Jestem lesbijką, zostawiła mnie kobieta dla innej...

Tak jak koleżanka wyżej radziła, potrzebujesz czasu, by rany się zagoiły. Ale nie powinnaś popadać w apatię! Ostatnio zapisałam się na zumbę, taki fitnessowy taniec brazylijski, może spróbowałabyś? Są tam fajne dziewczyny, można się wyskakać i zmęczyć, no i trochę poszerzyć grono znajomych. Ale przede wszystkim pomogłoby Ci to oderwać się od myśli o niej. (może to bardzo męski sposób, ale ja, żeby zapomnieć, musiałam się naprawdę zmęczyć fizycznie) A może jakieś zakupy? Kosmetyczka? Fryzjer? Cokolwiek, co pozwoli Ci się poczuć lepiej i atrakcyjniej?

Błaganiem jej o powrót nic nie zrobisz, naprawdę. Zrobisz z siebie desperatkę, która w pojedynkę sobie nie radzi, a uwierz mi- tacy ludzie nie są atrakcyjni.

Można. W życiu jedyną stałą jest zmienna, i nic nie jest nam dane na zawsze. Może decyzja o odejściu kiełkowała w niej od jakiegoś czasu, ale się wahała, i nowa znajomość spowodowała, że postanowiła coś zrobić? Może jej uczucia się wypaliły? Naprawdę ciężko stwierdzić, co się w niej zmieniło, ale cóż, stało się. Czy możesz coś z tym zrobić? Prawdopodobnie nie, więc pozostaje tylko pogodzenie się...

Moim zdaniem powinnaś ją do siebie przekonać , porozmawiać z nią .

Eh...Z miłościa tak to już jest, nie ważne czy heteroseksualni, biseksualni czy homoseksualni...ludzie sa tylko ludźmi i odkochuja się tak samo jak i zakochuja i niestety nic na to nie poradzisz, jeśli kochasz ta kobietę to poczekaj, ale nie narzucaj się, bo to może jeszcze bardziej ja odepchnać od Ciebie, może zaatęskni za Toba, zawsze zostaje nadzieja.

powiedzcie mi dziewczyny co robić,by przestać  w jej oczach być desperatką? chciałabym zacząć żyć swoim życiem,żeby wiedziała,że potrafie bez niej żyć, ale z drugiej strony chciałabym też aby wiedziała,że cały czas ją kocham i czekam.. rozmawiałam z nią powiedziała mi,że nie była szczęśliwa od jakiegoś czasu już ze mną,a gdy ja zaczełam to wszystko naprawiać ona już stwierdziała ze nie ma co naprawiać... ja jednak wierzę,że jest co naprawiać gdyby tylko nie było tamtej innej, co robić...

Przykro mi

nie jesteś sama w swoim bólu, nie wiem skąd jesteś ale wiedz że gdzieś tam w jakims miescie wśród tysiecy zaswiecoych świateł w oknach ktoś teraz płacze z powodu  odrzucenia, utraconej miłosci, złych słów które bola okropnie.... ja równiez należe do tych osób, to nic że płacze za facetem, płec nie ma znaczenia bo zranione serce zawsze tak samo boli

powiem Ci że ja latałam bardzo za moim eks, prosiłam , błagałam, i sie denerwował, jeszcze bardziej był na nie, ale po jakims czasie zatesknił i wrócił co jednak nie zatrzuymało go na dłużej bo ponownie odszedł i to juz na zawsze

żadne słowa Cie teraz nie pocieszą, nic nie złagodzi bólu...nie... myle się... powrót, powrót łagodzi ból i na to czekamy w tym cierpeiniu , liczymy na ten cholerny powrót... który zdarza sie chyba 10 na 100 razy

achhh cięzko

trzymaj sie i pomysl że nie jestes sama...

z tym czekaniem to chodziło mi o to,że ja powiedziałam jej,że będę na nią czekać,a ona mi powiedziała,że po prostu mam już na nią nie czekać...

