mąż twierdzi, że o niego nie dbam

w łóżku jak najbardziej w porządku innej kobiety na pewno nie ma, bo razem jeździmy do i z pracy, a on pracę ma taką, że nie ma możliwości żeby w jej trakcie gdzieś wychodził na dłużej.

Skoro to co robisz, nie jest dla niego, nie jest oznaką dbania o niego, to... przestań. Nie gotuj obiadu, w lodówce niech zabrzmi echo, jego rzeczy zostaw w spokoju (nie pierz, nie prasuj, nie układaj), nie sprzątaj. Wymienione rzeczy są obowiązkiem kucharki, zaopatrzeniowca, praczki, sprzątaczki, a wy na co innego, chyba, umówiliście się.

Jaka zgodność.

Zafrapowało mnie zdanie: to o proszeniu go o pomoc w niektórych obowiązkach domowych. Oszalałaś. To jest wasz wspólny dom i wasze wspólne obowiązki. Zastanów się nad tym, jak siebie traktujesz i dlaczego jego uważasz za udzielnego księcia.

mąż jest jeszcze grubo przed trzydziestką

tak. W soboty pomaga mi przy sprzątaniu (tzn. poodkurza i umyje podłogi). A w tygodniu to tak średnio. Jak mu powiem żeby wyniósł śmieci to mówi że potem się tym zajmie i tak mija dzień, i dwa a śmieci się przesypują. Ja pozostaję nieugięta i tych śmieci nie ruszam, po czym po trzech dniach on ma do mnie pretensje że w koszu już się nie mieści, a ja mimo że to widzę, to nic z tym nie robię... Porażka. Naczynia potrafi włożyć tylko do zlewu, mimo, że zmywarka jest tuż obok i zajęłoby mu to tyle samo czasu. A jak mu mówię żeby powkładał do zmywarki, to się denerwuje że mu zawracam głowę i powtarzam po trzy razy, a za ten czas sama mogłabym to zrobić. Wiadomo, czasem zrobię za niego, ale bez przesady. Nie zawalam go obowiązkami domowymi, oboje pracujemy, jak wracamy do domu to jemy obiad i spędzamy razem czas, potem on idzie i gra w gierki komputerowe, a ja ogarniam dom (sprzątam kuchnię, odkurzam, robię pranie, prasuję, zajmuję się psem). Od niego oczekuję tylko żeby pamiętał o wynoszeniu śmieci i żeby pilnował by w piecu nie wygasło. No i oczywiście żeby nie rozrzucał swoich ubrań po pokoju.

Wczoraj mi jeszcze powiedział że nigdy nie było tak, że musiał chodzić do pracy cały tydzień w dwóch bluzach na zmianę i że nie dbam o to, żeby miał co na siebie włożyć. Szczerze- ma mnóstwo ubrań, ale przykładowo założy raz bluzę i zamiast ją odwiesić, to kładzie byle gdzie. Potem na tej bluzie ląduje sterta innych rzeczy i w efekcie nic nie nadaje się do powtórnego ubrania, bo wszystko jest pomięte. Na początku jeszcze sprzątałam za nim, ale też upominałam go żeby trzymał porządek w garderobie i robił go na bieżąco. Kompletnie się do tego nie stosował, więc ja też odpuściłam. On nienawidzi chodzić na zakupy po ubrania i chyba twierdzi że będę robić tak jak jego matka - kupować mu rzeczy i przynosić do domu. A jak coś się nie nada, to pójdę do sklepu i wymienię/oddam. A jak znów nie będzie pasowało to pójdę do tego sklepu trzeci raz. No litości! Na początku małżeństwa powiedziałam mu że tak to nie będzie wyglądać, a on teraz robi mi o to pretensje. Jeszcze jakieś koszulki i bluzy mogę mu kupić, ale po spodnie już musi iść sam. Dawniej żył z mamą i to ona o niego dbała, ubierała go, on nie musiał chodzić do sklepów, nic przymierzać, ale teraz żyje ze mną, a ja nie mam zamiaru chodzić do sklepu po kilka razy i wymieniać/oddawać ubrania. Nie wiem jak mu to wytłumaczyć i przekonać go do wyjścia do sklepu...

