irytująca oschłość

No właśnie - gdy ja piszę, zawsze odpisuje; kiedy pytam, czy się zobaczymy, zawsze znajdzie czas (chociaż rzadko to robię, bo wiem, że ma naprawdę mało wolnego czasu i po prostu łatwiej będzie, gdy to ja się dostosuję do jego propozycji. No i faktycznie w większości to on wychodzi z propozycją. Kiedy z jakiegoś powodu odmawiam, naciska, dopytuje się, czy nie mogę czegoś przesunąć, pouczyć się u niego - w sumie zachowuje się tak, jakby naprawdę chciał tego spotkania.)

Potrafi mnie objąć, kiedy idziemy ulicą, złapać za rękę, kilka razy powiedział do mnie jakoś czule, a gdy jesteśmy sami, dochodzi między nami do jakichś zbliżeń, ale ja tak właściwie nie wiem na czym stoję. Wydaje mi się, że niektóre rzeczy po prostu do czegoś zobowiązują. A on zachowuje się tak jakby wszystko było proste i oczywiste, tylko nie wiem w którą stronę - czy według niego nic między nami nie ma, jest miło i tyle, czy może uważa, że skoro do różnych rzeczy między nami doszło, to możemy uznać, że się spotykamy i głośno mówić o tym nie trzeba?

W ogóle zauważyłam, że dla wielu facetów jest oczywiste, ze jak się spotykają z dziewczyną, trzymają za ręce, całują, to są parą, a dziewczyna wolałaby jednak usłyszeć na czym stoi.

Hm, myślisz, że on może uważać, że jesteśmy razem? Kiedy się spotykamy w sumie tak to wygląda, a później cisza.. co ja mam sobie myśleć? Podobnie jak Małgorzatka - nie oczekuję jakiś oficjalnych zapewnień, bo póki co nie jest mi to potrzebne, tylko chciałabym to czuć, a w sumie poza spotkaniami ciężko z tym u niego. Jeżeli nie chce się wiązać to też powinien ze mną o tym porozmawiać, skoro jest między nami tak jak jest, to chyba mogę oczekiwać jakichś wyjaśnień co do tego wszystkiego

U mnie bardzo podobnie to wszystko wygląda. Dla niego utrzymywanie kontaktu i życzenia nie są na tyle ważne i istotne, a dla mnie jest to jednoznaczne z tym, że o mnie nie myśli. On tłumaczy się pracą, że jest zmęczony kiedy wraca wieczorem i nawet nie ma ochoty rozmawiać. A jak było u was na początku? Która strona się starała i zabiegała o ten kontakt? Bo u mnie mimo wszystko to jemu bardziej zależało. Kiedy się rozchorowałam, potrafił do mnie pisać kilka dni pod rząd, pytać o spotkanie, oczywiście nie jakoś nachalnie, ale widać było, że kontaktu urwać nie chce, a potem zaczęła się ta jego praca i sama nie wiem, czy to przez to, czy może poczuł, że mnie ma? a może zwyczajnie mu się odechciało? nie wiem co o tym myśleć, bo my również bardzo dobrze się dogadujemy na spotkaniach.

Poznaliśmy się na imprezie, rozmawialiśmy trochę. Później czasami na uczelni. Ja zrobiłam ten pierwszy krok. Od kolegi wzięłam jego nr i napisałam mniej więcej coś takiego: Dobrze mi się z tobą rozmawiało i moglibyśmy to kiedyś powtórzyć. Najpierw napisał, że z miłą chęcią, a kilka dni później podał termin konkretnego spotkania. Następnie to on najczęściej proponował spotkania w sumie można powiedzieć, że tak 3:1 . Teraz też raczej on wychodzi z inicjatywą spotkania, tylko zazwyczaj to wygląda tak, że przychodzi do mnie.

Też zapytałam o to, odpowiedział mi mniej więcej coś takiego. W ciągu dnia ma sporo zajęć i poprostu nie ma czasu aby myśleć i wspominać. Ja cokolwiek robię co chwilę myślę o nim. Widać faceci są inaczej skonstruowani. Tęsknotę zaczyna odczuwać dopiero wieczorem gdy położy się spać.

