Cała prawda o szpitalach psychiatrycznych

Kilka lat temu mnie rodzice tam zamkneli zrobili mnie głupią. Jaka jest prawda o szpitalach psychiatrycznych powiem Ci podczas tego czasu co tam bylam to mogę Ci powiedzieć ,że chciałam jak najszybciej wrócić do domu nie było zle ale zależy jakich spotkasz tam ludzi kobiety są osobno i mężczyzni. Ja spoptkałam tam akurat mało przyjaznych sobie kobiet każda albo udawała głupią albo była na prawdę. Bałam się każdej z nich nie chcę do tego wracać ale jak już powstał taki wątek to cóz.

Bardzo mnie bolą te wspomnienia. Ale nie jestem nie poczytalna i nie mam żółtych papierów. Jestem całkowicie normalną kobietą z słabą psychiką. Moi rodzice jak wspomniałam wcześniej ogłupili mnie tzn; dali mi coś chyba do jedzenia może do picia mam osobne naczynia jem też osobno ale jak to bywa w życiu nie jesteś w stanie upilnować wszystkiego. Gadałam jakieś wstek bzdur nie stworzone rzeczy nie pamiętam dokladnie. Do czego zmierzam pamiętam ten dzień rodzice podpisali jakieś papierki u lekarza którego sobie sami wybrali.Wmówili mi , ze to jest sanatorium obódziłam się na drugi dzień już w tym szpitalu. Zauważyłam , że coś sie dzieje bo te kobiety które tam były dziwnie się zachowywały jak wspomniałam wcześniej albo były głupie albo udawały. Przepraszam może nie głupie tylko chore,mam żal do moich rodziców nie tylko o ten szpital ale o wszystko nawet o to , że mnie mama urodziła.Teraz obawiam się,że chcą mnie ubezwłasnowolnić ale mam teraz dobrego lekarza psychiatrę który jest też sędzią i mnie wspiera ale nie stety tylko na chwilę wszystko gaśnie kiedy wracam do swojego domu.

Bardzo Ci współczuje.

Jestem zdania, że opowieści o szpitalach psychiatrycznych są mocno przesadzone. Oczywiście abstrahuję od tego, co mówi Dorota, bo nie znam sytuacji z obu stron, co naprawdę uniemożliwia postawienie jakiejkolwiek oceny. Natomiast...
Czasami nie ma innego wyjścia niż oddział zamknięty, ponieważ chory stanowi zagrożenie dla siebie lub otoczenia. I nie ma nic boleśniejszego dla większości rodzin niż dążyć do ubezwłasnowolnienia bliskiej osoby. Atmosfera panująca na oddziale psychiatrycznym zależy w dużej mierze od tego, jakich pacjentów ten oddział obecnie przyjmuje. Nie zawija się wszystkich chorych bez wyjątku w kaftany, wielu pacjentów chodzi swobodnie po oddziale, odbywa rozmowy z terapeutami, niekiedy przyjmuje leki konieczne do tego, żeby poczuć się lepiej.
I moim zdaniem nie należy promować wizerunku oddziałów psychiatrycznych jako tych z "nienormalnymi ludźmi", bo choroby psychiczne, choć bardzo wstydliwe, też się zdarzają. Demonizowanie szpitali sprawia tylko, że Ci, którzy naprawdę potrzebują pomocy latami boją się po nią zgłosić, a niekiedy udręczone rodziny wstydzą się mówić, że mają w domu problem z kimś bliskim, bo jeszcze "nie daj Boże" ktoś się dowie.

Doroto, jak już wyraźnie napisałam:

Nie oceniam tej sytuacji, wszystko, co powiedziałam bazowało na moim doświadczeniu zawodowym związanym ze szpitalami psychiatrycznymi i nijak miało się do Twojej historii, swoją drogą bardzo smutnej.

Nie możesz zakładać, że jeżeli trafiłaś swoim zdaniem bezpodstawnie do szpitala to wszyscy pacjenci są tam "wepchnięci" przez rodziny i wrednych psychiatrów. Zdarzają się patologiczne przypadki, być może taki był Twój, ale większość ludzi jest w szpitalu, bo wymaga pomocy psychiatrycznej. Nie ma w tym nic złego.
Znów, być może Ty nie stwarzałaś zagrożenia dla nikogo, ale wiele chorób psychicznych, m.in. głęboka depresja czy choćby niektóre rodzaje schizofrenii sprawiają, że chory nie jest w stanie zadbać o swoje bezpieczeństwo lub często nie zdaje sobie sprawy z tego, jak tragicznie może się skończyć jego zachowanie.

Nie ma czegoś takiego jak "normalność". Jest zdrowie i choroba. Są ludzie chorzy - nigdy nie nazwałam ich "głupimi" czy "nienormalnymi" - oraz są ludzie szczęśliwie zdrowi. Tym pierwszym należy pomóc, a często niestety nie można zrobić tego poza szpitalem. I każde leczenie psychiatryczne ma na celu doprowadzenie chorego do stanu, w którym może on samodzielnie i z satysfakcją funkcjonować w społeczeństwie i we własnym domu.

Jest mi przykro, że masz tak traumatyczne przeżycia, ale nie powinnaś uogólniać ich do wszystkich szpitali oraz do leczenia psychiatrycznego samego w sobie.

Szpitale psych. nie należą do miłych i przyjemnych.
Sale przepełnione są ludźmi otumanionymi psychotropami mniej lub bardziej chorymi.
Często odwiedzałam tam bardzo bliską osobę i dla mnie choroby psychiczne to jedne z najgorszych itp. to koszmar.
W szczególności widać tam okrutność życia która odbiera ludziom sens i prowadzi nawet do prób samobójczych.
Później świadomość tego, że przbywało się na oddziale zamkniętym i w ogóle w szpitalu psych. jest też dla tych ludzi trudna.
Najgorsze jest jednak to, że ludzie regularnie tam wracają...
Nigdy nie chciałabym przebywać w takim szpitalu ani zachorować na żadną z chorób psychicznych.

