Zeszliśmy się i nadal jest beznadziejnie

mam  podobny problem ... też nie wiem co mam  robić,  wydaje  mi się , że on się nie zmieni.  Ty musisz  sobie zadac  pytanie  czy  on  Cię  kocha  ile  jest w  stanie dla  Ciebie  zrobić. Może  wypisać  sobie  taką  kartkę za i przeciw bycia ze sobą?

Po podobnym doświadczeniu zaczynam wątpić w rozstania i powroty. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki...

A co do zabiegania o jego powrót, to polecam książkę "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy"

Swojego zachowania nie zmienisz od razu, możesz jedynie starać się reagować na owe nawyki. Przykład, gdy wiesz że zaraz tak a nie inaczej zareagujesz wstrzymaj się, przemyśl czy warto tak się zachować. Proponuje Ci takie rozwiązanie bo sama je stosuje. Mój partner  pare razy mi mówił, że nie podoba mu się to jakie mam  nawyki, więc czasem zamiast zareagować jak to mam w zwyczaju przystaje na chwilę i zastanawiam się czy lepiej nie przemilczeć

Każda z nas chce by było jak dawniej, po każdym przejściu. Czy to po kłótni, czy po rozstaniu i ponownym zejściu. Jednakże na wszystko potrzeba czasu. Każdy z Was powinien owe rozstanie przemyśleć. Zastanów się nad swoim zachowaniem, tym jak było, jaki on był w stosunku do Ciebie i jaka Ty byłaś względem niego ale przede wszystkim czy warto... Uważanie, że "jesteśmy razem i od razu powinno być jak w bajce" nie jest dobre. Z resztą czy zawsze było tak dobrze? Na wszystko przyjdzie czas. Jeśli chłopak uważa, że stracił zaufanie dobrze by było gdybyś dowiedziała się w jakim momencie to się stało, co się przyczyniło do tego. A może to jedynie wymówka z jego strony abyś poczuła się winna i biegała za nim?

Wiesz niektórzy faceci nie zdają sobie sprawy z tego, że robią coś nie tak (przykłąd dającego bezpieczeństwa u Ciebie).
Osobiście uważam, że moim zdaniem nie powinnaś się pierwsza odzywać, tak wiem, że to korci i męczy, ale NIE. Mam podobne przejścia i wiem z praktyki, że nie zawsze trzeba się starać. Czasem trzeba oczekiwać samemu o owe starania. Zabiegałaś, walczyłaś, pokazałaś, że Ci zależy, że chcesz naprawić i sprowadzić do takiego stanu, w którym między Wami jest dobrze. Swoje już zrobiłaś! Skoro on nie zauważa Twoich starań, skoro on nie zamierza kiwnąć palcem to sorry ale to nie ma sensu. Jeśli facetowi zależy na kobiecie (nie zależnie od zażyłości:koleżanka, przyjaciółka, dziewczyna) stara się on to pokazać! Robi co może by między dwojgiem ludzi było dobrze, aby kontakt był utrzymany itp. Wiadomo, może potrzebuje czasu, to trzeba mu dać, ale nie należy się narzucać tylko czekać na jego ruch. Związek dwojga ludzi na każdym poziomie zażyłości to starania obu osób, nie tylko jednej, bo to męczy... Tak więc radzę Ci się wstrzymać i poczekać na jego ruch. Jeśli zacznie Ci zarzucać, że nic nie robisz, nie wspierasz to rzuć do niego tekst "A Ty? Czemu ciągle ja mam zabiegać o Ciebie? A gdzie w końcu Twoje starania o mnie, o nas?"

Dokładnie, nie pozwól siebie samej wyprowadzić z równowagi i sprowokować siebie samej do kłótni. Jest zdołowany, niech będzie. Zamiast coś mówić towarzysz mu w milczeniu. Ale zostaw go samego, niech sam posiedzi ze swoimi myślami, a Ty rób to co musisz, ba nawet nałóż sobie maseczkę w tym czasie, zajmij się sobą - dobre wyjście.

Oboje naruszyliście wzajemnie włąsne zaufania, ale odegrać się to już cios poniżej pasa. Prawdą jest to, że powiedzieć za dużo to znaczy czasem wydać na siebie wyrok. Nie pozostaje Ci nic innego jak ponownie zdobyć jego zaufanie, co nie jest łatwe... Zaufanie i szczerość to fundament każdego związku, a bez tego nie ma sensu niczego budować...

Słuchaj a niech robi Ci wyrzuty, że masz go gdzieś! Robi tak byś Ty poczuła się winna! Miała wyrzuty sumienia itp. W ten sposób czuje kontrolę nad Tobą, że możesz być na jego zawołanie, bo będziesz się czułą winna. A powinnaś postąpić inaczej. A niech wie, że traci Cię, że nie bedziesz skalała jak on zagra. Ty masz go gdzieś? A co można powiedzieć o nim? Zadufany w sobie facet, który najlepiej się czuje bawiąc się. Odgrywa się, robi pretensje ale sam nie robi nic w kierunku aby było dobrze... Kochana zastanów się czy warto na kogoś takiego tracić czas, nerwy i siłę?

