nie tak ,może to jest powód ''zajadania problemów'' ? Często się zaczyna od pozornie zwykłej diety a kończy właśnie na zaburzeniu odżywiania.Jeżeli pójdziesz do psychiatry dostaniesz leki właśnie na obniżenie apetytu ale one są dobre do następnego problemy ,do następnego zajedzenia problemu i w końcu do następnych wymiotów ...Terapia polega na terapii rodzinnej -otoczenie musi nauczyć się postępować z Tobą z Twoimi problemami Oni też muszą zawalczyć o Cb bo niestety bulimiczką ,anorektyczką czy alkoholikiem pozostajesz do końca życia mimo ,że nie pijesz czy nie wymiotujesz....Jeżeli będziesz chciała pogadać o czym kolwiek może się po prostu najzwyczajniej w świecie wygadac,wyśmiać czy wypłakać napisz do mnie 10597791 mój num gg...Karolina
- Megiiii654
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Osrodek nie bardzo wchodzi w gre, bo jak cos najblizszy taki osrodek to warszawa , a ja na podlasiu mieszkam. Do tego dochodzi szkola choc 2-3 razy w tygodniu ale jednak musze tam chodzic. Jestem juz na ostatnim roku, musze sie przygotowywac, nie mam czasu na osrodek. Ale przyznam, kupilam niedawno dobre tabletki ' chitosan' nie czuje wogole glodu ( psychiczny wiadomo ze jest, ma sie na cos ochotę, ale dzieki temu ze fizycznie nie odczuwam to i wytrzymac jakos sie da ) wiec teraz wymiotuje co drugi - 3 dzien. I tak jest dobrze. Pytasz o tatę, tata jest ale nie cielesnie tzn. jest za granicą i od kad pamietam zawse gdzies byl daleko. Jakos sobie radze i naprawde uwierzylam ze dam radę, bedzie dobrze... musi byc.. Przeed chwilą poklucilam sie z miloscia mego zycia, jest mi CHOL...NIE SMUTNO ;( .. I ??? nie poszlam do kuchni by sie wyzyc tylko od razu na kompa do Was by troche sie wyzalic :* Czyli chyba naprawde jestem na dpbrej drodze ? Dzieki ze wspieracie mnie, to dla mnie naprawde bardzo wazne ;**
Trzymam kciuki. Mocno!
- sista33
- O krok od uzależnienia
- Nieaktywny
ja zaś jeszcze raz się przypomnę heh dawno mnie tu nie było ;D
dziewczyny jeżeli szczerze chcecie wyjść z choroby, odsuwać ją na spokojnie i bez stresów - piszcie do mnie. Ja wciąż pomagam nowym bulimiczkom i są sukcesy!
spójrzcie na te maile:
Karolina, lat 17, bulimia od 4 lat - to co napisała mi 2 dni temu ^^
"Mi już też do ciebie teskno było
A wiec tak: 29 dnia postu, jak na ironie 11 listopada wrócił zaborca. Byłam potwornie zestresowana, stres właził we mnie drzwiami i oknami. Ale musze powiedziec ze to była jednorazówa. Dzisiaj 8 dzien świetości Ale wczoraj zjadłam cała czekolade ( na 2 tury) i 3 kromki białego chleba z serem i szynka (mniam) na kolacje Musze dodac ze jadłam i jechałam jednoczesnie na rowerku xd
Ja jem 5 posiłkow, czasami kolacji nie jem. i sie pochwale. od wrzesnia schudłam 6 kg taki paradoksik, bo odką przestałam rzygac zaczełma naprawde chudnac
I teraz waze 75 kg i mam taki cel ze do studniówki schudne do 62 i ani grama więcej. (182cm. Studniówka za rok ponad)
O i kupiłam sobie ciężarki i ,,pakuje" xd
I znalazłam cos i sie w tym zakochałam <3 JOGA Ma swietny wpływ na ciało i nastawienie, odprężenie. tu sa cw a ja chce oprócz tego do ,,speca" chodzic zeby mi pokazał prawidłowo wszystko.
i napaliłam sie tez na medytacje. Pomaga na koncentracje i zasypianie. To z zasypianiem wypróbowałam. Moment i usnełam a zwykle mam z tym problem.
Polecam naprawde. ( jejj, gadam jak w jakis telezakupach)
A tata mi z holandii przywiózł słodycze to schowałam je do specjalnego pudełka i nie stały sie ofiarami potwora tylko Karolinki ( ale po kawałeczku czasem , ( no dobra wczoraj Karolinka sie cała czekolada poczęstowała xd))
A co do rad to chetnie skorzystam ze scieranych jabłek, chociaz i tak jem przynajmniej jedno dziennie. O i pokochałam miłóścia odwzajemnioną ogórki kiszone
i to chyba wszystko
Buziole i enjoy my email
Ps. Zielona herbata rządzi!"
a to kolejna dziewczyna!