Pomyślcie jednak co byłoby bez tych szpilali z osobami które potrzebują pomocy i z ich bezradnymi rodzinami?

Na oddział trafiają różne osoby:
- zagrażające sobie samobójstwem z powodu szaleństwa albo depresji
- alkoholicy z delirium
- schizofrenicy w nawrocie choroby
- osoby udające jakieś depresje albo nerwice aby otrzymać rente
- niestabilni emocjonalnie psychopaci, po jakichś zatruciach lekami, alkoholem, bójkach czy innych ekscesach
- no i w końcu wszelcy zdemenciali albo uposledzeni starcy lub dzieci, których rodzina chce się pozbyć na święta albo na wakacje

No i są różne oddziały, mniej i bardziej profilowane co do powyższych grup. Generalnie hospitalizowanie tych ludzi w jakiejs sporej części jest marnotrastwem środów z NFZ bo można by ich skutecznie leczyć w ich domach i rodzinach ale, że nie zawsze jest personel, wsparcie środowiska, zrozumienie to łatwiej dla wszystkich złagodzić sobie poczucie niewygody i przechowywac tych ludzi czasowo w szpitalach, co jest zresztą najdroższą możliwą formą leczenia. I wcale nie najskuteczniejszą w cześci przypadków.
Poza tym cała ta polska rzeczywistość. Otumanieni ludzie, szare brudne wnętrza (może są nowe wyremontowane oddziały ale większość to jakieś postkomunistyczne rudery), wszechobecny zapach papierosów (palą wszyscy i prawie wszędzie).

Ogólnie proponowałbym do bólu wykorzystać szanse na leczenie ambulatoryjnie zanim się zdecydujecie na hospitalizację siebie lub kogoś. Pomijam fakt tych sensownych umieszczeń w szpitalu, czyli deliryków, ludzi pobudzonych, groźnych, po próbach samobójczych, mocno niestabilnych itd. Wtedy trzeba ich obejmowac opieką, ochrona, podać pod kontrolą leki, ratować.

Nie ma żadnych szczególnych "wymogów", jak Pani to określiła.
Przyjęcie do szpitala psychiatrycznego (lub na oddział psychiatryczny szpitala) następuje dokładnie tak, jak w przypadku każdego innego działu medycyny. Każda osoba, której przysługują świadczenia zdrowotne, może zgłosić się do oddziału psychiatrycznego, jeśli skarży się na określone dolegliwości leżące w obszarze zainteresowań psychiatrii. W normalnych warunkach pacjent zgłaszający się na leczenie do oddziału psychiatrycznego powinien dysponować ważnym skierowaniem uzyskanym od lekarza pierwszego kontaktu. Jeśli jednak stan pacjenta jest stanem naglącym - może on zostać przyjęty bez takiego skierowania.
Pozostaje tylko pytanie, czy jej stan wymaga koniecznie hospitalizacji - to ocenia już wykwalifikowany personel szpitala/oddziału.
Jeśli pacjent nie wymaga bezwzględnego leczenia szpitalnego, zostaje skierowany do leczenia w trybie ambulatoryjnym - np. w Poradni Zdrowia Psychicznego.
Osoby zagrażające własnemu życiu lub zdrowiu i życiu innych osób są czasem przyjmowane do psychiatrycznego leczenia szpitalnego wbrew własnej woli - jednak zapewniam, że odbywa się to przy zastosowaniu całej masy formalności, pod kontrolą wielu niezależnych osób i instytucji.
Zupełnie inny tryb postępowania dotyczy osób, które w radykalny sposób naruszają porządek prawny a ten stan rzeczy wynika wprost z występujących u nich zaburzeń psychicznych. Wówczas można podjąć decyzję co do tzw. detencji, czyli skierowaniu pacjenta na przymusowe leczenie psychiatryczne. Jednak, proszę mi wierzyć, skierowanie chorego na detencję wymaga naprawdę wielu procedur (m. in. wyroku sądu), dlatego wszelkie sensacyjne doniesienia o pacjentach bez powodu przetrzymywanych w szpitalu wbrew woli należy wkładać między bajki.

Inna sprawa, że pacjenci, zwłaszcza z zaburzeniami psychotycznymi, snują często najbardziej niesamowite opowieści na temat tego, jak na skutek zmowy najróżniejszych osób zostały "bez powodu" zamknięte w szpitalu. Opowieści takie są bardzo często elementem szerszego systemu urojeniowego o charakterze prześladowczym - jeśli na przykład pacjent głosi, że jest mesjaszem i pragnie umrzeć na krzyżu w sposób oczywisty odczuwa żal i urazę w stosunku do osób, które uniemożliwiają mu spełnianie posłannictwa, zamykając go w szpitalu.
Między innymi dlatego w diagnostyce klinicznej wywiad z pacjentem uzupełnia się o dane z tzw. wywiadu obiektywnego, czyli rozmowy z rodziną względnie otoczeniem społecznym chorego.
Dla przykładu - pacjent, przebywający w oddziale psychiatrycznym i zachowujący się zupełnie bez zarzutu twierdzi, że do dzisiaj sam nie wie, dlaczego został w ogóle do szpitala przywieziony. Tymczasem od najbliższych dowiadujemy się, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym hospitalizację chory był agresywny, odmawiał przyjmowania posiłków, nie przyjmował przepisanych leków, groził samobójstwem lub nawet podjął próbę samobójczą, zaś w dzień przybycia do szpitala usiłował podpalić dom, co skończyło się interwencją policji. Takich przypadków we własnej praktyce klinicznej i sądowej spotkałem setki.
Sensacyjne doniesienia na temat osób dręczonych przez rodzinę i personel psychiatryczny zawdzięczamy przede wszystkim literaturze i kinematografii. Proszę zwrócić uwagę, jak ogromna liczba amerykańskich horrorów zawiera motyw szpitala psychiatrycznego lub przynajmniej choroby psychicznej któregoś z bohaterów.
W kinie i literaturze jednak takie wątki mają swój artystyczny sens i walor - proszę mi wierzyć, że prawdziwe życie  jest w tym zakresie dużo mniej szokujące.