dokładnie. Poza tym na prawdę nie mam pomysłu co mogłabym jeszcze robić żeby pokazać że o niego dbam... Dziś jeszcze z nim porozmawiam na ten temat.

on niestety tak jest wychowany przez matkę. Jako nastolatek nie miał w domu żadnych obowiązków, nic go nie obchodziło, zawsze miał czyste ubranie, kupione nowe ciuchy, nie musiał sprzątać, dbać o przestrzeń wokół domu. A teraz kiedy ja od niego wymagam, to stwierdza, że ma za dużo na głowie. A to, że ja gotuję, sprzątam, prasuję, robię zakupy i pranie to przecież mój obowiązek, bo jestem kobietą. Nie jest też tak, że nie mam czasu dla siebie, bo uda mi się wygospodarować jakąś godzinkę wieczorem, najbardziej boli i denerwuje to, że staram się i wszystko robię z myślą o nim, a on nie potrafi tego docenić.

tak jak napisałam wyżej, zawsze to mama go ubierała, jego nie obchodziło chodzenie do sklepu i przymierzanie ubrań, zawsze wszystko miał przyniesione i gotowe do ubrania. Wkurza mnie to strrrrasznie, nie mogę mu przegadać żeby chociaż po te spodnie poszedł. Ja rozumiem że on nie cierpi chodzenia po sklepach, ale na przykład ja też nie lubię czegoś robić, a muszę, bo samo się nie zrobi.

Za nastolatka nie miał też obowiązków domowych, jego mama wszystko za niego robiła, bo, jak to mówi, wolała zrobić za niego, niż powtarzać po kilka razy żeby coś zrobił... Niestety teraz ja się z nim użeram i muszę egzekwować od niego...

Jeszcze dzisiaj z nim porozmawiam o tym, jak chciałby w takim razie zebym o niego dbała. Zobaczymy co mi powie i wtedy ja go spytam jak on dba o mnie

Masz przekichane , wybacz, dlatego ucze swojego brzdaca juz po sobie robic pozadek choc dopiero ma 2.5 latka zeby mi pozniej synowa glowy nie urwala

ja od początku się nie zgadzałam z tym, że ja mam być kobietą pracującą i dodatkowo gosposią, z resztą jeszcze przed ślubem o tym rozmawialiśmy i on doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że nie będę mu podtykać wszystkiego pod nos. Nie jest też tak że w niczym mi nie pomaga, ale jeśli chcę liczyć na jego pomoc, muszę konkretnie powiedzieć co jest do zrobienia, bo sam się nie domyśli. Jak widzi że po pracy jestem zmęczona, to czasem sam zabierze się za gotowanie obiadu. Nie robię mu porządku w garderobie, bo kiedyś stwierdziłam że to nie ma sensu. Posprzątam przykładowo w sobotę, a w środę trzeba by było robić porządek od nowa. On się denerwuje tym że ma tam bajzel, a przecież sam go robi. I doskonale wie, że go nie wyręczę w porządkowaniu tam.

ostatnio jak zrobiłam pranie to mu pokazywałam że już pojawiły się przetarcia na spodniach i niedługo będzie dziura, a po nowe trzeba iść do sklepu, to mnie tylko wzrokiem zmierzył. Powiedział mi że dziwi mi się, że nie jest mi wstyd że chodzi w jednych spodniach cały czas... Ale to mi ma być wstyd??? Co tydzień jeżdżę na zakupy spożywcze i chcę go ze sobą wziąć żeby przy okazji kupił sobie jakieś spodnie, to zawsze się wykręca. Nie mam już siły mu tłumaczyć, że nie będę mu kupować spodni które, jak się potem okaże, są na niego za duże/za małe i będę musiała jechać do sklepu je wymienić czy oddać.

To jest mega żałosne zachowanie. On najzwyczajniej w świecie "wychowuje" sobie żonę na mamusię.
Cherry, powiedz tak szczerze czy taki facet marudzący, wpędzając ciebie w rolę kucharki i sprzątaczki jest dla ciebie seksowny i pociągający?

Wart Pac pałaca, a pałac Paca.