Joasia, lat 19, bulimia od 3 lat i to napisała wczoraj:
"Kochana! Będziesz ze mnie bardzo dumna! U mnie nadal czysto! Rozumiesz! To już będzie ponad miesiąc.Sama przestałam już liczyć. W ogóle o tym nie myślę.
Właśnie wróciłam z gór. Było cudownie.Pogoda spisała się na medal. Możesz być z siebie bardzo dumna. Ogromnie mi pomogłaś. Kto by pomyślał,że jeszcze 3 miesiące temu wymiotowałam codziennie! SUper "
Takich dziewczyn i kobiet jest już więcej!!!
SĄ EFEKTY wspólnej walki z bulimią, PISZCIE DO MNIE, WIEM JAK POKONYWAĆ BULIMIĘ I WRACAĆ DO ŻYCIA I SZCZĘŚCIA. Już niedługo będzie o tym książka! Błagam nie zostawajcie same z bulimią! piszcie do mnie - pomogę ;*
jeszcze raz mój mail;
sista32@wp.pl
czekam na Was
Milena
18 2012-05-31 17:59:16 Ostatnio edytowany przez Kasai (2012-05-31 18:46:09)
- Kasai
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Mam pytanko. Czy ta książka jest ogólnodostępna w księgarniach?
Mnie się udało przezwyciężyć klasyczne objawy bulimii. Nie objadam się, nie wymiotuję. Ale nie wróciłam do "normalności". O tym napisałam w oddzielnym wątku.
wlasnie zdalam sobie sprawe z tego,ze i ja potrzebuje pomocy.wlasciwie podejrzewalam siebie juz wczesniej o poczatki bulimii,ale balam sie do tego przyznac,przede wszystkim wlasnie przed sama soba!!!staram sie normalnie odzywiac,wmawiajac sobie,ze wszystko co zjadlam jest zdrowe,potrzebne mnie i mojemu organizmowi do prawidlowego funkcjonowania,ale tak juz sobie zakodowalam,ze wszystko co przechodzi mi przez gardlo,musi stamtad czym predzej zniknac! i nie ma tutaj znaczenia czy wciagnelam zdrowa,pysznie wygladajaca salatke,kefir czy paczke czipsow!reakcja jest natychmiastowa:bliskie spotkanie z muszla klozetowa i to poczucie blogosci,gdy wszystko co wg mnie niepotrzebnie znalazlo sie w moim zoladku wyladowalo w odplywie sciekowym...i wiecie czego najbatrdziej mi zal?! nie zdrowia,zniszcznych zebow,zdartej psychiki,do tego zdazylam przywyknac,najbardziej zal mi jedzenia,ktore wlasnie wyrzucilam!
Jeśli dopiero zaczynasz,,przygode,, z bulimią masz duże szansd żeby sie z niej wyleczyc. Bulimia wykancza dusze i ciało wiem o tym bardzo dobrze choruje na nią już 10lat od ponad roku chodze do psychologa od 6 do psychiatry lecząc sie na depresje dopiero jakieś półtora roku temu spytałam sie czy to normalne że wymiotuje pojedzeniu po pół roku zdecydowałam sie na psychologa. Wswojej głowie uroiłam sobie że niemam prawa prosić o pomoc bo jestem za gruba mam 164cm moja waga wahała sie od 52-60 kg doszłam do momentu gdzię ważyłam 44kg byłam wykonczona fizycznie i psychicznie bałam sie jesć ,unikałam ludzi po to by przy nich niemusiec nic spożywać, by móc w spokoju wymiotowac . Obecnie jest lepiej czasami wymiotuje raz dziennie a jak mam dobry czas raz w tygodniu to i tak lepiej niż 3,4 razy dziennie. Waże 58kg i maże by to zżucić ale mysle że niewarto wiem że stan w którym jestem niejest idealny ale jak to mówi psycholog do którego chodze,, 4 dni bez wymiotowania na 10lat choroby to dużo,, , wiem że musze walczyć ale trzeba po to by móc docenić to co odbiera nam ta choroba. Mi odbiera godnośc bo co w tym fajnego kleczeć nad swoimi żygami i starać sie nie zemdleć w muszle klozetową.
