Mam taki problem...nieśmiałość

tez mialam/ mam czasem podobnie.
zdarzylo sie ze smiano sie ze mnie, bo palnelam jakas glupote..
a i jesczze ze mi cos dolega to tez sie smiali..
te elementy jak to ktos tu nazwal..
walcze, pomijaj to, i co z tego jak sie ktos zasmieje?? co z tego?
zdarza sie.
a zycie sie marnuje. wiec dupka do gory i wypad z domu

Dzięki za wasze rady, wszystkiego próbuję, próbowałam i chyba jestem jakimś nieudacznikiem. W pracy oczywiście z klientami rozmawiam normalnie, zawsze patrzę ludziom w oczy, uśmiecham się, jestem miła i pomocna itp. Jednak w życiu prywatnym to jest masakra. Dostaje jakiegos paralizu i robi sie ze mnie niemota. Co z tego ze patrzę im w oczy, jak w głowie pustka i nie wiem co powiedzieć ? Poza tym też nie podejdę do nikogo pierwsza...a siedząc samej robi mi się smutno i od razu uśmiech z twarzy znika, bo jak tu się do siebie samej uśmiechać ? Trochę to nienormalne. Nawet w autobusie jadąc odwracam wzrok od ludzi i krępuje mnie to jak się ktoś na mnie patrzy....jestem beznadziejna i zmęczona już tym

Luqi nie o to mi chodziło, że jak siedzę sama w domu, w pokoju to się nie śmieję. Wiadomo są czasem sytuacje w których dostaje napadu śmiechawy. Czasem tez cos mi sie przypomni i smieje sie sama do siebie. Chodzi mi tutaj raczej o takie sytuacje wśród ludzi np. bedac na silowni samej i cwiczac jakos dziwnie to chyba by wygladalo jakbym miala przyklejony usmiech na twarzy aby zachecal innych do zagadania ze mna skoro ja sama panicznie sie boje. Raczej to by ludzi odstraszalo, bo by mysleli ze jestem jakas dziwna. Trzeba jakos to wyposrodkowac. Generalnie jestem osobą z natury wesołą (oczywiście nie chodzę non stop usmiechnięta, ale od czasu do czasu tak)

luqi - ja z tą obserwacją to mam problem, bo nie obserwuję ludzi. Zwieszam głowę i patrzę w dół, albo z kolei w niebo. Jak gdzieś jestem, czekam na cos to od razu słuchawki na uszsy albo nos w ksiazke i aby tylko nie patrzec na nikogo i aby nikt na mnie nie patrzyl. A jak juz rozejrze sie po ludziach to widze samych nieprzyjaznych. Kiedys na studiach jak probowalam do kogokolwiek zagadac to jakos czulam sie zbywana...nie wiem czy to moje uprzedzenie ze wlasnie tak ludzie mnie potraktuja i tak sie dzieje czy co...ale nie wiem o co ze mną chodzi, bo jak poznam ludzi jak się rozkręcę to jestem bardzo śmiała....np. w pracy nie jest tak ze jestem szara myszka i cicho siedze i robie swoje. Umiem sie postawic, umiem rozmawiac z ludzmi, zartowac itp. Ale do zupełnie obcych nie umiem, pesze sie. W nowym miejscu czuje sie nieswojo. No jakis taki nieudacznik ze mnie czy co. Nie wiem zupełnie jak siebie odczarowac.

Dr.Menel dlaczego uważasz, że mam łatwiej z nieśmiałością bo jestem kobietą ? Co do podrywania - hmm tu nie chodzi o podrywanie, a raczej o poznanie ludzi takich do przyjaźni (kobiety i facetów). Związek jak na razie odpada. Zwyczajnie nie chcę, bo nie czuje się na siłach, że zaufam i takie tam...Musi troche czasu minac. Ja chce ludzi, żądam kontaktu i obcowania by nie siedzieć samej jak palec w domu. No i lipa bo siedze sama i paraliżuje mnie strach przed wyjściem gdzieś do ludzi i zapisania sie na jakikolwiek kurs a wiem, że wychodząc z domu choćby na jakieś zajęcia mam szansę znaleźć przyjaciół. No więc jak mam się przezwyciężyć ? Bo ja nie mogę w żaden sposób.

