Kompleksy i niechęć do własnego ciała

po co dwa watki?

a co do tematu...Twoj chlopak Cie kocha taka jaka jestes. czego sie bac?

Własnie tez mi sie wydaje ze MY kobiety za duzo naszych malych niedoskonalosci wyolbrzymiamy!!!
....faceci wogole ich nie zauwazaja a my tylko sie zamartwiamy niepotrzebnie;)))

Lepiej mu powiedz...bo jeszcze pomysli ze ten problem tkwi w nim, że on coś zle robi...
Lepiej żeby sytuacja była jasna...taka rozmowa mysle ze bardzo Wam pomoze, gdyz Twoj facet juz bedzie wiedzial w czym problem i napewno szczerze powie Ci co o tym mysli....bedzie dobrze:)))

faceci uwielbiają nasze ciała
miałam kiedys kompeks duzego rozlanego tyłka (serio wydawał mi sie ogromny i wogle starałam sie wszystko robic zeby on go nie ogladał oczywiscie nie było to łate) az do czasu kiedy moj facet mi powiedział ze najbardziej krecą go moje psladki i mogłby na nie patrzec godzinami,
doskonały przykład ze faceci nie widza naszych wad albo obracaja je w zalety bo własnie z takimi małymi niedokonałosciami wdajemy sie im bardziej kobiece

Zgodnie z zasadą : 'jak się nie ma co się lubi , to się lubi co się ma',powinnaś zaakceptować siebie taką jaką jesteś ,dzieki temu nabierzesz więcej pewności siebie i staniesz się jeszcze bardziej atrakcyjną dla swojego partnera. Wiesz tak myślę, ze twój partner kocha Cię właśnie taką jaką jesteś, dla niego wyjątkową. A pisze Ci to właścicielka wcale niemałego dupska. Pozdrawiam serdecznie

musisz zaakceptowć siebie,najważniejsze że Twój facet jest z Tobą i Cię kocha,kazda z Nas ma trochę za dużo w pewnych miejscach a w innych za mało,nie ma ludzi doskonałych,najważniejsza jest samoakceptacja....
i głowa do góry my kobiety lubimy wyolbrzymiać sprawy swojego wyglądu....

jestem chlopakiem i z mojego punktu widzenia to zle robisz przenoszac jego reke. On wtedy czuje sie ze zawalil sprawe a ze ci sie nie podobalo to. poprostu glupio mu. jezeli jemu sie podoba twoje cialo to pozwol mu je adorowac:) Moja dziewczyna tez czesto narzeka na swoj wyglad a prawda jest taka ze jak idzie sama to wszyscy sie za nia ogladaja i podrywaja a ona mowi ze gruba jest itp.:) wy dziewczyny macie chyba za duzo samokrytyki:) wiec moja rada jest taka pozwol  mu na to chodz w glebi czujesz ze jestes brzydka bo to tylko twoje zdanie:)

No widzisz, bardzo dobrze ze sie na nia zdecydowalas:) Teraz musi byc tylko lepiej.

czesto wyolbrzymiamy pewne rzeczy.
Najgorzej jest chyba mowic do faceta:
"ale mam duzy tylek,grube uda,maly biust itp"
Po co mowic facetowi takie rzeczy?
Zeby sobie pomyslal: " moze ona faktycznie jest gruba itd"

Ja tez mam problem z akceptacja swojego ciala,ale
moj partner wie,ze ja mam niska samoocene.

ten temat dawno nie byl poruszany.
ja tez nienawidze wlasnego ciala. potrafie siedziec i plakac godzinami ze wzgledu na swoj wyglad. Od dwoch lat mam tego samego chlopaka, w lozku wychodzi nam fanastycznie i tam nie przejmuje sie swoim wygladem. ale gdy ide z nim na plaze mimo iz on mnie caly czas caluje i dotyka to mam wrazenie, ze przez swoja figure przynosze mu wstyd. nie jestem wysoka. ok 170cm, duzy biust, grube uda, brzuszek, brzydki tylek i szerokie biodra.. chcialabym miec wiecej wiary w siebie, ale nie mam. nie pozwalam swojemu chlopakowi zbyt czesto dotykac mojego brzucha. jestem przy nim na ogol albo rozebrana, ale wtedy odwracam jewgo uwage od swojego wygladu jak moge, albo nosze bluzki zaslaniajace "oponke". Probowalam wielu roznych diet, ale nie wychodza mi- zaraz jest mi slabo a czesto i niedobrze. Cwiczenia wykonuje, ale nie wszystkie moge z powodu problemow z kolanem.. Prosze o rade. Z gory dziekuje, pozdrawiam.

