zależy mi na dwóch facetach z czego jeden jest narzeczonym..

kochana to co robisz to toksyczny związek. i powiem Ci tak : jeżeli spotykasz się z tym drugim to tak naprawdę narzeczonego nie kochasz. tak naprawdę nie da się kochać dwóch facetów na raz. z tego co wynika bardziej zależy Ci na studencie więc moim zdaniem zostaw narzeczonego. źle w ogóle zrobiłaś że przyjęłaś oświadczyny ... teraz  żyjesz w kłamstwie. domyślam się że po ślubie też byś go zdradzała a wiesz dobrze że to nie ma najmniejszego sensu. jesteś z narzecznym tylko dlatego że przyzwyczaiłaś się i też bo boisz się go zranić...ale to co robisz jest złe bardzo złe. nie do przyjęcia. poza tym jak studentowi bardzo zależy to możliwe że powie wszystko narzeczonemu po złości i wtedy będzie jeszcze gorzej. lepiej puki to się nie stało wymyśl coś żeby odejśc on narzeczonego że np już go nie kochasz... bo jak powiesz mu prawdę to wiele osób może odwrócić się od Ciebie....
kłamstwo ma zawsze krótkie nogi i prędzej ( lub w Twoim przypadku) później to wyjdzie .... wieczność nie ukryjesz tego

dzięki frytka292 za normalną odpowiedź...właśnie takiego obiektywnego spojrzenia potrzebuję. Tyle, że narzeczony nie ma lekkiego życia...jesteśmy ze sobą tyle czasu i chyba w każdym związku przychodzi czas na rutynę. Boję się, że ze "studentem" może być tak samo, że potem będę żałować. Może właśnie to, że spotykamy się "w ukryciu" jest dla mnie czymś co dziewnie to ujmując -mnie kręci ? Sama nie wiem. Wiem że nabałaganiłam sobie w życiu ale to sie tylko łatwo mowi , że każdy ma wpływ na swoje życie. Nieprawda...to sie po prostu stało i nawet gdybym odważyła się zerwać z narzeczonym to nigdy nie powiedzialabym mu prawdy. Jedyne na co byłoby mnie stać to doprowadzić do jakiejs gigantycznej kłótni i poczekać aż on mnie zostawi..śmieszne, ale prawdziwe. Nie chce go krzywdzić..zastanawiam się tylko czy przez to właśnie, że nie chcę go krzywdzić nie ucieknie mi coś, na czym mi zależy. Jestem chyba przypadkiem beznadziejnym. Jestem połączeniem nielojalnej mendy która zdradziła i zakłamanej narzeczonej która nie chce krzywdzić swojego narzeczonego...parodia. Tyle że w tej parodii przyszło mi odgrywać główną rolę...

Nie pisz posta pod postem-użyj opcji edytuj. Pozdrawiam
moderatorka-apoteoza

a może zrób sobie odpoczynek od studenta na np miesiąc ???nie odzywaj sie do niego i powiedz mu że gdzieś wyjeżdzasz zagranicę czy coś ... wtedy to będzie dla Ciebie próba czasu czy będzie Ci się za nim tęsknić. zresztą skąd wiesz może niebawet Twój problem się wyjaśni. przyjdą wakacje , nie będzie się jak spotykać i tamtemu zapał się zmniejszy. poza tym w ciągu tego miesiąca może zacznie lepiej układać się z narzeczonym ??? czasami żeby podjąć jakąś decyzję trzeba proby czasu ... może to co teraz napisze Ci pomoże:
moja siostra cioteczna chodzi z chłopakiem ponad 2 lata prawie. po roku znajomości zaczęła go zdradzać. co najlepsze z jego przyjacielem. trwało to chyba z 1,5 mies puki tamten jej nie zostawił bo znalazł sobie inną. więc jakby nigdy nic siostra dalej udawała big love z chłopakiem . tak to było udawanie. była tak zakłamana że aż żal. jak siedziala z nim to jak to się kochają i szanują itp jacy to zakochani a poza plecami co mnie gadała że on jest niezaradny, ze nie pociąga ją seksualnie itp. powiedziała że jest z przyzwyczajenia i też nie chciała zerwać bo bała się reakcji rodziców i przyszłych teściów. była grzeczna pól roku. po tym czasie zaczęła w tajemnicy chodzić na dyskoteki, poznawała nowych facetów z którymi non stop pisała sms i się spotykała... ale głupich nie było. nikt nie chciał być z panną która związana jest na stałe z innym facetem. za każdym razem było tak samo że ją zostawiali. aż po 2 latach bycia razem postanowiła zerwać ze swoja "miłością"... nie byli ze sobą 3 miesiące. w tym czasie miała innego chłopaka ale zawsze było tak że ten były był lepszy itp. w końcu doszła do wniosku że były jest niepowtarzalny i wrócila do niego. po miesiącu powrotu chłopak sie z nią zaręczył. ona przyjęła i teraz są ze sobą z pół roku a ona jest bardzo grzeczna , złego słowa na niego nie mówi i sama mi się przyznała że dobrze że tak się stało bo poznała jego wartość i wiele zrozumiała przez te 3 miesiące... bardzo jest w nim zakochana teraz .
moim zadniem trochę to co ona robiła jest chore a nawet bardzo ale widzisz wystarczyła próba czasu zeby się opamiętać. polecam Ci to samo wtedy naprawdę wszystko się wyjaśni

