Ja i jego kumple- czy przesadzam?

busiu uwazam, ze wszystko byloby dobrze, gdyby on od razu mowil Ci o swoich planach, a nie zmienial je co parę godzin np.
''Kochanie, dzis nie zobaczymy sie, bo chce wieczor spedzic z kumplami, ale obiecuje,ze jutro zobaczymy sie o 18 i bedziemy robic to, na co masz ochotę'' - wtedy sytuacja bylaby czysta i klarowna. A tak, to Ty sie denerwujesz, on sie niczym nie przejmuje i mysli,ze jest okej.

Poza tym Wielokropek ma duzo racji. Nauczulas go, ze jestes zawsze na jego chocby najmniejsze skinienie, ze zawsze bedziesz wtedy, gdy on tego potrzebuje, nawet kosztem tego, ze bedziesz zmeczona, niewyspana itd.

Spróbuj z nim porozmawiac. Jezeli kolejny raz nie zrozumie, to potraktuj go taką samą bronią. Trochę dystansu.
Zajmij sie bardziej swoim zyciem, zrob cos dla siebie (moze masz jakies hobby?), wyjdz gdzies z przyjaciolmi, ale bez niego. Powinno podzialac.

Poza tym uwazam, ze takie zachowanie go nie dyskalifikuje jako potencjalnego kandydata na męża
Mysle, ze dojdziecie do porozumienia. Zycze powodzenia!

busiu i jak? Zmieniło się coś? Rozmawialiście?

Busiu - będzie dobrze - bo Ty jesteś bardzo mądra kobietka. Przekleję Ci mojego posta pasującego jak ulał i w tym temacie - bo ja swego czasu też taka byłam - no serce na dłoni, konie można kraść, etc ale natura ludzka przewrotną jest, nawet jak się kocha. Poczytaj trochę i wyciągaj wnioski o mendowatej koleżance z forum

Oto moje wypociny:

Ha, bo zasad panujących w miłości trzeba się nauczyć tak jak uczysz się jazdy samochodem. Nie chodzi mi tylko o zasadę ograniczonego zaufania - przynajmniej na początku (początek = pojęcie względne) ale o ogólnie panujące zasady równorzędnego traktowania uczestników ruchu przez zasady prawa drogowego, czy tam kodeksu.

A najczęsciej jest tak, że wsiada się do bryki, która z zewnątrz wygląda super, a w trakcie jazdy okazuje się że rzęch. Pierwsze kilometry przejedziesz siłą rozpędu a potem lipa. Ładujesz kasę, czas, energię etc -  z facetami identycznie - ale to tylko moje subiektywne zdanie.

Napiszę jak ja "testowałam" mojego obecnego męża. Te koleżanki, które czytały wątek o drzewie wiedzą, ze po krótkiej znajomości, kolega zaprosił mnie do swojego domu w Holandii, abym przekonala się że nie czeka tam żona z czwórką dzieci, poznała jego znajomych, etc. Tak też się stało. Kolega wziął tydzień urlopu aby dotrzymywać mi towarzystwa, jeśli będę miala tylko ochotę - mogę zostać do końca życia. No więc - mianowałam się absolutną udzielną księżną i primadonną. Nie robiłam nic. NIC. Najczęściej powielanym przez mnie we wcześniejszych związkach błędem było pokazanie osobie na której mi zależało jaką to też wspaniałą jestem kobietą, kochanką, gospodynią, kuchareczką. Teraz absolutnie nic.

Po tygodniu zapewnionych mi maksymalnych rozrywek łącznie z łaskawie przyjętym weekendowym wypadem do Paryża - kolega miał urodziny i zapragnął je świętować w moim towarzystwie - stwierdziłam że rżnąc primadonnę - zrobiłam właściwie. Bo to co dla mnie było rżnięciem primadonny, dla niego było po prostu normą - bo o kobietę trzeba dbać, należy ją zdobywać i adorować. Zastanawiałam się, że jeszcze z pięć lat wcześniej pewnie słysząc że ten Paryż jest na jego urodziny - nie dosyć że pokryłabym połowę kosztów wyjazdu, to może i bym była na tyle skretyniała że pokryłabym wszystkie koszty - no bo urodziny ma. I znowu z fajnego faceta zrobiłby się rozpuszczony sukinkot.

A tak - pokazałam mu co fajniejsze atrakcje miasta (już raz byłam) a on był przeszczęśliwy.