Dzień dobry,
znalazłem ten wątek na forum i chciałem napisać coś od siebie. Zdanie "nie lubię swojego ciała" jest dla mnie bardzo znaczące. Słyszałem je wielokrotnie i nadal słyszę od mojej żony. Opowiem o tym krótko.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem moją przyszłą zonę, miała rubensowskie kształty. Stała wśród swoich szczupłych koleżanek i przyciągała mój wzrok jak magnes. Przez jakiś czas dążyłem, że ją poznać i jakoś udało się. Nasza znajomość, serdeczność a potem miłość rozwijały się całkiem pomyślnie, choć nie bez zawirowań. Ale nie o tym chciałem pisać. Pierwszy raz usłyszałem to zdanie, kiedy byliśmy juz całkiem blisko ze sobą. Puściłem je mimo uszu. Myślałem sobie, że łatwo to zmienię. Wydawało mi się, że moja adoracja dla jej ciała kiedy byliśmy sami, serdeczne pieszczoty każdego miejsca, to wszystko musi być argumentem przeciw. Kiedy klęcząc przed nią przytulałem policzek do jej łona i ramionami obejmowałem jej - co tu dużo mówić, całkiem dużą - pupę i głaskałem uda, czułem że zaraz wybuchnę z podniecenia i uczucia szczęścia. Ale to stwierdzenie od czasu do czasu jednak wracało w naszych rozmowach. Przecież jednak był to tylko drobiazg. Pobraliśmy się. Po ślubie moja żona w ramach podziału obowiązków zajęła się między innymi kuchnią, tj. wyborem i przyrządzaniem posiłków (tych trudniejszych - śniadania i kolacje w postaci kanapek czy czegoś prostego to zadanie dla mnie, ale gotowanie, zwłaszcza troche bardziej złożonych potraw jest poza moim zasięgiem do dziś). Wtedy też zaczęła coraz częściej wspominać, że musi poprawić swoją figurę. Już kiedy się spotykaliśmy, lubiła jarską kuchnię, ale po ślubie zaczęła jeść wyłącznie wegetariańskie potrawy a i to ze szczególnym umiarem. Rezultaty przyszły. Zeszczuplała wyraźnie. A ja zdałem sobie sprawę, że to na mnie już tak nie działa. Nadal ja bardzo kochałem i nasze pieszczoty były źródłem satysfakcji. Przekonywałem siebie, że skoro ona jest szczęśliwsza, to przecież to jest to, czego ja chcę dla niej. Ale - i tu niespodzianka - nie przestała wspominać, że nie lubi swojego ciała. Myślałem, że po ciąży odzyska troche swojej dawnej figury, ale była bardzo konsekwentna i po roku znów była całkiem szczupła. I nadal wspominała, że nie lubi swojego ciała.

