Czy nazwisko ma dla Was duże znaczenie?

Bardzo ciekawy temat! Akurat ostatnio się nad tym zastanawiam dość często (jako, że mój samiec coraz częściej przebąkuje coś o ślubie ). Z jednej strony wolałabym pozostać przy swoim nazwisku, bo jest dość rzadkie, natomiast nazwisko mojego faceta jest nawet bardzo popularne (w dodatku jedna dziewczyna u nas w pracy nazywa się dokładnie tak, jak ja nazywałabym się, gdybym przyjęła nazwisko mojego lubego ). A ja nie lubię być pospolita I ogólnie jestem przywiązana do swojego nazwiska, trudno mi sobie wyobrazić, że miałabym się przedstawiać nagle inaczej. Z drugiej strony chciałabym tak tradycyjnie, nosić cząstkę mojego męża chociaż w postaci wspólnego nazwiska. Myślałam o dwuczłonowym - tylko strasznie długo by się je wymawiało, bo zarówno moje nazwisko, jak i mojego faceta, jest czterosylabowe.
Nie pozostaje mi chyba nic innego, niż puścić w przysłowiową trąbę obecnego chłopa i poszukać nowego, z ładnym i krótkim nazwiskiem

Natomiast jeśli chodzi o dzieci, wolałabym żeby nosiły nazwisko swojego ojca.

Ja po ślubie przyjmę nazwisko przyszłego męża nasze dzieci będą nosiły nazwisko ojca.

rozbawiłaś mnie z tym puszczeniem  w trąbę :-)

lubię swoje nazwisko, ale po ślubie chcę mieć męża. Zastanawiałam się nad 2-członowym,ale stwierdziłam,że to za dużo ceregieli: moje jest dość długie, poza tym wszędzie w dokumentach, urzędach trzeba się podpisywać właśnie w ten sposób - a ja, zakręcona;))

A dzieci, oczywiście nazwisko ojca.

Dla mnie nowe nazwisko to nowa tożsamość. W pierwszym małżeństwie przejęłam nazwisko byłego męża. Było brzydkie, rzeczownikowe, bardzo pospolite, w dodatku charakterystyczne tylko dla Śląska. Miałam wielki problem żeby się przestawić, nie pasowało do mnie, do mojego imienia, ale dziś myślę, że mogło to być związane z tym że podświadomie nie chciałam tamtego ślubu, że sama się do niego niejako zmusiłam (bo rozsądek, bo wszystko już kupione, załatwione etc.) i odrzucałam potem wszystko co związane ze zmianą w moim życiu, zmianą stanu cywilnego.
Po rozwodzie praktycznie na drugi dzień po uprawomocnieniu się wyroku pojechałam do urzędu i wróciłam do panieńskiego. Oczywiście wiedziałam że nazwisko po eks jest moją własnością i nikt nie może mi go odebrać, ale mimo to było ono dla mnie wielkim balastem.
Moje panieńskie jest egzotyczne, krótkie, ma obcą pisownię, sprawiało mi kiedyś dużo trudu, musiałam je literować w każdym urzędzie, bibliotece czy przychodni. Ale dzisiaj mam do niego inny stosunek, to część mojego dziedzictwa, jak DNA, kolor włosów i oczu. To spadek po przodkach, po wspaniałej, dużej rodzinie. To część historii, kiedy myślę o moim nazwisku widzę tych wszystkich ludzi, ich pochodzenie, więzy krwi, to co robili w ciągu wieków, kim byli. Odtworzyłam historię rodziny praktycznie do początku XVII wieku . Tak, moje nazwisko ma dla mnie znaczenie, określa moją tożsamość i w tej chwili nie jestem gotowa na zmianę. Mój obecny partner ma krótkie, polskie nazwisko, charakterystyczne dla tego rejonu Beskidów. Podoba mi się, ale po ewentualnym ślubie nie zmienię swojego na nie, ewentualnie dodam je jako drugi człon. Tyle tylko że moje imię i nazwisko panieńskie brzmią trochę "doniośle", poważnie, a razem z jego nazwiskiem mogą zabrzmieć komicznie. Trochę się tego boję, ale póki co o ślubie nie rozmawiamy .