czasem nie potrafię zrozumieć jak człowiek może tak szybko się zmienić przecież dopiero minął miesiąc a ona całkiem zaczęła układać sobie inaczej życie, spotyka się z tamtą dziewczyną i chce z nią być, a mnie przecież zapewniała o tak wielkim uczuciu, jestem tylko człowiekiem i nie potrafię tego zrozumieć... ja bym nie potrafiła komuś mówić,że go kocham jeśli bym tego nie czuła... może się w tym wszystkim pogubiła, ale jeśli się pogubiła to nie rozumiem tego po co wchodzi w coś nowego, powinna dać sobie czas..ale z drugiej strony to tylko moje odczucia i moje domysły, i przypuszczenia że ja bym się tak zachowała, tak naprawdę nie wiem co ona do końca czuję

a wszystko zaczęło się między nami psuć,władnie wtedy, gdy poznała tamtą drugą dziewczynę, nie mogę jej niczego zarzucić, bo nie ukrywała tej znajomości wręcz przeciwnie powiedziała mi o tym,że poznała kogoś,ale zapewniała,że mam się nie martwić,że to mnie kocha,a profil na tym portalu założyla z ciekawości...

a dziś po miesiącu chce być z tamtą dziewczyną.. pewnie zapytacie skąd wiem,że chce z nią być? w akcie mojej desperacji napisałam do tamtej dziewczyny i nawet jakiś czas rozmawiałysmy, ale o wszystkim dowiedziała się Monika i była na mnie wściekła...

Powiem jeszcze jedno,nigdy nie byłam w zwiąku z mężczyzną,a to co przytrafiło mi się w życiu z Moniką też do końca nie wiem w jaki sposób mam odebrać, zawsze będąc z nią wiedziałam w podświadomości,że kiedyś to będzie musiało się skonczyc, bo ja kiedys chciałabym mieć dzieci i męża... ale było mi z nią naprawdę dobrze, była dla mnie taka dobra, tak mnie od siebie uzależniła, że żyłam z dnia na dzień i nie dopuszczałam myśli do siebie,żeby to kończyć... potraficie to zrozumieć?
A teraz gdy mnie zostawiła, jest mi ciężko i wydaje mi się,że naprawdę ją kochałam i zrobiłabym dla niej wszystko.

właśnie tak myślałam będąc przy niej, a teraz po tym jak mnie zostawiła moje myślenie trochę się zmieniło... myślę,że mam głęboki problem z własnym ja... na chwilę obecną chcę ją spowrotem..

Ona nie trafiła na takiego faceta "czułego" to jest problem napewno jest jej lepiej z kobietą
ale nie jest jej do końca dobrze z tym ......

Posty przeniesione

Bądźmy szczerzy, kobiety pod względem takich rozstań, gdy sie juz na nie zdecydują, są po prostu bezwzględne i niejednokrotnie wyrachowane.
Monika, wg. mnie zabawiała się Tobą, bo była zainteresowana, "spróbowała" Ciebie, bo czuła, że ktoś kim sie mogałby zaopiekować - (multum sms, prezenty itd.) to jest dla niej to. Okazało się, że nie. Nie liczyłbym na powrót. Jej sposobem na Ciebie było właśnie to przywiązanie, które nie dość, że zadziałało, to w dodatku trafiło na poddatny grunt, który za pewne wyczułaś. W końcu byłaś dziewczynką, ze skraju trawnika, a nie z tortu.
Chcesz żeby ona zapragneła Ciebie, zmień sie, przestań płakać, pokaż jej, że jest w Tobie wiele tego, czego ona nie widziała, wcześniej. Czegoś, czego może zapragnąc, tylko pytanie, czy jeśli to w sobie odkryjesz, będziesz chciała ją przygarnąć na powrót. Nie staraj się być ofiarą tego związku. Jeśli kochałaś, będzie na pewno trudno, ale nie ma rzczy niemożliwych. Szczególnie jeśli praca Was łączy, wykrztuś z siebie trochę energii i stań sie obojętna. Tak z męskiego punktu widzenia, to powiem, że kobiety nie raz potrafia się zainteresować właśnie tymi, którzy nie nie zwracają na nie uwagi. Ale w stosunkach lesbijskich... cholera wie.

A nie było to czasem na pokaz? TO pokazanie się z tą nową, by udowodnic sobie samej, że to co zrobiła, było zrobione słusznie. Inaczej to bezczelność. Heh, jeśli jesteś zdesperowana, zawsze możesz spóbować, odbić jej ta nową, ot tak dla zabawy. Takiej samej, jak ona zabawia się Tobą.

Witam mam 18 lat wlasciwie oczekuje od was jakiejs porady:)Wiec juz od dawna fascynuja mnie kobiety nigdy nie bylam z zadna w zwiazku,bardzo bym chciala.Niedawno poznalam wspaniala dziewczyne.Jest moja dentystka:)(Dodam ze ona ma 24 lata)Zawsze balam sie chodzic na wizyty ale odkad ona mnie leczy to jest przyjemnosc.Na jej widok nogi mi miekna serce wali jak oszalale gdy czuje jej zapach..normalnie obled.Nie wiem co mam zrobic,pragne z nia byc caly czas o niej mysle ale wydaje mi sie ze ona jest hetero i zwyczajnie uwaza mnie za swoja kolejna z rzedu pacjentke.Jak mam zwrocic jej uwage na siebie?co mam zrobic w tej sytuacji?z gory dzieki za porady:)

beforea222, widzę że jesteś świadoma swoich zachowań powstałych wskutek rozstania, a to dobry początek drogi. Wystarczy usiąść, i przeanalizować swoją aktualną sytuację i pomyśleć nad tym jak chcemy by nasze życie w przyszłości wyglądało. Musimy podjąć jakiś krok, wykazać inicjatywę z własnej strony, musimy zacząć działać. Warto walczyć z samą sobą, chociaż początki są ciężkie i cały czas upadamy na kolana. Wtedy właśnie należy podnieść się i wstać i ruszyć na przód. Żaden człowiek, nawet ten na którym nam zależało nie może być przyczyną naszych niepowodzeń i myśli, przez które stajemy się słabymi istotami. Każdy w sobie ma siłę przebicia przez największe trudności. Wystarczy spróbować. Kiedy nie uda się za pierwszym, trzeba podjąć kolejne wyzwania, i kolejne... Działanie jest miarą sukcesu, pamiętaj!:)

Szuka kontaktu ponieważ zaczęłaś ją unikać. To normalne. Tym bardziej że wcześniej ją błagałaś i prosiłaś o litość. Zależało Ci, a teraz kiedy ona widzi że nie wykazujesz inicjatywy musi wziąć sprawy w swoje ręce by odzyskać honor. Ale przypadkiem nie daj się na to złapać, bo z jej strony to tylko podświadome szukanie pocieszenia własnej osoby z jej strony.

dzisiaj kolejny ciężki dzień za mną walki ja kontra ja, nie chcę się już nad sobą użalać, chcę zacząc normalnie żyć...

dziękuję Ci fajka za dobre słowa,naprawdę każdy tutaj post z jakąkolwiek radą,czy ciepłym słowem wiele dla mnie znaczy i podnosi na duchu. Jednak są takie dni jak ten dzisiejszy,że nie mogę oddać się zwykłym codziennym czynnościom,bo cały czas wspominam,analizuję, zastanawiam się. Bardzo tęsknie, i bardzo wszystko mnie jeszcze w środku boli. No i zastanawia mnie też fakt dlaczego teraz na siłę stara się do mnie zagadać w jakikolwiek sposób, skoro podjęła już decyzję,że mnie nie chce i jest z kim innym.

Zastanawiam mnie też fakt, jak to wszystko jest skonstruowane,że pomimo krzywdy jaką mi wyrządziła, bylabym wstanie ją przyjąć z powrotem... a przynajmniej tak mi się wydaje.

miejmy taką nadzieję, bo nie chcę wiecznie trwać w takiej próżni. Smutno mi trochę bo zbliżają się wakacje,które planowałyśmy razem spędzić, ale widocznie tak miało być, będę musiała jakoś sobie sama czas wypełnić.

Ja doskonale rozumiem,że takie zamykanie się na nowe niczego dobrego nie przyniesie, a ciągłe życie wspomnieniami nie wróci mi tej osoby. Ale tak ciężko w życie jest wdrożyć te wszystkie rady, i wskazówki jak zacząć na nowo żyć. Nie jest to łatwe i chyba naprawdę potrzeba mi do tego czasu, a przede wszystkim walki z samą sobą i uczuciem,które gdzieś głęboko siedzi. Minęły już dobre 2 miesiące i myślałam,że po tym czasie będzie już lepiej, większość osób myśli,że już mi przeszło,że przyzywczaiłam się do takiego stanu rzeczy,a wcale tak nie jest. Wydaje mi się,że nawet jest trochę gorzej, bo zasypiam i budzę się z myślą o niej, nie potrafię inaczej. I chyba najbardziej boli mnie to,że to ja tak cierpie, bo ona już ułożyła sobie życie, jest szczęśliwa beze mnie,a ja nie potrafie.

dziękuje za te słowa. może poradzisz mi jeszcze jak zachowywać się w pracy, gdy ona nagle zaczełą szukać kontaktu ze mną...

Wiesz ja chyba nie chcę doprowadzić do takiej rozmowy, bo, gdy ja tak bardzo chciałam rozmawiać, prosiłam, płakałam, błagałam, ona nie chciała zamienić ze mną słowa, wręcz dawała odczuć, że mam dać jej spokój. Jak w końcu to uczyniłam, stałam się zimna,obojętna, ona nagle zaczęła sama zagadywać, wypytywać, widzę w jej zachowaniu, że stresuje się trochę na widok mojej osoby, i chyba trochę ją denerwuję to że jestem taka chłodna, bo  nawet na nią nie spojrzę,gdy obok mnie przechodzi, a odpowiadam jej naprawdę służbowo na pytania, w postaci słów tak lub nie.

Gdy się rozsawałyśmy to ona sama chciała,żebyśmy zostały znajomymi, myślałam na początku,że może faktycznie tak będzie dobrze, ale teraz z biegiem czasu, wiem, że nie potrafię być jej koleżanka, bo kocham, i mogę być tylko jej partnerką nikim więcej.  Nadal zresztą gdzieś podświadomie wierzę i łudzę się,że zrozumie coś i wróci......

Może kiedyś zdobędę się na taką rozmowę, wiem , że teraz jeszcze nie jestem na to gotowa, boję się jej reakcji, boję się, że powie mi, że wszystko nad interpretuję, a jej zagadywanie jest tylko z czystej uprzejmości. Nie chcę się narażać na jakiś kolejny cios, bo boli to bardzo. Nie wiem też czy kiedykolwiek mnie kochała, myślę, że tak , przecież byłyśmy ze sobą spory kawałek czasu, więc coś musiała czuć, najwyraźniej to coś się wypaliło. Chociaż nawet dzień przed rozstaniem potrafiła mi powiedzieć,że kocha i jej na mnie zależy, potrafiła też kłamać,że G(jej obecna partnerka) nic dla niej nie znaczy,że to tylko koleżanka i mam się nie martwić,że tylko ja się liczę. Właśnie po czasie dostrzegam jak jej zależało i jaka byłam ważna, potrafiła prawie półtora roczny związek skończyć dla kogoś poznanego w internecie... Miałam też okazję rozmawiać z tą nową partnerką mojej byłej, nie wiem czy dobrze zrobiłam,ale rozmawiałam z nią.Okazało się,że była w związku i zakończyła go dla mojej byłej, także obie weszły w coś nowego, nie wiem czy im to na dobre wyjdzie, zresztą to nie powinien być już mój interes...

Nie chcę przede wszystkim użalać się nad sobą, jak to mnie życie okrutnie potraktowało, zabierając mi kogoś kogo tak kochałam, wiem, że jest wielu ludzi z gorszymi problemami, i gorszymi przeżyciami, mnie spotkała tylko odrzucenie, którego się nie spodziewałam, i nie byłam na nie przygotowana. Ale pewnie nie raz w życiu spotka mnie jakiś zawód. Boli to o tyle bardzo, że jestem sama, nie mam się zbytnio komu wygadać, bo ludzie nie są otwarci na tematy związków homoseksualnych i od razu wyobrażają sobie nie wiadomo co, dlatego duszę to wszystko w sobie, i piszę tutaj, bo tutaj mogę wyrzucić to co we mnie siedzi i dać upust wszelkim emocjom.

dzięki Dunkis

Ta rozmowa odbyła się już dosyć dawno temu, a co mnie skłoniło? byłam zdesperowana, działam pod wpływem emocji,a nie swojego rozumu, chciałam się dowiedzieć, dlaczego zabiera mi kogoś kogo kocham. Chciałam dowiedzieć się, co było powodem rozstania,bo mi do końca moja była tego nigdy nie wyjaśniła. Teraz wiem,że to było jedno z głupszych posunięć jakie mogłam zrobić, bo tamta dziewczyna,nie była ze mną szczera, ona mnie pocieszała, wmawiała,że nie będzie z moją byłą, bo jest z kim innym, a sprawy potoczyły się tak,że są teraz razem.

uwierz mi zbychojelen,że na chwilę obecną nie jest to możliwe, nie wchodzi w grę zmiana pracy. Może od lipca sierpnia tak, ale narazie muszę tkwić w tym wszystkim...

Zakładam, że nasza rozmówczyni rozważała już wcześniej ucieczkę z tego mijsca, a nazywając rzczy po imieniu, zmianę pracy. Ale nie o tym chciałem. Hmmm. Dlaczego dziwi Cię to, że mężczyźni Cię pocieszają? Najpierw chciałem napisać, że raczej dziwne jest to, że zdecydowanie dziwne jest to, jak mało kobiet wypowiada się w tym temacie. Spróbuje zatem to rozważyć (czytaj rzucić prowokujący tekst). Może one boją się tu pisać, bo zazwyczaj kobiety dzielą świat na dwie części - facetów, których uważają, że są prości w obsłudze i z góry wiadomo jak się zachowają (są wyjątki), a jeśli nie wiadomo, to i tak będą skakać jak im się zatańczy - faceci, póki sie w nich nie zakochają - bo wtedy świata poza nimi nie widzą. A kobiety - no cóż, każda czuje się wyjątkowa, a że w naturze ma baczne obserwowanie innych kobiet, to systarczy właśnie ich uważne obserwowanie. Natomiast z Tobą moga mieć problem. Po pierwsze, masz za sobą doświadczenie bycia z kobietą, co stawia Cie ponad większość z nich. Znakomita większość marzy o czymś takim, ale w życiu się do tego nie przyzna i Ci zazdrości. Po drugie inne uwazają, że nie wiedzą czego się po Tobie spodziewać, bo obserwacja Ciebie po prostu nic im nie da. No i może być jeszcze inna część kobiet, ale nie odważe się o tym pisać na forum kobiet. No i jeszcze inna część, której mój męski umysł nie obejmuje pewnie. No a poza tym jesteś wyjątkowa dla nich inaczej i tyle.
Ale, po krótkiej chwili namysłu myślę, że to jednak nie o to chodzi. Mógłbym powiedzieć, że to ja jestem zaskoczony tym, że Ty jesteś zakoczonya, iż właśnie mężczyźni Cię pocieszają I przyszło mi do głowy jedno - może, po prostu nie rozejrzałaś się jeszcze w tym gronie odpowiedznio, siedząc z dala ... gdzieś w kąciku po prostu nie trafiłaś na takiego. Takie wniosek wysnuwam z tego, że się tak dziwisz... mężczyznom... no pomyśl....
Zawsze można odwrócić sytuacje i powiedzieć, że może ta kobieta po prostu, nie jest kobietą Twojego życia, ale znów bym wrócił do walki płci, a przecież ustaliliśmy już wcześniej, że jeżeli chodzi o emocje, to akurat na tym polu nie powinno dokonywać się podziału. A to przecież kwestia wyborów, na które dobrze by było, by osoby z boku nie tylko nie wpływały, ale i nie negowały.

Zbytna ostorzność, to coś, czego jeszcze nie posiadłem, ale ucze się. Jednak zastanów się, jeżeli w tamtym momencie uważałaś, że jest to osoba, którą kochasz i nie było żadnej innej, dorównującej jej w tym, to czy nie była ona kobietą Twojego zycia... choćby w tamtych chwilach? (pytanie retoryczne - kwestia tego jak na to spojrzysz). Po co sobie zostawiasz margines? Masz tak zamiar zyć do końca swojego zycia. Znajdziesz jedną, druga i trzecią osobę... i nigdy nie powiesz jej, że jest osobą Twojego zycia. Bo wciąz nie zostanie ten margines - a może jednak, ktoś inny, w przyszłości okaże się jeszcze lepszy... nie mówię że tak ma być, że wciąz nalezy szukać kogoś lepszego, ale żyć chwilą. Jutra może nie być, wpadniesz pod samochód, walec Cie rozjedzie, upadniesz na chodniu i będzie po Tobie, a ostatnią rzeczą którą może pomyslisz, a może jedak ta, czy inna osoba była tą osobą... nie - tak nie można, jesli wtedy uważałaś, że tak było, to należy tak to nazywać i traktować. I wcale to nie oznacza, że te uczucia są nieprawdziew. One mogą na takie wyglądać z perspektywy czasu, ale wtedy, gdy się o nich mówi... Stąd uważam, że ludzie za żadko sobie mówia takie rzeczy. Ale to oczywiście moje zdanie. Dlatego ona miała prawo , moim zdaniem podkreślam, mówić, że kochała i że one były kobietami jej życia - zycia tego, które było w tamtej chiwli. Gdy była z Tobą, zapewne przez większość tego czasu myślała wyłacznie o Tobie, spędzala z Tobą czas - wiązała całe zycie, może nawet marzyła - czy to że nie jesteście teraz ze sobą, upoważania kogokoliek do twierdzenie, że nie byłaś kobietą jej zycia? Dzisiaj, na pewno tak nie mówi, bo jest ktoś inny. Ale wtedy, gdy tak czula i mówiła do Ciebie - czy Ty tego nie czułaś? Dlaczego tak mocno jej na Tobie zależało, może właśnie dlatego, że tak było. Ponieważ nie napisałaś o bezpośrecnich powodach tego co zaszło między Wami - tylko, że pojawiła sie nowa osoba - wiesz takie rzeczy nie biorą się z niczego. Może czegoś zabrakło jej w Waszym związku, a ona to znalazła gdzie indziej. I tutaj nawiązuje do Twojej rozmowy z tym kimś z wczoraj. Owszem, ta nowa mogła być taką deską ratunku, ale z drugiej strony zobacz, jak Wasz związek był dziurawy, skoro do jego rozpadu wystarczyło to, że pojawił sie ktoś trzeci. Chyba, że wolisz trzymać się świadomości, że nie wazne jaki ten związek była, ważne, że był - bo Tobie byłow nim dobrze.. ocena oczywiście należy do Ciebie, jednak wydaje mi się, że mogło tak być, iż nie widziałaś wszystkiego co się dzieje wokół Ciebie, przesiąkłaś fascynacją, byłaś odurzona związkiem z kobietą, działały na Ciebie rzeczy, na które na Twoją partnerke juz nie działały, skoro była wcześniej z innymi kobietami. A tak dla śmiechu kwitując jej zachowanie powiem, że bardzo kochliwa z niej kobieta (pisze o emocjach) i jest żadna wrażeń, zmian, nie zauwazyłaś tego czasem?
BTW, są takie osoby, które odchodzą nie mając "koła ratunkowego", ale dzieje się to wtedy, jeśli za bycie w związku płacili wysoką cenę. Ty tego nie doświadczyłaś, ona też, zatem, wciąż jesteś normalną kobietą, dobrym materiałem na partnerkę, bez "przejść", to co Cie spotakło to zawód miłosny i tyle. A takich zawodów miłosnych, w dodatku bez obciążeń pod postacią rodziny jest ... no sama powiedz, ile? Nabyłaś doświadczenie, tak to potraktuj, zatem po co stać w miejscu? Hę? Tym bardziej, jeżeli nie potrafisz powiedzieć o niej - że była kobietą Twojego życia, może warto takie spojrzenie wykorzystać i poszukać tej jedynej osoby. A teraz trochę Cię szturchnę palcem - dla niej byłaś epizodem nr 5. - przynajmniej do tylu sie przyznała. Myślisz, że ona umie liczyć tylko do 6, co?

W końcu wyszła z Ciebie mądra dziewczynka, zaczełaś trzeźwo wokół siebie rozglądać się. Ba, zauważyłaś to, o co miałem zapytać i juz nie muszę. Oceniłaś obecny jej związek. Wyciągnełaś wnioski - dostrzegłaś, że wasze początki wyglądały podobnie. Czy to tak naprawdę powinno Cię dziwi. I dojrzałaś do myśli, że ze zranionym sercem można żyć - to chyba najważniejsze - bo to Twoje. To nowa siła, która doda Ci te  wiary.
I pewnie, że ją kochasz. Gdybyś tak szybko poczuła, że jej nie kochasz, to znaczy, że to nie była miłość. Gdzbz serce nie krwawiło, kim byś była? Ale dzięki wszytkiemu wiesz, że potrafisz kochać - prawdziwie, prawdziwiej niż ona. Wiesz, że Twoje uczucie mają moc, jeśli nimi kogoś obdarujesz, będą silne. Ona wciąż szuka tego w sobie. Może tak naprawdę, to Ty jesteś wygrana po tym wszystkim. I tak skoro nie kochała, prędzej czy później odeszła by. Ty jesteś lepsza - bo wiesz, że umiesz kochać. A ona będzie szukała w sobie miłości do końca życia, albo póki będzie miała siłę. Za to Ty juz dzisiaj wiesz, że potrafisz kochać naprawdę. Leć, leć i nie oglądaj się za siebie. Czasem tylko zrknij, uśmiechnij się do tych dobrych chwil i tyle.

Ps. dziwię się tyklo temu, że zawiódł Cie instynkt, i że rozmawiałaś z tą jej nową - a na pewno rozmawiałaś szczerze. No cóż byłaś zdesperowana.

Before22. Nie oceniam Cię, napisałem przecież, że rozumiem, iz byłaś zdesperowana - zrozum - rozumiem Cię. Sam o mało co nie popełniłem tego błędu, gdyby nie przypadek, pewnie bym popełnił.
Cieszę się, że uważasz, że Ci pomogłem. I cieszę się, że znalazłaś pomysł na cel - pomóc komuś. Uwierz, nic tak nie pomaga, jak pomaganie komuś innemu.

Ps.
A tak przy okazji, popatrz co mamy w stopkach postów. Zauważ jakie te złote myśli, którymi się podpisujemy, są do siebie podobne

Dunkis a tak się zastanawiam,co byś mi poradził w sprawie jeszcze jednej kwestii. Otóż z racji tego,że prawie u niej mieszkałam, zostawiłam tam część swoich rzeczy, jakiś książek,płyt,ubrań, i  właściwie do teraz mi tych rzeczy nie oddała. Zastanawiam się czemu sama z siebie mi tych rzeczy nie przywiezie i nie odda. Z drugiej strony jakieś takie uczucie we mnie siedzi, widzisz znowu zgubne,że skoro mi ich nie oddaje to może jeszcze nie wszystko stracone?

No,a wiem,że jeśli powiem jej,że ma mi oddać moje rzeczy, i przywiezie mi je, będzie mi bardzo przykro, bo będę wiedziała,że ten rozdział jest już definitywnie zamknięty... i takie błędne koło...