Na początku podlinkuję moją historię - http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?pid=405851#p405851
Od czasu jej opublikowania zmieniło się tyle, że mam kogoś, na kim mi zależy i pomaga, chociaż nie zawsze tak było. Po prostu w pewnym momencie dopiero poczułam to Coś. I co w tym dziwnego, skoro po dość dziwnych przygód i przeszłości potem ciężko jest zaufać i nabrać ponownie chęci do myślenia za Nas a nie za Siebie i Jego.
Każdy ma przeszłość. Ciężka, czy też nie jest wyzwaniem dla części osób. To kwestia dwóch osób - czy chcemy opowiedzieć sobie przeszłość i iść śmiało bez żadnych niespodzianek potem - czy - po prostu przemilczeć ją i żyć tak. W moim życiu było tak i tak, przeszłość jest dla mnie rozdziałem zamkniętym, ale na podstawie ostatnich przejść zdecydowałam się na opowiedzenie jej Panu. I on powiedział mi Swoją.
W skrócie - zakochany po uszy w zdradzającej go pannie, mieli razem dziecko z wpadki, ale musieli usunąć - komplikacje i zabieg wykonany przez lekarza. No i dobra. Ja miałam swojego żonatego z ostatkami rozsądku, a on ma swoje przeżycia. Różne, ale pewnie uwierające nas tak samo.
I był spokój. Czasem zdarzało nam się wracać do tych rozmów, gdzie ja z całkowitą szczerością powtarzałam w uparte to, co mówiłam już wielokrotnie wcześniej. A on? Jego wersja zaczęła mi się gryźć. Coś mi nie pasowało, poszczególne elementy przestały do siebie pasować i sobie myślę - "cholera, co jest".
Pan powiedział mi wprost - "Okłamałem cię, bo chciałem to dla Twojego dobra". Historia była inna. Z wyjątkiem, że kochali się oboje, byli zaręczeni i chcieli dziecka - to żadna wpadka - tylko obopólna decyzja, świadoma. Mieszkali razem, narzeczeni. A dziewczyna poroniła. Jak się okazało, dziecko w ogóle nie było jego - potem po kolei wychodziły jej kolejne zdrady. Byli młodzi, to było dawno temu.
Nie chciał, żebym straciła zaufanie, ale nie o to chodzi. Sama przeszłość jest dla mnie o tyle ciężka, że dziecko to dla mnie jeszcze temat tak odległy, że nie chcę o tym nawet myśleć, ale mam nadzieję, że kiedyś to się zmieni, bo... chciałabym, jak odpowiednio do tego dojrzeję. To trochę nieodpowiedzialne mi się wydaje, ale, ale...
Nie o tym traktuję. Boli mnie to, że zamiast mówić prawdę mógł milczeć, zamiast mówiąc brzydko 'ściemniać'. Czy wszyscy faceci mają coś z kłamcy? Każdy ma przeszłość, bagaż doświadczeń i przestrogi na przyszłość, ale... to trochę duże brzemię. Tak na początku nie dopowiedzieć ze względu na czyjeś dobro. Najgorsza prawda byłaby lepsza, niż nawet zatajony szczegół, który i tak wyjdzie w praniu.
Byłam przekonana, że trafiając na na niego w końcu stanę na nogi i osiągnę swój wymarzony spokój, ale we dwójkę. Nie mam siły na to, żeby po byciu zdradzaną, oszukiwaną, potem Platoniczną-Trzecią, szarpać się znów z wiatrakiem. Jestem strasznie wyczulona na naginanie prawdy, albo po prostu kłamstwo. To też efekt mojej przeszłości i być może stałam się nieco przeczulona...
Nie wiem do końca jak sobie z tym poradzić, bo jestem strasznym defetystą i sceptykiem, a to utrudnia. Chociaż optymizm też się jeszcze znajdzie 
I jakoś dziwnie mi z tym, kiedy realna wersja wydarzeń tak bardzo różni się od tego, co było mówione wcześniej.