Miłość w kolorach biało-czarnych

Witam serdecznie.
Jestem tutaj nowa, przeglądałam internet i trafiłam na to forum, które wydaje się bardziej przyjazne niż pozostałe. Chciałam podzielić się z Wami moją historią, mam nadzieję, że może tutaj uzyskam jakieś wsparcie.
Na imię mam Weronika, od 2 lat mieszkam w Londynie. Nie było łatwo, ale powoli wychodzę na prostą. Przyjechałam sama, po prostu potrzebowałam zmian, jestem młoda chciałam poznać inny świat.
Na samym początku obracałam się tylko w towarzystwie Polaków, robiłam zakupy w polskich sklepach, chodziłam do polskich pubów, wszędzie gdzie się dało ale żeby tylko to było polskie. Ludzie mówili mi, że czarni to brudasy, że śmierdzą, kradną, że zdradzają kobiety, a że muzułmanie karzą myć kobietom stopy i obchodzić z nimi ramadan (miesięczny post).
Nie byłam rasistką, ale ludzie chcieli mnie nią zrobić wpajając mi, że Polska jest najlepsza, biała skóra to w ogóle dar od Boga i, że każda Polka co się zwiążę z obcokrajowcem to dziw*a.
Cóż, po moim pierwszym nieudanym związku z chłopakiem, który oszukiwał mnie mówiąc, że jest wolny, a się okazało, że ma dziewczynę z dzieckiem w Polsce szybko szukałam jakiegoś ratunku, odskoczni. Nie mogłam znaleźć partnera, wiadomo, im mocniej się chcę tym bardziej nie wychodzi. Do czasu. Poznałam następnego. Na początku sielanka, do czasu jak zaczął palić tony marichuany i pić litry alkoholu, do tego nie chciał iść do pracy, a długi rosły. Wreszcie uciekł do Polski, a ja zostałam sama bez pieniędzy, z pokojem, którego nie miałam szans opłacić z mojej wypłaty. Znalazłam lepszą pracę, poznałam nowych ludzi, mój angielski był dobry więc zaczęłam pracować w dobrym supermarkecie ze zdrową żywnością. Tam pierwszy raz tak na prawdę miałam styczność z czarnoskórymi i muzułmanami. Nawiązałam z nimi przyjaźnie i okazali się na prawdę fantastycznymi ludźmi. Coraz mniej czasu spędzałam z polskimi znajomymi, pracowałam wiele godzin, po prostu poza pracą nie miałam czasu na nic.
Aż zabrakło mi w życiu czyjejś bliskości, postanowiłam, że się zarejestruję na portalu randkowym. Tak też zrobiłam, dostałam dziesiatki odpowiedzi, w większości starsi odemnie faceci, którzy szukali żony. Nie byłam zainteresowana. Jeden mail był ciekawy, ale chłopak był... czarny. Długo się wachałam, ale odpisałam. Zaczęliśmy gadać przez telefon i było na prawdę super. Żartowaliśmy, śmialiśmy się, poczułam, że jest między nami jakies "połączenie". Spotkaliśmy się, było na prawde fajnie, po jakimś czasie uznaliśmy, że będziemy razem i potem zaczęły się schody. Odkryłam wiele rzeczy, których nie powinnam wiedzieć. Np. fałszywe imię i nazwisko, adres, po prostu zmyślił wszystko, ciągłe spóźnianie się, brak jakichkolwiek przyjaciół, a do tego dziwny sposób bycia. Odeszłam od niego, nie chciałam znowu toksycznego związku.
Znajomi mówili, że taki był bo był czarny. Ja tak nie uważam, ogólnie traktował mnie dobrze, nigdy nie krzyknął na mnie, nie wyzwał mnie, nie upokorzył, zawsze był dżentelmenem, poznał nawet moją mamę. Po prostu ja nie mogłam zaakceptować jego sekretu.
Nie poddałam się, szukałam dalej swojej drugiej połówki. No i... znowu czarnoskóry. Ale tym razem było inaczej. Zresztą dalej jest
Napisał do mnie całą wiadomość po polsku, to było słodkie z jego strony, mimo setek błędów Odpisałam, pisaliśmy ze sobą do 5 nad ranem każdego dnia gdzie obydwoje z nas wstawało do pracy o 9 Tematy się nam nie konczyły, postanowiliśmy się spotkać. I... to było to. Po prostu, czułam to od razu. Patrząc w jego oczy widziałam jak mój uśmiech pięknie się w nich odbija. Wpadłam po uszy. Jesteśmy ze sobą rok.
Mój mężczyzna jest z Afryki, ale urodził się w Londynie. Jest wspaniałym człowiekiem, ale moje otoczenie go nie akceptuje, bo jest czarny. Ludzie nazywają go brudasem, złodziejem, dziwkarzem, pytają czy mnie bije i zdradza i ile dzieci mi już zrobił i czy już go utrzymuje. To tak boli... Kiedy słyszę, że mam go nie brać ze sobą do Polski nigdy, bo go tam zabiją, wkomponują w asfalt tam gdzie jego miejsce. I że nasze dziecko będzie kundlem, bo ani białe ani czarne po prostu łzy same płyną mi do oczu. On o niczym nie wie, nie chce żeby wiedział, on wierzy, że Polacy są mili mimo tego, że do Polski nie chce jechać. Boi się, mówi mi, że po prostu się boi. I ja też się boję. Nie zniosłabym żadnej krzywdy, którą ktoś mógłby mu wyrządzić.
Każdego dnia zmagam się z ludzką zawiścią, kiedy idziemy ulicą za rękę i słyszę za sobą słowa: zobacz, kolejna biała kur*a, która poleciała na wielkiego kuta*a, kiedy moi "znajomi" udają, że mnie nie widzą na ulicach albo gdy wstydzą się mówić do swoich znajomych, że mój chłopak jest czarny. Bądź słowa, że mam HIVa i setkę różnych bakterii, a kiedyś jedna dziewczyna, której się przedstawiałam nie podała mi ręki, bo powiedziała, że się brzydzi tak po czarnym.
Mój mężczyzna nigdy na mnie nie krzyknął, on nawet nie przeklina, nigdy w życiu z nikim się nie bił, prawie nie pije alkoholu, nie pali papierosów ("po co mam palić skoro widzę na paczce wielki napis, że to zabija?"), nigdy w życiu nie tknął narkotyków, studiuje, opiekuje się chorą mamą, nie planujemy jak na razie dzieci, ale w przyszłości owszem, pracuje w dwóch miejscach, nigdy nie mówi o nikim źle, nie ma w sobie żadnej zawiści.
Dlaczego ludzie nie pozwalają mi być szczęsliwa? Dlaczego muszę słuchać takich przykrych rzeczy? Że zdradziłam kraj, że jestem gówno warta, że jedyne co potrafię to się kur*ić, że mam nie wracać do Polski nigdy, że jak się rozstanę z moim obecnym i będę chciała Polaka to żaden mnie nie dotknie po murzynie...
Dlaczego ludzie są tak okrutni?