Dobraliście się w korcu maku i stworzyliście zamiast partnerskiego, związek opiekuńczo-wychowawczy. Uznałaś, że jesteś nie żoną a nadopiekuńczą matka niepełnospytnego dziecka i wymagasz od niego... wyniesienia śmieci, gdy przypomnisz mu o tym n-ty raz. On zachowuje się jak rozwydrzony bachor, nie wiedząc (?) na czym polega szacunek do drugiego człowieka.
Na jego zachowanie bezpośredniego wpływu nie masz, masz - na swoje. Twe tłumaczenie, że postępujesz tak wobec niego, bo tak on został wychowany, jest smutne.

I z czasem mu się uda. Już prawie wszystko jest jak u mamuni. Tylko, że kiedy już mu się naprawdę uda będzie płacz i zgrzytanie zębów, bo mamusia ma ograniczone funkcje. Seks odpadnie...

Dokładnie. O ile niektórym kobietom wystarczy optyka, u innych zachodzi najzwyklejsze w świecie zmęczenie materiału...

mnie to nie rusza, bo z mojej strony nic więcej nie mogę zrobić. Proponuję mu wypad po ubrania średnio raz w tygodniu, skoro odmawia to trudno, może jak już będzie miał dziurę w spodniach to się przełamie i pojedzie kupić - ja się nie ugnę.

dlaczego smutne? Nie rozumiem tego stwierdzenia.

Wiem że mój mąż próbuje podgadać tak, żeby mi się zrobiło głupio i faktycznie żebym pomyślała, ze to moja wina że on nie ma w czym chodzić i co pomyślą o nim ludzie z pracy. Ale ja dobrze wiem, że takie jego gadanie to właśnie próba zmuszenia mnie do zrobienie czegoś, czego powiedziałam że się nie tknę.

Maksymalnie denerwuje mnie też to, jak on porównuje mnie do mojej szwagierki. Jak mówię mu żeby zrobił to czy tamto albo pojechał ze mną po zakupy spożywcze, bo potrzebuję jego pomocy to zawsze mówi: a Monika to jeździ sama, Andrzej nigdy jeszcze nie był z nią na zakupach. Albo: Monika zawsze sama sprząta, Andrzej jej nie pomaga w niczym, czasem tylko dzieciakami się zajmie... Ale co mnie to obchodzi?? Jego brat ma własną rodzinę i niech u nich będzie jak chce, a my mamy swój dom i swoje życie.

Po pierwsze- ciesz się, że Ci to właśnie wprost powiedział. Zapytaj go spokojnie, bez emocji, jak chciałby abys o niego dbała- pytaj i słuchaj- pewnie z 10 zdanie z kolei będzie istotą problemu:) Tu idę o zakład, ze nic z prac domowych Przeanalizuj i słusznie że chcesz zapytać jak on chce dbać o Ciebie- Ale proponuję obgadać na osobnej konferencji. Przy okazji wspomnij, że Andrzeja to byś nie chciała na męża, bo on nie umie dbać o kobietę.. O Monice nic.

Zawsze mozecie się też pokłócić i odważyć na wadze kto komu ile daje?- Ale po co?

---------------
Jeśli w swojej wypowiedzi posługujesz się cytatem, rób to, proszę, w sposób, który nie będzie budził wątpliwości, które słowa są Twojego autorstwa, a które zostały zapożyczone z czyjejś wypowiedzi. Możesz to zrobić posługując się tagami 'quote' lub cudzysłowem.
Z pozdrowieniami, Olinka

Cherry, coś poszło nie tak. Nie tylko teraz w twoim małżeństwie. Kiedyś wcześniej zdaje się, że nikt nie nauczył ciebie, że powinnaś się troszczyć o siebie, że miłość to wzajemność. Jeśli sama nie będziesz szanować siebie to inni też nie będą ciebie szanować. Jeśli nie będziesz potrafiła stawiać granic, to ludzie będą mogli robić z tobą wszystko, wmówić ci wszystko i wymagać od ciebie rzeczy, z którymi tobie nie jest po drodze.

