Heyyka wszystkim.... jeszcze niedawno byłam zapaloną czytelniczką wszystkich życiowych historii które skrzętnie gdzieś można było wyhaczyć w internecie...nie wstydząc się... chwile słabości dopadły i mnie. 
(( więc postanowiłam coś skrobnąć .... może wewnętrznie mi się polepszy...... a pozatym pada śnieg < bo dawno nie padało >
Jestem młodą energiczną Singielką która uwielbia rozmawiać z ludźmi. Mój charakter pracy opiera się wyłącznie na obsłudzie klienta wiec poniekąd obecność w owej pracy jest dla mnei zbawiennyyy i podnosi na duchu, gorzej jest jak już dochodzi do momentu opuszczenia progu pracy i samotnego powrotu do domu ((.... Większość osób z którymi mam styczność myśli " ONA NIGDY NIE JEST SAMA " a jednak....... odczuwam silny deficyt znajomych, i osób z którymi mogłabym porozmawiać. Pomimo że ich mam to każdy z nich jest w związku i tak naprawdę myśli o sobie I o swojej drugiej połówce jakakolwiek prośba o wyjście na miasto na symboliczne Bro kończy się brakiem czasu z ich strony i przyznam że jest mi ciężko a nawet odczuwalnie kłuje mnei serducho Zamiennie starałam sobie znajdować czas , chodzić na spacery zapisałam sie nawet na kurs doszkalający aby zagłuszyć pustkę i probować szukać nowych znajomości.... jednak ciągle jestem w punkcie wyjścia i wychodzi na to że ciągle wszytko robię sama aaa niedługo to chyba będe rozmawiać sama ze sobą ... < a może już to robię??>
W związku z moją beznadziejną "towarzyską" sytuacją oraz tym że nic mnie miłego nie spotka gdzie mieszkam postanowiłam że 2011 rok postawię na rok zmian i PRZEPROWADZKA do innego dużego miasta będzie najlepszym rozwiązaniem z tej sytuacji... w duchu myśle DASZ SOBIE RADĘ , znajdziesz pracę mieszkanie fajnych sublokatorów ale po drugiej stroniE ramienia siedzi "niewidzialny towarzysz" i mówi: UCIEKASZ a i tak będziesz samotna.....
I OD RAZU napisze że to nei jest zimowa chandra ... to trwaaa już kilka dobrych miesięcy ((( jest mi po prostu wewnętrznie źle ((
a planuję przeprowadzić sie do jeszcze 2 razy większego 