Jesteś kobietą, która ma w sobie wiele miłości, oddania. Czy serio warto poświęcać swój czas na kogoś takiego jak on? Masz teraz czas na zastanowienie się, przeanalizuj Wasz związek i odpowiedz sobie na pytania - warto?

Kiedyś też byłam w takiej sytuacji, że on twierdził, że mu nie zależy, ale chce być ze mną. Ja się starałam, latałam jak głupia i tylko pogorszyło sprawę. Oczywiśćie pokłóciliśmy się, w kłótni stwierdził, że zawsze mu zależało tylko tego nie okazywał bo myślał, że ochłonę i się zmienię.
Co tu dużo mówić. Byłam w tej samej sytuacji i co się okazało? Że traktuje mnie jak zabawkę. Że jak mu się zachce przyjechać to przyjedzie, przytulić to przytuli, a potem zapomni i rzuci w kąt i tak w kółko. Dziewczyno z Tobą też tak będzie. Więc posłuchaj tych poprzednich rad. Ja już nawet usłyszałam, że chce ze mną zerwać kontakt całkowicie i szkoda mu czasu by do mnie przyjeżdżać. Nie mówiąc o innych przykrościach i upokorzeniach.
Ja się przestałam odzyać (przecież chciał zerwać kontakt całkowicie) to on pisze, jednego czy dwa smsy na dzień. Nawet zaproponował, że zawiezie mnie na maturę ustną. Na moje pytanie czy nie szkoda mu czasu, odpowiedział, że trochę tak. A jak zapytałam to po co to proponuje, to stwierdził, że i tak wziął już wolne. Obrałam sobie cel, że przestanę być jego zabawką, dam sobie spokój całkowicie. Bo to jest taki typ faceta, co uważa się za króla, jemu wszystko można powiedzieć, może nas obrażać ile wlezie, a kobieta ma cicho siedzieć i grzecznie przytakiwać.
Mam nadzieję, że wytrwam i Ty też wytrwaj.

pina_mc i co jestes z tym chlopakiem, tyle ze nauczylas sie walczyc o swoje, czy tez sie rozstaliscie bo uznalas ze nie ma to sensu?

monia_3103 bardzo Ci dziękuję za wszystkie rady, wprowadzam je w życie, póki co jestem w dobrym nastroju, nawet bardzo dobrym, bo po co się dołować. Chłopak do mnie pisał smsy, na początku był w złym humorze (pytalam go o zdrowie, a on ostatnio jest przeziębiony), ale nie zwrocilam uwagi na jego zly humor i pisalam wesoło, dzięki czemu on tez poprawil sobie humor i pisal do mnie i dzis i wczoraj miło.
Wczesniej pewnie bym mu zaczela pisac smutno, lub robic wyrzuty i tylko bysmy zaczeli sie wzajemnie dolowac.
Oczywiscie jakby byl dla mnie chamski czy cos, to nie zamierzam udawac ze nic sie nie dzieje, najwyzej zamiast sie klocic nie odpisze lub nie odpowiem nic. Zeby wiedzial ze przesadzil. Podobno lepsze jest milczenie, niz okazywanie zlosci (bo to zawsze jakies okazywanie zainteresowania)

Co do zaufania - racja, dlugo potrwa zanim je odbudujemy obydwoje. On mowi ze malymi kroczkami by chcial je odbudowywac, ale czasem mam wrazenie ze stoi w miejscu.
Zobaczymy jak to bedzie, mam nadzieje, ze dobrze.

Co do poczucia winy - masz calkowitą racje, przejrzalam na oczy. On to robi celowo, jak piszesz, by miec mnie w garsci. JAk mi powyrzuca, to bedzie mial pewnosc ze bede chciala mu dogodzic, a tym samym zapewnic o oddaniu. Ale nie wiem co z jedną kwestią - jak on mi wyrzuca cos, to mam mu wyrzucac tez, ze ja mu nie ufam nadal, ze tez nie czuje sie bezpieczna, czy tez nic nie mowic ?

CupraFR - jest niestety pelno racji w tym co napisalas, ta sytuacja juz trwa bardzo dlugo, zerwalismy w grudniu, a zeszlismy sie w marcu...
Psuc sie zaczelo nawet w ... maju 2010 ...
Moze i ta milosc jest toksyczna, wiem ze gdybym zerwala, w koncu wyleczylabym serce. W koncu nawet rozwodkom sie to udaje... Ale nie wiem czy tego chce.
Na razie chce sprobowac z nim. Przede wszystkim zmienic swoje zachowanie w stosunku do niego, nie byc juz grzeczną uleglą dziewczynką. Stac sie silną, pewną swego kobietą.
Jesli tego nie doceni, a nasze relacje nie poprawią sie, to mysle, ze moja zmiana wplynie na to ze bede miala wtedy sile odejsc. I to bedzie z lepszym skutkiem dla mnie. Jak teraz odejde to sie zamęcze bo nie jestem pewna siebie, bede na sile szukala byle kogo by zapchac pustke..