Julio, ja też zawsze zasłuchawkowany wychodzę z domu Co do tej nie przyjazności - niestety często ludzie na ulicy przybierają maskę obojętności, czy wręcz odpychający wyraz twarzy, ot tak dla świętego spokoju. Dlatego ja staram się mimo wszystko uśmiechać jak wychodzę na ulicę - wiem dziwnie to wygląda, ale próbuję Też mam tak, że rozkręcam się zawsze po lepszym poznaniu - w pracy, zawsze, miałem dobry kontakt ze współpracownikami, oczywiście nie od razu. Zresztą ja mam taki charakter, że lubię słuchać Co do poczucia wyobcowania w nowym miejscu - cóż doskonale to rozumiem. Ale to jest zawsze kwestia rozpoznania tego obszaru i oswojenia się z nim. Wiem, trudne, ale nie niewykonalne. Sam mam z tym problem, niestety. Ale walczę. Czasem już za drugim, trzecim razem jest lepiej

Dr.Menel i o to właśnie chodzi - o tę jedną osobę, z którą można by się spotkać, wypić kawę, obejrzeć film i pośmiać lub ot tak - porozmawiać. Ale my, nieśmiali mamy problem z nawiązywaniem kontaktów. A obecność zaufanej osoby nam go po prostu ułatwia - bo czujemy się pewniej i łatwiej nam jest się przezwyciężyć.

Pozdrawiam

Ja również jestem ofiarą nieśmiałości, ale najczęściej...prawie wyłącznie, objawia się ona w stosunku do kobiet w podobnym wieku, które mi się podobają.

Ciężka kość do zgryzienia, już od dawna walczę z nią bez wyraźnego efektu, po prostu jak widzę dziewczynę, która mi się podoba wizualnie, to nie ma cudu - pustka w głowie, słów brak, kompleksy odzywają się ze zdwojoną siłą. Potem mijam ją/wysiadam z autobusu-metra-tramwaju (lub ona wysiada), pozostaje mi żal, zgorzknienie i wątpliwości "a może trzeba było się odezwać".

Tylko co jej powiedzieć ??
A jak mamy zupełnie inne zainteresowania i charaktery, ona pewnie jest przebojowa i błyskotliwa ??
A jeżeli ona już kogoś ma, pewnie on dobrze zarabia i ma mieszkanie oraz samochód !!
Jak nikogo nie ma, to albo szuka takiego j.w., albo poświęciła się karierze i nie interesują ją związki
A jeżeli się jej nie podobam, na pewno uważa mnie za "szarego i nijakiego" !!
Ja nie mam przecież żadnych zalet, tylko tonę wad !!
Jak się dowie, czym się interesuję, to na pewno mnie wyśmieje, "fantastyka, dobre sobie, dorosły a bawi się jak dzieci i bajki czyta"
Pewnie lubi chodzić na dyskoteki i pić piwo, a ja nie lubię ani dyskotek, ani piwa !!
W sumie, to d**a ze mnie...:/
Może lepiej się nie odzywać, bo tylko się zbłaźnię !!
O, poszła sobie, ech, takie moje życie....:(

Jeżeli chodzi o cwaniaków, to nie mam problemu z fizyczną konfrontacją, brałem udział, dostałem, oddałem, żyję. Trochę ćwiczę sztuki walki, wzmacniam siłę różnymi treningami - pistolety (przysiady na jednej nodze), pompki na jednej ręce, korzystam z kettlebella, ćwiczę uścisk dłoni i wytrzymałość dłoni na uderzenia (podstawy karate)...i oprócz faktu, że mogę kogoś bardzo mocno uderzyć albo podnieść coś ciężkiego, to nie tylko lekki brzuszek ciągle mi towarzyszy, ale moja sytuacja w kontaktach z kobietami nadal "kuleje"

Pomimo tego, że często w mandze, anime oraz kinie sensacyjnym przewija się motyw herosa pokonującego swoich wrogów licząc na kopy, o posturze Conana, zionącego wręcz "samczością", który jest bożyszczem niewiast maści wszelakiej, zupełnie nie przemawia do mnie taka forma zainteresowania ze strony kobiety, a z drugiej strony ciężko mi uwierzyć, że taka wizja ma jakiekolwiek poparcie w świecie rzeczywistym

A może się mylę...??

