Cała prawda o stosunku kobiet do pieniędzy

Jako cel sam w sobie, nie! Ale bez pieniędzy, każdy romantyczny związek przytłoczy proza życia. Trudno patrzeć razem w gwiazdy, gdy nie ma co do garnka włożyć. Nie ma co rozpatrywac tej kwestii patrząc tylko na skrajności - albo ubogi romantyk, albo twardo stąpający po ziemi "posiadacz". Najlepszy wybór to ktoś po środku, normalny mężczyzna, który i kwiaty przyniesie i zarobić potrafi, przy którym kobieta i dzieci mogą się czuć bezpieczni.

Ja raczej nie jestem romantyczna i mój facet też nie. Owszem, kochamy się wyznajemy sobie miłość. Czasem powieje romantyzmem ale nie jesteśmy tacy z natury.
Wracając do tematu. Jako ekonomistka lubię czuć się pewnie finansowo. Lubię mieć pieniądze w portfelu i pewien zapas w domu. Oczywiście nie musi mnie stać na wszystko ale na bieżące rzeczy i drobne  przyjemności. Tak samo ma mój luby. Oszczędności trzyma w banku i raczej ich nie tyka. Odkąd normalnie pracuje (przez 1,5 roku naszego związku był tylko praktykantem, także nie zarabiał dużo) i jest ustabilizowany finansowo czuję się bardziej stabilnie. Wiem, że nie będziemy (przynajmniej na razie) pod kreską i możemy pozwolić sobie na wiele rzeczy.

Pieniądze... Pieniądze są ważne, ponieważ życie kosztuje.
Cieszę się, kiedy mam pieniądze, ale nie wpadam w rozpacz, jeśli nie mam ich za dużo. To znaczy, dla mnie ważne jest, by mieć za co kupić jedzenie, leki, raz na jakiś czas pójść na koncert, nabyć coś z biżuterii, ubrań. No, i - oczywiście - opłaty mieszkaniowe. Fajnie, jeśli jest na coś więcej.

Też mi się wydaje że te dwie skrajności są troszkę na wyrost. Chociaż gdyby zrobić z nich skalę, to ja waham się gdzieś pomiędzy - raz bliżej jednego końca, raz drugiego. Są chwile, kiedy skupiam się na nich bardziej - kiedy nagle robi się ich mniej. Na codzień cieszę się z tego, co mam, i że nie muszę zastanawiać się nad każdą wydawaną złotówką - chociaż w moi związku to raczej ja jestem typem oszczędzacza, a mój partner nie może oprzeć się wydawaniu piniędzy

A co wartości mężczyzny w kontekście finansowym - nie obchodzi mnie zasobność potfela. Ważne jest to, by facet był zaradny i przedsiębiorczy, i potrafił stworzyć warunki, w których czuję się bezpiecznie - wiem, że w następnym miesiącu będziemy mieli za co opłacić mieszkanie, rachunki, wypełnić lodówkę. Takie minimum. Reszta - czy to mają być wystawne kolacje, czy lody na deptaku, wakacje za granicą czy na działce u znajomych - nie gra roli.

Hubba, zgadzam się z Tobą, niemniej zastanawiam się czy ktokolwiek napisze, że pieniądze są ważne, najważniejsze. Bo jeśli wszyscy uważają, że najlepszy jest środek to skąd ta słynna pogoń za pieniądzem, skąd stwierdzenia, że kobietę można przekupić czy kupić sobie nawet? To tylko puste slogany, stereotypy, które nijak się mają do rzeczywistości?

Ale,co ogólnie myślicie mówiąc biedny? Jeśli facet nie ma za dużo pieniędzy,nie zapewni nam życia jak w bajce,ale będzie nasza miłością i przyjacielem,będzie rozumiał nas tak jak nikt inny,to zrezygnuje z niego,bo jest biedniejszy i zacznę się spotykać z kasiastym facetem dla wygody? Raczej nie,bo życie lubi płatać figle i rolę mogą się kiedyś odwrócić. A szczera miłości pozostanie.

Czasami "romantyzm" to zwykla przykrywka dla nieudacznictwa, lenistwa, nieprzystosowania do zycia. Doswiadczylam w przeszlosci kilka razy. Opowiem Wam o czlowieku , ktory mieszka w moim miasteczku : ma on ok 50 lat, jest jak najzupelniej normalny mozna prowadzic z  nim przyziemna rozmowe, pracowal jako elektryk na kolei, ma emeryture (nie glodowa) jest wlascicielem pieknego domu z wielkim ogrodem, nie pije, nigdy nie byl zonaty. Sypia w swoim domu, bez okien, bez pradu, bez wody, bez mebli. Cale dnie chodzi po ulicach i zbiera niedopalki, przesiaduje na lawkach i gawedzi z mieszkancami. Kiedy ludzie odchodza zniesmaczeni on usmiecha sie pod nosem. Developer zaoferowal mu milion funtow szterlingow za jego dom a facet odrzucil oferte. Prawdziwa mieszanka romantyzmu z duza kasa CO?