Widzisz to nie jest podobna sytuacja. Nasi partnerzy nie kontaktują się z nami prawie wcale. Twój dzwoni kilka razy w ciągu dnia, mój raz na tydzień gdy się dłużej nie widzimy.
Poza tym myślę, że to jest kwestia tego, że Twój chłopak ma już dość wiecznie smutnej, niezadowolonej z życia partnerki i stara się lekceważyć takie stany depresyjne. Ja nie piszę, że jestem smutna, chyba że wynika to z jego zachowania. W sumie to niezbyt często jestem smutna, czasami tylko ale są to drobnostki. Ty oczekujesz, że Twój partner na każdy Twój sms pełen żalu i boleści będzie dzwonił i powtarzał "nie smutaj, będzie dobrze itp" Widzisz jemu także wtedy się nastrój pogarsza więc wychodzi z założenia, że przejdzie Ci niedługo. Stąd ten telefon na drugi dzień "jak gdyby nigdy nic".

mialam identycznie .. i rowniez mnie to wkurzalo tylko ja w odpowiedzi na moje pytania typu ' na czym stoje' 'na czym polega nasz uklad' slyszalam jego wykrety i stwierdzene ze nie moge wymagac od niego wyznan bo nie jestem na razie miloscia jego zycia i ze na to potrzeba czasu. czas sobie lecial a my pozostawalismy w takim nie okreslonym ukladzie . i doszlo do zerwania bo ja ne wytrzymalam kiedy mnie stracil docenil i chcial juz wrocic do mnie tak na 100% wrocilam czy dobrze nie wiem ale wiem ze czasami warto postwiac wszystko na 1 karcie bo jesli nie tupniemy stanowczo noga ze cos nam nie pasuje tylko dajemy to delikatnie do zrozumienia oni nie chca nawet zmieniac zasad na jakich sie opieracie bo tak im po prostu wygodnie.

Nie jesteś beznadziejna. Tylko następnym razem jak będziesz miała zły humor to zadzwoń np do przyjaciółki. Facet z czasem po codziennych Twoich "smutnych" telefonach dojdzie do wniosku, że nie wie o co Ci chodzi. Przyzwyczai się do tego i będzie traktował jako coś normalnego. Cokolwiek by nie zrobił i tak jest źle. Faceci także mają uczucia starają się aby ich partnerka była w dobrym humorze. Jeżeli nic nie pomaga to czują się bezradni, a napewno nie lubią tego stanu.

Ja nie zadaję tego typu pytań mojemu partnerowi. Raz jeden zapytałam po dłuższym braku odzewu z jego strony podczas wakacji, czy według niego coś jest między nami. Odp, że napewno jakaś więź i czas okaże. Od tamtej pory nie pytałam o to. Jednak czuje całą sobą, że jemu zależy. Zrobił mi jakiś czas temu mega niespodziankę i napewno jeżeli byłabym mu obojętna nie chciałoby mu się. Przygotował dla nas founde. Cały dzień jedliśmy owoce zanurzając je w czekoladzie. A na koniec gdy się dowiedziałam, że zjadłam ponad dwie tabliczki czekolady odp abym się nie przejmowała, bo świetnie wyglądam. Czule i troskliwie mnie dotyka, nie jest nachalny, nie współżyliśmy jeszcze. Facet, któremu nie zależy raczej się tak nie zachowuje.

Ivee to nie jest kwestia pokazania tego, że mi zależy. "Nie wiszę" na nim, nie wymagam ciągle jego uwagi. Nie proponuję ciągle spotkań. Teraz to raczej on wychodzi z inicjatywą.
Tylko gdyby podczas naszego rozstania odzywał się częściej. Wystarczyłyby już dwa telefony na tydzień.

niestety ale czesto praca przysłania w zyciu faceta wiekszosc wolnego czasu .My myslimy o nich nawet kiedy widzimy sie z naszymi znajomymi jestesmy poza domem czyli jestesmy ZAJETE ale nadal mamy ich w glowie. Oni natomiast potrafia odciac jedno od drugiego gruba linia i nie łaczyc tego ... szczeze im tego zazdroszcze.
Nie potrafie ci poradzic nic wiecej jak nie obciazaj go swoimi rozczarowaniami co do jego zainteresowania Toba , jesli Ci na nim zalezy i widzisz w nim potencjalnego swojego faceta to uzbroj sie w cierpliwosc i pogodz sie z tym ze na razie to praca odgrywa w jego zyciu decydujaca role a ty jestes gdzies tam obok . I kiedy wraca zmeczony po tej jego WYMARZONEJ pracy do domu marzy jedynie by isc spac i wstac rano znowu do swojej WYMARZONEJ pracy ktorej poswieca tyle czasu i uwagi ktora Ty chcialabys zeby skupił na Tobie. Niestety to walka z wiatrakami bo nawet jesli mialabys mu wylac kubel zimnej wody na leb to on i tak nie zmieni swoim priorytetow jesli sam nie odczuje takiej potrzeby i nie zrozumie ze to Ty powinnas byc na 1 miejscu.
Dalas mu do zrozumienia ze Ci nie odpowiada jak jest i teraz przestan do tego nawaracac czekaj na jego sygnaly , uwierz mi ze nawet najbardziej  niesmialy facet czy macho jesli zacznie mu na czyms zalezec nawet da sie upokorzyc zeby zdobyc kobiete na ktorej mu zalezy.
wiec daj mu wolna reke tak jak piszesz , niech sobie pracuje cieszy sie ta swoja WYMARZONA praca i zobaczysz ze w koncu zacznie sie zastanawiac dlaczego nie pisze ? nie obraza sie ? nie ma do mnie pretensji ze jest tak a nie inaczej.
Oni reaguja dopiero kiedy widza ze jest inaczej niz bylo niestety ;/

