Jak tak dalej żyć?

Forever_Alone
wiesz mąż powiedział mi przy swoich i moich rodzicach, że nie czuje do mnie pociągu, często przebywał z facetami, wyjeżdżał w nocy do pracy na godzinkę (praca na telefon) a potem wracał i nic nie tłumaczył, chował przede mną laptop i komórkę, kazał golić wzgórek łonowy, namawiał do sexu analnego, kiedy chciałam go dotknąć groził pobiciem, nie przytulał, uciekał w pracę a po pracy w sen (zawsze musiałam go so sexu namawiac) zawsze był zmęczony, a to ze rodzice usłyszą, bo cienkie ściany w domu są a to że rano musi wstać do pracy, ja leżąc bok niego płakałam w nocy-co go bardzoi drażniło i twierdził, że robię to specjalnie i ze to przynosi odwrotny skutek do zamierzonego... zamast mnie przytulić i pocałowac...
Twierdził, że ślub ze mną był pomyłką i że go oszukałam. Kiedy zapytałam czym go odzukałam, to odp a przypomnij sobie...zawsze tak było, wszytsko musiałam sobie przypominac... obecnie toczy się walka o moje wymeldowanie z pobytu stałego od tesciów... ojciec męża jest perfidnym cha..m i teraz robi wszystko, by rozbić nasze małzeństwo... 4 m-ce po ślubie teść spotkał moją mamę i powiedział jej, że ja chciałam męża w dziecko wrobić szok normalnie!!!  ja wyszłam za mąz z miłości a mąż się ozenił by polepszyć sobie sytuację, bym robiła na teściów i męza braci a ja chciałam wynająć stancję i zamieszkac z mężem tylko we dwoje, teść wymyślił, że ok ale jak się najpierw wymelduję od nich i wezmę umowę wynajmu na siebie, a mą zbedzie tylko jedzenie dowoził... szczęka mi opadła....co to za ludzie!!!!!! :(:(

Nie musiałam uciekać, za to stworzyli mi takie warunki (mąż i teście) że czułam się w ich domu jak piąte koło u wozu, nie liczyli się z moim zdaniem ani trochę, ciągle patrzyli wilkiem a ja się błąkałam po domu i nie wiedziałam co mam ze sobą zrobić, w końcu to był obcy dom i obcy ludzie... nie zrobili nic, bym poczuła się z nimi jak w rodzinie, mam do nich ogromny żal a zwłaszcza do męża, który przecież ślubował mi porzed Bogiem miłość i ze mnie nigdy nie zostawi.... zostawił....

już pół roku mieszkam bez męża, najgrosze są wieczory, kiedy to wspomnienia wracają a ja płaczę i zasypiam na mokrej poduszce - pytając siebie, czemu spotkało to właśnie mnie?? przed slubem nic nie zapowiadało tej tragedii... nie sądziłam, że człowiek, z którym planuję przyszłość tak mnie zrani i nawet nie powie słowa przepraszam... że zmarnował mi życie... zastanawiam sie tylko jak można być tak zimnym i okrutnym człowiekiem? co moze być powodem takiego zachowania męża? on nie rozumie tego jak ja cierpię!!! dodam, że mąż ma problemy zdrowotne natury intymnej i wcale nie chce się leczyć. Kiedy powiedział o tym swoim rodzicom i rodzicom męża, wtedy zaczęła sie prawdziwa walka i nienawiść z męza strony!! podejrzewam, że mąż może być bezpłodnym ale czy to powód by się zozwodzić? ja już sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć...!!! :(:(

chciałabym kochac i być kochaną, wydawało mi się że tak jest ale to były tylko pozory
teraz kiedy widzę zakochane pary z dzidziusiem w wózku, serce mi się kraje i pytam sama siebie, dlaczego ja nie mogę tak mieć, dlaczego los mnie tak doświadczył, że o cudownym człowieku i dziecku mogę tylko pomorzyć!!!    jaki jest powód zachowania mojego męża, co o tym sądzicie na podstawie moich wywodów... proszę o rady, byłam też u psychologa, to powiedziała mi pani, bym spokojnie czekała na krok od meża, ja już czekam pół roku i chyba sie nie doczekam... :(:(

Frezja
lepiej sobie daj z nim luz. Ciesz się, że nie macie dzieci i bierz rozwód

To się z tego wylecz, bo z tym Twoim małżem zawsze będziesz mieć jakieś problemy, zresztą maminsynek i aseksualny, to już chyba wystarczające... Pomyśl, czy lepiej odchorować pół roku, a nawet rok, czy męczyć się całe życie?