Widzisz, rzecz w tym, że niektórzy mają dużo, ale wciąż gromadzą, pomnażają, wszystko inne przestaje istnieć, inne wartości odkładają na bok, pieniądze stanowią cel sam w sobie, nie jako środek do celu.

A kobiety? Są różne, jedne mądre, inne głupie, jedne wrażliwe, inne puste, no cóż, tak już ten świat jest poukładany, jesteśmy tylko ludźmi.

Dla mnie miarą wartości człowieka nie są i nigdy nie były pieniądze, nigdy za nimi nie goniłam, nie stanowiły celu, wartości nadrzędnej, choć wiem, że bardzo ułatwiają i uprzyjemniają nam życie, pozwalają realizować pasje. Ja jestem idealistką, romantyczką, ale czasem przytłacza nas proza życia, wiem co znaczy naprawdę nie mieć pieniędzy, ale z tego powodu nigdy nie straciłam radości życia, bo kiedy człowiek naprawdę kocha żadna siła tej miłości nie pokona. Brak środków powoduje, że czujemy się ograniczeni, nieraz bezsilni, bezradni jak dzieci, ale nie potrafiłabym się z kimś związać wyłącznie dla pieniędzy. Dziś jest mi dobrze, chwilami czuję się szczęśliwa, absolutnie nie narzekam na materialną stronę życia, ale też potrafię docenić tę wartość, bo daje mi poczucie bezpieczeństwa, wiem za to i wiem to na pewno, że pieniądze szczęścia nie dają, nie mi w każdym razie.

Cóż z tego, że mogłabym mieć wszystko, zobaczyć każdy zakątek świata kiedy musiałbym się tym cieszyć sama? Dla mnie radość posiadania jest niczym w porównaniu z radością życia, czerpania z niego, uczucia bycia kochaną, cieszenia się drobiazgami, pieniądze bez tych wartości są malutkie. Czy zawsze taka byłam? Nie wiem, wydaje mi się, że tak, ale też uczyłam się siebie przez lata, więc teraz patrzę na ten aspekt życia bardzo świadomie.

Lupus
Straszne nieporozumienie. Wlasnie pisze o tym ,ze "romantyzm" jest przykrywka min. dla mojego bylego meza, ktory 10 lat nie pracowal bo on romantyk, a ja glupia. Dla mojego kuzyna bo on romantyk artysta nigdy nie pracowal a jego zona glupia i go nie rozumiala.
Napisalam o tym czlowieku,zeby forumowiczki/cze pomysleli, ze sa ludzie ktorzy nie dbaja o miliony, sa oni romantykami z kasa, czy jest jakas kobieta ktora by na to poszla? Czy forsa bylaby tutaj problemem?

Falka
Ludzie odchodza zniesmaczeni bo ten czlowiek nie myl sie i nie golil przez ostatnie 10 lat. Usmiecha sie i mam wrazenie, ze mysli " i co czlowieczku moj zapach przytloczyl twoje chrzescijanskie i ludzkie odruchy?  Swiadczy to o tym,ze on doskonale wie co robi, jak pachnie, jest normalny. Potrafi sie odpyskowac ,ze w piety idzie, nie jest zaszczutym biednym.  Dlaczego? Jest bogatym romantykiem?

Nie pisz, proszę, posta pod postem, a jeżeli chcesz coś dopisać użyj opcji "edytuj", o czym mówi pkt 11 naszego Regulaminu. (Moderatorka Olina)

A może po prostu lubi prowokować, obserwować reakcje ludzi i zmuszać do myślenia? Ja też to lubię, ale do tego stanu li tylko gwoli prowokacji bym się nie doprowadził

A wracając do tematu, zgadzam się w pełni z Olinką. Pieniądz nie może być celem samym w sobie, może być środkiem do osiągnięcia celu. Lubię bezpieczeństwo finansowe, ale lubię też wiele innych rzeczy i na pewno bym ich nie poświęcił dla kasy. Poza tym, co do gromadzenia dóbr materialnych i upychania kasy na koncie - przecież do grobu tego nie zabiorę. A do szczęścia wiele nie potrzeba Nie rozumiem poświęcania siebie, swoich zainteresowań, bliskich po to by tyrać i kasę odkładać.

A tak post Vinngi nasunął mi coś: przypadkiem nie mylimy tu pojęć? Czy na pewno jest tak, że romantyk = być, a realista = mieć? Toż to już w Lalce był romantyk Wokulski, dla którego "mieć" było bardzo ważne. Ja z kolei uważam się za realistę, ale jakoś poświęcanie się dla kasy mnie nie rajcuje. I jest to z mojego punktu widzenia w pełni racjonalny wybór. (I żeby nie było, nie uważam się też za nieroba).

Zeby "być" trzeba najpierw "mieć" . patrz - teoria potrzeb Masłowa.

A dla mnie naprawdę najważniejsza jest miłość. Jestem romantyczką, nie kryję tego. Zawsze grunt to było , źeby facet pokochał mnie taką jaką jestem, był inteligentny , z poczuciem humoru, dowcipny, wrażliwy, troskliwy. Wtedy to po prostu już zachwycona, niezależnie od stanu portfela.
Mój były np nie miał jakiejś stałej pracy, nie zarabiał dużo, ale byłam z nim szczęsliwa, ale pozniej no zdradzil - pisalam.
Czemu pieniądze nie są dla mnie takie wazne ? Może dlatego, że nigdy nie byłam bogata ? Może. Ale myśle, że nic na tym nie stracilam, bo uwazam, ze lepiej byc czlowiekiem ktory przeklada dusze nad pieniadze i potrafi obejsc sie bez jakies rozrywek niż człowieka hedonistę, ktory musi miec pieniadze , a milosc i empatia to dla niego abstrakcja.
Zawsze dziwiły mnie osoby, które by czuć się spełnione musza miec szafe pelna drogich markowych ciuchow, wielka wille, wypasione auto i najlepiej by facet wszystko sponsorowal..
Ja mogę życ w przyszlosci nawet skromnie, nie potrzebuje willi, wystarczy mi male mieszkanko, nie potrzebuje drogich ciuchow, drogich wycieczek, najwazniejsze, by byly przy mnie ukochane osoby:) W dziecinstwie bylam szczesliwa, bylam, bo mialam obok siebie tylu wspanialcyh ludzi, kochajaca rodzine i to ze mielismy mniej kasy wcale mi nie rpzeszkadzalo

Po tym co przeczytalam wydaje mi sie, ze mam podobne podejscie do Olinki i vinngi .

Moim zdaniem pieniądze nie są ważne, dopóki są. Kiedy musiałam stanąć przed wyborem- jedzenie czy czynsz- ooo, wtedy wyzbyłam się romantyzmu. Dwa tygodnie na zupkach chińskich i bułkach z serem nie były szczytem moich marzeń. Od kiedy zaczęłam żyć na własną rękę, bardziej z przymusu niż z własnej woli, szanuję pieniądze zarobione przez siebie, ale potrafię też spojrzeć z większym szacunkiem na tych, którzy też potrafią ją w uczciwy sposób zarobić.

O ile nie mam problemów z umówieniem się z niezbyt zamożnym facetem, o tyle nigdy, ale to przenigdy nie umówię się z leniem, człowiekiem mało ambitnym, bez celów, niezaradnym życiowo, "ciepłą kluchą" czy gościem, który na brak pieniędzy ma tonę wymówek, w tym między innymi "romantyzm". Co ciekawe, to właśnie takie typki najgłośniej krzyczą, że baby to są łase na kasę. Mam alergię na takich ludzi, podobnie z resztą na młode, bananowe dzieciaki, które "zamożność" mają dzięki rodzicom, ale sami nie wypracowali w życiu nawet złotówki.

Co do "kobiety lecącej tylko na kasę"- uważam, że to mit stworzony przez owych rozgoryczonych leni, odrzucanych raz po raz przez kobiety. Ale powiedzmy sobie szczerze- która chciałaby z takim "romantykiem" spędzić życie?

W takim razie w tym miejscu chciałabym zadać jeszcze jedno, być może kłopotliwe i kontrowersyjne, pytanie: wolałybyście żyć skromnie (zapewnione podstawowe potrzeby), ale u boku mężczyzny, który kocha i którego Wy też kochacie czy zimny związek, który jednak zapewnia komfort i dostatek?

Dla mnie odpowiedź prosta...Wolałabym żyć skromnie a mieć atmosferę pełna miłości i ciepła w domu, sadzę że dzieciom by to też na dobre wyszło.
Majac dostatnie życie z kimś kogo bym nie kochała nie potrafiłabym siebie oszukiwać, że wszystko jest w porzadku, to by mnie dobijało psychicznie.

Poczucie bezpieczeństwa.
Nie potrafię myśleć o miłości i uniesieniach gdy kasy brak.
Nie związałabym się (nauczona doświadczeniem) z kimś kto ma inny stosunek do bezpieczeństwa finansowego niż ja.
Jestem zodiakalnym Bykiem (mój Połówek też Byk)więc to wyjaśnia moją postawę życiową ;D

PS. Dużo /mało pieniędzy to pojęcie względne...każdy ma inne potrzeby i sposób gospodarowania.
Pojęcie- dostatek/komfort i skromność/ubóstwo -chyba każdy ma inną definicje.