Problem ze złośliwą trzylatką

już tak robiłam i nic nie dało, podchodziła i dalej kopała, nawet potrafiła wszystko wywracać a ja dalej nic, nie zwracałam na nią uwagi, potem jej przeszło i za godzinę od nowa.

Nie możesz sobie pozwolić aby dziecko Cię kopało, to po pierwsze. Nie bij jej, tylko spokojnie wytłumacz,że jest Ci przykro.
I nie mów, " nie maluj/ nie hałasuj/ nie..." gdyż nasza podświadomość nie uznaje słowa "nie" i owe słowo zostaje wykasowane z pamięci. Zamiast mówić " nie maluj" powiedz " maluj jeśli chcesz, ale nie po meblach, tylko na kartce. Zrobisz piękny obrazek i powiesimy na ścianie".
Im dłużej będziesz tolerować jej zachowanie, tym trudniej będzie jej się później odzwyczaić.

A i najważniejsze, swoim zachowaniem prawdopodobnie chce zwrócic Twoją uwagę. Ona tak naprawdę nie wie pewnie, że robi źle. Cieszy się, że choć przez chwilę jest w centrum Twojej uwagi.
Dlatego też często ją chwal, jeśli zrobi coś dobrego. Dzieci uwielbiają być chwalone. Mów często jak bardzo ją kochasz, i często przytulaj. I nie traktuj jak malutkiego dziecka, tylko rozmawiaj z nią dużo, co Ci się nie podoba w jej zachowaniu, jakie jej zachowanie sprawia, ze jesteś z niej dumna. Nie krytykuj jej, tylko staraj się ją naprowadzać, jak powinna postępować.

Co prawda, jestem młoda i mam zerowe pojęcie o wychowaniu dzieci, jednak wydaje mi się, że moja rada może odnieść sukces. Mam młodszego brata, z którym dużo rozmawiam, tłumaczę co robi źle, kiedy sprawia mi przykrość, a kiedy jestem z niego zadowolona. Nawet nie wyobrażasz sobie jego radość, kiedy mówię mu jak zrobi coś dobrego, że spisał się na medal i pochwalę go mamie. Moja mama natomiast stosuje inne metody wychowawcze - zero tłumaczeń, tylko krzyk. Na pytanie "dlaczego...? " odpowiada "bo tak/ bo ja tak mówię." Zero wytłumaczenia. I jak dziecko ma w takiej sytuacji zrozumieć co robi źle i dlaczego? Widzę jaki brat ma stosunek do mnie,a  jaki do mojej mamy. Do mnie często podchodzi, przytula się, słucha się, czego nie robi wobec mojej mamy. I teraz już wiem, jaką w przyszłości powinnam być matką

dziękuje za rady! dużo jej tłumaczę, ale to nic nie daje. Mówię jej, że jest mi przykro, jak mnie kopie, a ona uśmiecha się i robi to dalej (dzisiaj to zrobiła, ale później podeszła i mnie przeprosiła). Mam tylko nadzieje, że wyrośnie  z tego.

dziękuje monika45. Mam nadzieje, że to minie. Dzisiaj jak jej czytałam bajeczkę dostałam po buzi (nie zauważyłam jak podniosła rękę). Wyszłam i udawałam że jej nie ma. Potem przyszła do mnie przeprosiła a potem od nowa.

Te nasze małe pociechy...

Lool2 wybacz ale idiotyczna rada! Niech jej nie bije (już nawet pomijając względy etyczne) ale tej przemocy dziecko uczy się od rodzica!

Ja to widziałam na własne oczy - siostra mojego narzeczonego i jej mąż - ich synek mając półtora roku dostawał klapsa albo po łapach (wcale nie łagodnie) jak coś strącił czy wziął a nie powinien - jak miał 2 i pół to standardowo bił wszystkich wkoło. Jak ostatnio poszedł do przedszkola to kopnął dziewczynkę, bo nie poszła na obiad jak pani prosiła - więc ją przywołał do porządku
A w ich domu święty jest pas - 3 letni chłopiec jest straszony pasem i ze stoickim spokojem opowiada, że jak jest niedobry, to tata przyniesie pas!