Ja rowniez musialam sie zmierzyć z ta presja . Tyle ze moj facet mial wybrac w sumie miedzy mna a praca jaka mu zaproponowali. Jesli by ja przyjal liczylo by sie to z tym ze widywalibysmy sie nie czesciej niz raz na miesiac albo nawet na 2 miesiace... na szczescie jej nie przyjal ale bral to pod uwage co rowniez mnie bolalo ... bo liczyl sie z tym ze z czegos musi zrezygnowac ja bym sie nie zawahała , w ogole bym nie brala pod uwage takiej ewentualnosci no ale to faceci ;/

Pół roku to całkiem sporo.. Wiadomo, że ciężko ocenić, czy to właśnie ta wielka miłość, ale jeżeli wszystko idzie w dobrym kierunku, to myślę, że ten brak kontaktu, kiedy się nie widzicie, nie jest taki znaczący. Oczywiście jesteś kobietą i jak to kobieta potrzebujesz pewnie chociaż ciut poczucia bezpieczeństwa i zapewniania, a niewątpliwie taki sms czy telefon w środku tygodnia dostarczyłby tego, ale cóz.. myślę, że ma taki charakter, a jeżeli maksymalnie mu zaufasz - jemu i temu uczuciu, to przywykniesz do tego, albo i on się zmieni pod wpływem tego wszystkiego. Zresztą sama od czasu do czasu możesz napisać, przecież to nic złego
Chyba faktycznie nerwy są niepotrzebne. On jest strasznym luzakiem, potrafi się ze wszystkiego śmiać i ciężko z nim w ogóle poważnie porozmawiać. A ja chyba wolę się pozłościć i powściekać niż pokazać, że ktoś mnie rani.
Chwilę temu do mnie napisał, moje 4 dni milczenia się chyba opłaciły. No i pisze tak, jakby wszystko naprawdę było w porządku.. nie zapeszając

Piszę do niego czasami, dzwonię. Gdy on przestał się ze mną kontaktować ja też przestałam. Jednak zauważyłam, że powoli zaczyna się już sytuacja zmieniać na lepsze Wystarczy trochę cierpliwości.

Właśnie ja wyczuwam, że mu zależy, jednak czasami rozum zaczyna mieć przewagę nad sercem. Wówczas pojawiają się myśli typu: Skoro jemu zależy to dlaczego przez tydzień się nie odzywa. Wtedy odsuwam na bok uczucia i na chłodno kalkuluję. Bilans wychodzi różny. Zazwyczaj jednak więcej argumentów jest za tym, że jest zaangażowany w ten związek, jednak czasami gdy mam gorszy dzień - nie wytrzymuję.

Byłam kiedyś z jednym, który ciągle brał pieniądze od rodziców i o ile dobrze się orientuje to do dzisiaj (ma 22lata) nie skalał swoich rąk pracą. Powiedziałam wtedy, nigdy więcej. Dlatego doceniam to, że wypełnia swoje obowiązki (aktualnie nie pracuje, ale gdy się poznaliśmy pracował dorywczo), nie jest leniwy.
Nie chodzi mi o słodkie teksty. Tylko brakuje mi z jego strony jakiegokolwiek kontaktu, gdy się dłużej nie widzimy. Dwie rozmowy telefoniczne na tydzień w zupełności by wystarczyły. W gimnazjum były akcje z wierszykami przepisanymi z internetu. Już wyrosłam

Z dnia na dzień może się nie zmienić. Ale dzisiaj przypominałam sobie nasze pierwsze tygodnie i ostatni miesiąc - muszę powiedzieć, że jest lepiej. Jeszcze trochę spróbuję go bardziej zrozumieć, myślę że można to zmienić. Nie jest sztuką zrezygnować ze związku, ja zamierzam jeszcze trochę powalczyć. Myślę, że warto bo z nim mogę porozmawiać na wiele tematów, a nie tylko o głupotach jak to było w poprzednich związkach. Dyskutujemy na płaszczyznach wielu dziedzin, a czasami jego wiedza mnie zaskakuje. Właśnie takiego partnera do rozmów przede wszystkim szukałam.