Mamy po 22 lata

widzisz, wiem, ze latwo nie bedzie się zmienić, ale jak nie spróbuję to znowu sie wpakuję w bagno, bo moj poprzedni zwiazek tez tak wyglądal tyle ze skonczyl się szybciej niz zacząl.
Ja po prostu musze sie zmienic, inaczej znowu będzie to samo.

masz racje, tak jest ze widze wine w sobie i ciagle go usprawiedliwiam.
Ale ja tez mimo wszystko zawalilam kilka rzeczy.
Ja od zawsze mam skolnnosci by chciec zbyt mocno dogodzic facetowi, nadskakiwac. On od zawsze widzial, ze to ja bardziej kocham...
TO wlasnie chce zmienic. Bo mowie Ci ze znowu tak bedzie, znowu sie wplątam w to samo.

Nawaliłam w tym, że :
-okazywałam mu uczucia za bardzo, powinnam juz dawno nauczyc sie myslec jak Zołza z ksiązki "Dlaczego faceci kochaja zołzy", przez to znudzilam sie mu.
Choc juz dawno czytalam tą książkę to nie umialam sie zmienic, dla samej siebie.
-po zerwaniu wygadalam jego sekrety jego kumplowi, przez co on mi teraz zupelnie nie ufa i to glowne co nawalilam
-po tym jak wynikly jego problemy ze zdrowiem, ja stalam sie "dumna" i nie zadzwonilam do niego na drugi dzien spytac jak sie czuje, mimo ze powinnam, bo dzien wczesniej dowiedzialam sie o jego problemach ze zdrowiem

Ale glownie nawalilam z wygadywaniem tych sekretow i zwierzeniami sie jego kumplowi.

czyli mam sie fochać i jak on jest w zlym humorze to nakręcac sie wzjaemnie? nigdy taka nie bylam i nie chce byc. Wole juz przemilczec to i nic nie mowic, niz awanturowac sie.
Nie wiem no...
Jak pokazac ze jego zachowanie ma konsekwencje, poza kloceniem sie o swoje?

Myslicie ze jak sie zmienie, to to ma szanse przetrwać?

No i wlasnie to jest mój podstawowy problem, ze go wciąż usprawiedliwiam.
A to, ze mial prawo taki być, bo byl chory, bo mial stresy, bo cos tam.
Ale racja jest taka, ze jak ja mialam problemy, to owszem on mnie wspieral bardzo, ale jego uczucia do mnie zmalaly, bo ciagle mu narzekalam na problemy (to bylo poltora roku temu) i od tamtego czasu ja juz mu tyle o swoich problemach nie mowie.
Z resztą ja juz nawet nie mam takich problemow jak kiedys,  i tez zmienilam w sobie to narzekanie, bo narzekanie nic nie daje.Nawet nie mam potrzeby narzekac.
Jedynym problemem jaki teraz mam to wlasnie on. Jego zachowanie, fochy i to jak mnie traktuje.
Masz racje, jestem męczennicą, nie raz, nie dwa , wracalam ze spotkania z płaczem...
Dlatego teraz przyjelam tą taktykę, jak pisalam wczesniej - nie nakręcac się wzajemnie.
Jak on ma zly humor (ale nie wyzywa sie na mnie oczywiscie) to staram sie nie reagowac na humor, a raczej zmienic temat na przyjemny.Wtedy on ma lepszy humor i rozmowa toczy sie przyjemnie. Nikt sie nie nakręca, ja jestem spokojna.
Nie wiem tylko co robic jak on by znowu robil mi wyrzuty - czy sie klocic, czy nic nie mowic.
Bo jak mu cos mowie, to wzajemnie sie nakręcamy, ale nie chce tez nic nie mowic i nie zamierzam (jak kiedys) potakiwac grzecznie i brac wine na siebie.
Ale na prawde nie chce sie tez nakręcac.
Moze mu powiem, jakby znowu mi mowil ze np. nie wspieram go, lub ze mi nie ufa, ze... "Bylo co bylo, zrobilismy sobie wiele zlego, idealnie teraz nie jestm minie troche czasu zanim zagoimy rany, ale po co wciąz o tym mowic i rozdrapywac strupy. Obydwoje sie zranilismy, i juz wystarczajaco duzo rozmow na ten temat bylo, wiec po co znowu to roztrząsac, czy nie lepiej porozmawiac o czyms innym i stopniowo ulatwic sobie zapominanie tego co bylo zle?"
Moze tak? Jak radzicie? Czy sie klocic i walczyc jak lwica?

ale czy postawienie się = kłótnia?
czy tez powiedzenie swojego zdania dobitnie, ale spokojnie

Musisz ratować siebie - na obojętność odpowiadaj obojętnością; na kłótnie i niemiłe zachowanie reaguj mówiąc, że nie podoba Ci się jego zachowanie, że ono Cię rani, że dla Ciebie oznacza to brak miłości z jego strony. Tak naprawdę masz tylko jedno wyjście - zmienić swoje zachowanie, zagryźć zęby, ale zmienić. I nie ma gwarancji, że to pomoże. Natomiast to jak jest teraz i tak prędzej czy później doprowadzi do rozpadu tego związku. Ile macie lat?