moim zdaniem nie powinniśmy jej radzić co ma zrobić tylko po prostu pomóc jej się odnaleźć... mianowicie otworzyć tą odpowiednią szufladkę w mózgu co da jakiś pomysł na rozwiązanie tego. ja stawiam na probe czasu z poprzedniego postu. to jest najlepsze lekarstwo

Nie pisz posta pod postem-użyj opcji edytuj
moderatorka-apoteoza

?W chwili, kiedy zastanawiasz się czy kogoś kochasz, przestałeś go już kochać na zawsze.?
Może ten cytat da Ci do myślenia i w jakiś sposób pomoże podjąć właściwą decyzję?
Wiesz, jeśli nie jesteś pewna swoich uczuć do narzeczonego, to chyba lepiej byłoby coś z tym zrobić. W tej chwili oszukujesz siebie i Jego, nie mam zamiaru Cię za to krytykować, bo sama jestem kobietą i wiem, jak to czasami w życiu bywa, że rozum przegrywa z sercem..
Nie pochwalam zachowania studenta, zastanów się, czy kiedyś (gdybyście byli razem) innej nie będzie obiecać tego samego, co Tobie, mianowicie- że w każdej chwili może Ciebie opuścić.. Daje chyba do myślenia, prawda?
Ale wiedz, że jesteś bardzo młoda i nawet gdyby nie wyszło Ci ze studentem, to z pewnością poznasz odpowiednią osobę, którą pokochasz, i z którą będziesz szczęśliwa w 100procentach.

Właśnie, cigarette poruszyła kolejną kwestię. Otóż "student" nie jest chodzącym ideałem :-) Nie ma takich . Mimo wszystko wierzę mu, że mnie kocha...ale czy mogłoby nam się udać jest wielkim znakiem zapytania. z narzeczonym przynajmniej wiem mniej wiecej czego sie spodziewac, jakie ma przyzwyczajenia, co lubi a czego nie..najwyżej umre śmiercią głodową bo z mojej wyplaty zabraknie na chleb :0  Kurde, kobitki naprawde chwile które spedzam ze studentem są jak zaczarowane. Pisze jak gówniara w tym momencie ale takich emocji nie mialam chyba nawet na początku z "narzeczonym". poza tym "student" jest starszy od "narzeczonego" 3 lata, czyli ode mnie 4. Uwierzcie mi , że widać różnicę w sposobie myślenia i patrzenia na świat...dlatego ze "studentem" czułabym się spokojniej. A co do zaufania mojego do "studenta", wiadomo , póki dzieliłaby nas odległość 35 km byłoby odrobine ograniczone. Tyle , że on bardzo szybko chciałby żebyśmy zamieszkali razem....a to dlatego że sam bałby się o mnie i jego zaufanie do mnie też byłoby ograniczone...w końcu zostawiłabym dla niego narzeczonego..a to już nie zabawa. Rozum mówi "narzeczony", a serce "student"...albo jakoś tak..

Ja bym zostawiła narzeczonego na Twoim miejscu, ale nie dlatego, że jest ktoś inny, ale dlatego, że Ty z nim nie będziesz szczęśliwa. co do studenta się nie wypowiadam, nie wiem czy powinnaś z nim być.

Może jest pewien, że zawsze z nim będziesz i nie boi się, że mogłabyś go zostawić, dlatego tak się zachowuje, jak napisałaś? Bo to rzeczywiście dość dziwne i inaczej chyba tego usprawiedliwić nie umiem..
Proponuję szczerą rozmowę jak on odbiera Wasz związek, czy nie uważa, ze COŚ się popsuła, że jest inaczej niż kiedyś i nie lepiej, a gorzej?
Jeśli potwierdzi, to może zróbcie sobie przerwę, naprawiajcie albo skończcie to, bo po co tkwić w związku, który nie daje przyjemności i- co najważniejsze; szczęścia..?

A moim zdaniem powinnaś zostawić ich obu - i zająć się sobą i poukładaniem sobie w głowie pewnych priorytetów.