Podsumowując należy powiedzieć, że oddziały psychiatryczne szpitali nie różnią się w znaczący sposób od oddziałów innych specjalizacji.
Do niedawna jedna z najwyraźniejszych różnic polegała na tym, że oddział psychiatryczny był jedynym oddziałem, w którym wolno było palić - zgodnie z nową ustawą o zakazie palenia w miejscu publicznym w tym momencie jest to chyba niezgodne z prawem ale przypuszczam, że taki zakaz w oddziałach psychiatrycznych umrze bardziej lub mniej oficjalną śmiercią.
Pacjenci psychiatryczni palą ogromne ilości papierosów - nie tylko z powodu własnych zaburzeń (np. o charakterze nerwicowym) ale najprawdopodobniej również dlatego, że nikotyna ma pewien pozytywny wpływ na farmakodynamikę leków psychotropowych.
Na przestrzeni ostatnich lat w psychiatrii bardzo dba się o zmiany, które uczynią hospitalizację dużo mniej uciążliwą dla pacjenta - na przykład zapewnia się chorym rózne rozrywki, terapię zajęciową, społeczność terapeutyczną itd. Personel oddziałów psychiatrycznych odchodzi również od noszenia fartuchów - a to po to, by nie odróżniać się od pacjentów i nie stwarzać dodatkowej, niepotrzebnej bariery.
Przekonania co do stosowanych w leczeniu psychiatrycznym najrozmaitszych tortur tkwią swymi korzeniami w średniowieczu.

Dziękuję Net-Ekspertowi za wyczerpujące informacje.

Dziwny przypadek DoRota bo wydaje mi się że znam Cię osobiście i wiem nie stety jak traktują Cię  rodzice są podli w stosunku do Ciebie sami powinni się leczyć tylko im nikt nic nie zrobi bo mają pracę Ty jesteś na ich utrzymańu. Współczuję Ci strasznie

Faktycznie,
dziwna historia.
I nie było w Pani sprawie do tej pory żadnego wyroku sądu?

Abra:

Ja akurat wiem jak jest w psychiatrykach, bo tak się składa, że byłem aż 12 razy w różnych psychiatrykach na terenie Polski...

W psychiatrykach psychiatrzy z reguły walą w pacjentów "tony" psychotropów, co powoduje, że pacjenci chodzą przymuleni, ospali, śpią bardzo dużo. Tak - to od psychotropów i taki jest cel psychotropów, ponieważ psychotropy nic nie leczą, tylko chemicznie starają się kontrolować zachowanie człowieka, a że w psychiatrykach personel i lekarze chcą mieć święty spokój, to dają takie szpryce pacjentom, żeby Ci nie byli zbyt aktywni. Bo na oddziale zamkniętym są takie nudy, że z samych tych nudów człowiekowi może odwalić... (mam na myśli jakąś głupawkę)...

Do psychiatryków trafiają różni ludzie - z różnymi problemami, ale na początku od razu zaznaczę, że diagnoza "schizofrenia" to mit... Może trudno Wam w to uwierzyć, a szczególnie mi, gdy napisałem, że byłem 12 razy w psychiatrykach... Jest wielka stygmatyzacja, przez którą ludzie oceniają, że jak ktoś był 12 razy w psychiatrykach to prawdopodobnie nie ma co go słuchać, bo jest "wariatem", albo morderca...

Eh... Dużo by mówić.
Dlatego otworzyłem witrynę WWW (adres WWW jest po prostu moim tutejszym nickiem), na której przedstawiłem swoją histrię i staram się rozwiewać ten wielki mit funkcjonujący w społeczeństwie... Społeczeństwo myśli, że diagnoza psychiatryczna to choroba i to choroba mózgu, podczas gdy DSM-IV i ICD-10 już dawno wycofały pojęcie "choroba psychiczna", ponieważ nie chodzi o choroby mózgu (tym zajmuje się neurologia), tylko chodzi o PROBLEMY ŻYCIOWE - takie jakie wszyscy mamy.

Osoby zamykane w psychiatrykach to bardzo często np. młodzież skonfliktowana z rodzicami, gdzie rodzice po prostu w zmowie z psychiatrami stosują psychiatrię jako formę kary lub wierzą w mit, że jesli dziecko się buntuje przeciwko rodzicom, to jest "chore psychicznie", bo psychiatra tak powiedział (mimo, że diagnoza taka to wyłącznie subiektywna ocena zachowania przez psychiatrę, bardzo często pochopna ocena)...
Poza tym w psychiatrykach siedzą też osoby np. które czują brak sensu życia z jakiegoś powodu, bo np. są samotne, po rozwodzie, będące ofiarami przemocy itp.
No i jeszcze w psychiatrykach też siedzą tacy... ludzie... narkotyki, alkohol i te sprawy oraz starsze osoby z jakimiś chyba starczymi problemami neurologicznymi, a także zdarzają się w psychiatrykach po prostu osoby upośledzone umysłowo...

Kto jest zainteresowany tematem tego zapraszam na stronę, którą otworzyłem właśnie w celu dzielenia się tą wiedzą i w celu stworzenia społeczności stanowiącej wsparcie w kierunku radzenia sobie z problemami bez wciągania się w psychotropy. Szczególnie polecam Ci ten następujący artykuł "Standardowe oddziały psychiatryczne, a krakowski odział 7F i projekt Soteria" - znajdziesz na mojej stronie...