"że o prawdziwą miłosć walczyć nie trzeba a o fałszywą nie warto..." czyż to nie twoje słowa? Myślę, że wiesz co zrobić - nie marnować sobie życia trzeba się pogodzić z rzeczywistością - więc jeżeli twój mąż Cię nie kocha... to po co walczyć z wiatrakami? A do związku - jak do tanga - trzeba dwojga.

Dziękuję wszystkim za to, że otwieracie mi oczy i pomagacie zrozumieć moj życiowy dramat.... ja pół roku robię wszystko, dosłownie wszystko, by ratowac małzęństwo... mój mąż nie robi nic.... jeszcze mnie zniechęca do wszystkiego....mówi tylko, że jak naważyłam piwa, to musze teraz je pić... czuję się jak zbity pies, taka przybłęda nikomu nie potrzebna... powiem tylko, że dzięki takim wspaniałym ludziom jak Wy, mogę na nowo uwierzyć w siebie i zacząć żyć na nowo...

Pozew złozyłam i czekam na rozprawę...skoro to jest jedyne rozwiązanie? ja wiem, że dałoby się uratowac moje małzeństwo, gdyby nie męża rodzice... do nich nic nie dociera. Oni chcą za wszelką cenę zatrzymać syna przy sobie, nawet kosztem jego małzeństwa...mąż ufa rodzicom bezgraniczne... jak mu otworzyć oczy i sprawić, by rozumiał swój błąd??

To naprawdę jest bardzo trudne... czasem mam takie chwile, że łzy same płyną po policzkach a w głowie pojawiają się te dobre chwile spędzone razem z nim... ech.. (((

tak naprawdę to boję się rozprawy rozwodowej w sądzie, tego wzajemnego obrzucania się błotem (nie wiem, czy bede potrafiła tak) skoro wciąż czuję do niego miłosć... wciąż widzę jego oczy, kiedy składał mi przysięgę... to boli...

Uciekłabym od tego faceta i rodziny bez zastanowienia.

Nie masz czego. Wydaje mi się że nie oczekujesz rozwodu z jego winy. Tak więc nie będzie obrzucaniem się błotem. Sąd wysłucha najpierw twojego stanowiska potem jego zapyta wcześniej czy nie ma szans na zejście się. Ty odpowiesz że nie. I tyle. No chyba że chodzi o podział majątku. To tak w tym zakresie sprawa na pewno jedna nie wystarczy. I dochodzenie swoich racji/praw może prowadzić do tego typu zagrywek z jego strony. Ale jeżeli nie chodzi Ci o wasz/jego majątek. To odpuść mu to. I sprawę zakończycie na pierwszej góra drugiej rozprawie. A Ty się niczego nie bój. Tylko bądź opanowana i stanowcza. Nie daj się prowokować i nie bądź chwiejna. Wierze że dasz radę. Bo ten związek według mnie nie ma przyszłości kolorowej.

motylku79 wiesz ja doskonale rozumiem swoją sytuację, ze tak naprawdę nie znam swojego męża, ciągle mam w głowie jego obraz sprzed slubu, jak się spotykalismy, jak było dobrze między nami... nie mogę zrozumieć, jak on mógł sie tak nagle po slubie zmienić? czy możliwe jest takie założenie, że skoro nie chciałam się podporządkowac jemu i rodzicom, to się mnie pozbył i nawet nie interesuje go, co się za mną dzieje... ja nigdy bym tak nie postąpiła. Rodzice męża i on są bardzo pobozni, co niedziela do koscioła chodzą a tak niegodziwie postępują...dla mnie to totalny kosmos... muszę być silna i dac radę, innego wyjścia nie ma... niestety...

mam świadków na to jego zachowanie wobec mnie, ja powiem w sądzie, że jeśli on chce rozwodu, to niech weźmie winę na siebie a jak nie, to niech siedzi z żoną i nie robi cyrków, bo ja tego rozwodu nie chcę a złozyłam pozew, by z mężem normalnie porozmawiac, bo inaczej dotrzec do niego się nie da... nie sądzę, by to trwało 5 lat, bez przesady...

Frezja - niestety Czerepach ma rację. Sąd to nie miejsce na tego typu zagrywki. Może to zostać bardzo źle przyjęte, jako kpiny z Sądu. Primo sąd może odrzucić twój wniosek, skoro występujesz o coś a wcale tego nie chcesz (brzmi prześmiewczo?). Ewentualnie sprawa może być zawieszona - nawet na okres 3 lat. Albo przeciwnie - sąd orzeknie rozwód "szast-prast" z winy OBU stron - jako niedojrzałych do związku małżeńskiego. Ja bym Ci radziła wizytę u jakiegoś prawnika przed rozprawą.