Spróbuję postępować tak jak Ty na początku swojego związku, tylko muszę być bardziej konsekwentna. I wytrzymać ten tydzień, gdy nie będzie się odzywał. W sumie ja czasami też mogłabym się odezwać pierwsza, ale raczej postaram się zrobić tak aby więcej kroków było z jego strony.

Że musi zatęsknić???? Phi. A co on sobie mysli ,że będziesz czekała aż on szanownie zatęskni? Nie rozumiem Go

Właśnie. czuję się jak na huśtawce - dzisiaj znowu na dole. Czasami sobie myślę, że może też podejdę do tego bardziej na luzie - nie będę wymagać od niego, żeby się angażował, sama też odpuszczę, ale są dni, kiedy boli mnie to, że potrafi być taki obojętny, nieczuły, ja potrzebuję kontaktu z nim - jemu tego najwyraźniej nie brakuje. Ciągniemy to i nic z tego właściwie nie wychodzi. I nie mam pojęcia, czy on taki po prostu jest, czy może kogoś jeszcze ma..? Jakby się zachowywał, gdyby naprawdę spotykał się jeszcze z kimś innym?

Czasami tylko czekam, aż on to skończy i powie mi, że to nie ma sensu, że się nie dogadamy, bo szukamy czegoś innego - byłoby mi dużo łatwiej, bo wyrzuciłabym to z głowy i zapomniała, a w takiej sytuacji on daje mi ciągle odrobinę nadziei, ciągle zachowuje się, jakby nic złego się nie działo, więc ja zaraz myślę "głupia, może faktycznie jest dobrze".
Zastanawiam się, czy po 2 miesiącach mogę zapytać go, czego on właściwie ode mnie oczekuje? Kiedyś powiedział do mnie "moja x", kiedy jesteśmy razem mówi "kochanie", całujemy się, dotykamy, na pożegnanie na środku ulicy dostaję od niego buziaka w usta, czy to do czegoś zobowiązuje, jeżeli nie było oficjalnej rozmowy? Wydaje mi się, że tak, ale faceci nie przestaną mnie zadziwiać.. Co sądzicie?

Chyba też muszę się tego konsekwentnie trzymać, chociaż czasami aż mam ochotę zadzwonić, albo podejść do niego do pracy, i krzyknąć "powiedz, czy ci w ogóle zależy, bo już nie mogę cię znieść!"

Gdyby moja intuicja była taka trafna, też wykazałabym się większą cierpliwością, ale ja naprawdę wątpię, że jestem dla niego kimś, kogo traktuje poważnie. Nasłuchałam się o związku przyjaciółki, gdzie facet nie daje jej chwili wytchnienia i zapycha idealnie swój i jej wolny czas, aby mogli go spędzić razem.. A ja czuję, że on tego nie potrzebuje. Wiem, że ma chwile wolnego, ale nawet o mnie nie pomyśli, zajmuje się swoimi sprawami i nie uważa, że to stracony dzień - to mnie najbardziej boli.

Na pewno nie byłoby mi łatwo, ale gdybym usłyszała coś takiego, to dałabym mu chociaż trochę czasu, bo nie wszystko stracone. Poczekaj jeszcze tydzień, a potem poproś o spotkanie i powiedz, że chcesz wiedzieć na czym stoisz, że miał czas, żeby to przemyśleć, a jego milczenie Cię męczy.

Kiedy jest w pracy, to wiem, że ciężko o kontakt i nie mam do niego żadnych pretensji. W tygodniu ja studiuję, on siedzi w pracy do późna, co drugi weekend ma szkołę, a co jakiś czas wraca do domu, bo nie jest z mojego miasta. tak więc złapać się jest trudno, zazwyczaj są to soboty, wiadomo. Miesiąc temu miał znacznie luźniejszą pracę, więc widywaliśmy się tak mniej więcej 2 razy w tygodniu, teraz to się zmniejszyło do 1 spotkania tygodniowo, albo 1 na dwa tygodnie.. do tego nie mam żadnych zapewnień, że to dla niego ważna, nie wiem kompletnie czego się po nim spodziewać i jak on to odbiera.

