mój chłopak(narkoman) leczy się w zamkniętym ośrodku

ja mam 22 on ma 24...jest narkomanem od 9 lat...:/ niedawno rozmawiałam z jego mam i bardzo duzo jego kłamstw wyszło na jaw;/ mianowicie oszukiwał z pieniędzmi zatajał to ile ich ma albo mowił ze nie ma w momencie gdy pozyczali mu rodzice np na opłacenie mieszkania mowił ze zamiast 500 dostał 300 a za mieszkanie zapłacił w ogole 100...takze z takimi kłamstwami z jego strony sie spotkałam..w ogole mysli samobójcze straszenie"mozesz kupowac juz wieniec" było dosyc czesto..oczywiscie były momenty sielanki ...najgorsze jest to ze nie wiem czy ja cokolwiek tak naprawde o nim wiem i nie wiem czy te pozytywne rzeczy ktorymi staram sie go bronic tez nie okazałyby sie po czasie kłamstwem...w dodatku dzisiaj miałam sen ze szłam pod wiatr a w senniku wyczytałam ze miłośc mojego partnera okaze sie niestała...nie wiem moze psychika mi juz szwankuje..w dodatku nie wiem co powiedziec rodzicom...wstydze sie im prawde powiedziec bo nie wiem czy juz nimgdy z nim nie bede bo jezeli tak bedzie nie chciałabym aby ktokolwiek z rodziny o tym wiedział..z drugiej strony zachowuje sie jak osoba współuzależniona bo kryje przed ludzmi tak istotne fakty...jest mi cholernie ciezko z godziny na godzine...juz wolalabym zeby normalny facet mnie rzucił niz byc w takim czyms...nikt nawet nie daje mi odrobiny nadziei ze uda mu sie wyleczyc;// nie poradze sobie z tym...od 2 dni siedze w domu i nie zamierzam z niego wychodzic ciagle płacze..tesknie za nim a za chwile go nienawidze za te klamstwa i za to ze mi rujnuje zycie...nie wiem juz co mam robic.

Kochan powiem ci tak...znam kogos kto był narkomanem,i jednoczesnie bardzo mi bliski......w wieku 20 lat juz był na skraju przepaści,był złodziejem,kłamca i jak tylko mozna go nazwac...kradł zeby miec na narkotyki ,jeszcze do dzis ma jakies sprawy w sądzie...okropna przeszłosc.... chciał popełnic sambójstwo,uratowała go jaksa kobieta,ale co chce powiedziec,pomogła mu mama,osoba niezwykle wierząca,która kilka razy mu chciała pomóc,ale ostatecznie trafił  dzięki mamie do wspólnoty gdzie przebywał 4 lata!!!!słyszysz?4 lata bez kontaktu z nikim,z zadna osobą,poprostu z nikim,...i co dalej?a wiesz z kąd u niego to wszystko sie wzieło?z tego ze zamozni rodzice nie mieli czasu dla dziecka i wszystko wynagradzali mu pieniedzmi.........więc miał ich duzo...wtedy go jeszce nie znałam to z opowiadań...a dzis?Dzis ma 30 lat jest inna osobą,nie bierze,ma rodzine dwójke dzieci,bardzo dobra pracę,swój dom,wszystko mozna chciec,jest bardzo dobrym człowiekiem i ja go podziwima ze wyszedł z tego,naprawde.....teraz zyje jak kazdy inny obywateli czasami wspomina tamto zycie ale nigdy niechce do tego wracac,to koszmar który przezył....jedynie co teraz w nim jest nie tak,otóz nie potrafi kochac,ma zonę,jest z nią i jest ok. ale ma tez kochankę.....i z tego co wiem miał ich wiele od lat,od czasu trwania jego małzenstwa..więc niewiem czy to jakies skutki uboczne tego życia,nie mam pojęcia ,moge tylko powiedziec ze podziwiam go jakim jest człowiekiem a jaki był,to tyle ode mnie...więc sama wybierz bo czeka Cie bardzo trudna droga,nie kazdy z tego wychodzi,a jesli nawet to nigdy nie wiesz czy do tego nie wróci......powodzenia w podejmowaniu decyzji:)