Im więcej szczegółów z twojego małżeńskiego życia ujawniasz, tym wyraźniej widać, jaka jest w tobie wielka potrzeba udowodnienia sobie, że na miłość musisz zasłużyć. Twój mąż porównuje ciebie do szwagierki a ty zamiast stanowczo zaprotestować to walczysz żeby sprostać wymaganiom i standardom, które NIE TY LECZ TWÓJ MĄŻ uważa za optymalne. To nie twój mąż ma problem, ale ty. I to jest smutne, jak pisała Wielokropek.

Czy zawsze Ci to przeszkadzało i nic nie mówiłaś czy dopiero teraz zaczęło?

przykładów przeciwnych do sytuacji w małżeństwie Moniki i Andrzejka jest wiele, z resztą przy każdej okazji kiedy mnie do niej porównuje, mówię mu, że nie jestem Moniką. Poza tym od kiedy to ja mam tylko stać przy garach i sprzątać, a on ma leżeć i pachnieć? Jestem bardzo ciekawa co mi mój mąż wymyśli jak spytam go w jaki sposób chce, bym jeszcze o niego dbała.

Nie wiem czy zwróciłaś uwagę na to, co pisałam powyżej: nie wyręczam męża w jego obowiązkach, tak jak robiła to jego mama. Niestety on ma do mnie pretensje o to, że np nie wyniosę śmieci (co jest na jego liście zadań), chociaż widzę że się przesypują. Kompletnie nie jestem w stanie tego zrozumieć, bo to nie zajmuje całego dnia, tylko minutę. To fakt że jestem trochę mało asertywna, ale nie jest tak, że godzę się na wszystko. Umiem postawić granicę i powiedzieć nie.

Nie staram się też za wszelką cenę spełnić jego wymaganiom, jeśli już nie mam na coś siły lub po prostu mi się nie chce - nie robię tego.

co sobotę jadę po większe zakupy, takie na cały tydzień, więc nie jest to tylko jedna reklamówka, nierzadko jest ich z kilka. Poza tym zawsze mam spisaną listę, więc idzie raz-dwa, a nie że jeszcze tu pójdę, tam coś oglądnę,sprawdzę promocje w sklepie obok podczas gdy ja jadę na zakupy, mąż ma za zadanie odkurzyć i umyć podłogi w domu, więc to też nie jest tak że siedzi i pierdzi w stołek

raz już kiedyś mąż coś tam przebąkiwał że się czuje zaniedbany przeze mnie, ale nie rozwodził się potem na ten temat, ja też jakoś go nie podjęłam. Narzekał że ma jakieś tam obowiązki od zawsze, ale teraz to już się wkurzyłam, kiedy stwierdził że nie dbam o niego.

Tak, Cherry, zwróciłam na to uwagę, ale jak to ma się do tego:

Ty nie rozumiesz jego zachowania jak opisałaś powyżej, a on nie rozumie twojego zachowania, bo przecież w jego percepcji rzeczywistości żona to jest takie "urządzenie", które go obsługuje. Tak było w jego rodzinnym domu, tak jest w domu jego szwagierki i tak ma być w jego domu.
Zatem Cherry, zamiast łudzić się nadzieją, że uda ci się rozwiązać problemy, gdy zmienisz swojego męża, przyjmij do wiadomości - nie bez bólu rzecz jasna - że jedyną osobą, którą moszesz zmienić jesteś ty sama.
Lepiej zrezygnować z projektu zmieniania innych, nakłaniania ich, żeby na nas reagowali, by uznali to, co dla nas ważne za słuszne, by nas usłyszeli i zrozumieli. Można co najwyżej samemu reagować na innych, uznać za słuszne to, co dla innych jest ważne, słuchać i rozumieć to, co nam przekazują.

Wiem jakie to są zakupy raz na tydzień bo nie raz brałem udział w takowych w formie kierowcy i tragarza, "bankomatem" był ktoś inny na szczęście Bólu nie ma ale nie wieżę, że kobieta nie spojrzy na coś co nie jest masłem ani serem żółtym, najgorzej jak się zatrzyma i będzie myśleć czy to jest fajne, czy sie przyda ehehehe. Padaczki dostawałem zawsze Dlatego ja się nie dziwię temu facetowi. Oooo albo jak ci jeszcze powie w czasie gdy prowadzisz,  jadąc na te zakupy lub wracajac, że za szybko jedziesz albo - uważaj na to lub na tamto ale to ty masz prawo jazdy lub po prostu sporo lepiej ogarniasz prowadzenie od tej kobiety. Krew zalewa w takich sytuacjach hihihi