Po powrocie - on musiał wrócić do pracy - ja zgodziłam się jeszcze zostać. Nie gotowałam, nie sprzątałam, nie robiłam zakupów, prałam wyłącznie moje rzeczy. On przyjeżdżał z pracy - robił to wszystko co zrobione być powinno łącznie z codziennym pysznym obiadkiem tudzież wypadem do knajpy i zabawiał mnie wieczorami: krótkie wycieczki, kino, etc, w weekendy zwiedzanie i umilanie mi czasu.

Czasami siadałam i myślałam: Jezu taki fajny facet, a ja robię z siebie taką francę. Poprzedni byli nie do przeżycia, a ja im nadskakiwałam - to jemu należy się nadskakiwanie. Ale zaraz przywoływałam się do porządku - teraz moja kolej! Znosił to dzielnie, ale znaków "znoszenia" nie było żadnych. On po prostu taki był. Wróciłam do domu, przemyślałam sprawę i przy kolejnej wizycie wzięłam na siebie maleńkie ciut obowiązków. Co to były za zachwyty! Jakież komplementa! Codziennie kwiaty, cuda wianki. I już wiedziałam że zrobiłam dobrze - gdybym była taka jak zwykle - tak jak jestem teraz jako żona - kompletnie odsłonięta i prawie bezbronna - zmarnowałabym faceta.

Jak teraz czytam temat sprzed ponad pół roku, to śmiać mi się chce, że miałam takie 'problemy'.

Mieszkamy ze sobą od lipca, czyli prawie 6 miesięcy, 25 listopada obchodziliśmy naszą drugą rocznicę. Niestety, ostatnio odnoszę wrażenie, że wszystko zmierza ku... końcowi.

Mniej czułości (całowania, przytulania, powitań po powrocie z pracy/szkoły), mniej rozmów (zauważyłam, że często jest tak, że mówię coś, a on się 'wyłącza', a później pyta 'co?'), mniej kontaktu w ciągu dnia, mniej spędzania czasu wspólnie, więcej pretensji i nerwów o pierdoły (np. obowiązki w domu). Wczoraj doszłam do wniosku, że traktujemy się bardziej niczym współlokatorzy, a nie zakochana para. Nigdy nie było u nas wielkich kłótni i awantur, nie wyzywamy się, nie podnosimy głosu, traktujemy się z ciągłym szacunkiem, ale mam wrażenie, że uczucie które jest między nami powoli umiera. Bałam się wspólnego mieszkania głównie z powodu rutyny, i chyba moje obawy były słuszne- to codzienność jest tą cichą zabójczynią, a my nie potrafimy się pozbierać i zadbać o siebie i naszą miłość.

Mamy mieć dzisiaj poważną rozmowę. Na pewno chciałabym uzgodnić jasny podział obowiązków domowych, by unikać na tym tle niepotrzebnych spięć. Ale co dalej? Jak to wszystko pozbierać, by od nowa wróciła intymność, namiętność, czułość- to wszystko, czego mi brakuje w tej chwili?

z takim myśleniem lepiej nie pakuj się w żaden związek...po co masz siebie krzywdzić i kogoś? jeśli tak do sprawy podchodzisz, nigdy nie będzie Ci dobrze..chcesz, żeby tak zawsze było?

czy próbujesz a on Cie odrzuca? czy po prostu czekasz na jego inicjatywę? bo jeśli czekasz, to po co..po prostu podejdź i się przytul, pocałuj..facet nie będzie czytał w Twoich myślach...czegoś chcesz, to poproś o to..

to ma sens..na pewno wypracowanie kompromisu w tym temacie pozwoli Wam oszczędzić sobie zbednych nerwów..

sama o to zadbaj...mam wrażenie, że Ty czekasz na jego ruch...kobieta potrafi miec taką władzę nad mężczyzną..nie wierzę, że nie znasz trików, które działałyby na Twojego mężczyznę...jesli już zapomniałaś, co na niego działa i go kręci, to sięgnij pamięcią wstecz do początków Waszej znajomości...nie bój się działać..

busiu to wszystko co teraz czujesz i przeżywasz jest zupełnie normalne i taka jest kolej rzeczy. Co nie oznacza, że wszystko zmierza ku końcowi! Paradoksalnie właśnie kiedy ze sobą jesteśmy non- stop musimy wypracować życie oddzielnie. Nie do pomyślenia kiedyś, gdy jako zakochani szukaliśmy każdej minuty, żeby się spotkać Teraz należy zająć się sobą, spędzać część czasu razem, a część osobno. To się nazywa zdrowy związek. Nie siedziec sobie na głowie i mieć pretensje, że już ze sobą tyle nie rozmawiamy, nie spędzamy czasu. Spędzacie ten czas ciągle i tu jest właśnie problem.

To ta Twoja wolność?