Boje się porażki...:(

Widzisz, ja jestem BARDZO zaangażowany w moje hobby, moi znajomi i znajome również, poświęcamy mu dużo czasu i nie zamierzam z niego rezygnować, choć wiem, że może sprawić, iż moje życie będzie pełne smutku i samotności.

Jestem monotematyczny, nie mam o czym rozmawiać, na dłuższą metę, oprócz fantastyki, a nie interesuje mnie osoba, która nie tylko nie będzie nic wiedziała o moim hobby, ale wręcz uważała je za durne i śmieszne (częsta reakcja) albo "nienormalne w moim wieku" (jeszcze częstsza, a grono miłośników fantastyki w Polsce jest duże i to szczególnie w moim wieku wzwyż), albo "nienormalne" (tak, do niedawna kojarzono nas z sektami i satanistami ).

Ale mam wrażenie, że nie powinniśmy kontynuować tych rozważań na tym wątku, bo schodzimy na moje prywatne problemy, a jego autor miał inne cele zakładając go

Dzięki

Dzięki

Hej, byłam na siłowni. W końcu. Niestety nie sama...poprosiłam koleżankę z pracy żeby mi towarzyszyła chociaż ten pierwszy raz . No i było oczywiście fajnie. We dwie zawsze to raźniej. I w sumie dobrze, że nie sama. Bo tak patrzyłam po tych ludziach, to jakoś tak nie widziałam przyjaźnie nastawionych. Wszyscy klapki na oczach i ćwiczą. Albo to moje wyolbrzymiony strach mi tak podpowiada by ich tak odbierać. W każdym razie gdybym miała sama tam pójść to pewnie nigdy by do tego nie doszło. Nie znam się na tych wszystkich urządzeniach, więc pierwszym razem chodziłyśmy od jednego do drugiego i próbowałyśmy oczywiście nie bez pomyłek. Było przy tym kupe śmiechu. Ale sama bym tak sie nie odważyła. No więc właśnie chociaż poszłam tam to i tak nie odbieram tego jako swój mały sukces, bo nie przełamałam swojej nieśmiałości w pojedynkę może następnym razem...ale nawet nie widziałam nikogo do kogo mogłabym zagadać....chociaż uśmiech na twarzy był i pełen luz z mojej strony. Pożyjemy zobaczymy.

p.s. wszystko mnie boli ale czuje sie fantastycznie psychicznie bo nie siedzialam w domu

Mam wyzwanie dla siebie, otrzymałam zaproszenie na wyjazd integracyjny z inna firma (poniewaz współpracuje z nimi) no i fajnie byloby tam pojechac. Tylko ze oczywiscie jechalabym sama, samiusieńka. A nikogo tam nie znam. I co tu zrobic ? Nie chce czuc sie nieswojo. Jestem nowa, a tam juz pewnie duzo osob sie zna...

Sama myślę, że to byłby dobry pomysł. Dobry moment na pokonanie tego strasznego potwora - nieśmiałości. Skłaniam się ku temu wyjazdowi. Tzn. chciałabym. Bo to by mi ułatwiło pracę z tymi ludźmi. No i może kogoś poznam tam od siebie z miasta itd. Tylko jak mam siebie przekonać żeby się nie bać. Wyobrażam sobie, że będę tam sama i do nikogo się nie odezwę, bo nie będę wiedziała o czym mam rozmawiać. No i że większość się już zna, albo jeżdżą w kilka osób z jednej firmy na takie spotkania. I tak nieswojo się czuję. Ale bardzo chcę...Tylko potrzebuję jakiegos sposobu na siebie...

Julio, to jest bardzo dobra informacja. Jeśli masz ochotę - jedź i baw się Zawsze możesz poznać fajnych ludzi. I nic nie stracisz na tym.

Na razie zbieram się na odwagę. Chciałabym bo to chyba jedyny sposób na przełamanie się i w dodatku na nowe znajomości. Ludzi tych znam z rozmów telefonicznych. No ale to nie to samo w realu. zaczynam sobie ukladac plan jak to bedzie wygladalo co mam mówic, o czym rozmawiac itp. ? A jak bedzie tak ze sie nie dopasuje ? I bede tam stala jak kolek sama ? Pomysla ze jestem niefajna a nie niesmiala. Ludzie czesto tak mysla. No wiec moze poradzicie mi jak sie zachowac w takiej sytuacji ? Do kogos podejsc, sama stac z boku o czym rozmawiac ? Itd...