To fakt, nie jest szczęśliwa, czuje się osaczona, ale.. po prostu widać, jak zachowuje się facet, któremu zależy - wiadomo, że nie każdy będzie zachowywał się tak samo, ale ciężko jest, kiedy porównuję jego oziębłość do czułości, jaką dostaje przyjaciółka, ciężko wtedy wierzyć, że to coś poważnego.
On czuje się znacznie pewniej ode mnie, pokazuje to, mówi rzeczy, których ja bym nie wypowiedziała, bojąc się, że wyjdę na idiotkę. I nie wiem, czy jest sens z nim o tym rozmawiać, bo wtedy poczuje się jeszcze pewniej, a ja znowu zareaguję nerwowo na jego milczenie, co, mam wrażenie, daje mu jakąś chorą satysfakcję.

A jeżeli przeczytał to, co tutaj pisałaś - myślę, że to nic złego, zrozumie jak Ty to odbierasz i jakie to dla Ciebie ważne i jeżeli z tego powodu się poprawi, to tylko pozazdrościć, bo to chyba odpowiedni facet

To przykre, że mimo małżeństwa nie mieszkacie tak na co dzień razem.

Tak myślałam, o tym więcej. W sumie to już wolę związek z nutką niepewności (czasami ta "nutka" niestety brzmi za długo), niż gdyby facet na każdym kroku zapewniał mnie o swojej dozgonnej miłości, kocha nigdy nie opuści i wogóle różne takie zapewnienia.
Dzisiaj np widzieliśmy się od 8 do 17. Niedawno wyszedł i doceniłam fakt, że mogę wejść na forum napisać kilka postów. Gdybyśmy byi ciągle ze sobą, to pewnie nie miałabym kiedy, nie wspominając już o moich innych zainteresowaniach.
W sumie to miły dzień spędziliśmy. Ja miałam jedną sprawę do załatwienia, wyszliśmy, w drodze powrotnej kupiliśmy wino (nawet dwie butelki, na wszelki wypadek ), zjedliśmy obiad i oczywiście podyskutowalismy sobie trochę. O konstrukcji dachów - czy krokwie 8x17 cm są niezbyt wystarczające, ścian, kominów w budynkach o tym czy lepszy jest ryż biały czy brązowy i dlaczego.A także jak zrobić sygnał sos (alfabet morse'a), tak aby można było go normalnie odtworzyć jak mp3. Rozmawialiśmy na temat tego jak powstał Petersburg Poruszyliśmy także temat szkockich spódniczek i różnych wzorów krat. W środę gdy się spotkaliśmy rozmawialiśmy na temat pieców, odpylaniu dymu, odzyskiem ciepła z dymu itp. Nie wiem dlaczego, ale nie nudzą mnie takie tematy. Może dlatego, że oboje studiujemy na politechnice. Dla mnie jest to bardzo interesujące. Nie spotkałam jeszcze żadnego faceta, z którym mogłabym właśnie porozmawiać na tak wielu płaszczyznach różnych dziedzin. Nie mam na myśli tylko stałych partnerów. Żaden inny nie miał tak szerokich zainteresowań. Za każdym razem gdy się spotkamy powie mi coś czego nie wiedziałam. Nie wiem może przesadzam, w sumie fakt że się nie odzywa nie jest tak istotny wobec tak barwnych naszych spotkań.
Uwielbiam te nasze rozmowy

Ja także odczuwam, że jemu zależy i to bardzo. Tylko pozostaje kwestia małe kontaktu z jego strony. Czytałam już tutaj na forum wiele historii, w których były opisane piękne spotkania, czułe słowa. Gdy przychodziło do rozstania, nagle wszystko się psuło, on się nie odzywał. Nie chcę aby mnie także to spotkało. Dlatego z jednej strony ciągle obserwuję i analizuję każdy jego ruch i słowo. Czy aby nie mówi tego w jakimś konkretnym celu. Po to aby zmylić moją czujność. Z drugiej strony serce się szamoce i krzyczy, abym już w końcu poddała się temu uczuciu, a nie ciągle analizowała. Jednak po dzisiejszym spotkaniu już coraz bardziej jestem pewna, że to ten właściwy
Ivee życzę powodzenia