Wolisz unikać tych tematów... Ale przecież Wy tak naprawdę nie jesteście już razem - on traktuje Cię jak przyjaciółkę. Daj mu zatęsknić i może na nowo coś poczuć. Płaczesz, on może czuje się winny i jest mu przykro, że cierpisz, dlatego nie ma odwagi uciąć tego definitywnie. Wzbudzając w nim współczucie niczego nie osiągniesz.

I to jest dowód na to, że ten drań Cię wykorzystuje. Twoją dobroć, to że jesteś s=dla niego bezinteresownym oparciem. Zostaw go. Poświęć tą wspaniałą miłość i dobroć odpowiedniemu facetowi. On jest beznadziejny w każdym calu i nienawidzę go jako osobnika za to, że tak traktuje drugą osobę. Przestań cierpieć, zobaczysz, że odżyjesz, jak zostawisz go i zaczniesz żyć na nowo. Jesteś jeszcze bardzo młoda, nie marnuj siebie i swojej młodości przy kimś tak nieodpowiednim, niewłaściwym i samolubnym mężczyźnie o ile zasługuje na takie określenie, bo dla mnie jest zwyczajnie prostakiem..

pina_mc i co jestes z tym chlopakiem, tyle ze nauczylas sie walczyc o swoje, czy tez sie rozstaliscie bo uznalas ze nie ma to sensu?

Nie jestem z nim. Ale ja bardziej w myślach z nim zerwałam niż tak między nami. Bo zawsze on robił z siebie ofiarę i zrywał. Oczywiście nie tylko to było powodem kłótni. Do naszego rozpadu doprowadziło także wiele innych rzeczy. Ale to ja też zawsze okazywałam uczucia, on potem przestał. Po pół roku współnego mieszkania, gdzie ja mu prałam, prasowałam, gotowałam on stwierdził, że nigdy nie może na mnie liczyć. On mi ciągle błędy wytykał, kazał mi się zmieniać. A jak ja się otrząsnęłam i zaczęłam walczyć o swoje to powiedział,że powinnam się leczyć i jestem nienormalna. I oczywiście nie zrobił dla mnie NIC. A niby taka ważna byłam.
Teraz ja unoszę się honorem, nie odzywam się. To on pisze. A ja jestem dla niego oschła. Chciałabym wyjśc gdzieś, z kimś. Jestem w takiej sytuacji że to niemożliwe. Ale tak sobie pomyślałam, że skoro on mnie okłamywał bez skrupułów (dla dobra sprawy - pff) to teraz ja będę go okłamywać. Niech zobaczy, że radzę sobie bez niego i jest mi super. Będę mu mówić, że byłam w kinie, na basenie, na zakupach itd.
Kiedyś było tak, że kilka dni pod rząd jeździłąm na zakupy, bardzo czegoś potrzebowałam a nie mogłam znaleźć. I on wtedy z pod kulonym ogonem, że bez niego to mi lepiej się powodzi i spotkania chciał i w ogóle.
Byłam w takim błędnym kole, ale postanowiłam to zerwać. Ja mam o tyle trudniejszą sytuacje, że nie mam wsparcia w nikim. Nie jestem dobrym materiałem na przyjaciółkę, to też żadnej nie mam. A moja własna matka, zawsze uważała i uważa mnie za śmiecia i zawsze broniła mojego byłęgo chłopaka. Nawet do tej pory mi mówi, że mam go przepraszać i na pewno to ja kłamię i nikt mnie nie zechce więcej, bo przecież mam już 19 lat, pewnie z nim seks uprawiałam to jestem przechodzona i nikt mnie nie będzie chciał.

pina_mc, dziękuje za opowiedzenie swojej historii, powiem Ci ze dosc mocno przypomina mi moją aktualną sytuacje gdzie moj facet robi mi wyrzuty ze JEDEN RAZnie zadzwonilam do niego, gdy tymczasem nie zauwaza, ze codziennie jezdzilam do niego do szpitala gdy byl chory, ze proponuje spotkania itd...
To wszystko jest praktycznie takie samo. Ciekawa jestem co on mi powie jak zaczne walczyc o wlasne zdanie , tak jak mi to radzicie... jesli to samo co Tobie to bede miala pelny obraz...

CupraFR z tym, ze moj poprzedni zwiazek tez taki byl, ze ja dawalam wszystko nic nie dostając w zamian. Nie wiem czy mam takiego pecha, ze trafiam na drani (mialam tylko 2 związki z zyciu), czy po prostu przesadzam, czy tez taki mam charakter ze musze dawac z siebie az tyle... ja na prawde nie wiem i troche przez to wszystko przestalam wierzyc w milosc, bo zdaje mi sie ze z kazdym bedzie tak samo, ze kazdy sie znudzi mną, bo ja za duzo z siebie daje , a faceci tego nie lubią.