Jemu wolno

Ja mam taką propozycję, żeby mąż cherry_dance kupował sobie ubrania przez internet...

w sumie muszę mu to zaproponować ciekawa jestem co na to powie finansowo pewnie nie będzie mu się to opłacało, bo jak przyjdzie co do czego i będzie musiał odsyłać, to wyjdzie drożej niż jakby pojechał do sklepu i kupił na miejscu

Wiesz dobra dziewczyna z Ciebie, to się czuje z Twoich postów. Ty jesteś obowiązkowa i być może ciężko Ci będzie to zrobić.. ale uważam, że robienie wykładów dorosłemu facetowi jest trochę żenujące , więc ja bym przestała robić cokolwiek, serio. Ewentualnie uprała, umyła tylko po sobie. Na jego pytanie dlaczego, wytłumaczysz wtedy, że błędem Twoim było to, że wzięłaś na siebie zbyt dużo obowiązków, w tym męza dzieciaka i oczekujesz, że on sobie przemyśli co to znaczy partnerstwo i dorośnie. Jest zdziwiony, bo nagle zaczęłaś wymagać, niestety tu był Twój błąd.. dobra żona i matka to nie ta latająca ze ścierą bohaterką co do północka "ogarnia" dom i niańczy męża traktując jak niepełnosprawnego, padając na twarz ze zmęczenia. Dla mnie dobra żona i mama to uśmiechnięta dziewczyna, która ma czas dla siebie, jest dowartościowana, w domu zrelaksowana, mająca swoje sprawy nie tylko te związane z domem - po prostu zadowolona z życia kobieta, która w wolnym czasie może i sprzątnie łazienkę, ale i spędzi wieczór z mężem w kinie, na kolacji czy u znajomych. Obowiązki oczywiście - na pół z mężem, możecie się umówić np . na 2 dni w tyg w których wspólnie sprzątacie, w weekend zakupy przez 2 h, jak Ty pierzesz - on wywiesza, Ty gotujesz, on myje - i tak na odwrót. Po obiedzie zostaw mu naczynia, a Ty idż się połóż.

Chodzi o to, że ja mężowi mogę kupić bieliznę, jakieś koszulki czy w ostateczności bluzę, ale jeśli chodzi o spodnie, to nie ma takiej możliwości, bo w sklepie mi się może wydawać że będą dobre, a potem on przymierzy w domu i okaże się że np w pasie są dobre, ale w udach za ciasne i trzeba będzie zwracać/wymieniać. I nie kto inny jak ja bym musiała do tego sklepu iść. Jestem w stanie zrozumieć że nienawidzi chodzić po sklepach w poszukiwaniu ubrań, dlatego nie ciągnę go ze sobą do galerii handlowych, ale raz na pół roku mógłby przecierpieć tą godzinkę i iść po te spodnie...

Niestety walczę z jego przyzwyczajeniami ale póki co niewiele ruszyło do przodu...

zgadzam się z Tobą. Bardzo ciężko byłoby mi nic nie robić albo sprzątać czy prać tylko po sobie... Ogólnie starałam mu się wytłumaczyć że obowiązki to nie jest coś, co mam wykonywać tylko ja. Ale on oczywiście nie da sobie przegadać. Tak było u niego w domu rodzinnym że mama zajmowała się wszystkim i on był przekonany, że u nas też tak będzie. Przed ślubem dobrze wiedział czego się spodziewać, to nie było tak, że nagle po weselu wyszło, że zarówno ja jak i on będziemy mieć obowiązki.

Często jestem zmęczona po całym dniu i nawet kiedy chcę wieczorem zrobić coś dla siebie to nie mam na to siły ani już nieraz czasu. Nie chcę mężowi prawić morałów, bo to nic nie da, nie chcę też żeby poczuł się przeze mnie "zaatakowany" kiedy będę z nim rozmawiać. Po prostu chciałabym z nim na spokojnie porozmawiać, bez nerwów i dowiedzieć się czego on oczekuje ode mnie i powiedzieć też czego ja bym chciała.

tu muszę się zgodzić z Twoją wizją, chciałabym żeby u mnie tak to wyglądało, żebym nie musiała mężowi co rusz przypominać co ma zrobić. Bo denerwuje to mnie (powtarzanie po 3 razy), jak i jego (wkurza go ze zrzędzę, zamiast zrobić to za niego- niedoczekanie!!!)