Skąd u Ciebie taki ślepy pęd do małżeństwa? Dopiero kończysz studia - zastanów się jaka będzie Twoja przyszłość którą jesteś w stanie SAMA sobie zapewnić. Traktujesz życie i facetow jak supermarket: od tego gościa mam to, od tamtego tamto, ale kto da gwarancję? Bzdura nad bzdurami. Sama sobie daj gwarancję: dobrej pracy z której będziesz się w stanie utrzymać, rozwoju, poszerzenia horyzontów. Tego że będziesz w stanie założyć zdrową, normalną rodzinę i przekazywać dzieciom takie wartości od których nie będzie rosła kabza terapeutom.

Facetów odstaw - bo jesteś niedojrzała i oprócz tego że krzywdzisz chłopców naookolo - to najbardziej krzywdzisz siebie.

Kombinujesz żeby sobie zapewnić gwarancję uczuć na wieki - bo po latach "na pewno" przyjdzie stagnacja. Z takim podejściem dwóch Ci nie wystarczy, ani trzech, ani pięciu....

Malżeństwo traktujesz jak wyrok. Jak dożywocie. Od razu się idzie pochlastać.

Jak spotkasz mężczyznę swoich marzeń - na innego nawet nie spojrzysz i nie przyjdzie Ci do głowy emocjonalny szantarz - "będę z Tobą bo taka z Ciebie łajza, że nikt inny Cię nie zechce." Otoż gwarantuję Ci że zechce, mało tego, może ta następna da mu taką motywację do życia że z łajzy, którą jest przy Tobie stanie się biznesmenem pełną parą z kasą i splendorami. A Ty mu zatruwasz życie - i facet zamiast skupić się na sobie - obserwuje jak mu rogi rosną.

A ten drugi - łajza na maksa - wie że laska go wali w rogi z narzeczonym jak tylko pojedzie do domu i mu to odpowiada?! To ma być miłość? Gucio prawda. On po prostu chce wygrać starcie, a jak spotka ładną, mądrą i poukładaną laskę - z dnia na dzień jej się oświadczy. A teraz - bawi się - przecież od tego są studia.

A największą frajerką w tym wszystkim jesteś Ty - do historii rozkładania nóg przed dwoma kolesiami dorobilaś ideologię: "Ach Bożesz jedynyż, jak oni mnie kochają, no co ja biedny ideał mam począć? Jeden beze mnie zginie jako to dziecię we mgle, drugi taki gorący - ale cóż, już nie tak bardzo jak na początku... Hmmm pewnie tylko jak pierdnę zalotnie, to padnie na kolana i mi się oświadczy. Z brylantem. Bo on taki zaradny. No ale czy mi da na piśmie gwarancję ze za trzy lata będzie identycznie? No rozdarta jestem po prostu bo kochają mnie na zabój."

Otóż żaden Cię nie kocha a Ty nie kochasz żadnego z nich. Jeśli z litości i wygodnictwa wyjdziesz za pierwszego - na pewno zdradę odbije Ci taką czkawką jakiej się nawet nie spodziewasz, bo jest emocjonalnie od Ciebie uzależniony. Zdrady się po trzech dniach nie wybacza - poczytaj wątki zdradzonych facetów i zdardzonych żon. Latami się to ciągnie i w 99,9% nie wypala. A to są dojrzali ludzie a nie smarkacze co się bawią w dom. Drugi Cię nie kocha - bo jakby Cię kochal to by Cię szanował - a jemu wizja Twojego narzeczonego między nogami nie przeszkadza. Od dwóch lat. Tobie jak widać też nie.

Juliette dobrze pisze - jak nie zamierzasz tego rozwiązać jednym cięciem - wyjedź do jakiegoś sympatycznego kraju i legalizuj.

Kriss jak zwykle 100% racji.

A swoją drogą studencik też jest dobry - nie przeszkadza mu, że sypiasz z innym, zaręcza się po pół roku z jakąś laską i obiecuje, że dla Ciebie kopnie ją w dupę. No wspaniały materiał na męża/życiowego partera. Ciekawe czy jak już rzuci narzeczoną dla Ciebie i zaręczy się z Tobą [może nawet dostaniesz ten sam pierścionek?] to czy będzie szukał kolejnej laseczki dla której zerwie potem z Tobą No super facet, na pewno jest zaradny i ustabilizowany Hahahaha

Szkoda mi Twojego narzeczonego, jest uzależniony emocjonalnie od Ciebie. Też ma nasrane w bani, że boi się, że poza Tobą nikt inny go nie zechce. Zasugeruj mu wizytę u psychologa, może jeszcze z tego wyjdzie.