Jak czytałam ten wątek to na poważnie się zastanawiałam, czy nie chodziłyśmy czasem z tym samym facetem
I teraz w sumie śmiać mi się chce ze mnie samej. Przed nim miałam chłopaka, 10 miesięcy, zdradziłam go (on o tym nie wie do tej pory) i odeszłam bo uważałam to za jedyne rozwiązanie. I tamto poszło mi sprawnie, szybko, bezboleśnie. A od tego jestem chyba dziwnie uzależniona, była to też wielka miłość od pierwszego wejrzenia i dlatego tak ciężko było mi się podnieść na nogi.
Ale można to zrobić. Czuję się coraz lepiej.

Cóż, jeszcze na moje prośby by on zmienił coś w sobie itp to zawsze słyszałam, że "on przecież nie robi nic złego", tylko ja jestem tą złą, a jego powinnam zrozumieć. Zawsze mi mówił, że jemu jest przykro, że nie ma żadnych znajomych. A później usłyszałam, że go ograniczałam ( a wielokrotnie pytałam się go czy to robię i mówił że nie) i chciałabym go zamknąć ze sobą na 24h na dobe i żeby zerwał kontakty ze wszystkimi znajomymi. Co jest bzdurą.
To jest tak, że jak już nie ma czego wymyślić to łapie się wszystkiego. Poprzekręca Twoje słowa tak, byś czuła się winna. Mi wręcz wmawiał, że mówiłam rzeczy dokładnie odwrotnie niż było w rzeczywistości. Albo robił coś i mówił coś, czego potem się wypierał, a ja mam to wszystko zapisane na komputerze. Właśnie na takie okazje, gdzie znowu chciał zrobić ze mnie wariatkę.

Gdy mu chce wytkąc co on nie tak zrobil, mowie co mi zrobil, co powiedzial niemilego, to zdarza sie ze mowi mi ze nic takiego nie powiedzial...

Podziwiam Was, jestescie silne i pewne siebie,
czuje sie tak jak mała dziewczynka błądząca we mgle.
Wszyscy mi radzą "kopnij go w dupę, zle Cie traktuje", ja widze to jak mnie traktuje i potakuje ze zle mi z tym, ale wciąz trwam przy swoim, ze moze jednak sie uda... ze jest jakas szansa
Ale nie chce zeby tak moje zycie wyglądalo - zeby moj mąz mial kochanki, zebym byla rozwodka
To jest okropnie przerazające...
czy na prawde przyzwyczailam go do pewnych zachowan az tak, ze nie ma to szans?
Czy na prawde tak jest ze nie zauwazy jak sie zmienie, ze to nic nie da?
Ja bardzo chce sie zmienic, by byc tak silną jak Wy jestescie...

Teraz jakz  Wami rozmawiam to czuje sie silniejsza, na prawde duzo silniejsza...

Powiem Wam tak, coraz więcej w moim otoczeniu związkow w ktorych ktos kogos zdradza...
Np ostatnio mi kolezanka opowiedziala ze ma w sąsiedztwie mlode malzenstwo - mąz pracuje za granicą, jak wraca to do zony mowi "kotku" "kochanie", a ona... oczywiscie pod nieobecosc męza znalazla sobie sybstytut...
Takich przykladow jest PELNO - i zawsze ta "milsza" strona jest zdradzana.
I dlatego przestaje wierzyc w milosc - bo ja na prawde jak kocham to chce byc mila, dobra (ciagle mi CupraFR mowi jaka ja dobra jestem i ZADOBRA!) no wlasnie, ale taka chce i potrzebuje byc bo tak okazuje milosc! I boje sie ze ja bede zawsze taka, bo po prostu dla mnie to jest milosc... i dlatego bede zdradzana...

Nie masz pecha. Każdy Twój związek będzie tak wyglądał, bo.. Ty to narzucasz. Jeśli biegasz za facetem, starasz się dogodzić wszystkim jego zachciewajkom, jeśli sensem Twojego życia jest jego zadowolenie (lub ekstremalnie - dzien bez awantury) - przestajesz być dla faceta partnerką. Bo jak ma w Tobie widzieć partnerkę skoro zachowujesz się jak jego matka? To dlatego mówi, że kocha Cię jak przyjaciółkę.

Uwierz, że on nie jest sensem Twojego życia! To Twoje życie, które masz tylko jedno i naprawdę nie warto poświęcać go na uszczęśliwianie faceta, który tego nie docenia. Zresztą nadopiekuńczością nie uszczęśliwisz żadnego faceta. Tracisz natomiast w jego oczach całą  swoją kobiecość.

Tak poza tym boi sie tez ze inna nie zechce go, nie wytrzyma takich humorkow, a co do mnie ma 100% pewnosci, bo mu ją dałam jak głupia na tacy
Nie wiem jak moglam do tego doprowadzic w ciagu pol roku...