Ta historia wydaje się bardzo prosta i właściwie nie ma się o czym rozpisywać. Ale mam z niej kilka spostrzeżeń. Po pierwsze -  kiedy młodej dziewczynie ktoś albo coś podsunie myśl, że nie lubi swojego ciała to jest to jak gronkowiec: zostaje na całe życie i nie ma lekarstwa. Po drugie - mężczyzna nie ma takiej siły argumentu, żeby to zmienić. Piszę to teraz do wszystkich facetów, jeżeli mnie czytają. Kwiaty, czułe słowa i autentyczne gesty miłości pomagają na krótko. Po trzecie - jeżeli dziewczyna zwróciła na siebie uwagę jakiegoś chłopaka i on zaczął się starać o jej życzliwość, to dlatego, że była taka jaka była. On ją widział i sercem wybrał. Nie wybrał jej takiej, jaką chciała by być w swoich wyobrażeniach, ale taką, jaka właśnie wtedy była. Po czwarte - to już spostrzeżenie dojrzałego mężczyzny, jakim teraz jestem: kiedy zdaliśmy sobie sprawę, że już nie będziemy planowali więcej dzieci, moja zona przestała okazywać zainteresowanie seksem. Mimo moich różnych starań i podchodów (prezenty z bielizny, masaże stóp i karku, wspólna kąpiel w wannie pełnej pachnącej piany). Kiedy leżymy razem po prostu uśmiecha się tylko ciepło i widzę, że nie chce mnie zranić. Ale entuzjazmu w niej już nie ma. I choć raz i drugi probowała udawać, to przecież ja widzę, że jej sie już nie chce. Kiedy sprzeczaliśmy się, parę razy powiedziała, żebym dał jej spokój, bo ona nie lubi swojego ciała. Całą swoją energię przeniosła na inne dziedziny życia: głównie praca, ale też zajmowanie się chorą mamą.

Nie wiem, kto jej zadał pierwszy to "jadowite ukąszenie". Może jej siostra, np. komentując jej figurę, kiedy dorastała, a może koleżanki, albo jakaś kretyńska babska gazeta. Jestem facetem i nie mam siostry ani córki, wiec nie wiem jak wygląda dorastanie dziewczyny. Kiedy ją poznałem, było juz po wszystkim.

Na koniec musze mocno podkreślić, że nie chce tym wpisem powiedzieć, że jestem teraz nieszczęśliwy w małżeństwie. Trochę szczęśliwy jestem. Ale wiem, że nie musiało tak być. Że mogło być bardziej.

Dziewczyny, pomóżcie sobie i nam. Być szczęśliwszymi.
Pozdrawiam,
Brodaty.

Każda z nas ma jakieś kompleksy, ja również mam mały biust ale odkąd zaczełam uzyc plastrów antykoncepcyjnych to czuje jakby rosły Nawet poczułam się sama w sobie seksowniejsza. To wszystko zalezy od Ciebie jaką bedziesz miala swoją samoocene, mów sobie codziennie ze jestes piękna i seksowna !

pięknie to napisałeś brodaty. aż musiałam się zalogować i Ci podziękować.

Ponieważ nie lubię zostawiać otwartych spraw, więc skoro opowiedziałem mój problem, to napiszę też krotko, jak sprawy potoczyły się dalej.

A dalej było tak, że w naszym związku robiło się coraz zimniej i coraz bardziej przypominał podupadającą firmę a nie dom. Szczere rozmowy, które miały coś ratować, nie były tak naprawdę szczere, bo jeżeli nie masz odwagi nawet dotknąć tej drugiej osoby, a ona również nie chce, by ją ktokolwiek dotykał, to co dopiero mówić o szczerości. I jakimś rzutem na taśmę, w przypływie desperacji i odwagi rzuciłem hasło: terapia. Dla nas razem, wspólna. Odzew był neutralny. Ale poprzez znajomych znalazłem ośrodek i osobę w nim, która była gotowa zacząć pracować z nami od zaraz. No i to już wszystko. Chodzimy tam od wiosny. Pierwsze spotkania miały być tymi ostatnimi, początkowo mieliśmy tam pójść tylko raz. Ale jednak zostaliśmy. Bardzo wiele się wyjaśniło a przez to poplątało, bo dopiero teraz widać ile rzeczy było "zamiatane od dywan". Ale coś tam powoli rozplątujemy i jest lepiej. Wróciło życie domowe. Nie chce opowiadać szczegółów, ale jednego jestem pewien: sami byśmy z tego nie wyszli. Nasze wspólne zycie w ostatnim czasie to był pikujący lot z wyłączonym silnikiem prosto na skały. Teraz to wiem.

Pozdrowienia i podziękowania za dobre słowo.