dzięki Avalla88 , ujęłaś to wszystko idealnie , rola kata itp. myślałam właśnie o tym jak poprowadzić normalną rozmowę, żebyśmy dobrze się zrozumieli, żeby nie miał do mnie żalu. Z Twojej wypowiedzi wynika, że byłaś w roli "kata" , możesz chociaż opisać jak poszła Ci ta "kulturalna" rozmowa ? Nie mam pojęcia od czego zacząć. Nie chcę ranić...ratować ten związek ? Też czuję, że prędzej czy później może się to skończyć moją ucieczką , tyle że po co marnować nam kolejny rok. Dobrze wiedzieć, że ktoś naprawdę rozumie, jaki to ciężar. Takie podwójne życie dręczy mnie psychicznie do granic możliwości. Napisz jak Ty sobie z taka rozmowa poradziłaś...może choć trochę mnie to ośmieli, podpowie...a potem pozostanie mi wierzyć , że podjęłam dobrą decyzję

Podziwiam Twoją szlachetność.
Podziwiam Twoją troskę o narzeczonego.
Podziwiam, że nie chcesz go ranić.
Podziwiam, że się zmuszasz do podwójnego życia.
Podziwiam, że musiałaś odłożyć zasady.

I Ty taka w tym wszystkim biedna:

Naprawdę, należy współczuć Tobie takich cierpień przeżywanych w imię dobroci, szlachetności i uczciwości.
A tutaj na forum, zamiast współczucia dla Ciebie, zrozumienia Twych trudności, wsparcia Ciebie w dalszym oszukiwaniu narzeczonego (bo tylko on, naiwny, żyje w błogiej nieświadomości, ale to dla jego dobra, biedaczysko, taki nieudolny, nie poradzi sobie bez Ciebie) niemal wszyscy krytykują Twoje postępowanie i nie rozumieją Twych szlachetnych uczynków.

Oby jak najwięcej było tak dobrych, godnych zaufania i szlachetnych osób na tym świecie. Świeć przykładem.

i jak mi kiedyś koleżanka fajnie powiedziała że najpierw trzeba nauczyć się żyć samej a potem dopiero  z kimś.
rozgryzłam Cię już. Ty po prostu tak naprawdę boisz się samotności. wiesz że jak np zostawisz narzeczonego to student może się znudzić Tobą i zostaniesz na lodzie a będąc z narzeczonym to masz gwarancję że ktoś z Tobą chce być....a tu nie chodzi o to żeby być z kimś bo wtedy nie będziesz sama tylko spojrzeć na to głębiej . przeanalizować sobie czy on jest partnerem życia ? czy chcę mieć z nim dzieci? czy on je utrzyma? czy ja w tym się odnajdę? czy nie złamię obietnicy przed Bogiem którą składam ....
nie chcę być wróżką ale kiedyś nastanie taki dzień że któryś z nich zrobi Ci dziecko i będzie za pózno... Ty wyjdziesz za mąż... niby szczęśliwa ale po pewnym czasie dojdzie do zdrady i będzie rozwód?????
chcesz cale życie żyć w zakłamaniu????
masz w ogółe jakieś zasady ???
postaw się w tej sytuacji że ktoś Cie tak robi w rogi. i jak nadal fajnie??????

widzę Avalla88 że mamy dość podobnie. My też mieliśmy nie raz bardzo konkretne kłótnie z hamskimi słowami i myślą, że to już koniec. Jednak ja zawsze wyciągałam do niego rękę i się jakoś godziliśmy. Często jednak bez wyciągnięcia jakichkolwiek wniosków na przyszłość To tak jakbyśmy godzili się tylko po to żeby siebie mieć, ale bez większego sensu na przyszłość. Boję się właśnie tej rozmowy, jego żalu, gniewu, smutku, łez...boję się, że zwątpię . Dziś mam go codziennie, potem będzie mi tego brakować. Z jednej strony bardzo chciałabym spróbować , odważyć się , przekonać jak to będzie bez niego. Z drugiej strony boję się, że może jednak uda się jakoś to wszystko naprawić, że stanie się odpowiedzialny, świadomy tego że chce założyć rodzine, że wszystko się zmieni. Wiem jak to brzmi, jak oszukiwanie samej siebie. Jest tak beznadziejenie słaba, tylu ludzi zmierza się z takimi sytuacjami, kończą związki i zaczynają nowe , a ja mam wrażenie , że mój świat się nagle skończy...Twoje słowa są mi bardzo pomocne, dobrze wiedzieć, że nie ja jedyna jestem w takiej sytuacji. Zbieram w sobie siłę

Ciekawe, że ona2323 nie odpowiada na posty takich osób jak apoteoza, Wielokropek czy Rafix, które moim zdaniem mają najwięcej do powiedzenia. Oczywiście, temat trafnie ujęła też Kriss.