Bo ma z Tobą jak w bajce. Robisz z niego małego, rozkapryszonego bachora który wykorzystuje Cie jak tylko może, zrozum to.

ZAZA
masz rację nie pozwól się tak tatraktować kiedy kochamy to pragniemy być kochane
nie ma sensu ciągłe wypominanie albo zapominamy i idziemy dalej albo sie rozchodzimy
ale co wtedy kiedy nie można zapomnieć? o tym co ktos zrobił źle? kiedy On mi nie wypomina a ja widzę, że On po prostu ma to w głowie i o tym myśli czasem?

jak to On powiedział potraktowałam Go ja gówno i uznał, że Go nie szanuje, ponieważ 3 razy po alko nawyzywałam Go od najgorszych na prawdę nikt nigdy nie  chciałaby usłyszeć taki słów z ust ukochanej osoby ;/

teraz już chce spróbować chce być ze mną i mnie kocha tylko, że mi ciągle Go brakuje...
nie wiem co mam robić?
sądzę, że pomimo tego co zrobiłam, jeżeli On chce być ze mna to powinien być a nie trzymac mnie na dystans...
ostanio się spytałam czego chce... powiedział, że chce abym była szczęśliwa... nie jestem teraz szczęśliwa On też nie...
może powinnismy dac sobie spokój właśnie dlatego, że się kochamy? chodź wiem, że tego nie zrobimy właśnie dlatego, że miłość w ciąż w nas jest ale ja chce Jego a On boi się być ze mną...
może kiedys przestanie? dodam, że przez ten okres słyszałam wiele razy, że to nie mozliwe abyśmy byli razem itp. a jednak wrócił tylko nie tak do końca... ;/

Marysienka82 - my juz sie zeszlismy, jak sama nazwa tematu wskazuje
Tak więc jedyne co , to pozostaje obawa czy nam się ulozy mimo moich staran - i jak juz dziewczyny mi uświadomiły - jezeli nie zmienie postawy, to na pewno to sie rozwali, a ja bede zalamana i jeszcze bardziej ponizona.

malaiduzy- ja troche rozumiem Twojego faceta, bo widzisz, skoro popelniliscie w pewnym momencie jakies blędy w związku, ktore wplynely na brak zaufania, to cięzko to odbudować, ale jest to mozliwe...
Ja np. nie ufam mojemu facetowi, bo zerwal ze mną, gdyz ciągnelo go do innych, sam przyznal mi sie ze "prawie mnie zdradzil", po rozstaniu mial "kontakt" z 2 dziewczynami - nie uprawial z nimi seksu (wierze mu), ale jednak inne czynności robil... i tez często widze to przed oczami i mam załamkę, to wplywa bardzo zle na moj humor, często bedac przy nim mysle o tym, i czuje obrzydzenie do niego, on to czuje i wplywa to na jego nastroj. Ale sobie powiedzialam, ze wybaczylismy to sobie - ja jemu, on mnie... i trzeba zacząc malymi krokami zapominac, bo inaczej sie zamęczymy.
Do zaleczenia takich ran trzeba czasu.
Tak samo jak ja zawiodlam jego zaufanie wygadując tajemnice a nawet itymne kwestie - on powiedzial, ze malymi krokami chce mi zaufac na nowo...

Powiem Wam ze moj sukces jest taki, ze nie napisalam do niego dzis smsa (milego) choc mnie kusilo bardzo bo czesto pisalam mu jakies, zapewniające o moim uczuciu. Teraz nic nie pisze i zajelam sie sobą i mam dobry humor
Wasze wsparcie jest bezcenne!

Ciagle staram się robic wszystko co napisalyscie, jak na razie mi sie to udaje i jestem z siebie dumna.

Jeszcze taka mala dygresja do tego co powiedziala Vinnga, mianowicie :

powiem Ci ze masz tu racje, ale ja tez mysle, ze on nie wie czym jest milosc.
Zauwazylam , ze faceci wciąz chcą czuc te motylki w brzuchu jak na początku związku,a  gdy zaczynają przechodzic na kolejny etap - pewnosci, spokoju, partnerstwa i przyjazni w związku, to myslą ze cos sie wypalilo.
Dlatego tak wiele par sie rozchodzi wlasnie w okresie po 2/3 latach związku, bo wtedy wchodzi sie w ten etap partnerstwa-przyjazni.
To jest milosc wg mnie najpiękniejsza, ale chyba faceci tego nie lubią.
I dlatego on mowi, ze kocha mnie jak przyjaciolke - a tak na prawde kocha mnie najczystrza miloscią, ale chcialby nadal czuc te motylki
Tak mi się wydaje...