Odkopałam stary temat i postanowiłam się udzielić
Jako tako nazwisko nie odgrywa dla mnie żadnej roli. Panieńskie było fajne, po mężu tez mam fajne.
Przez chwilę zastanawiałam się nad dwoma,bo ładnie razem brzmią, ale pełna forma mojego imienia jest  czterosylabowa do tego dochodzi moje dwusylabowe nazwisko panieńskie i czterosylabowe nazwisko męża Za dużo tego przy podpisywaniu

Już teraz jak mam napisać Katarzyna "Pacierkiewicz" (oryginalne nazwisko brzmi podobnie ale jest inne), to mnie chce potargać, jakbym dorzuciła do tego jeszcze 6 liter z panieńskiego, to pół dnia na podpisywanie się

Ja również bardzo lubiłam swoje panieńskie nazwisko. Było dość oryginalne i że tak powiem "nieoklepane" Miałam nadzieję, ze kiedyś po ślubie, po prostu dodam nazwisko męża do swojego. Niestety... mój mąż też ma długie nazwisko, więc po połączeniu z moim długim imieniem, długim nazwiskiem panieńskim... podpis byłby na pół kartki Tak jak to napisałaś Bubuś, pół dnia podpisywanie by trwało Nazwisko więc zmieniłam, trudno się mówi

Znam jednak przypadki, gdy mąż przybierał nazwisko żony. Powodem było na przykład dziwne, śmieszne, różnie kojarzące się nazwisko faceta. Nie wiem tylko kto wychodził z inicjatywą, czy mężczyzna, czy kobieta która nie chciała "takiego nazwiska".

Jestem tradycjonalistką więc dla mnie było oczywiste, że po ślubie przyjęłam nazwisko męża.
Ale wyszłam za mąż dość wcześnie (jeszcze na studiach). Gdybym wychodziła znacznie później to pewno zastanawiałabym się nad pozostaniem przy własnym nazwisku z przyczyn zawodowych. Po jakichś osiągnięciach w życiu zawodowym nasze nazwiska są z nimi kojarzone.
Dobieranie drugiego członu do nazwiska jest dla mnie zrozumiałe z pewnych przyczyn.
Jednak zwykle wygląda mi to na snobizm - część osób uważa, że to lepiej (?) brzmi. Wtedy mnie to śmieszy.

Nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Moja żona ma dwuczłonowe ze względu na zawód a syn ma po mnie. Zastanawianie się nad tym ma sens jak ktoś ma na nazwisko np Radziwiłł, Sapiecha, Poniatowski, Potocki etc i może pochwalić się odpowiednią metryką a nie tylko samą pisownią.

Temat faktycznie dobry, a powodów pozostawienia panieńskiego nazwiska przez kobietę może być wiele. Na pewno pozostawią je te kobiety, które dzięki nim są rozpoznawalne, kojarzone, które poświęcily masę czasu na jego wypromowanie, przeważnie dotyczy to osób medialnych. Bardzo często pozostają przy swoim nazwisku kobiety dla samego jego podtrzymania, gdy jest ono bardzo rzadkie, a nie ma w Rodzinie możliwości kontynuacji. Może to być również związane z pochodzeniem arystokratycznym, z przyzwyczajenia, męża nazwisko może być czasem po prostu nie ladne, szeregiem wymuszonych zmian w wielu dokumentach i z wielu, wielu innych przyczyn, które by można  wymieniać do wieczora.

Ja też zostanę przy swoim. Wszyscy znajomi mówią do mnie właśnie po nazwisku (lub jak w moim nicku- zdrobnieniem nazwiska). Czuję się wręcz dziwnie, kiedy ktoś mówi mi po imieniu. Martwię się tylko tym, że chłopak przebąkuje, że chciałby, żebym wzięła jego nazwisko, ale jego jedynym argumentem jest "bo tak", więc raczej nie zmienię zdania.

Dwuczłonowe nazwiska mi się nie podobają - za długie;)
Podoba mi się moje obecne nazwisko, bo myślę, że ładnie brzmi w zestawieniu z imieniem;), ale jeśli już będę brała ślub, to na pewno przyjmę nazwisko męża.