Dawid Biel (znany również jako DawidWarsaw)
Pozdrawiam

To znaczy, że na oddziałach psychiatrycznych często jest fatalnie, całkiem niezależnie od przymusów, tortur czy innych kosmitów. Można długo wymieniać, co się w szpitalach nie dzieje, a można wymienić, co się dzieje i się przerazić.
Atmosfera placówek psychiatrycznych jest fatalna. Chore osoby się BOJĄ tej atmosfery. Nuda, rozwiązywanie każdej sytuacji psychotropami - przymulenie, przesypianie wielu godzin to jedno. Ale konieczność (skoro chce się być leczonym) przebywania wśród ludzi, którzy się tak niezrozumiale zachowują (przeróżne osoby przecież trafiają na oddziały) to pewna trauma. Można się przejść, odwiedzić znajomą osobę (prędzej czy później któryś znajomy trafia do psychiatryka) i odpowiedzieć sobie na proste pytanie "jak mi się spodoba pozostanie tu jeszcze godzinę dłużej, dzień, tydzień?". Chory pozostaje godzinę, dzień i tydzień. A chory to nie znaczy ślepy i głuchy.

Ach, polecam poczytać o EKSPERYMENCIE ROSENHANA, zanim się słowem odezwiecie do psychiatry.

Tam gdzie przebywałąm nie było tortur ani krzyków w nocy...był spokój i mozna było przespac cała noc...!!!!!!!

To chyba nie jest temat do tego wątku...
Ale pierwsze i jedyne, co od razu Państwo mogą zrobić, to przestać w jakikolwiek sposób wspierać wybryki wujka - pijaka, bo na razie, jak widzę, z entuzjazmem sponsorują Państwo jego pijaństwo (niekoniecznie finansowo).

Niestety  'z bliska'' a raczej ''od srodka'' moglam to zaobserwowac...bylam tam jeden dzien i jedna noc..caly czas plakalam,nawet na moment niemoglam sie uspokoic...powod?z tego miejsca nie da sie po prostu wyjsc normalnym po dluzszym przebywaniu...pamietam jeden chlopak trafil tam normlany ( wolal szpital niz poprawczak) chyba wlasnie dzieki niemu przetrwalam....pamietam to dokladnie -otumanione lekami dziewczyny,ktore mialy obled w oczach ,dzieci ,ktore probowaly po raz kolejny popelnic samobojstwo,nie oge zapomnec chlopaca,ktory mial nie ciekawa sytuacje w domu i probowal wyskoczyc z okna -prosto ze szkoly trafil na oddzial zamkniety,na jego twarzy mieszal sie smutek,tesknota ,chec bliskosci i ciepla ale z kolejna dawka ''lekow'' stawalo mu sie to wsyztsko obojetne,zanikala w nim gdzies radosc a dopiero co zaczal 1 klase gimnazjum....pamietam okna bez klamek a za nimi kraty brak kontaktow(gniazdek) tempe sztucce i ''opieke'',ktora miala byc wsparciem a traktowali Cie jak totalnego debi** i straszyli zastrzykami lub prochami jak ''nie bedziesz grzeczna''...totalnie zero prywatnosci nawet do kibla chodzisz z kims...totalny obled.....

Punkt dla Pana za kulturę prowadzenia konwersacji

Niech zgadnę - brał Pan zupełnie niewinny, kulturalny udział w zwykłej domowej awanturze, aż tu nagle zwyrodniała żona wezwała policję... (?) Wzywając karetkę, w Centrum Powiadamiania Ratunkowego podała zapewne, że prosi o przyjazd pogotowia ratunkowego w związku z awanturą domową?
To zrozumiałe, wszak w przypadku każdej awantury domowej pogotowie przyjeżdża natychmiast.

Czy w Pańskiej miejscowości, w przypadku awantury domowej, policji standardowo towarzyszy karetka pogotowia? Pozazdrościć opieki zdrowotnej (swoją drogą - musi być doskonale dofinansowana), w moim mieście przyjeżdża tylko policja, chyba, że osoba, której dotyczy interwencja zachowuje się w sposób jednoznacznie wskazujący na zaburzenia psychiczne i konieczność hospitalizacji (lub konieczna jest interwencja medyczna z innych powodów, na przykład wtedy, kiedy pijany mąż, zupełnie żartem, trochę pokroi żonę nożem albo w ramach romantycznych, małżeńskich pieszczot wybije jej kilka zębów).
Podejrzewam jednak, że był Pan najzupełniej trzeźwy, nieagresywny i przykładnie kulturalny, aż tu naraz bach - nie tylko policja, ale i pogotowie!
Czy dobrze się domyślam, że zarówno żona, jak i cała rodzina, policja i załoga karetki pogotowia, sąd, personel szpitala, a przede wszystkim upiorny ordynator oddziału są w zmowie przeciwko Panu? To wszak dosyć często się zdarza, podobnych historii od pacjentów słyszałem co najmniej kilkaset...

Nikt go nie zastępował? Co za bałagan. Ale skoro leżał Pan 6 tygodni, zapewne miał Pan okazję wreszcie się z nim spotkać (?) Czy dobrze zgaduję, że również rzecznik praw pacjenta należy do spisku?

Jeśli istnieją przesłanki do zatrzymania pacjenta to nawet współpraca rodziny nie pomoże, a co dopiero, kiedy rodzina jest w zmowie z personelem oddziału, policją i sądem!

Zwłaszcza zaś rodzina, która się bez powodu uwzięła...

Zapewne w Pańskim przypadku był zupełnie niepotrzebny i właśnie dlatego został Pan złośliwie zatrzymany.

W każdym szpitalu "mają przyjęte" tyle samo, bo regulują to stosowne przepisy, a bezpośrednio zależy to od postawionego rozpoznania.

Musiał Pan być szczególnie cennym dla szpitala nabytkiem. W tych szpitalach, które znam, nie ma potrzeby podwyższania statystyk, bo i tak pękają w szwach od pacjentów (wśród których ogromny procent to zresztą ludzie całkowicie zdrowi, przetrzymywani złośliwie wbrew woli. Na nieco podobnej zasadzie więzienia mają problem z nadmiarem niewinnych).

To też bardzo częste, choć do dzisiaj nie rozumiem, dlaczego tak jest, tym bardziej, że przecież pacjent zwykle jasno i komunikatywnie tłumaczy rodzinie, że jest najzupełniej zdrowy.