żeby czuł tą najczystszą miłość to by Ci to powiedział a mówi, że kocha jak przyjaciółkę tzn., że nie ma między wami chemii? nie pociągasz już Go?

ja bym kazała spadać na drzewo facetowi, który mówi mi, że jestem Jego przyjaciółką a jeszcze lepiej, że kocha mnie jak przyjaciółkę? co to ma znaczyć? czy ty chcesz czego takiego?
mój mówił mi że traktuje mnie jak przyjaciółkę, ja mu powiedziałam, że mam w nosie takie coś i za 2 dni powiedział, że mnie kocha i, że chce być ze mną...

a u was jak to jest z ta przyjaźnią? skoro nie ma zaufania?

poradzę Ci tylko jedno - nie czekaj, zajmij się soba zacznie sie starać to super nie to jego strata
a jeżeli masz czegos oczekiwać to tylko najgorszego i na to sie przygotowywać, lepiej potem byc mile zaskoczoną niz przykro rozczarowaną...

wiem, że trudno ale wszytsko mozna wbic sobie do głowy, jesli tylko sie chce.

ZAZA, jeśli Twój chłopak nie wie na czym polega dojrzała forma miłości to wcale nie jest dobra wiadomość. Wiesz co to oznacza? Że w poszukiwaniu tych motylków będzie regularnie wracał do myśli, że czegoś mu brakuje w Waszym związku. Albo po raz kolejny zerwie, twierdząc, że Cię nie kocha. Albo, wersja najgorsza, pogodzi się z przyjacielskim uczuciem do Ciebie a motylków poszuka sobie poza związkiem...

Tu nie wystarczy chwilowy optymizm "zajmę się sobą", "nie dam sobą pomiatać". Ty musisz być wewnętrznie gotowa na to, że teraz Ty stawiasz warunki. Musisz być gotowa na to, że albo zacznie traktować Cię tak jak chcesz być traktowana, albo...rozstanie. Bo nic Ci nie da nastawienie, że mu się postawisz a w chwili słabości (albo jak on strzeli focha) to zaczniesz uważać, że to Twoja wina i Ty musisz coś naprawiać. Przeczytaj jeszcze raz książkę o zołzach. I pamiętaj, że zołza to wcale nie foszasta jędza. Ta tytułowa zołza to kobieta asertywna, która kocha samą siebie. A miłość do mężczyzny jest uzupełnieniem jej życia, nie jego głównym sensem.

Bardzo ładnie napisane. Nikt przecież nie może rozkazać autorce być z nim, jeśli ona naprawdę chce tego i jest w stanie z nim być, to jej decyzja. Choć uważam, że za jakiś czas pewnie wylądowałaby w szpitalu psychiatrycznym, chyba, że naprawdę byłaby w stanie tego wszystkiego się wyzbyć i być do tego szczęśliwą, wtedy bym nawet jej pogratulowała, bo nie znam jak dotąd takiego przypadku.
Nie uważam, że jeśli zostaniesz z nim , to będziesz głupia, bo rozumiem, że miłość jest ślepa i często sprawia, że próbujemy ratować coś co dawno nie istnieje. Nie można Cię za to winić, wielu ludzi już było w takich związkach, nie tylko kobiety, lecz też mężczyźni. Wierzę Ci, że go kochasz, na pewno jak poznawałaś go to miał wiele cudownych cech... i rozumiem, że pewnie liczysz, że te cechy , które pokazał Ci na początku wrócą i będzie jak dawniej. Kochana, raczej nie ma co się łudzić, każdy z nas gdy poznaje drugą osobę, to pokazuje tylko dobre strony lub nawet udaje, żeby wkupić się w czyjeś łaski. On chciał Cię zdobyć, to pokazał się w super świetle, ale teraz widzisz już jak wiele ma wad, takich strasznych wad, tych wad już nie da się zmienić. On taki po prostu jest. Dlatego nie warto wierzyć, że znów będzie tak bajecznie jak na początku związku. Po prostu kochasz go i boisz się odejść, bo boisz się, że nikgoo już tak mocno nie pokochasz. Przerabiałam to z byłym, a jednak znów jestem szczęśliwa. Też ciężko było odejść, choć wszystko wskazywało, że trzeba, naprawdę był dla mnie ważny, ale koniec musiał nastąpić. Byłam naprawdę załamana, myślałam, że już się nie zakocham, ale jedna udało się. Godność jest bardzo ważna. Można kochać kogoś całe życie, liczyć na cud i jego zmianę podczas , gdy on nas traktuje jak zabawkę , lecz można też wybrać inną opcję i odejść od niego, spróbować życ bez niego. Sama pomyśl , która opcja lepsza. Miłość miłością, ale lepiej być nawet całe życie samemu niż z kimś takim. Piszę hipotetycznie. No bo przecież będąć nawet samej można poznawać nowych znajomych, bawić się, korzystać z życia, robić wiele dla swojego rozwoju, odbudować się psychicznie, a z toksycznym partnerem można tylko się udusić i ciągle przez niego cierpieć. Od toksycznych ludzi powinno się trzymać z daleka, nawet jeśli bardzo pokochaliśmy.