W mojej opinii powinnaś zerwać z narzeczonym. Szkoda chłopaka, bo w sumie czym sobie zasłużył, by dwa razy pod rząd doprawiać mu rogi... chyba żaden człowiek nie powinien być tak poniżany. Niestety, dopóki jesteś z nim, stoisz mu na drodze do być może prawdziwej, szczerej i uczciwej miłości z dziewczyną, która doceni go naprawdę, a zdrada, i to tak perfidna, nie przejdzie jej nawet przez myśl.

Jak zerwać? Spotkać się, porozmawiać spokojnie, przyznać się do zdrady, a potem uciąć kontakt. Będzie mu łatwiej w ten sposób, bo dostanie szansę, by Cię znienawidzieć. Nie ma mowy o spotykaniu się i "przyjaciółkowaniu", bo jeśli rzeczywiście ma tak narąbane w głowie jak piszesz, to on będzie próbował wrócić, a po co to komu?

nie odpisuje na takie wypowiedzi, bo o taką krytykę bardzo łatwo. Jeżeli ja mówię, że nie chcę go ranić ( jak dobrze te osoby to zauważyły, że tak się stanie ,kiedy wyjawię prawdę ) to tak właśnie jest. Widocznie te osoby nie potrafią też uwierzyć, że ta sytuacja wcale nie jest mi na rękę. Gdyby była, to nie pisałabym tu na forum, tylko cieszyła się tym fantastycznym układem. Po drugie, nie ma powodu, żebym tu kłamała. Tak naprawdę nikt tu się nie zna, więc po co ? Chciałam poznać opinie innych. A student nie jest żadnym rozchwytywanym playboyem, wręcz przeciwnie. I nie zgodzę się z faktem, że pożądanie jest jedynym powodem, dla którego się z nim spotykam. Jak już pisałam, zrobiliśmy "to" jeden jedyny raz. Tak naprawdę każdy tu dostanie kopa w dupe, a skoro  mam skrzywdzić osobę, która mnie kocha i tyle nas łączy to może jednak warto zawalczyć. Ja nie wiem, ludzie ! Jestem za młoda na takie filozofie, dlatego tak ciężko mi się w tym odnaleźć. Może dla kogoś przywiązanie jest dziwną cechą. Ja z nią żyję niestety. Nie potrafie tak na zimno ocenić co i jak zrobić. Więc darujcie sobie teksty w stylu, że mi dobrze z taką sytuacją. Uwierzcie , że dałabym wiele, żeby obudzić się i sprawa była rozwiązana bezboleśnie dla nich. Zresztą...cieszę się Avalla88 że jesteśmy podobne emocjonalnie, dobrze wiedzieć, że ktoś rozumie...:-)

Nieprawda - dużo łatwiej jest powiedzić - korzystaj z życia, jesteś młoda, masz prawo do błędów, każdy ma coś za skórą a tylko udaje świętego, etc.etc.
Faktem jest że jeśli oczekiwałaś pogłaskania po główce - to lipa. Zauważ również że konkretnych odpowiedzi dostarczają forumowicze ze stażem, "w latach" (no oprócz Busiu - ale to wybitna jednostka jest), z doświadczeniem życiowym. Wiedzą co może odbić się czkawką a co nie. Ty jakbyś miała córkę to co byś jej radziła? Czego byś uczyła? Jak nabroisz to siedź cicho, nic mi nie mów bo mi będzie przykro? Ehe, już to widzę.

No więc przyjmij do wiadomości że już go zranilaś. Koniec kropka. Teraz trzeba zrobić tak, żeby wyjść z podniesioną głową z syfiastej sytuacji - ale nie chować tej głowy w piasek. Owszem "te osoby" domyślają się ze sytuacja nie jest Ci na rękę, a nawet powinna nie być. Moim zdaniem problem nie tu leży. Ty się boisz jak zareaguje każdy z nich, a nie tego czy zranisz czy nie. Najchętniej jakby to ktoś za Ciebie załatwił - a tak prosto nie ma.

Podtrzymuję swoje stwierdzenie - że Twój narzeczony wcale Ci nie wybaczył. On by bardzo chciał Ci wybaczyć - ale w trzy dni - nie idzie. On chce to wyprzeć z pamięci, wymazać, uznać że nie było. Ale to wróci - i albo - jeśli naprawdę chcesz z nim spędzić resztę życia - uczciwie z nim siądziesz, porozmawiasz co było, jak jest, dlaczego to zrobiłaś i robisz nadal ( i nie tylko o łóżko tu idzie ale o całą emocjonalną zdradę) albo nic z tego nie będzie. Normalnego małżeństwa nie zbudujesz na oszustwie.