Czerepach
Odnośnie terapi małżeńskiej to ja bym z niej skorzystała bardzo chętnie ale mąż nie chce nawet o tym słyszeć, gdyż uważa, że on wszystko robi dobrze... jak sąd moze odroczyć sprawę, jak mąż pół roku się mną zupełnie nie interesuje, zapomniał o moim istnieniu... w dodatku twierdził, że ślub był pomyłką jego życia i że on się ozenił ze mną tylko dlatego, bo ja tak chciałam (i pewnie rodzice też mu tym głowę suszyli), jadyną opcją na rozwiązanie tej sprawy jest postawienie męża przed śądem, gdyż moze to go ruszy i zobaczy jak on się zachowuje?

Terapia małżeńska jest potrzebna ludzim, którzy chcą mieć ze sobą do czynienia, ale nie w moim przypadku, kiedy to ja do męża jeździłam, dzwoniłam, pisałam a on nie robił żadnego kroku w moim kierunku...
Także jedynym rozwiązaniem jest "postawienie męża przezd faktem dokonanym" niech zobaczy, że ja nie żartuję i chcę zacząć żyć albo z nim, po znianie jego zachowania w stosunku do mnie albo niech powie przy sądzie z emnie nie kocha, ze nigdy nie kochał i że ozenił sie tylko dlatego bym była siłą robocza dla niego i jego rodziców...
Nie opłaciłam pozwu, bo jestem niepracująca i zostałam zwolniona z kosztów sądowych, przynajmniej na tym etapie...
Ja nie chcę rozwodu ale moj mąż nie chce żyć ze mną....mimo to, nie składa pozwu, bo mu szkoda kasy po prostu a w rodzinie ma teraz dużo wydatków (musi pomóc swojemu ojcu, by ten mógł męża brata ozenić) kolejny ślub w rodzinie...

Terapia odpada, ja rozwodu nie chcę, co zrobić? trzeba tylko być stanowczą i mówić prawdę. Sąd sam zadecyduje co bedzie dalej...tak uważam...bo cóż innego mogę zrobić?

Frezja28 tak się nie zachowuje mąż, tak sie zachowuje zwykły dupek. Dziewczyno o co ty chcesz walczyc ? Przeciez Was juz niema , jestes Ty, On i jego rodzice. W czwartek mój brat uzyskał rozwód , którego nigdy nie chciał i na pierwszej sprawie o tym powiedział , a sąd uznał ,że potrzebna jest poradnia małżeńska , na co mój brat się zgodził ale jego żona powiedziała,,Ja z tą osobą nie chcę miec nic wspólnego,, sąd ją wyśmiał. W czwartek tak jak mówiłam odbyła się sprawa , która miała byc z orzekaniem o winie jego żony , zostali powołani świadkowie i co . ? Sprawa się zakończyła bez orzekania o winie a tylko dlatego ,że mój brat niechciał wyciągac brudów na wierzch. Jeżeli złożyłaś pozew do sądu o rozwód to albo wóz albo przewóz. Nie możesz pujśc do sądu po złożeniu pozwu i powiedziec ja go nie chcę . Zostaniesz ukarana kara grzywny więcej niż pewne. Zastanów się ,przeciez Twój mąż już zdecydował za was oboje on nie chce byc z Toba . Nie łudx się już go nie zmienisz przykro mi ale taka prawda. Powodzenia.

Najgłupszym działaniem kobiet jest próba wymuszenia na facecie miłości. Skoro się tobą nie interesuje, to ma cię gdzieś. Nie liczysz się dla niego. A ty jak głupia pchasz mu się w jego życie. Ty masz już chyba obsesje. Zaczynam się zastanawiać które z wasz jest bardziej nie dojrzałe do związku.
Przecież nawet jak by się zgodził na życie razem to ty i tak  będziesz dla niego nikim. Chcesz takiego związku???

dobra a jeśli mąż w sądzie powiedziałby, że chce byśmy do siebie wrócili to jak miałabym się wówczas zachowac...?

Właśnie - słuszne spostrzeżenie - co zrobisz z tym fantem jako powódka?

Maż musiałby wybrać albo ja albo jego rodzice...innej opcji nie ma... tylko znając życie, maminsynek wybierze rodziców zamiast zony, bo rodziców ma się jednych a żon można mieć wiele... ;P

Najchętniej to mąż ożeniłby się z własną matką, jeśli by tylko było możliwe... ;P smutne to ale niestety prawdziwe...