Poza tym on sam twierdzi, e kocha Cię jak przyjaciółkę. Masz dziewczyno prawo do szczęścia, a szczęście nie jest uzależnione od bycia w związku - można być szczęśliwym bez tego. Nie myśl teraz o facetach, o tym czy będziesz sama czy z kimś, czy kogoś jeszcze pokochasz , tylko pomyśl o sobie. Taka dawka zdrowego egoizmu. Po prostu uratuj siebie. Uratuj swoją godność. Jeżeli tak zrobisz, to wtedy pewnie kiedyś sobie za to podziękujesz i będziesz wiedziała, że podjęłaś słuszną decyzję.
Usprawiedliwianie swojego faceta na każdym kroku to nie jest dobre. Na pewno chciałabyś zdrowego związku, ale ten taki nie jest i myślę, że już raczej nie będzie.
Pozwalasz mu na okropne zachowanie, nie egzekwując żadnych zmian, po prostu non stop go usprawiedliwiasz. Pamiętaj jednak, że tak jak Ty on jest dorosłym człowiekiem, w pełni odpowiedzialnym za swoje czyny i owszem każdy ma prawo mieć gorszy dzień, popełnić błąd, ale skoro jemu zdarza się to notorycznie , to usprawiedliwianie go nie ma sensu, bo na to nie ma usprawiedliwienia. Jest dorosły, to niech tak zacznie się po prostu zachowywać. Ponadto to Ty walczyłaś o niego , gdy on zerwał. Okej rozumiem, że tak bolało Cię rozstanie, że pragnęłaś rozpaczliwie jego powrotu, też niejako to przechodziłam, ale tak poniekąd wbiłaś sobie gwóźdź do trumny kochana. On przez to najprawdopodobniej nie zrozumiał swojego błędu, tylko uznał, że Ty wybaczysz mu dosłownie wszystko. Lepiej, gdybyście rozstali się, owszem Ty na pewno byś cierpiała bo bardzo kochasz, ale wróciłabyś do niego dopiero, gdyby on zaczął się starać. Po prostu zacisnęłabyś zęby i pomyślałabys sobie " Bardzo go kocham, chce powrotu, ale nie odezwę się pierwsza, gdyż jeśli to zrobię to on uzna mnie za naiwną i jak wrócimy do siebie, to znów będzie powielał stare błędy, a ja nie chce takiego związku, nie chcę tak cierpieć .." Ja wiem, że to łatwo się mówi, a ciężko w praktyce , lecz naprawdę warto się starać. Wtedy, gdyby wrócił do Ciebie, to może i byłaby jakaś poprawa, miałabyś na to większe szanse. A jeśli nie wróciłby, to po prostu musiałabyś jakoś przetrawić to, że najwidoczniej nigdy nie kochał Ciebie tak mocno jak Ty jego.. a skoro nie kochał Ciebie tak mocno jak Ty jego, to najwidoczniej nie był Ciebie wart, a skoro nie był Ciebie wart, to pewnie czeka jeszcze gdzieś na świecie chłopak, którego Ty pokochasz kiedyś, a on Ciebie i on będzie Ciebie wart. Nie można przecież nikogo zmusić do miłości, a życie czasem nawet jak wydaje się, że nie przyniesie dla nas nic dobrego , to czasem zaskakuje, to warto byłoby żyć dalej z tą nadzieją " Może i mnie jeszcze coś czeka" ? Nigdy nie warto moja droga się poddawać, jeżeli jest nawet światełko nadziei, warto żyć i cieszyć się życiem, nawet jeśli mocno daje w kość. Przecież po każdej burzy musi wyjść słońce
Pozdrawiam .

Hejka! Jak tak czytam twoja historie to jakbym widziała siebie z przed pół roku. Ja tez jestem z chłopakiem w pażdzierniku bedzie 6lat ale to coteraz nas łączy to juz chyba nie miłość.Kochałam go nad zycie poświęciłam mu dosłownie wszystko i wszystko wybaczałam.Jednak w pewnym momencie coś we mnie pękło.Wybaaczyłam jednoa zdrade to ze krecił Z inna ale gdy dowiedziałam sie ze on i moja przyjaciółka mieli cos ze soba,\ nie mogłam tego zniesc,ale wyobraz sobie i tak wróciłam do niego(taka ze mnie idiotka) ale tez całkowicie sie zmieniłąm teraz patrze na siebie w lustrze i sie nienawidze.taka suka sie stalam.nie ufam mu w ogole.Nie raz odzywam sie do niego w taki sposob ze ....  Gdy pojawilam sie tutaj mieliśmy jedna z wielu prerw ale ja nie posłuchałam rad i znów do niego wróciłąm.Mam za swoje.Teraz gdy naprawde zrozumiałam ze ciagnąćto dalej jest bez sensu i chciałam sie rozstac .On nie chce odejsc(i to dosłownie)Bo mieszkamy razem i on nie chce sie wyprowadzic i naprawde nie moge sie go pozbyc.Przez to co stało sie miedzy nami bardzo mnie zmieniło.Niestety na gorsze.  w temacie rozum czy szaleństwo mozesz przeczytac w co sie przez to wpakowałam.Na własne zyczenie oczywiście