Uśmiech oczywiście będzie. Nie zamierzam być ponura. To ma być w jakimś hotelu tylko dla babeczek i bedzie Spa. Rumieńcem się na pewno nie obleję, bo nie mam sklonności takich. Tematy zawodowe, no tak to dobra myśl. Tam będzie dużo babek z różnych firm konkurujących no i ta jedna która to organizuje. Z tej firmy znam ze 3 osoby tak z rozmow telefonicznych. Pozostale laski beda z konkurencji...ze ja niesmiala jestem no i bede sama to musze sie do kogos "przykleic" tylko nie wiem jak to zgrabnie zrobic

Aga30 to doskonale rozumiesz moje obawy. Ja na swoje spotkanie integracyjne muszę jechać do innego miasta. Ludzi nie znam osobiście, tylko z rozmów telefonicznych. Nie chce wyjść na milczka czy jakąś zimną, wyniosłą i niezainteresowaną. Przez telefon jestem zupełnie inna -jak cos muszę załatwić to załatwiam, żartuję, nie jestem sztywana i takie tam. A jak się tam zjawię i mnie sparaliżuje nieśmiałość to będzie lipa. Tego nie chce dla siebie, bo chcę się dobrze bawić. Ten wyjazd mnie kusi, bo to w górach w weekend no i to SPA . Ale chyba pojade. Jak dadza mi harmonogram spotkania i bedzie ciekawie to na pewno. Trudno raz kozie smierc. Zrobie wszystko zeby sie udalo mi.

Julia, jestem z Ciebie dumna Siedzenie samej w kawiarni czy restauracji to też mój senny koszmar (tak jak pokój socjalny )
A jeśli chodzi o spotkanie integracyjne, to poszłam, bo iść musiałam, żeby nie wyszło, że się na starcie izoluję. Było naprawdę fajnie, jestem zadowolona, że się przełamałam. Ale niestety byłam spięta i mało mówiłam, ale wytłumaczyłam wszystkiim, że na razie obserwuję i żeby mi dali chwilę na zaaklimatyzowanie Znalazłam też 2 osoby, z którymi rozmawiałam już na luzie dłużej i wyszło z tego nawet zaproszenie do kina (nowa koleżanka). Tak więc Julia masz jechać bez dwóch zdań
Pozdrawiam

Chyba już coraz mniejszy ten problem u mnie. Chociaż zauważyłam coś dziwnego. Jak ubiorę się tak seksi i umaluję (inaczej mówiąc odstrzelę) i przyciągam uwagę facetów, którzy nie patrzą się na mnie w sposób o matko co za dziwoląg (tylko raczej im się podobam - sama to zauważyłam, usłyszałam komplementy itp.) to staje się mniej pewna. Czuję się niekomfortowo kiedy tak mnie "podziwiają". Na codzień chodzę ubrana normalnie, raczej tak na luzie sportowo jakiś jeansy, buty na płaskim obcasie, bluzki z lekkim dekoltem albo i golfiki, marynarki bluzy -oczywiscie kolorowe i nie bezksztaltne. Co dziwne lubię zakładać t-shirty z różnymi prowokującymi napisami i wtedy czuję się dobrze, nawet jak wszyscy się na mnie patrzą i uśmiechają. Hmm nie wiem jak to zmienić właśnie, że jak ubiorę się tak bardzo kobieco być bardziej pewną siebie. Bo wtedy unikam wzroku mężczyzn, z reguły patrzę gdzieś w dal lub w podłogę. Co może dla nich oznaczać, że jestem zarozumiałą laską, którą faceci nie interesują, albo mam jakiegoś faceta. A ja chce się czuć komfortowo. Kto ma jakiś dla mnie pomysł, radę ?

Może i masz rację Aga30, bo faktycznie tak jest, że nie dopuszczam jak na razie do siebie facetów. Nie chcę związku. O tym nie pomyślałam, że może to mieć takie podłoże. Ale może też dlatego, że sama o sobie nie myślę, że jestem atrakcyjna (chociaż od wielu osób i facetów i babek slysze ze jestem ). To moze to tez.