Do Białej Czekolady: Mój od dwóch i pół miesięcy były facet zachowywał się wobec mnie bardzo podobnie pod koniec naszego związku. Mogę wiedzieć, w jakim mieście rozgrywa się "akcja" Waszej znajomości/związku? Niepokoi mnie ta analogia

wolałabym nie ujawniać miasta, ew. Ty możesz dać znać, gdzie toczył się Twój związek, zobaczymy

Małgorzatka: naprawdę Ci zazdroszczę, że trafiłaś na jakiegoś poukładanego faceta, gratuluję budowania związku i mam cichą nadzieję, że mnie też kiedyś to spotka, bo teraz się chyba wszystko rozwaliło. W sumie nie ma za czym płakać, bo nie dostawałam od niego za dużo czułości ani zainteresowania, ale jakaś malutka nić przywiązania powstała. Myślałam, że im facet starszy, tym mądrzejszy, ale najwyraźniej jego to nie dotyczy. Teraz już widzę, że ostatnio nawet nie potrafił ze mną porozmawiać - mimo iż sama naciskałam i zmuszałam go do tej rozmowy, wolał mnie całować i udawać, że wszystko jest w porządku - w jakim celu? nie mam pojęcia.
Reszcie życzę powodzenia

To nie, ja nie z Poznania, a on jest o rok młodszy od Twojego
kompletnie nie wiem co o tym wszystkim myśleć, trwam w jakimś zawieszeniu

To naprawdę niesamowite że wszystko się tak zmieniło, ach, niech Wam się tam układa, bo to wspaniałe słuchać o kształtującym się związku, kiedy oboje dają coś od siebie..

Ja nie wiem co myśleć. Pogubiłam się w tym kompletnie. W poniedziałek strasznie na niego naskoczyłam (może mnie trochę poniosła, ale już po prostu nie wytrzymałam), nie odpisałam na dwa smsy i sama przed sobą uznałam 'okej, to koniec'. Wtedy jeszcze wieczorem zapytał, czy odwiedzę go jutro w pracy, ale odmówiłam. Było ciężko, ale wiedziałam dobrze, że ja się za dwoje starać nie mogę i siłą go do niczego nie zmuszę. We wtorek napisał, co mnie strasznie zdziwiło. Udawał chyba, że wszystko w porządku, ale był bardziej wylewny i miły, miałam wrażenie, że jakoś odczuł ten mój napad złości; ja starałam się nie ulegać, odpisywałam zimno i krótko. Dwa dni później napisałam, że pojawię się u niego w pracy (musiałam odebrać pewną rzecz, którą zostawiłam u niego już chyba miesiąc temu), on najwyraźniej się ucieszył, dostałam od niego kilka naprawdę ciepłych wiadomości, co u niego się raczej nigdy nie zdarzało. I zastanawiam się, czy to był jakiś desperacki krok z jego strony, żeby mnie zatrzymać jednak? Oczywiście rzeczy, którą chciałam odebrać, dziwnym trafem zapomniał, porozmawialiśmy, wszystko było ok, a na koniec usłyszałam "jesteśmy w kontakcie".
Staram się go zrozumieć, pracuje do późna, czekają go dwa egzaminy w niedziele, więc podobno ciągle się uczy, ale jest mi ciężko. Nie wiem, czy mu zależy, tylko jest nauczony, że tego nie okazuje, jest zmęczony i cierpi na brak czasu, czy może ze mną pogrywa, a kiedy ja się irytuje, to on nagle postanawia mnie nie tracić, tak na wszelki wypadek? Minęło 2,5 miesiąca odkąd zaczęliśmy się spotykać, chciałoby mu się znosić te moje napady złości, nie odpuściłby sobie, gdyby to nie znaczyło nic? Po czym mam poznać, że jemu choć trochę zależy?

Ja poznałam po tym jak mnie traktuje podczas spotkań. Nie zmuszał do niczego, w sensie jakiś większych pieszczot, dba o szczegóły. czule dotyka, gładzi po twarzy, włosach. Nikomu przed nim się nie chciało, tzn. robili to na "odczepnego", niech się cieszy. On potrafi bardzo długo gładzić mnie czule po włosach, tak troskliwie... Bardzo mnie szanuje. Przepuszcza w drzwiach, podaje rękę, obejmuje troskliwie, gdy np jest tłok. Takie małe szczegóły, które składają się na całość. Gdy spojrzy w oczy, odpływam. Jest w nich coś takiego, takie przekonanie o uczuciu. Po tym poznaję że jemu zależy.