Proszę o jakieś rady odnośnie mojego zachowania się w sądzie.... jak tą sprawę racjonalnie rozegrać...?

Czerepach ja chciałabym osiągnąć jeden cel, oczywiście wiadomo jaki, tylko naprawdę nie wiem w jaki sposób? a to co zaproponowałam, że chałabym nakłonić męża, to może faktycznie nie jest najlepszym pomysłem, ale nic innego nie przychodzi mi do głowy...
Chcę po prostu w cztery oczy zapytac męża o co mu chodzi i dlaczego tak się zachowuje, żaden inny sposób nie przniesie rezultatu, a w sądzie będzie musiał się wypowiedzieć...uważam, że to jest jedyny i najlepszy sposób do zwykłej rozmowy, bo innej opcji nie ma...
Jak pojadę do męża, to on ucieknie, jak napisze wiadomość, to nie odpisze, jak zadzwonię, to nie odbierze, to co w takim razie mam zrobić? już nawet chcę zakończyć tą tragikomedie zwaną małzęństwem ale do męża nic nie dociera, on po prostu się zaciął i tkwi w tymzacięciu pół roku już i nie ma żadnej poprawy, mąż nie chce rozwodu, bo jemu jest dobrze tak, jak jest teraz, bo ma żone na papierku a nie mieszka z nią, bo nie chciała robić i uciekła do rodziców i taką wersję pewnie przedstwił swojej rodzinie i sąsiadom, oczernił mnie równo... a jak ja chce rozwodu, to powinnam sobie składac papiery, co mu do tego...czuję, że wpadłam w pułapkę!dlaczego to ja mam załatwiać wszystkie papiery odnośnie rozwodu a potem pewnie jeszcze  odnośnie unieważnienia kościelnego a on nie kiwnie palcem? mówił mi kiedyś, że i tak już drugi raz sie żenić nie bedzie, co to oznacza? Czyżby dotarło do niego, że już nie chce niszczyć innej dziewczynie życia, bo się do związku nie nadaje? to dlaczego wybrał mnie na żonę a teraz tak chamsko ze mną postępuję? Moze kolejna dziewczyna byłaby lepsza niż ja, chociaż uważam, ze lepszej nie znajdzie a to, co teraz wyprawia, bedzie tego bardzo żałował ale będzie już za późno... co robić?

Pojechać do neigo i porozmawiac sie nie da, ponieważ tak jak napisałam, mąż uciaknie od rozmowy (wsiądzie w samochód i sobie gdzieś pojedzie albo schowa się w oborze), po pierwsze to nie jest jego gospodarstwo, zatem nie mam obowiązku w nim robić, zwłaszcza, że mąż zapewniał przed ślubem: cyt: "jak będziesz chciała, to pomożesz" a po ślubie, "jak nie bedziesz robić, to nie będę z Tobą spał" i to nie o mnie źle świadczy tylko o nim... jakby to było wszystko jego, to już inna sprawa.... bym wiedziała na co się decyduję a tak zwyczajnie mnie oszukał, gdyż doskonale wiedział (mówiłam mu), że ja robić w gospodarce nie będę i to zaakceptował a potem takie teksty, no wybacz, mówił też, że chciałaby zasnąć i się nie obudzić, że jest do niczego...nie wiem co znaczyły jego słowa... powiedział, też ze nigdy nie da mi tego, czego chcę (domyślam się, że chodzi o dziecko)
Mam wrażenie, że mąż jest zastraszany przez swojego ojca i tak jest wychowany, że słowa ojca są niemalze święte... i że po prostu nie potrafi się mu przeciwstawić...
jakiś czas temu rozmawiałam z mężem (kilka m-cy temu) to była mowa o rozwodzie (na gg pisaliśmy) to zapytałam go czy mnie kocha, odpisał, że tak...a jak potem dalej ciągneliśmy temat, to pisał, że wciąż myśli co zrobić, że nic nie jest proste...

Mąż nigdy w oczy nie powiedział mi, że mnie nie kocha. To jego matka mi mówiła, że on nie kocha a on siedział cicho obok i milczał... potem, kiedy matka wyszła z pokoju, powiedział, że kocha ale nie tak jak na początku... i jak to rozumiesz Czerepachu?

za dużo jest pytań bez odpowiedzi...
odnośnie pracy, to mąż mi nie pomógł nawet jej szukać, ba, chował laptop bym nie mogła z niego skorzystać...
może ma tam coś do ukrycia? 

podejrzewam, że zachowanie męża jest spowodowane tym, że ja się mu postawiłam, że powiedziałam mu i jego ojcowi, że nie będą mną rządzić (co im się na pewno nie spodobało)

Jeszcze do niedawno była taka opcja, że jak znajdę pracę, to bede mogła wrócić do męża i teściów ale teraz mąż by mną rządził (słowa teścia)

Jakich rad oczekujesz?Nikt nie może Ci powiedziec co masz mówic w sądzie Ty sama powinnaś to wiedziec. zachowujesz się jak rozkapryszona dziewczynka , której ktoś zabrał zabawke. Niewiem któro z Was jest bardziej niedojrzałe,.

