Bilans mojego 26 letniego życia jest OKROPNY

Kochana uszy do góry uwierz że nie jedna osoba z forum oddałaby wiele by znaleśc sie na twoim miejscu. Zapewne myślisz że zwariowałam ale nie i juz wyjaśniam dlaczego. Mieszkasz z rodzicami,skończyłaś studia masz w nich oparcie i możliwość ruszenia tylka gdzie tylko oczy cie poniosą. Określ sobie cel,postaw na siebie i zacznij realizować swoje marzenia, cele. Nie odwracaj się za siebie tylko idz do przodu!!
To co było nie wróci już, a idąc śmiało do przodu zgodnie z samą sobą odnajdziesz na nowo siebie.Szczęscie jest blisko ale musisz mu wyjśc na przeciw.

Pamiętaj aby zawsze iść z podniesionym czołem i uśmiechcem na twarzy to sprawi że bedziesz pewniejsza siebie i juz będzie ci łatwiej.
Zamiast wybacz, uzalać się nad sobą rusz się i zacznij robić coś w kierunku zeby było lepiej.

Trzymam kciuki i powodzenia uszy do góry

Moj bilans tez nie jest zadowalający.

1. mieszkam z rodzicami ktorzy mnie nie zauważaja,matka mnie traktuje jak wroga.
2. Zwiazałam sie z facetem który wyniszczał mnie psychicznie, a ktorego wciaz kocham i cierpie z tego powodu.
3. Jestem w ciazy a on powiedział mi że mam spier*ać

I uwierz ze mnie nie jest do smiechu, czasem nie chce mi sie wstać z łożka. Jestesmy w tym samym wieku i to ty,wy jesteście w znacznie lepszej sytuacji.

Zróbcie coś z tym i badzcie szcześliwe. Pamiętajcie chcieć to móc.

lecz ja nie wierze ze mi sie uda...., innym przychodzi wszystko łatwo mają wszytsko  bez zbędnych wyrzeczeń poprostu lepiej sie im żyje układa, mają wszytsko tak przypadkiem,

a jaka jest moja jakość życia? ile musze zadręczać się chocby myślami, chce  wreszcie ruszyć z miejsca, ale nie mam dla kogo mam poczucie straconego czasu, straconych szans itd wszędzie widze pary, myśle że zostane starą panną, ciągle mysle o mojej samotności nie mam nawet z kim wyjsc na spacer, potanczyć na weselu-szczyt marzeń, czy tak wiele chce...

Uswiadom siobie, że prawdziwe problemy mają ludzie ktorzy np. - nie maja co jesc, nie maja dzieciom co dac jesc, sa ciezko chorzy, samotne matki itp itd. Takie jest zycie...

Ty - masz studia, masz wsparcie rodzicow, zycie przed Tobą. Facetami sie nie martw, z nimi jest roznie i nie zawsze daja szczescie -  szanuj siebie i zyj dla siebie, znajdz prace a zmieni sie wszystko na lepsze...

własnie tak, nie jest lekarstewm na moje problemy to ze ktos ma gorzej....

zamiast skupiać się negatywnych aspektach swojego życia, skup się na pozytywach. Masz gdzie mieszkać, rodzice nadal Cię utrzymują - wiem, że to trochę dołujące, ale jednak jest. Masz gdzie mieszkać, masz co jeść, masz studia - nie interesują Cię, trudno. Poszukaj pracy, w między czasie zawsze możesz iść na kierunek, który Cię interesuje.
Zapewne myślisz, że gadam sobie głupoty i nie znam Twojej sytuacji. To prawda, nie znamy się, ale moje życie też nie jest super, ekstra, a jednak cały czas staram się skupiać na tych pozytywnych rzeczach. Nadal mieszkam z rodzicami - nie stać mnie na swoje mieszkanie, ale mam swój kąt. Moje studia też na początku nie bardzo mnie interesowały, ale dzięki nim znalazłam fajną pracę - co prawda nie zarabiam kokosów, ale czuję się spełniona
Faceta jak na razie nie mam. Mój były już się ożenił i ma dziecko, ale nie rozpaczam. Wierzę, że poznam kogoś nowego, choc na razie potrzebuję partnera na wesele koleżanki. Jesli nie wyjdzie, to pójdę sama

W życiu nalezy się skupiać na dobrych rzeczach i tylko takie kolekcjonować, bo jesli będziemy skupiać się na negatywach szybko można popaść w zniechęcenie i deprechę, tak więc uszka do góry. Pamiętaj teraz może być już TYLKO LEPIEJ!!!!