Wczoraj wieczorem byłam przez niego ciagana po policji i wydzwaniał do mnie jakis facet w sprawie jakiegoś długu...to jakas kompletna paranoja;/Chce go nienawidzic za te wszystkie problemy ale nie potrafie..wiem doskonalne ze siedze po uszy w gó***e ale chyba inaczej nie potrafie..może mi przejdzie po tylu miesiącach niewidzenia...zresztą nie wiem czy nasze wspólne życie miałoby jakiś sens...z człowiekiem po uszy siedzącym w długach..tylu ludzi go szuka ze to jest jakas masakra;/a najgorsze jest to ze wszystkiego dowiaduje sie teraz na bieżąco od ludzi albo przypadkiem...nie wiem co mam robic:((

Ciężko mi powiedziec czy takie życie będzie mi odpowiadało...Najgrosze jest to,że się zakochałam...sama już u siebie widze swoje zaślepienie bo mimo,że po jego wyjeździe dowiedziałam się o nim różnych niemiłych rzeczy nie jestem w stanie go skreślic..jednego czego nie wybaczyłabym nigdy to zdrada a on mi akurat nigdy nie dawał powodów do zazdrości...Strasznie chcę mu pomóc wiem ze jest bardzo mała szansa na to ze nam się uda ale mimo wszystko myślę ze może byc dobrze...to człowiek ktory cpa 10 lat...wszystko co tylko moze byc jest w nim zaburzone...całe zycie jego problemy byly załatwiane pieniędzmi rodziców którzy teraz nie tyle ze sie od niego odwrócili ale z ich strony brak juz jakiegokolwiek wsparcia..nie wierzą ze pojechał się leczyc tylko uwazają ze uciekł przed problemami...Nie wiem co robic,bo mimo tego że przysporzył mi dużo problemów(okłamuje rodzców mowiąc ze wyjechał za granice,byłam wzywana w jego sprawie na policje) to i tak go kocham bo nikt mnie nigdy nie traktował z takim szacunkiem jak on i nigdy nie mialam tak oddanego faceta dlatego właśnie nie chce go zostawiac bo to nie pomoże ani mi ani jemu:( straszna sytuacja wolałabym żeby naprawde siedział za granicą nawet i 2 lata...ale zebym miala ta pewnosc ze nasze wspolne zycie sie ułoży...teraz niestety nigdy juz nie bede miała takiej pewnosci...

Miałam kiedys chłopaka narkomana.Kiedy się poznaliśmy był juz po leczeniu,po monarze.Był bardzo dobrym chłopakiem.Ułozył sobie życie ,uporządkował,miał dobrą pracę,kupił sobie auto.Rzucił wszystko palenie,picie,narkotyki.Nasze drogi sie rozeszły ,bo któregoś dnia stwierdził ,że chce byc sam.I to mu źle wyszło.Po pół roku poznał dziewczyne,w której się zakochał ,zamieszkali razem ,tyle ,że ten związek go zrujnował.Zaczął znów cpac,po 3 latach(ona też brała).Rzucił pracę ,bo się nie dawał do funkjonowania ,zaczął pic ,palic.Także wszystko jest kwestia towarzystwa.Myślałąm ,że jest silny psychicznie ,okazało się ,że nie.Ma z tego powodu strasznego moralniaka.Dzwonił do mnie ostanio prosił bym mu pomogła.Też teraz jestem w sytuacji walki samej z sobą,bo nie wiem co zrobic.Trochę mnie to przeraża.Ale wiesz wydaje mi się ,że warto dac drugą szanse,choc to ciężkie.Znam go od tej dobrej strony i wierze,że jeszce może taki byc.Może jestem zbyt ufna wobec ludzi,ale czasem dobrze jest komuś dac szanse ,wiarę,pokazac tą lepszą stronę.Skoro wtedy mu się udało po tylu latach wyleczyc ,to wiem ,że teraz tymbardziej z tego wyjdzie.