Zresztą - moim zdaniem z Twoich opisów wynika że nie szanujesz ani nie kochasz narzeczonego. On jest dla Ciebie, szukam słowa..."wygodny". Przewidywalny, łatwy w obsłudze i w kierowaniu.

Co do studenta - cóż on ma narzeczoną - jak widać w niczym mu to nie przeszkadza. Rozważasz że Ty mogłabyś zająć jej miejsce. Cóż - a co jeśli na Twoje miejsce też już ktoś czyha? Jemu deklaracje słowne nie przeszkadzają jak widać. U Ciebie też z tym cienko.

Zerwania nie są proste - zawsze jest ktoś poszkodowany, ktoś kto pyta "dlaczego? co zrobiłem nie tak? poprawię się.." etc. Ale moim zdaniem Ty się skupiasz zamiast nad powodem tej całej sytuacji - czyli nad Twoimi wyborami - nad tym jak by tu zrobić żeby jak najmniej dostać po głowie a ugrać jak najwięcej. Tak jak piszesz - żeby się obudzić - i ktoś za Ciebie wszystko załatwił, a cała trojka uśmiechnięta od ucha do ucha. Nie da się, bo żadne z Was do poważnych deklaracji jeszcze się nie nadaje. A Ty - niestety - najbardziej boisz się wziąć odpowiedzialność za swoje poczynania i przyjąć na klatę konsekwencje.

co najlepsze to co wy jej radzicie to ona i tak to oleje...bo jej chodzi o radę taką żeby nie krytykować tylko głaskać po głowie.....
wiem z własnego doświadczenia że nie raz tak było że było coś nie tak, koleżanki radziły zostaw itp a ja sobie w głowie myślałam że są świniami że specjalnie tak radzą z zadrości że nic mi po takich radach. oczekiwałam często odpowiedzi takich jakie ja chciałam ....z biegiem czasu wychodziło tak że koleżanki miały rację a ja jak zwykle świrowałam .....
często jest tak że ktoś chcę " rady" a jak ją dostaje to i tak nie skorzysta....
ona po prostu chcę żeby nad nią się użalać....
do Ona2323 po co chcesz rady jak widać ewidentnie że Ty wiesz najlepiej co robić.....?????
a ja i tak wiem że nawet po tych wypowiedziach będziesz tak samo robić....nic nie zmienisz.... bo nie dojrzałaś do zmian

Jestem pod wielkim wrażeniem umiejętności naginania rzeczywistości do swoich potrzeb. Tego, gdy tzw. kat robi z siebie ofiarę.

A do autorki wątku:

Szkoda, że nie napisałaś wyraźnie swych oczekiwań wobec innych forumowiczów. Że oczekujesz jedynie współczucia Tobie w tak trudnej sytuacji i podawania chusteczki, byś mogła ocierać łzy. Wówczas na pewno bym się nie odezwała. Sądziłam (nie ja jedna sądząc po treści innych postów), że oczekujesz obiektywnego spojrzenia na swą sytuację i przeczytania niemiłej, ale przydatnej do zmiany sytuacji, prawdy. Cóż, każdy sądzi po sobie.

Wróciłam i przeczytałam Twój pierwszy post, ten od którego rozpoczęłaś wątek.
Pierwsze zdanie, które napisałaś już jest (wobec tych dalszych, dzisiejszych postów) kłamstwem. A brzmi on tak:

W związku z powyższym pretensje miej wyłącznie do siebie.

To, kto w danym domu jest głową rodziny, zależy od cech charakteru nie zaś od płci. Ważnym, by się nie minąć z oczekiwaniami i własnymi predyspozycjami.

Nie jestem wróżką (niestety) i trudno mi orzec, jak to będzie w przypadku Twego narzeczonego.
Są osoby, które nie biorą odpowiedzialności, bo jest im tak wygodnie.
Są osoby, które nie biorą, bo ktoś inny chętnie bierze na swe barki takie obowiązki i nie dopuszcza tej drugiej osoby do nich.
Są też i takie, które żyją w obłokach i zajęcie się realiami jest dla nich niemożliwe.

Trzymam kciuki za Twe mądre decyzje.

Przypomniało mi się jedno zdanie: kocha się kogoś MIMO jego wad.

To nie jest w ogóle miłość..
Proste rozwiązanie..dać sobie spokój z dwoma.

Mam 53 lata i kocham mego męża (a jesteśmy razem 28) MIMO jego wad, a też nie mam mentalności Hitlera, ale też wiem, że ideałów nie ma na świecie.

Dziekuję Tobie, za niezamierzony przez Ciebie, komplement.