Chomik, problem tu polega na tym, ze Cherry rozumie dbanie o meza jako zalatwianie WSZYSTKIEGO za niego. A jak juz zipie z przepracowania, na ostatnich nogach, to robi mu wymowki, strofuje i wychowuje i dziwi sie, ze maz sie kokoci jak mu zwroci uwage. No, przyzwyczail sie, ze w domu zoncia podciera mu tylek tak jak robila to mamusia i robi wielkie oczy, ze cokolwiek sie od niego wymaga.

Jedynym rozwiazaniem jest totalne przestanie robienia za meza rzeczy, ktore kazdy dorosly czlowiek powinien sam robic.

Chomik, ja spedzam wieksza czesc czasu w domu, bo z domu pracuje. Gotuje obiady i ogarniam dom na porzadku dziennym, ale w soboty zakupy zawsze robimy razem i razem myjemy lazienke i sprzatamy. Misiek zajmuje sie tez ogrodkiem i zabiera psa w weekendy na dluzsze spacery w lesie.

To wszystko robi facet, ktory pracuje na odpowiedzialnym stanowisku, ktory z domu wychodzi o 7 rano, a wraca o 7 wieczorem, czesto tez muszac isc na spotkania biznesowe po pracy. Moglby mi powiedziec, ze jest tak zmeczony, ze tylko sobie poklika na kompie...ale nigdy tego nie robi. Bo rozumie, ze dom jest NASZ.

No bo tak to powinno wygladac. Dom to nie jest hotel, w ktorym zona robi za pokojowke, kucharke, recepcje i pania do towarzystwa. To powinna byc wspolnota malzonkow/ partnerow.

A juz o kupowaniu ciuchow facetowi to nie chce sie rozgledzic (WTF???). Na serio, maz Cherry nie moze poswiecic 5 min by wejsc do sklepu i wrzucic dokoszyka pare gaci? Chyba wie ile ma centymetrow w pasie czy tam jaki ma rozmiar, umie w razie czego wejsc do przebieralni i wciagnac te gacie na doopsko? Tak sie pytam retorycznie, bo przed oczami jawi mi sie trzylatek, ktory nie wie, ktora noge do jakiej nogawki wlozyc...

Mnie nawet była teściowa zrobiła kiedyś awanturę, jak się jej eksiu poskarżył, że kupiłam sobie kieckę na wesele, a on biedak paska do spodni na to wesele nie ma

Z drugiej strony tak sobie myślę, że przecież mąż Cherry wychowywał się w rodzinie bez ojca i nie miał wzorca relacji między kobietą a mężczyzną. Być może on po prostu nie wie, że może być inaczej a rodzina wg niego to układ, w którym to kobieta obsługuje mężczyznę zamiast wwzajemnej wymiany nie tylko emocjonalnej troski pomiędzy członkami rodziny

Edit: przeczytałam też drugi wątek autorki (o teściowej) i mam w ogóle słabe zdanie o jej mężu jako mężczyźnie - to raczej dzieciuch, który wymaga opieki niż dorosły do dojrzałej relacji człowiek.

A nie uważasz, że nic się nie dzieje bez powodu? Przecież on nie wybrał Cherry na żonę przypadkowo. Oni się dobrze dopasowali. Ona ma dużą potrzebę (bez wnikania głębiej w przyczyny) do zasuwania. Przecież sama jest dorosła a wpakowała się w związek, gdzie pełni rolę praczki, sprzątaczki, kucharki a mężuś i tak kręci nosem, bo mu majtek wystarczająco często nie kupuje

W jednej z moich ulubionych książek Wojciszke pisze o pułapce dobroczynności, czyli sytuacji, w której partner wraz z upływem czasu przestaje dostrzegać dobre uczynki partnera, ktore on stale wykonuje (pranie, gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów) i traktuje je jako coś oczywistego.