Mnie to bulwersuje i przeraża, czasem powiem swoje trzy słowa, ale oni święcie wierzą w tę metodę - i naprawdę naiwnie wierzą, ze to właśnie ona przynosi skutek, a nie strach, który wywołują ...

I TU SIĘ Z WAMI NIE ZGODZĘ
Klaps nie uczy dziecka przemocy, to jakaś brednia. Mój syn dostał klapsa gdy np.  uderzył mnie w złości. Byłam stanowcza i powiedziałam, że nie wolno bić. Dostał klapsa też, gdy wbrew moim zakazom wkładał palce w kontakt i jeszcze raz klapnęłam go kiedyś jak próbował ściągać przedmioty z szafek. On po tych klapnięciach nawet nie zapłakał. Natomiast nigdy drugi raz nie powtarza błędów. Nie wiem czy jest tak mądry, czy to klaps działa cuda. Tak czy inaczej moje dziecko nie robi mi na złość, nie bije nikogo, nie maluje po meblach, ścianach... mogę wam mnożyć przykłady...

Dziś ma 2 lata i 4 miechy. W żłobku panie wychwalały go za wspaniały charakter, bo właśnie nie bił dzieci, nie wyrywał i nie zabierał zabawek. Jak dzieci płakały, to tulił i robił cacy itd...

KIEDY DZIECKO UDERZA RODZICA POWINNO BYĆ SKARCONE STANOWCZO. KLAPS NIE UCZY AGRESJI. Agresji uczą nerwowe zachowania rodziców, rodzeństwa, kłótnie w domu ale nie klaps

Nie uważam, że agresywnej dziewczynce TŁUMACZENIE ŻE MAMĘ BOLI, COŚ POMOŻE ;/  W ogóle te niby bezstresowe wychowanie jakoś nie działa, przykładów mam pełno wśród znajomych, którzy nie potrafią ogarnąć własnych dzieci. Tłumaczą i tłumaczą a one coraz gorsze, bardziej pyskate i coraz mniej wrażliwe.
Zaś ja dałam mu parę klapsów i jest super dzieciakiem. Klapsów już nie dostaje bo i nie ma po co. Nawet nie pamiętam kiedy dostał ostatniego klapsa^^ Teraz wystarczają słowa ;D Bardzo go kocham, jest wymarzonym dzieckiem xD

Wiesz co masz rację z tymi klapsami. Nie można przesadzać, że każdy klapsik w tyłek to zło. Tylko co innego karcący klaps a co innego wyładowanie swoich problemów na dziecku.

Siska napisała tak:
,,Klaps nie uczy dziecka przemocy, to jakaś brednia. Mój syn dostał klapsa gdy np.  uderzył mnie w złości. Byłam stanowcza i powiedziałam, że nie wolno bić"

Gratuluję jasnego przedstawienia problemu, zaprzeczasz sama swoim słowom.
Aniołku jesteś mamą i nie popełniaj błędów innych, to po pierwsze.
Tak jak pisała Monika klaps to nie  metoda wychowawcza a ten okres trzeba przeżyć,klapsem pokarzesz tylko własną bezsilność.
Ignoruj złe zachowanie a podkreślaj te dobre chwile.
Życzę powodzenia,cerpliwości i miłości bo to najlepszy doradca.

ta orszulik - słusznie zauważyłaś jedno - RAZ SYN SPRÓBOWAŁ PODNIEŚĆ NA MNIE RĘKĘ I GO SKARCIŁAM Ale wtedy dostał pierwszego klapsa i nigdy więcej nie podniósł na mnie ręki. Swoje niezadowolenie (co ma miejsce niesamowicie rzadko) okazuje zwykłym płaczem.