Mam jeszcze pytanie, które zadaję wszystkim nieszczęśliwym pacjentom, przywożonym do szpitali psychiatrycznych siłą (nota bene, co dziwne, zazwyczaj przez policję - widać wożenie zupełnie zdrowych pacjentów do szpitali jest podstawowym policji obowiązkiem), zwykle na mocy zmowy rodziny, policji, sądu, prokuratury, personelu szpitala i paru jeszcze innych, postronnych osób - czy w związku z oczywistą, brutalną przemocą, której dopuszczono się wobec Pana, wystąpił Pan z jakąkolwiek skargą, wnioskiem do sądu, zgłosił Pan ten skandaliczny incydent na policji, w prokuraturze, w sądzie...?
Czy też, ze względu na fakt, że wszystkie te organa pozostają w zmowie przeciwko Panu było to zupełnie niemożliwe lub bezsensowne?

I czy dobrze się domyślam, że podczas pobytu w szpitalu był Pan, rzecz jasna zupełnie bez powodu (a raczej powodem była złośliwość ordynatora i reszty personelu) unieruchamiany za pomocą pasów lub kaftana bezpieczeństwa?

Podsumowując - czy Pan wspominał może coś o wierutnych bzdurach?

Szanowny Panie,
zarówno cynizm, jak i wygórowana pewność siebie ogarniają mnie szczególnie wtedy, gdy ktoś zarzuca mi wypisywanie wierutnych bzdur i opowiada wątpliwej wiarygodności historie, przyczyniające się do utrwalania w świadomości społecznej upiornego, średniowiecznego obrazu psychiatrii, psychologii i lecznictwa psychiatrycznego.

Widziałem w życiu tysiące pacjentów, w tym bardzo wielu zatrzymanych w szpitalu wbrew woli. Nigdy nie spotkałem się z przypadkiem, by ktokolwiek został zatrzymany bez poważnego, całkowicie uzasadniającego hospitalizację powodu - sami lekarze często robią co mogą, by uciążliwego lub groźnego pacjenta mieć jak najszybciej z głowy, bo z taką osobą zazwyczaj wszyscy mają kłopot, a perspektywy terapeutyczne bywają mierne lub wręcz żadne.

Pewna pani, wypowiadająca się na tym Forum pisała, że została zamknięta w szpitalu bez żadnego uzasadnienia. Kiedy w tym wątku rozwinęła się dyskusja, zaczęła pisać do mnie dość oryginalne e-maile, przekonując mnie, że Polską rządzi mafia kościelna, wszystko zmierza ku zagładzie, wokół nas wszędzie są duchy zmarłych... itd. Być może jest tak, jak pisała, jednak ja, zwłaszcza po lekturze listów, mam swój zdecydowany pogląd na jej "bezzasadne" zatrzymanie w szpitalu.

Co do osób zatrzymanych wbrew woli - oczywiście, żadna z nich nie widzi najmniejszego sensu i uzasadnienia własnej hospitalizacji. Przy tym opowiadana historia zazwyczaj miewa standardowy scenariusz - otóż pacjent siedział najspokojniej w domu, oglądając ulubiony serial, kiedy nagle wpadł patrol policji, założył mu kajdanki i odwiózł do szpitala psychiatrycznego. Z oświadczeń rodziny i funkcjonariuszy policji wiadomo natomiast, że zainteresowany pobił żonę i teścia, podpalił kanapę, groził zabójstwem sąsiadce i powiesił psa na klamce.

Co do zwracania się do odpowiednich organów - pytałem Pana, czy rozmawiał Pan z rzecznikiem później, po jego urlopie, nie udzielił Pan jednak odpowiedzi. Rzecznik przedłużył sobie urlop, czy też po jego powrocie nie miał Pan już ochoty się do niego zwracać? Co do innych rozwiązań - żyje Pan w dziwnym świecie, z moich doświadczeń wynika, że każdy obywatel ma prawo i możliwość w każdym dowolnym momencie zwrócić się do sądu, policji i prokuratury, jeśli dzieje mu się krzywda, co więcej - obywatele sięgają po te prawa masowo. Czy zgłaszał Pan gdziekolwiek nadużycia popełnione wobec Pana Osoby?

Co do unieruchomienia - nie sądzę doprawdy, bym pomylił posty. Zadałem Panu po prostu pytanie i wyraziłem pewne przypuszczenia - niesłuszne, jeśli nie był Pan unieruchamiany.

Co do regulacji prawnych - pisałem już o tym, przypadki zatrzymania pacjenta wbrew woli reguluje Ustawa o Ochronie Zdrowia Psychicznego (treść dostępna w Internecie w wielu miejscach). Długość hospitalizacji zależy od rozpoznania i wynika, jak sądzę, z umów w ramach współpracy szpitali z Narodowym Funduszem Zdrowia (za każdy refundowany pobyt w szpitalu płaci NFZ). Od kilku lat nie pracuję już w służbie zdrowia i nie trzymam na biurku stosownych przepisów, jeśli jednak gdzieś na nie trafię, chętnie zamieszczę o tym informację na Forum. Panu radzę po prostu poszukać lub zapytać jakiegokolwiek lekarza, zapewne z przyjemnością wskaże Panu stosowne regulacje.

Podsumowując - tak naprawdę nie mam żadnego prawa kwestionować Pańskiej opowieści (podobnie jak w zasadzie nie mam prawa twierdzić, że Polską nie rządzi mafia kościelna ani że wokół nas nie przebywają duchy) ale szczerze wątpię w jej prawdziwość. Podejrzewam, że pominął Pan "kilka" istotnych dla całej sprawy szczegółów.

Jeśli jednak moja w sposób oczywisty cyniczna odpowiedź bardzo Pana uraziła - przepraszam, tak naprawdę nie było to moim celem.

Co do korzystania z moich usług - ma Pan to wielkie szczęście, że żyjemy w czasach wolnego rynku, w związku z czym dostępność usług wszelkich jest wręcz nieograniczona. Dlatego w razie ewentualnej potrzeby na pewno znajdzie Pan coś dla siebie.

