Niedowaga i związana z tym depresja/kompleksy

problem jest głównie w zdrowiu psychicznym. psychika jest odpowiedzialna za mdłości. zaakceptuj siebie taką jaką jestes a reszta jakoś się ułoży. przestań myśleć o swojej niedowadze zrob coś dla siebie wyjdź gdziś z przyjaciółmi - oni cenia cie za osobowośc a nie za wygląd.
wiem że łatwi mi to pisać ale to tylko od ciebie zależy jak będzie wyglądać twoje życie.

Mia999 ważę co prawda więcej niż Ty, bo jest to 50 kg ale przy wzroście 170 cm. Wyglądam pewnie szczuplej od Ciebie, bo jestem wysoka. Też zamartwiałam się na widok swoich kości i miniaturowych piersi ale już mi trochę przeszło. Oczywiście nadal narzekam ale nie tak jak dawniej. Wiesz co mi pomaga? Wyobrażenie sobie swojej figury przy obecnym wzroście i wadze 100 kg. Byłabyś z tego zadowolona, bo ja nie. Podbudowują mnie też koleżanki, które zazdroszczą mi figury mordując się na rowerkach i ze skakanką.

Rozumiem, że wkurzają Cię komentarze na Twój temat. U mnie prym wiedzie oczywiście mama wmawiając mi anoreksję. Tylko, że ja w przeciwieństwie do Ciebie, pochłaniam jedzenie tonami. Jest wiele środków na poprawę apetytu więc coś z pewnością Ci pomoże. Psychologa też odwiedź, bo jeszcze wbijesz się w depresję. Pamiętaj, że nic nie pożera kilogramów tak jak nerwy więc uśmiechnij się i staraj nie myśleć o wadze. Głowa do góry

sama jestem w trakcie diagnozy.rozumiem przez co przechodzisz. ale najważniejsze że jesteś teraz zdrowa! nie ma nic ważniejszego niż zdrowie!

Ho ho, ja przy wzroście 160 cm ważę równe 40 kg. Niestety, stres mnie tak załatwił. Zawsze byłam drobniutka (co facetom zawsze się podobało) i nie mam/nie miałam z tym kompleksów. Jedyne, co może mnie martwić, to tylko zdrowie. Więc kobieto, uszy do góry! Nie przejmuj się, skup się na zdrowiu, bo to jest najważniejsze a tycie zostaw na później. My, chudzielce, mamy taki komfort, że nie musimy sobie niczego odmawiać