Dawno temu miałam rozmowę z pretendentem na męża o przyjęciu jego nazwiska, uparłam się wtedy, że na pewno będzie ono dwuczłonowe - bo tak. A tak poważnie, to dlatego że bardzo mi się podoba moje nazwisko i nie ważne jakie będzie nazwisko przyszłego męża, utożsamiać będę się z panieńskim.

Pojawił się również temat dzieci i tu wpadłam na niecodzienny pomysł, który został z góry odrzucony. Ze względu na to, że jestem jedynaczką, mój ojciec jest jedynakiem, a dziadek miał same siostry, to na moje dzieci przerwą linię mojego nazwiska i wymyśliłam sobie, że pierwszy syn będzie miał moje nazwisko. O ile w negocjacjach z pretendentem zeszło na to, że zgodzi się na taki niuans przy drugim synu, tak rodzina zareagowała: "ale co ludzie powiedzą"...

A tak na marginesie, jeszcze się łudzę, że może znajdzie się taki, co przejmie moje nazwisko. W moim otoczeniu, jest małżeństwo w którym mężczyzna przejął panieńskie nazwisko żony, bo bardziej mu się podobało.

Ja noszę nazwisko męża. I fajnie mi z tym Ale ja w ogóle lubię to, że jestem jego żoną Początkowo chciałam mieć dwuczłonowe, ale po przemyśleniu zrezygnowałam. Panieńskie miałam długie i stosunkowo trudne (byli mistrzowie, co potrafili zrobić nawet 5 błędów w ośmioliterowym nazwisku ), odmężowskie mam też takie, że ludzie zwykle przekręcają, więc jak wyobraziłam sobie literowanie za każdym razem obu nazwisk, to słabo mi się zrobiło i postanowiłam nie kombinować.

Mój mąż twierdzi, że nie ma to dla niego znaczenia i jakbym chciała zostać przy panieńskim, to nie oponowałby, jeśli zależałoby mi na tym aby on przyjął moje, to też by się zgodził.

Na początku faktycznie się nieco dziwnie czułam i potrzebowałam sporo czasu żeby się oswoić i też nie reagowałam jak ktoś wyczytywał mnie po nowym nazwisku A teraz dziwnie mi, jak czasem gdzieś przedstawiając się, muszę podać też panieńskie, bo pod nim byłam znana. Takie jakieś "obce" i "niemoje" teraz już dla mnie jest.

Tak gwoli ścisłości to taki układ chyba w Pl nie jest możliwy. Z tego co pamiętam to w USC przy planowaniu ślubu się określa m.in. nazwisko jakie mają nosić dzieci i dotyczy to wszystkich dzieci, które pojawią się w związku. Inaczej jest przy dziecku urodzonym  poza małżeństwem, ale piszesz tu o "pretendencie na męża", więc taką opcję tylko poruszam.

Niespecjalnie ma dla mnie znaczenie. Wazne by nie bylo smieszne i nie mialo takiej pisowni,ze trzeba by literowac kazdemu mniej kumatemu urzednikowi.
Moi rodzice do tej pory maja do mnie zal,ze nie zatrzymalam panieńskiego nazwiska bo przecież taka schedę zaprzepasciłam:-).Jakiś tam mój pradziadek byl krytykiem literackim a dziadek  muzykiem i kompozytorem-klasycznym oczywiscie:-) z czego mój tata jest niepomiernie dumny,jakby sam miał w tym jakiś udział.Sam mawia o sobie: arystokrata intelektualny więc dla niego to prawdziwy ból,że nie jestem facetem...
Mam nazwisko męża i widzę tego same zalety:  jest krótsze a jak ktoś mnie pyta czy jakiś/jakas o tym samym nazwisku to moja rodzina to mawiam-zgodnie z prawdą  zresztą,ze nie wiem bo mam nazwisko po mężu.

Niestety córka wysypała się ostatnio przed swoim nauczycielem skrzypiec i teraz ten mnie nęka pytaniami o dziadka:-)