Nie bedziesz szczęśliwa ani z jednym ani drugim, narzeczonego od dawna nie kochasz a ten student nie kocha Ciebie tak jak narzeczony.Jeden jest niezaradny zyciowo, drugi nie ma kręgosłupa moralnego.Facet, który kocha nie szuka sobie innej kobiety, z którą planuje przyszłosć, oświadcza się, zaręcza, facet który kocha nie posuwa sie do gróźb ( powiem narzeczonemu) a potem obraca kota ogonem jaki to z niego rycerz.Facet z kręgosłupem moralnym nie traktuje ludzi jak zabawki pobawi sie narzeczoną i ją rzuci.
Mysle, że ten student tak naprawdę nie kocha żadnej z Was, nie wie czego chce, wszystko traktuje jak próbę i możesz w przyszłośći mocno się rozczarować, ja bym osobiście nie ufała człowiekowi, który traktuje innych ludzi instrumentalnie, to nie jest materiał na męża i ojca, to taki facet do zabawy, będzie co będzie a jak nie będzie to nic sie nie stało, ale przynajmiej skorzystasz z zycia.
Mamisynek i teściowa czołg to jednak osoby, które wywołują u mnie atak paniki, więc jednak idź na zywiol ale bez nadmiernych oczekiwań co do przyszłości związku ze studentem.

do Kriss : starałam się rozmawiać, analizować nasze problemy,mówić mu jak widzę dane sprawy i wysłuchać jego punkt widzenia. On jednak wychodzi z założenia, że rozmowy do niczego nie prowadzą, jedynie do kłótni i pogorszenia stanu obecnej sytuacji. I najlepiej żeby problemy rozwiązywały się same. On jest uparty, ja też.
Co do stwierdzenia "widziały gały co brały", to tak naprawdę jeszcze nie wzięły i dlatego myślą czy to ma sens. Bardzo trafny komentarz dotyczący przyszłości. Tak właśnie się to zapowiada, ja jako osoba, która uzyskała wybaczenie, muszę być posłuszna i tyle. Co do "przeczołgania" to już trwa od długiego czasu. Opisałam Wam tu banalną sytuację, która miała niedawno miejsce z butami. Ale takich idiotycznych sytuacji było mnóstwo. Tych głupszych i tych na poważne tematy.
I po raz kolejny co do kochania mimo wad - może i da się, ale to chyba też zależy od rodzaju tych wad. Wiem, że są kobiety, które lubią trzymać wszystko w swojej garści, cieszą się, że mąż wyłącza się z domowych obowiązków itp.itd. Ja jednak tak nie chce. Napatrzyłam się przez lata na moją matkę. Ojciec niedomyślny, niezaradny. Wszystko w tym domu jest dzięki niej. Narzeczony jest taki sam. Dopóki mu się czegoś nie powie "zrób to" to tego nie tknie. A i czasem nawet jak sie powie, to i tak próbuje się wykręcać, jeśli nie jest mu to na rękę. Nikt mi nie wmówi, że żyjecie w związkach w których nie potrzebujecie wsparcia i poczucia bezpieczeństwa. Jesteście szczęśliwe , bo to macie. Ja nie wiem, czy da się to jakoś wypracować, czy  z wiekiem przychodzi to samo ? Mojemu ojcu nie przyszło, może jednak nie jest to niemożliwe ?
Wiem, że papierek nic nie zmieni, wiem że będzie jeszcze gorzej. Dwa dni temu próbowałam porozmawiać o jego wizji przyszłości, pracy...co on w końcu chce robić. Skończyło się kłótnią, że wszyscy tylko się go czepiają ( matka, ojciec ). Tłumaczenie, że ja nie mam powodów do tej rozmowy takich jak jego matka, że pytam jako przyszła żona bo chciałabym znać jego pomysły, założenia itp. Nic to nie dało. Stwierdził, że problem z pracą jest tylko jego problemem, który sam rozwiąże. Z jednej strony się ucieszyłam ( sam chce coś rozwiązać ) a z drugiej strony czekam i boje się, że się tego rozwiązania nie doczekam. Standardowo, pogadał pogadał i tyle z tego będzie.
Do apoteoza : Nikt bardziej niż ja nie pragnie kompromisiu w moim związku. Właśnie dlatego piszę o tym, że chciałabym porozumienia w sprawie zwykłych codziennych obowiązków, dogadania się. A mi szykuje się rola, jaką odgrywa jego matka w ich domu. I rozmawiałam z nim i rozmawiałam i jak widać niewiele to dało. Dopiero przy gigantyczniej kłótni z matką ( właśnie o brak pracy ) stwierdził, że w przyszłości nie zamieszkamy w tamtej miejscowości i że nic od niej nie chce. A wcześniej to jak najbardziej, wszystko tylko mamusia dobrze robi, gotuje, sprząta, prasuje, ba! nawet sposób składania ubrań mamusi jest najlepszy, a ja składam źle. Jak się pogodzą, to pewnie mamusia znowu będzie najlepsza. Ale w naszym związku i tak ja będę musiała ogarniać wszystko.
A teraz co do ewentualnego związku ze studentem. Wyszłoby coś to ok, jeśli nie to trudno. Przyszła chyba pora, żebym zawalczyła po prostu egoistycznie o siebie i swoją przyszłość. I student tak naprawdę nie powinien być żadnym motorem napędowym moich decyzji. On równie dobrze może być gigantyczną pomyłką. Dlatego jeśli zamierzam dokonać rewolucji w swoim życiu, to tylko dla siebie, nie dla niego.
I jeszcze jedno tak na zakończenie...nie kobietki, nie jestem z siebie dumna. Nie jest mi z tym dobrze i nie chciałabym się usprawiedliwiać. Wiem, że jestem tym gorszym typem kobiet, w końcu dopuściłam się zdrady. Chciałabym cofnąć czas, ale to niestety niemożliwe. Muszę więc żyć dalej sama ze sobą i starać się nie "dokładać" narzeczonemu. Jego poprzednia dziewczyna też go zdradziła. Tyle że dowiedział się kawał czasu po tym jak go zostawiła. Ja też go zdradziłam, powiedziałam mu i jest jak jest. Drugi raz mu tego nie powiem. Jeśli się rozstaniemy to niech idzie dalej z myślą że to ze mną było coś nie tak(w końcu taka prawda ) Wtedy łatwiej mu będzie poznać kogoś innego.