Witam-skąd takie złe przeswiadczenie o szpitalach psychiatrycznych ?choć przyznam że dopóki sama nie wyladowałam w szpitalu takie same miałam zdanie o szpitalach psychiatrycznych.Moja córeczka zgineła tragicznie-przeżyłam jej smierć strasznie i choć mineło dwa lata to do dnia dzisiejszego nie mogę sie uporac z tym wszystkim,Tęsknie za nią i bardzo ją kocham.Po śierci brałam ogromne ilości psychotropów,bezsenne noce,myśli samobójczekoszmary nocne  i lekarz rodzinny powiedział że musze zasiegnąć porady psychiatry.Zgłosiłam sie do poradni psychiatrycznej gdzie trafiłam na wspaniałą panią doktor która po długiej rozmowie poradziła mi i wręcz prosiła abym zgłosiła się na oddział psychiatryczny bo sobie sama nie poradzę,że mi pomoże itd.byłam przeciwna bo właśnie bałam się takiego oddziału-pokazała mi najpierw ten oddział,personel i zgodziłam sie zgłosić następnego dnia.Spotkałam sie z miłym przyjeciem,wspaniała opieką zarówno lekarzy jak i pielegniarek i całego personelu-lezałam wprawdzie na odziale z przypadkami depresje,nerwicy i przez miesiac mojego pobytu nie spotkało ani mnie ani z zadnego pacjenta nic złego.Otrzymywałam leki depresyjne i na sen,bardzo duzo mi pomogły rozmowy z lekarzami.Mogłam wychodzić z odziału sama na spacer i nawet miałam za moją prośbą przepustki na weekend do domu.Spotkałam tam wspaniałych ludzi z którymi jestem w kontakcie do dnia dzisiejszego i co najważniejsze w kazdej chwili moge pojechać do swojej doktor i z nią porozmawiac i w dobrych i w złych chwilach.Pozdrawiam

Panie Yarko, Pan powinien koniecznie iść z tym do telewizji. Czy to na pewno był szpital?
Artykuł, który Pan proponuje jako źródło wiedzy jest, owszem... bardzo sensacyjny.
Mimo wszystko dziwię się, że po tak dramatycznych przejściach poprzestał Pan na pisaniu na forum. I jakoś tak to zawsze jest... skrzywdzony pacjent jakoś nie widzi sensu podjęcia jakichkolwiek działań.

Szanowny Panie,
taką, jak Pan to nazwał, "władzę", ma każdy obywatel. Samobójstwo w naszym kraju nie jest karalne, ale jeśli istnieją uzasadnione przesłanki, że ktoś usiłuje je popełnić z przyczyn chorobowych i można temu zapobiec, może lepiej wezwać pogotowie, niż pozwolić mu się powiesić, prawda?

Z drugiej strony - każdy ma prawo się powiesić, jeśli koniecznie chce, tyle, że zwykle osoby o określonej wrażliwości nie chcą pozwalać, żeby ktoś tak po prostu się zabił.

No, chyba, że akurat Pana to by "kompletnie nie ruszyło".

Przy okazji - ile razy widział Pan, by zrobiono z kogoś "niezdolne już w ogóle do funkcjonowania warzywo"?

Szkoda, że trafił Pan na wszystkowiedzącą panią psycholog. Gdyby Pan trafił na normalną psycholog, pewnie wszystko wyglądałoby inaczej.

Szanowni Państwo,
obawiam się, że dyskusja zmierza donikąd i szczerze powiedziawszy jestem nią trochę zmęczony, tym bardziej, że nie znoszę w kółko powtarzać tego samego. I że nie mam właściwie żadnego interesu w tym, by bronić współczesnej psychiatrii.

Chodzi mi tylko o to, by osoby cierpiące, czytając niektóre zamieszczone tu wypowiedzi nie zniechęcały się do korzystania z usług terapeutycznych, bo poszukiwanie pomocy dla wielu pacjentów zaczyna się właśnie od forum internetowego.

Ze swej strony zachęcam do korzystania z usług terapeutycznych takich, jakie są dostępne. Jest z tym tak, jak z wszelkimi innymi usługami - po prostu trzeba znaleźć coś dla siebie. Należy pamiętać, że za efekt terapii pacjent jest odpowiedzialny w przynajmniej tym samym stopniu, co lekarz. Niestety, nierzadkie jest nastawienie, w którym chory oczekuje, że przepisany lek rozwiąże jego problemy psychiczne czy emocjonalne, a to tak, jakby leczyć dziurawe zęby przy pomocy tabletek przeciwbólowych. Rzadko kiedy chce się pacjentowi zabrać za porządną i ciężką pracę nad samym sobą i to jest podstawowy problem. Znam wiele osób, zasadniczo zdrowych psychicznie, które w przypadku lęku czy podenerwowania wolą łyknąć pastylkę (albo piwko...), zamiast męczyć się jakąś nudną relaksacją i jej podobnymi pierdołami. Tabletka przecież działa od razu, nie boli, a relaksację trzeba ćwiczyć... to zbyt wielki wysiłek.

Ja sam jestem w zasadzie przeciwnikiem leków psychotropowych (i wszelkich innych), jakie by one nie były, z wyjątkiem tych przypadków, kiedy wsparcie farmakologiczne jest naprawdę niezbędne. Leki zawsze pociągają za sobą pewien rodzaj uzależnienia a nierzadko miewają niebezpieczne skutki uboczne.