Moja droga Ja Cię nie obrażam . Na tym forum każdy ma prawo wyrazic swoje zdanie czy Ci się to podoba czy nie. Ja zadałam Ci pytanie jakich rad oczekujesz? Nie potrafisz odpowiedziec kulturalnie to twój problem. Gdzie ty tu widzisz krytyke? Myślisz ,że ktoś pujdzie za ciebie do sądu i powie co czujesz do męża. Sama musisz wiedziec co do niego czujesz. Jeżeli Ja jestem taka głupia a Ty taka mądra to po co prosisz o rady? Sama wiesz najlepiej co masz robic i nadal uważam ,że jestes rozkapryszoną dziewczynka nie umiejącą zaakceptowac krytyki. Czego oczekujesz głaskania po główce? Jestes nie dojżała emocjonalnie i to jest moja opinia.

Dziękuję za porade napewno skorzystam z twej rady,pozdrawiam.

Dziękuję Doris2727 a Ciebie Amore po prostu przepraszam, faktycznie czepiam się głupot i niepotrzebnie napisałam te słowa

dobrze wiemy wszystkie, jak jest i czasem nie radzimy sobie za stresem, jaki wokół panuje...zatem bardzo mi przykro i dziękuję za każde słowo skierowane w moją stonę, pozdrawiam

P.S mam w sobie siłę i będę walczyć o swoje szczęście, za wszystkie zranione kobiety i mężczyzn trzymam mocno kciuki!!!!!!!

Dzięki Doris2727 pozdrawiam serdecznie :*

Dzięki za wyrozumiałość, w końcu jesteśmy tutaj, by sobie nawzajem pomagać a nie, by się wzajemnie jeszcze obwiniać, tak więc sorki raz jeszcze i czekam na następne  dobre słowa, wszystko wezmę po męsku, czyli na klatę ;P

Doris2727 moja obecna sytuacja jest beznadziejna, wyszłam za mąż za nieodpowiedniego mężczyznę i teraz musze ponieśc konsekwencje swojego czynu... skąd mogłam przewidzieć, że ten człowiek widział we mnie nie osobę najbliższą swojemu sercu a jako swoją własność i niewolnicę dla swoich rodziców mój mały rozumek tego nie ogarnia, gdyż ja każdego mierzyłam swoją miarą i myślałam, że mąż zaangażował sie w taki sam sposób jak ja w nasze małzeństwo. Okazało sie, że jest chytry, cwany, wyrachowany i bez serca... wciąż nie mogę w to uwierzyć, co się stało, jeszcze to do mnie nie dociera, że jego zachowanie i "uczucia" były tylko grą   Powiem, że jednak czas robi swoje i że bardzo powoli zaczynam się przyzwyczajać do nowej sytuacji... tłumaczę sobie, że "ten z góry" tak właśnie zaplanował moją przyszłość, ponieważ ma w tym jakiś cel. Ja tego jeszcze na razie nie rozumiem ale w za jakiś czas, to wszystko się poukłada i jeszcze będę szczęśliwą... to wszystko, co nas spotyka, zawsze dzieję się w jakimś celu... po prostu należy zaufać losowi i wszystko znosić pokornie...

Odnośnie zdrady, czy powiedzieć o niej czy nie? hmmm...moim zdaniem nie, bo jakby na to nie patrzeć, temat niewierności nigdy nie należał do łatwych i przyjemnych i czasem lepiej zachować to dla siebie... tak uważam.

frezja28 kochana , przykro mi to mówic , ale Was już nie ma. Smutne , ale w momencie kiedy Twój mąż Cię wygnał z domu jesteście Już tylko Ty i On niema Was. Dziewczyno trzymaj się zobaczysz ,że jakoś Ci się jeszcze ułoży i będziesz szczęśliwa. Powodzenia.

witaj
czeka cię bardzo trudny okres ale ja uważam iż najwazniejszy krok na tej drodze / Drodze- walki o siebie i swoje szczęście/ zrobiłaś !!