Próbowałaś porozmawiać ok. Nic się nie zmienia, to dlaczego chcesz się męczyć w tym związku? To ma być rodzaj zadośćuczynienia za zdradę? To ma być Twoja pokuta?
Skoro uważasz, że nic nie da się zmienić w Waszych relacjach, męczysz się i rozstanie w sumie byłoby Ci na rękę to po co dłużej to ciągnąć? Myślałam, że pomimo wszystkiego zależy Ci na związku ale skoro nie, to ja nie widzę sensu bycia razem.

Po pół roku zafascynowałaś się nowym chłopakiem. Mówi się, że bardziej normalne to jest gdzieś po 5 , 10 latach, ale pół roku ? Skoro po pół roku między Tobą , a chłopakiem zaczęło się dziać tak źle, to nie ma co dalej w to brnąć, bo co będzie za 10 lat ... Nie mów o rutynie, bo na początku związku nie ma jej, po prostu albo ludzie do siebie pasują, to jest to i jest ok albo nie. Rutyna przychodzi po wielu latach związku, nie jest normalna na samym początku. Twój związek jest najwidoczniej iluzją, oszukujesz się, że warto, ale nie warto. Dusisz się w nim, tkwisz na siłę...
Nic nie przemawia za tym, żebyś w tym trwała.
Druga sprawa - zaręczyny, by zatrzymać Cię przy sobie.. Naiwny ten Twój chłopak, heh naiwny.
No i jeszcze ciągniesz to 2 lata... Czy te 2 lata to naprawdę za mało czasu, by podjąć decyzję? Jak można tak długo oszukiwać bliską osobę ??
Moim zdaniem powinnaś rozstać się ze swoim, dać sobie spokój z facetami, bynajmniej na razie. Nie widzę z Twojej strony jakiegoś większego uczucia do jakiegokolwiek z nich, gdybyś któregoś kochała, to dawno byś już była pewna, że to TEN. Ja myślę, że po prostu boisz się samotności i przyzwyczaiłaś się, że obok ktoś jest i stąd to. Jednak zdradzanie faceta to nie jest wyjście . To jest ohydne.
Mój były też nie imał się pracy, był nieodpowiedzialny, choć starszy.. tzn pracę i miał, ale ciągle coś mu nie pasowało, ale to mogłabym zrozumieć, bo ja nie lepsza, dotąd za bardzo nie pracowałam. Jednak nie zdradzałam go, mimo że ideałem nie był, nie mogłabym. Dlatego nie usprawiedliwiaj zdrady swojej tym jaki jest Twój partner. Może myślisz, że jak zdradzisz go, to coś się zmieni, może że nagle Wasz związek będzie szczęśliwy ? Gdy tak Ci źle, to po prostu powinnaś odejść ze związku.
Nie dość, że pewnie bęziesz mieć obrzydzenie do siebie kiedyś za to jak perfidnie zdradzałaś , to jeszcze będziesz żałować, że tyle lat straciłaś na beznadziejny związek ...