Co do historii o pacjentach "naładowanych nieskutecznymi prochami" - znam wielu pacjentów funkcjonujących świetnie na przepisanych lekach, tyle, że po nich tego działania leków po prostu nie widać. Dramatyczne opowieści o "zamulonych" pacjentach nie biorą się oczywiście z powietrza - rzecz dotyczy osób chorych na ciężkie postacie zaburzeń psychotycznych i w ich przypadku silne leki psychotropowe rzeczywiście wywołują często bardzo uciążliwe objawy uboczne. Tyle, że w tym przypadku mamy do czynienia z typowym w medycynie i psychoterapii problemem wyboru mniejszego zła - pacjent przeżywa nasilone objawy uboczne, ale za to nie słyszy np. głosów grożących mu gwałtem czy pozbawieniem życia. Że sytuacja taka jest daleka od ideału - chyba nikt nie ma co do tego wątpliwości. Jednak w dzisiejszym stanie rozwoju nauki korzystamy po prostu z tego, co jest dostępne. Każdy wolałby, żeby zęby się nie psuły - niestety, do zębów to jakoś nie przemawia. A zawsze można powiedzieć, że ich leczenie nie ma sensu, bo i tak przecież wypadną.
Podobne wątpliwości towarzyszą chociażby terapii substytucyjnej w leczeniu narkomanów - no bo "przecież narkoman dalej ćpa", tyle, że nieco słabszy narkotyk (np. buprenorfinę czy metadon zamiast heroiny). Człowiek dorosły powinien jednak wiedzieć, że życie w ogóle dalekie jest zwykle od ideału. I myślę, że rodzina narkomana bywa zadowolona z jakiejkolwiek terapii. Kto przeżył dramat uzależnienia w rodzinie ten wie, co mam na myśli.
Ale cieszmy się, że nie żyjemy w średniowieczu, kiedy ludzie, zdarzało się, umierali z powodu kataru.

Podsumowując - w większość przypadków jest tak, że zdrowieje ten, kto naprawdę chce zdrowieć. Obok leków starej generacji ("zamulających"), stosowanych w ciężkich przypadkach chorób psychicznych, medycyna dysponuje wieloma lekami działającymi bez obciążeń ubocznych - sam fakt, że ich działania nie widać, mówi chyba za siebie.

Nawet w Internecie znaleźć można liczne pozytywne wypowiedzi pacjentów, którym leki psychotropowe znacząco poprawiły stan psychiczny.

Jak zawsze zawodzi więc umiejętność krytycznego myślenia i brak znajomości wnioskowania statystycznego - obok kilku czy kilkudziesięciu pacjentów "zamulonych" spokojnie funkcjonują być może setki innych, również biorących leki, a "nie zamulonych" - tyle, że ci ostatni nie chwalą się faktem leczenia, a żadnych objawów ubocznych po nich nie widać.

Tego zdania pozwolę sobie nie komentować, bo musiałbym kolejny raz być niegrzeczny. Zostawiam je i szczególnie polecam do oceny Użytkownikom Forum.

Radom. Krychnowice. Szpital psychiatryczny. Był Pan tam kiedyś? Ostatnio były na portalach informacje o nadużyciach w tym szpitalu.
Do telewizji nie muszę, ale mogę opisać pewne sprawy na forum, po to by czytelnik miał więcej rzetelnych informacji o tym jak może to wyglądać, jakkolwiek by nie były przez Pana teoretycznie kwestionowane. Mam wrażenie że z gruntu odrzuca Pan określone opinie o szpitalach psychiatrycznych, dziwi mnie to szczerze mówiąc, mimo że w internecie jest wiele opisów doświadczeń podobnych do moich.

Zastanawiam się jak to w ogóle jest możliwe że leki psychotropowe mają pomóc na depresję spowodowaną utratą źródeł dochodu. Z własnego doświadczenia wiem, że to czysta fikcja. Nie pomagają.

Nie odnotowałem żadnej terapii podczas kilkutygodniowego pobytu we wspomnianym szpitalu psychiatrycznym, poza wycinaniem kolorowych kartek z papieru i szydełkowaniem w wersji dla kobiet - pozostawię to bez komentarza - również nie odnotowałem żadnych terapeutycznych rozmów z psychologiem poza standardowym, krótkim wywiadem na podstawie którego została wpisana do karty dość nieprzyjemnie brzmiąca krótka diagnoza (biorąc pod uwagę brak treściwych rozmów z psychologiem). Dwukrotnie odwiedziłem psychiatrę poza szpitalem i również nie dostałem żadnej propozycji terapii, a jedynie leki psychotropowe. Jaki ma związek psychiatria z terapią?

Co wobec tego robią leki psychotropowe?

zycie to nie bajka bez kasy dzis nie da rady...trzeba byc silnym zwartym i gotowym...na 12 godzin pracy by przetrwac....

Jestem zaskoczona. Czy jeśli brałam antydepresanty, to Twoim zdaniem jestem pierwszą na świecie marchewką posiadającą umiejętność stukania w klawiaturę?

(Nie przymulały. To bez nich chodziłam jak śnięta.)

Nooooo, i widzi Pan - po co brać jakieś leki, które wcale nie działają, nawet po całym tygodniu (po całych siedmiu dniach!) stosowania, skoro można walnąć kilka piwek!
Klasyka podejścia do leczenia, moje gratulacje!

Swoją drogą wyobrażam sobie tę potworną "depresję", co minęła wraz z "fajną laską na jeden raz"

Więcej takich postów proszę. To starczy za całe moje nudnawe tłumaczenie działania i stosowania leków i wszelkich terapii.
Spróbujmy takiego eksperymentu - zamiast wypisywać, jak działają leki, dzięki takim wpisom dowiemy się, dlaczego "nie działają".

no tak, ale widzisz jaka jest rzeczywistość   kms33 i nie zmieni się ona bo tak chcesz. jeżeli jest do wyboru powieszenie albo wyleczenie depresji/innych chorób farmakologią to czemu tego nie robić? a co z rodziną którą zostawia osoba, która nie wytrzymała "ciśnienia"? może Ciebie ominęła przyjemność wychowywania się w rodzinie, którą właśnie dotknął koszmar poddania się depresji i masz do tego taki luźny stosunek, ale zastanów się chłopie? co piszesz. bo to czytają różni ludzie i przez Twoje "nicnieznaczące" wpisy mogą zrezygnować z jednej ze skutecznych metod wyjścia z depresji.

i nie każda terapia to koszt 500 zł. nie masz bladego pojęcia jak wygląda prawdziwa terapia.