Witajcie dziewczyny...Mam 23lata od prawie 3lat choruje na bulimie.jest mi tak samo bardzo ciezko jak wam.Probuje z tym walczyc-niestety sama.Bliskie mi osoby zawiodly.Najbardziej zawiodl mnie moj chlopak,a myslalam ze moge na niego liczyc.Obecnie jestem poza granica,przed wyjazdem do pracy tutaj wmawialam sobie,ze jak wyjade to wroce zdrowa.Niestety minely dwa tyg od kiedy jestem w danii i praktycznie codziennie wymiotuje.nie radze sobie zupelnie.Zycie mnie dobija,nie wiem czy wogole warto mi zyc tak dalej.Nie potrafie nic normalnego zjesc.jeden dzien jest dobrze to znow nastepne kilka wymiotuje i tak naprzemiennie,czasami mam juz dosc. Po kazdej porazce patrze w lustro i wyzywam siebie i czuje taki wstret do samej siebie i na nowo skladam obietnice,ze teraz wezme sie w garsc,ale tak nigdy nie jest,nie udaje mi sie.trace nadzieje,ze to sie kiedys zmieni.Chcialabym z kims porozmawiac o wszystkich moich napadach,o tych zlych dniach i o mnie. Potrzebuje rozmowy z kims kto mnie zrozumie wyslucha,tylko z osoba w podobnej sytuacji moge tak porozmawiac oczekujac zrozumienia. Jest mi ciezko zyc.Nienawidze siebie.
Witam.Od dziecka miałam niedowage,co łączyło sie z wiecznym dogryzaniem ze strony rówieśników,rodziców,rodziny...byłam zwyczajnym niejadkiem...zmieniło sie to jak poznałam mojego obecnego męża:)potrafił zjeśc i jego rodzina też,a Ja się do nich dołaczyłam.Nauczyłam się jesc,rodzina się cieszyła,znajomi przestali nabijać,miałam wtedy już 14/15 lat:)z mężem jestem do dzis dnia,mąż sporo przytył od tego czasu mamy juz po 30 lat:)wiadomo każdy się zmienia.Piszę o swoim dojrzewaniu poniewaz myśle,ze gdzieś to zaważyło na życiu codziennym.Nie wiem co się dzieje....mamy 2 synów młodszy urodził sie 3 lata temu,kocham swoja rodzinkę nad życie ,ale wszystko się zmieniło odkąd maluszek skończył 2latka,czyli ok roku temu.Moje ciało sie zmieniło w gronie znajomych tylko ja zostałam 2 razy mamą wiec moje kolezanki mają nienaganne sywetki,zaczeło się!!!!Uwielbiam jeść,kocham urozmaicenia kulinarne,kocham jeśc i tak jem, jem,jem....i nie zmuszam sie do wymiotów ,ale zaczynam o tym myśleć,czasem zjem dużą ilość "czegoś"mieszam wszystko co wleci w ręc,aż poczuję, że juz koniec ,wystarczy,bo przychodzi masakryczna myśl,ze juz gdzieś sie to odkłada. Dziwne ?jedzenie mie nie brzydzi,tylko to jak wygladam jak mi sie wszystko w brzuch odkłada jak wisi tu i tam....a mam 170 cm wzrostu i waże 55 kg,mnie to przeraża,chce sie odchudzać,zaczynam myslec jak można spalić,co robić zeby to z siebie wywalić,ale myśl o wymiotach mnie przerasta!na sport nie mam czasu i siły ,a nie wiem co mam zrobic zeby przestać jeśc ,ograniczyc sie do minimum,wiem ze to chore ze moje mysli staja sie idiotyczne,ale nie chce jesc.Wstaje rano nie jem sniadania wypijam 2 kawy,zaliczam toalete(fizologia z rana)Lece do pracy i do godz 12tej mnie ssie,potem przychodzi taki głód ,ze musze to nadrobić obiadam sie i siędze potem i płacze ze nawet nie jestm w stanie tego z siebie wyrzucić bo jak juz wspomniałam nie jestem w stanie sie zmusic do wymiotów.nie. Powiedzcie mi czy to Ja jestem walnieta,czy mam jakis spaczony obraz pieknej ,szczupłej kobiety,czy poprostu zaczyna sie ze mna cos dziac?pozdrawiam.B:/
- she1723
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Cześc kobietko. Mam ten sam problem i też kiedy miałam około 16lat raz się zdarzyło, że się okaleczyłam po rozwodzie rodziców. Raz też zostałam odratowana w szpitalu po połknięciu kilkunastu tabletek na serce... to był chyba cud. Od tamtego czasu zdążyłam otrzec się o anoreksje, obecnie choruję na bulimie. Nie jestes sama... i nie słuchaj kiedy mówią Ci " ludzie mają większe problemy ". Tylko bulimiczka zrozumie bulimiczkę. Normalny człowiek przeważnie to bagatelizuje. Ale trzymam za nas kciuki. pozdrawiam.