PRZECZYTAJ UWAŻNIE TO CO NAPISAŁAM I ZOBACZYSZ ŻE NIE ZAPRZECZAM SAMEJ SOBIE. Osiągnęłam sukces STANOWCZYM KARCENIEM ZŁEGO LUB MOGĄCEGO ZAGRAŻAĆ ZDROWIU CZY ŻYCIU ZACHOWANIA, natomiast pożądane postawy zawsze chwalę i staram się wynagradzać.

DROGIE MAMY NIE MOŻECIE BYĆ OBOJĘTNE CZY  UDAWAĆ,  ŻE NIC SIĘ NIE DZIEJE bo dziecko odbiera to jak przyzwolenie i zachętę do powielania złych zachowań lub tez ich nasilania

BĄDŹCIE SPOKOJNE, OPANOWANE ALE STANOWCZE  ;D

skąd ja to znam:) moja pociecha zachowuje się podobnie, nie pozostaje nam nic innego, jak przetrzymać ten trudny okres:(
odnośnie klapsów, to moja córcia czasem dostaje gdy przesadzi ze swoim zachowaniem. Zauważyłam, że gdy popisuje się, wariuje w miejscach publicznych, a ja kompletnie nie reaguję na jej wybryki, uspokaja się sama w domu niestety to nie działa.:(

Czy ty przeczytałaś swojego posta dokładnie?

Nie wolno bić a ty go bijesz? Masz jakieś extra uprawnienia bo jesteś starsza i większa? Można to inaczej rozwiązać.

Popieram Monikę i mam mały apel o to aby udzielać przemyślanych rad takich które swoim skutkiem nie naruszą godności tych najmniejszych.

ponieważ na wszystko miał pozwolone i tez też jak miał coś zrobić to za kasę dla nas nigdy nie mieli rodzice kasy a dla niego zawsze się znalazło. Dzisiaj jest tak mój starszy brat jak tylko skończył 18 lat poszedł z domu do dziewczyny ja skończyłam 18 lat założyłam rodzinę młodszy brat mieszka od 3roku życia z dziadkami a najmłodszy brat ćpun złodziej kłamca oszust bez żadnych perspektyw na życie cholerna łajza. Ja nie biję moich dzieci ponieważ nie chcę być taka jak ojciec czasami dostaną wychowawczego klapsa, bądz też krzyczę nawet potrafią doprowadzić mnie do płaczu bo jestem wobec nich bezradna. Moje tłumaczenia to tak jakby grochem o ścianę ktoś rzucał.... Więc przepraszam ale wnioski musisz sama wyciągnąć z mojej odpowiedzi. Pozdrawiam i myślę że nasze pociechy wkrótce odpuszczą.

przykro mi ale z tego się nie wyrasta, nie mogę Ci nic poradzic bo boję się ze źle doradzę, wiem jedno KONSEKWENCJA moze kilka odcinkow niani uda Ci się odnaleźć w internecie chyba była podobna historia, powodzenia .. wychowanie to cięzka sztuka i codziennie od nowa to samo,  moj syn zaczal się tak zachowywac kiedy przestalam go usypiac.. tłumaczylam mu ze jest duzy (ma juz 6,5 roku i chcialabym zeby zasypial sam) myslalam - buziak na dobranoc i do lozka, z aniolka i poslusznego dzieciaka stal sie okropny dla mnie i pierwszy raz mnie kopnal.. myslalam ze umrę.. to bolało .. probowalam analizowac wszystko dookola (samotnie go wychowuję).. te kilka wieczorow kiedy nei poswiecalam mu uwagi i siedzialam z partnerem w duzym pokoju a on sam w pokoiku.. wrocilam do czytania mu przed snem i usypiania go.. wszytsko wrocilo do normy! i o wszytskim zawsze mu mowilam, przytulalam a mimo to gdzies tam w serduszku te kilka dni myslal sobie ze wolę moze ssiedziec tam z tym facetem na filmie.. dodam ze moj syn bardzo lubi mojego parnera czesto bawili sie razem i zna go 2,5 roku.. po prostu poczul sie mniej wazny KILKA DNI WYSTARCZYLO..  trzymam kciuki i nie poddawaj się bo to nie minie