widzę, że masz szeroką więdzę na temat wyleczalności chorób psychicznych jak i działania leków, które są tańsze, bo refundowane i w dodatku starej generacji więc w zasadzie bezużyteczne. możesz mi powiedzieć skąd bierzesz takie wnioski?

zapewne nie brała lekkich antydepresantów, bo ma schizofrenie, to dwie oddzielne choroby schizofrenia i depresja. i gdy masz schizofrenie łykasz leki na schizofrenie, wiesz?

to po co pijesz piwo skoro ta cała chemia nie jest potrzebna? ja na przykład wolę łykać chemię i móc w sposób kontrolowany zapanować nad dołkiem, niż jeszcze bardziej rozwadniać sobie mózg alkoholem.

ciekawe jak szybko byś prosił o powrót do tej "demokracji" gdybyś znalazł się w Auschwitz u doktora Mengele. dziwne, że nie odczuwasz wstydu używając takiego prównania. ale widać terapia alkoholowa zrobiła swoje.

ja np. wywodzę się z plebsu i mam nawet dobra materialne, pieniądze też się znajdą, rodzinę, szkołę i przygotuj się szczęście! tabletki jako plebs łykam refundowane, dlatego że mają statystycznie większą skuteczność w porównaniu z lekami nieplebsowymi. jak słusznie zauważyłeś psychiatria to taki mały eksperyment, więc co mi po leku, który jest nowy, drogi ale jeszcze za krótko na rynku by można było określić jego "efektywność". i może na mnie poprostu nie zadziałać. mam tą przyjemność, że w refundowanych wybieram ile mi się podoba, więc i coś skutecznego dla plebsu się znajdzie.

dziękuję nie skorzystam, a Tobie szczerze współczuję.

Witam serdecznie,
być może stanie się w tej chwili tak, że odgrzebię stary temat nie odświeżany od paru tygodni, jednak czytając te dwie strony nasunęły mi się pewne myśli. Dla porządku powiem, że nie byłem nigdy w szpitalu psychiatrycznym ani nie korzystałem z usług przedstawiciela zawodku lekarskiego tej specjalizacji.
Otóż zwracając uwagę na koszmarną zarozumiałość, cyznim oraz wypowiedzi przesiąknięte wyższością i ironią (nie jest dla mnie jasne z jakiego powodu) pana Imielskiego muszę stwierdzić, że jeżeli podejście do chorych w szpitalach psychiatrycznych wygląda właśnie w taki sposób jaki przedstawia postawa tego pana to ludzie, którzy się w owych placówkach znaleźli rzeczywiście mają na co narzekać.
I być może nie jest to odniesienie do faktów przedstawionych wyżej - przynajmniej tych o bezprawnych zatrzymaniach, według pana Imielskiego, ludzi w szpitalach, bo rzeczywiście ma tutaj rację, to sposób w jaki się na ten temat wypowiada jest urągający wszelkim normom, które każdy empatyczny, trzeźwo myślący człowiek przypisuje do zawodu lekarza psychiatry bądź psychologa / psychoterapeuty. Gdy ktoś do pana przychodzi na sesję terapeutyczną, to również konstruuje pan zdania w ten sposób? Doświadczenie zawodowe to co innego, niż rutyna, a pan zdążył ocenić wszystkich tutaj wypowiadających się o szpitalach negatywnie czytając zaledwie ich posty!
Ponadto powołuje się pan na prawo, które w Polsce nie działa nawet w przypadku czegoś równie trywialnego jak przestępstwa skarbowe, rozpatrywane z wiadomych przyczyn o wiele skuteczniej, niż przypadek osoby, która została wepchnięta do szpitala siłą, na złość. Skąd więc w panu ta pewność, że się tak nie dzieje? Skąd to absulutne przekonanie o wykonywalności procedur prawnych? Może wystarczy mieć paru znajomych, może w policji czy w szpitalu i już sprawa załatwiona? Patrząc na polskie przyzwyczajenia brzmi to o wiele bardziej prawdopodobnie niż sytuacja, w której szereg instytucji za każdym razem oraz na terenie całego kraju przestrzega procedur. Proszę również pamiętać, że chociaż społeczeństwo przyzwyczaja się już do braku oceny osób chorych to jednak proces ten przebiega wyjątkowo powolnie. A lekarze również pochodzą z różnych środowisk społecznych. Idę o zakład, że nie każdy lekarz traktuje chorego psychicznie jako jednostkę sobie równorzędną, co zapewne pociąga za sobą pewne konsekwencje - na przykład takie, że zdanie chorego kompletnie się nie liczy. Lekarz posiada zarówno w społeczeństwie pewną pozycję, autorytet. To jest władza, szanowny panie, tylko o wiele bardziej subtelna niż reguralne przepisy prawa.

Czytałem że leczenie zdegenerowanych alkoholików na oddziałach odwykowych w psychiatrykach kosztuje mies. 2.244 zł. Narkomanów pewnie jeszcze więcej. Takich trzyma się przykładowo pół roku, rok, może 2 mies. może 5 lat. Jakie to koszty generuje, każdy sobie może obliczyć. A mówią że w NFZ na wszystko brakuje.  :-)

Z tego co mi wiadomo, to wypis z takiego szpitala, daje duże szansę na otrzymanie 572 zł renty. Co w połączeniu z brakami perspektyw na pracę ludzi po 50-60 będzie oznaczać, że w tym szaleństwie będzie metoda  :-)

Podobno w miarę łatwo (w porównaniu do innych schorzeń) dostać rentę na schizofrenię. Najpierw się łazi do poradni, słyszę głosy w głowie, ciągle mnie śledzą  :-) potem pobyt w szpitalu, trochę prochów, wypis, komisja zus, i kasa jest. Potem np. za granicę do roboty na parę lat, a w tym czasie 700 zł na konto co miesiąc wpływa. Jak nie wyjdzie za granicą, to tu na czarną godzinę będzie.

Prawda to?

: