Czy ja jeszcze coś dla niego znaczę?

to co powiedzial powinno Tobie wystarczyc zeby zrozumiec ze jemu juz nie zalezy...odpusc

Jakie to jest wkurzające - kolejny tchórz, który chce uniknąć odpowiedzialności za rozstanie... Po 3 latach razem chyba należy Ci się coś więcej niż "odezwę się"???? I wcale Ci się nie dziwię, że nie chcesz ot tak zrezygnować z kilkuletniego związku i co ważniejsze - z kogoś kogo kochasz. Ale zgodzę się z tym, że nie powinnaś wykonywać żadnego ruchu. On się odsunął - pozwól mu na to, bo tylko w ten sposób możesz go odzyskać. Niestety ryzyko też ponosisz, bo może mu się spodobać bez Ciebie, ale naciskając odniesiesz odwrotny skutek. Jedyna szansa na to, żeby on wróci, to dać mu czas. I uwierz mi, bo sama już wiele straciłam przez swoją niecierpliwość i stawianie wszystkiego na jedną kartę. I pisz tutaj jak się sprawy mają Powodzenia!

W gruncie rzeczy zgadzam się zdiewczynami wyżej...Tylko tak mi zazgrzytały słowa Agi:

Qrcze, :facet okazuje się nieodpowiedzialnym, tchórzliwym hipokrytą...więc "co " tu jest do odzyskiwania.
Koleś daje mi w twarz a ja potulnie czekam aż mu "nerwy przejdą", bo wtedy może będzie dla mnie miły-czuły-opiekuńczy.
Do diabła z nim.

Nia ma na co/kogo czekać ,aagness-jak dla mnie ta nagła zmiana w jego zachowaniu jest przedsmakiem tego co mogłoby cię czekać w przyszłości, gdybyś miała go u swego boku-nigdy nie wiadomo czy mu się nagle "wszystko nie odwidzi"...
Domyślam się, że Ci teraz trudno ...i współczuję Ci, aagness...
Nie będę Cię "pocieszać"  poniewierając go...wystarczy, że Ty jesteś wspaniałą, silną i mądrą kobietą i zasługujesz na równie mądrego i odpowiedzialnego człowieka.
Warto poczekać na takiego niż trwonić czas z kimś kto nie dostrzega więcej niż czubek własnego nosa.

agness, nie powiem Ci "zostaw go, bo to dupek", ale przedstawię Ci sytuację od drugiej strony. Byłam z "Nim" 4 lata. Na początku było cudownie, potem fajnie, potem ok, a na końcu byłam zmęczona. To nie była jego wina, ani moja, po prostu coś ze mnie uleciało i wiem teraz, że to nie ten jedyny (o ile taki w ogóle istnieje). Ale do rzeczy, gdy próbowałam z nim zerwac moje tchórzostwo i wszystko co do niego czułam (nadal się przyjaźnimy, ale o tym później) nie pozwalały mi tego powiedzieć wprost. Dlatego owijałam w bawełnę.
1. Bycie z kims, do kogo już nie czułam tego co kiedyś, było niezwykle niekomfortowe. Miałam przy spotkaniach zły humor, ale nie wiedziałam jak mu to powiedzieć, więc zwalałam na trudną sytuację materialną (pozwól, że Cię zacytuję " On przejmuje się, że będzie miał małą emeryturę") on oczywiście próbował mnie pocieszac, że razem damy radę ( "ja próbuję mu otworzyć oczy, że nie tylko to się liczy")
2. W końcu zaczął się domyślac, że coś jest na rzeczy. Nadal nie umiałam mu powiedzieć tego wprost, więc prośby poważnych rozmów zbywałam śmiechem, lub złością. ("Chcę od wczoraj rozmowy z nim. On - że nie, nie ma ochoty, po co.")
3. W pewnym momencie stwierdził, że może coś w moim domu się dzieje niedobrego, zaczął dociekać ("Myślę, że ma jakieś problemy, o których nie chce mi powiedzieć.")
4. Poczucie winy nie dawało mi spokoju, ten facet poświęcił mi tyle czasu tyle swojego zycia, kochał mnie nadal, a ja miałam zamiar to zniszczyć. Chciałam mu to wynagrodzić. Czasem miałam takie dni, że byłam słodka jak miód, żeby jakoś ułagodzić jego ból - widziałam, że boli go moje zachowanie ("Spędziliśmy razem weekend, było cudownie, a we wtorek zmiana nie do pomyślenia.")
5. Po pewnym czasie jednak miałam dość tych czułości. Dusiłam się, chciałam wolności i irytował mnie jego dotyk i plany na przyszłość - ja nie planowałam z nim żadnej już przysżłości ("powiedział, że nie potrzebuje rzucania się na szyję, domowych obiadków...")
6. I tu znów włączało się poczucie winy i myśl, że może dam sobie trochę czasu i może samo się naprawi, W końcu tyle lat... był i jest dla mnie waznym człowiekiem - częścią mojego życia ("W smsach pisze, że kocha, że jestem dla niego kimś najważniejszym.")
7. W końcu postanowiłam odwrócić kota ogonem. Powiedziałam mu, że jestem dla niego okropna i może znajdzie kogoś lepszego ("...a ja powinnam sobie kogoś innego poszukać")

Mam nadzieję, że wyciągniesz wnioski z mojego wywodu...

A ja bym troche inaczej zrobila..

Chce tak to niech tak bedzie.. Tylko nie badz na jego zawolanie.
POwiedz ze chcesz odpoczac. Zastanowic sie co dalej. TY mu to powiedz.
Idz na impreze. POspotykaj sie ze znajomymi. I zobacz czy on sie postara?
moze on musi poczuc ze Ciebie traci??  ze za Toba teskni? ze nie moglby bez Ciebie wyjechac..?

Sprobuj czegos innego. Czekanie nie rozwiazuje nic. On w tym czasie robi co chce, TY sie zamartwiasz. Daj mu powod do zmartwien. Niech zacznie myslec o Tobie, co ty robisz, co ty myslisz.. a nie tylko o sobie, co on chce co dla niego dobre..

Powodzenia