Hej Żaba!Nie wiem czy historia którą Ci przytoczę może Ci w czymś pomóc,ale może jednak...Na samym początku chciałam Ci powiedzieć,że jako osoba nie zażywająca narkotyków nigdy nie zrozumiesz narkomana,choćbyś bardzo chciała.Zapewne mylisz się też twierdząć,że amfetaminę wziął tylko kilka razy na początku Waszego związku...Tych ''razy''zapewne było mnóstwo.Jeśli chcesz być szczęśliwa musisz się liczyć z tym,że jakiekolwiek kontakty z Nim uniemożliwią Ci normalne życie.Z tego co widzę już jesteś w okropnym stanie psychicznym,a jesteś taka młoda...Pewnie wciąż trujesz się myślami,On przesłania cały świat...Znałam jednego narkomana i przyznam szczerze,że coś nawet między nami było,ale było to krótko.Pomimo to zostawiło to ślad na mojej psychice...Miałam 20 lat On trochę więcej.Non stop feta(inne specyfiki też się zdarzały),kłamstwa,kradzieże...Wpadł w jakieś tarapaty.Potem znalazł sobie dziewczynę-laska naiwna,pod 30 i z dzieckiem.Sępił od Niej kasę i dalej robił swoje.W końcu spowodował wypadek i zginął Jego przyjaciel,który bardzo mu ufał.Nawet mu nie pomógł tylko uciekł z miejsca wypadku!!!Potem udawał,że On nie prowadził,tylko ten kolega,którego w zasadzie uśmiercił(jakby zadzwonił na pogotowie to pewnie by żył...).Teraz siedzi,nawet nie wiem ile dostał,nie interesuje mnie Jego los.Ciekawe tylko jak wytrzymuje,bo ćpał od 10 lat praktycznie.Każdemu potrafił wchodzić do tyłka dla własnej korzyści,wszystko żeby tylko móc się naćpać.A jak przyszło co do czego to odwracał się tyłkiem.Każdy zły,każdy winny tylko nie On...Znałam Go krótko ale uwierz mi,że zawiódł mnie też i wiem,że jakiekolwiek kontakty z ćpunem ZAWSZE zmienią Twoją psychikę,dobiją Cię i będziesz wciąż szukała winy w sobie.Wiem,że jest Ci ciężko,ale trzymam za Ciebie kciuki.Pamiętaj,że liczysz się Ty,a nie tylko On i Jego nałóg!

Sprawy się nieco pogmatwały...bo wyszedł z ośrodka...i aktualnie znajduje się za granicą pod nadzorem rodziców i pracuje żeby oddac długi..no i komplikacja..niby wszystko pięknie ale coś nie tak.Dajecie mi dużo rad i bardzoz a to dziękuję dużo w tym co piszecie jest prawdy i mi to już siedzi w głowie..mimo tego cięzko podjąc tą ostateczną decyzję..bo ciągle mam cholerną nadzieje ze tym razem wyjdzie na ludzi.Dodam,iż tam gdzie jest jest bardzo pilnowany ma robione testy pracuje po 12 h dziennie..no ale co z tego,całe życie nikt go pilnowac nie będzie..teraz jest kochany dzwoni pisze mówi że tęskni..jest takim człowiekiem który potrafi sobie owijac ludzi wokół palca tak że wszyscy mu jedza z reki..no ja chyba też;/straszne to jest uczucie..może faktycznie jestem za młoda i świadczy o tym chociażby fakt że nie potrafię tego zakończyc..i tak źle i tak niedobrze.Z drugiej strony jakbym ja była na jego miejscu też bym nie chciała żeby wszyscy po kolei mnie opuszczali..może jak ktoś w końcu na poważnie weźmie go "za wsiarz" i porządnie strząchnie to się ogarnie..ale i tak mimo wszystko już do końca życia będzie to człowiek z przeszłością..