Dziewczyno, masz dopiero 26 lat i juz myślisz o staropanieństwie? To grubo za wcześnie. Poszukaj jakichś miejsc, w których spotykaja się ludzie z pasją,  może żeglarstwo, może turystyka, może jazda konna? Jeśli będziesz siedziała w domu, to żaden królewicz na białym koniu Cię tam  nie znajdzie. Nie masz pracy? Nie trzymaj sie kurczowo swojego dyplomu, zrób jakieś kursy, bądź otwarta na zmiany! I pomyśl pozytywnie o swojej sytuacji, o tym, że masz oparcie w bliskich, że masz dach nad głową. O chłopaku, który się żeni zapomnij.

Mądra dziewczyna gratuluję pozytywnego nastawienia do życia. Użalając się wiecznie można tylko doprowadzić się do nerwicy, chcąc znaleźć sens w życiu trzeba po prostu pragnąć COŚ z nim zrobić. Powodzenia

po pierwsze nie zgadzam się z autorką, że jej bilans jest okropny
z bilansem troche bliżej mi do truskawci ... w ramach ogolnego dołowania zapodam swój bilans i mam nadzieję, że przynajmniej niekorzy zauwaza że mieszkanie z rodzicami to nie tragedia

jestem po magicznej 30, a "moj dorobek" to:
- dzieci brak (dziecko za kilka dni będzie miał za to mój ex-mąż)
- męża brak, po rozwodzie (od niecałych 4 miesięcy, po 14 latach związku; co gorsza nadal kocham ex-męża),
- partnera brak (nie wyobrażam sb nowego związku i nowego partnera)
- nienawidze swojego ciała, nieakceptuję swojej cielesności (j.w., nie wyobrażam sobie że mogłabym zaufać facetowi)
- rodzinny brak (mama właśnie zmarła - jestem w załobie, ojciec nieustanie pije i nigdy nie był dla mnie wsparciem, reszta jest całkiem mi obca ludzie których znam tylko z nazwiska)
- dziecinstwa brak przeżylam m.in. molestowanie seksualne, próbę gwałtu (cudem uciekłam), we wczesnej podstawówce byłam w domu bita, a wręcz katowana za male przewinienia (ulubione rzeczy do bicia to rura od odkurzacza i drewniany wieszak, "dobre bicie" to takie kiedy te rzeczy na mnie się łamały ... obok był sklep z agd więc można było szybko dokupic drugą rurę ...)
- zdrowia brak - mam nieustane stany depresyjne, lękowe, nerwicowe (a teraz zaostrzenie depresji), cierpię na nawracające choroby psychosomatyczne (problemy z oddychaniem, ukl. pokarmowym) ... mam również silny syndrom dda - destrukcyjnie działam na siebie, nie ufam ludziom, mam problemy z komunikacją jesli w grę wchodza głebsze relacje, uczucia .... itd

Hej Dziewczynki,

Ja mam 25 lat i też wcale nie jestem zadowolona z bilansu swojego życia ;(
Pochodzę z rodziny, w któej nadużywano alkoholu - wieczne awantury, wyzwiska, policja w domu itp,a co za tym idzie orgomny wstyd. Najbardziej dokucza mi samotność, mam bardzo mało znajomych, zresztą większość już pozakładało własne rodziny. Kontaktów z facetami dosłownie ZERO. Własnie prawie skończyłam studia (jeszcze tylko obrona), z tym że mam wrażenie żę kierunek który studiowałam jednak wcale mnie nie interesuje...Pracę mam, ale denerwuję mnie strasznie i czasem wykańcza mnie psychicznie. Dodam jeszcze jeszcze, że ze względu na swoje przeżycia musze chodzić na terapię DDA. Podobnie jak Xpathx mam problemy z zawieraniem bliskich relacji z ludźmi oraz okazywaniem uczuć...