Jesteśmy razem od ponad miesiąca i wszystko się układa, ale ja jednak nie mogę powiedzieć, że jestem w pełni szczęśliwa. Mój partner z dystansem podchodzi do związków, i to bardzo rozsądne, ja jednak zawsze szybko się angażowałam, oczekiwałam nie wiadomo jakiego zainteresowania i miłości. I właśnie tak miałam w poprzednich związkach. Byłam głównym centrum zainteresowania drugiej osoby, zawsze ta jedyna i najważniejsza, zawsze na pierwszym miejscu. Tu jest inaczej...
Mam odczucie, że mój obecny partner woli swoich kolegów ode mnie. Ale nie osądzajcie mnie teraz z góry. To nie jest tak, że zabraniam mu wychodzić na piwo, albo w ogóle się z nimi nie widywać wręcz przeciwnie. Aby nie było niepotrzebnych kłótni idę na kompromis i pozwalam mu na wszelkie wyjścia itp kosztem tego, że my się rzadziej widujemy. Tu jest ten właśnie problem jaki mnie gryzie. Wiem, że też nie powinnam porównywać tego związku do poprzednich. Że wcześniej partnerzy mieli dla mnie mnóstwo czasu, byli na każde zawołanie. Ale z drugiej strony teraz czuję się zepchnięta na dalszy plan, mniej ważna.
Więc podsumowując:
Mój partner nie oczekuje codziennego widywania się, a ja przyznam, że chciałabym spędzić z nim jak najwięcej czasu bo ciągle nie mogę się nim nacieszyć.
Często woli iść z kolegami na piwo do baru, zamiast spędzić jakiś romantyczny wieczór przy mnie. Tak, czuję to właśnie tak, że on bardziej ma ochotę wyjść z kolegami niż ze mną. Sam nigdy nie wyjdzie z inicjatywą aby im odmówić, chyba, że ja go o to proszę.
Czuję się tylko jakimś dodatkiem do jego życia, a nie dziewczyną, nową miłością, uczuciem i czymś ważnym. Bo póki co on jest dla mnie najważniejszą rzeczą, kimś najistotniejszym.
Może za dużo oczekuję już na samym początku związku? Może z czasem się to zmieni? Zmieni się jego nastawienie do mnie?
Co sądzicie o tym?
Podobne tematy
2 2011-03-05 19:28:29 Ostatnio edytowany przez niezapominajka85 (2011-03-05 19:28:49)
Droga Jeannes!
Po pierwsze! - Jesteście razem od ponad MIESIĄCA. A ile się znacie? Bo jeśli równie krótko, to nie możesz oczekiwać od chłopaka wyznania miłości. No prosze Cię! To bardziej faza zauroczenia!
Po drugie! - wielkie słowa uznania za to w jaki sposób chłopak podchodzi do związków! Myśle, że boi się kolejnego ( o ile miał przed Tobą kogoś ) rozczarowania tak? zawodu. To zrozumiałe i być może dlatego nie chce się z niczym śpieszyć.
Po trzecie! - Gdzie Ci tak śpieszno, masz dopiero 18 lat dziewczyno, całe życie przed Tobą.. Usiądź, wyluzuj, przystopuj! Nie ten to inny, a jeśli ten to nie każ Mu Bóg wie co robić, wyznawać, ograniczać Go, w każdym związku potrzeba jest trochę wolności, swojej prywatności, nie można być przed 24h tylko i wyłącznie dla drugiego człowieka! Zadusisz chłopaka i odejdzie szybciej niż myślisz.
Po czwarte! Chłopak to nie RZECZ! jak to określiłaś. To osoba, która ma uczucia. Może taki z niego już typ, że nie umie okazać uczuć, lub wstydzi się? Powinnaś z nim poważnie porozmawiac, wyjaśnić czego oczekujesz, co byś chciała a czego nie, powinien zrozumieć, zapytaj czy choć troszke zależy Jemu na Tobie bo jeśli nie, to nie ma sensu tego ciągnąć.
Dobra rada - spróbuj się z Nim zaprzyjaźnić.
- AnetkaNetkobietka
- Na razie czysta sympatia
- Nieaktywny
Może powinnaś jakoś zasygnalizować partnerowi, że masz potrzebę spędzania z nim więcej czasu. Najlepiej jest szczerze porozmawiać. Może on nie wie, że czujesz się zaniedbana, może tego nie rozumie.
To, że Twój chłopak przedkłada towarzystwo swoich kolegów nad Twoje nie musi od razu znaczyć że je woli. Jeśli ma do wyboru: spędzenie wieczoru z Tobą lub z kumplami, to może on myśli sobie tak, że jak odmówi Tobie to Ty ani się nie obrazisz, nie pokrzyczysz, że zrozumiesz. Gdy zaś odmówi kolegom to wie, że mogą go wyśmiać, że Ty go sobie ustawiłaś a on jest pantoflarzem. Wiem, że to tak brzmi trochę nie dość dojrzało, ale mężczyźni w młodym wieku tak nieraz mają.
Uważam, że powinnaś jednak powiedzieć mu, że jest Ci smutno z tego powodu. Może też zaproponuj kiedyś czy nie moglibyście razem gdzieś wyjść wszyscy. Ty, on, jego znajomi.
Kiedy on spotyka się z kolegami to nie zamartwiaj się i nie siedź sama tylko może też umów się na jakieś babskie spotkanie. Nie daj mu tak już na początku znajomości wyczuć, że tylko on jest Twoim całym światem bo jeśli nie jest jeszcze dojrzały do trwałego związku to może go to zniechęcić.
Pozdrawiam!
a jak czesto sie spotykacie?:)
tez uwazam, ze codzienne spotykanie to nie musi byc najlepsze rozwiazanie, trzeba miec czas zeby za soba potesknic... i miec na swoje zainteresowania,znajomych, rodzine itp
Po pierwsze - Nie oczekuję od niego wyznania miłości skoro, na takie wyznania potrzeba nawet lat. Rozchodzi mi się tylko o to, że czuję się zaniedbywana i tylko w tym rzecz.
Po drugie - Spotykamy się parę razy w tygodniu, to zależy kiedy on umówi się z kolegami. Praktycznie jestem od niego zależna. Ja wolę zrezygnować ze spotkań z przyjaciółkami czasami, aby się z nim widzieć, a on na odwrót.