Poród rodzinny.

Witam.

Szczerze mówiąc to nie mam zielonego pojęcia czy musi mieć jakieś dokumenty, wiem tylko jedno, że chciałabym żeby mój mąż był ze mną ale to się jeszcze okaże bo wciąż się waha.... ale z tego co wiem to fajna sprawa jak ktoś ci towarzyszy chociaż są kobiety które wolą być wtedy z dala od męża...

ja chodziłam do szkoły rodzienia jak byłam w 25 tyg bo tedy i brzusio był mały i nie było takl ciężko i bez problemu mogłam robić wszystkie ćwiczenia bez zadnej zadyszki

a co do porodu to ja z mężem sie zdecydowaliśmy że bedzie przy mnie tylko facet musi wiedzieć dlaczego tam jest... ma byc wsparciem dla kobiety i zaangażowanym przyszłym tatusiem i oczekiwania z wielką satysfakcją na swoje dzieciątko... bo jesli będzie tam tylko jako widownia to nie bedzie wpominał porodu jako cudowna przygoda i bedzie widział przed oczami same brzydkie rzeczy co potem tez może odbic sie po porodzie w łożku sypialnianym i może zmiejszyć chęc do seksu! tak Nam w szkole rodzenia Pani mówiła i faktycznie mąż gdy sie dowiedział co i czego może sie spodziewac na sali porodowej to stał sie pewniejszy że chce byc ze mną ale z powodu że na świat przyjdzie jego pierworodny synuś!! :Dtakże faceta trzeba do tego przygotować tak samo jak kobieta

hihi podoba mi się ten cytat

Mój mąż bardzo chce być przy porodzie ale ja mam wątpliwości. Słyszałam, że kobiety czasem ze stresu wymiotują, a z wysiłku zdarza się, że noo puszczają zwieracze strasznie boję się takiej sytuacji, wiem że mąż to wszystko zrozumie ale co jeśli potem będzie czuł do mnie obrzydzenie?
Szkoły rodzenia nie ma w moim mieście, a chciałabym chodzić...

Mój mąż był ze mną podczas porodu i jestem mu bardzo wdzięczna za to. Podtrzymywał na duchu i był równie przejęty (jak nie bardziej ) jak ja. Był dumny z siebie jak pozowlono mu przeciąć pępowinę a ja miałam na kim się wyrzyć podczas skurczów...

Hej! ja rodziłam w klinice moja córkę 28 października 2010r. ważyła 3100gr, mierzyła 55 cm również porod naturalny tyle, że ze znieczuleniem.
I mój partner by obecny podczas porodu, był ze mną od początku do końca.
Wspieral mnie, tak samo pomagal liczyc co ile sa skurcze, podtrzymywal podczas spacerowania z kroplówką, naprawde czulam sie bezpiecznie bo wiedzilam ze nie jestem sama.
Moj porod trwal 4 i pol godziny, był wywoływany bo córka była już po terminie 3 dni,
3 godz. bylam podlaczona pod kroplowke i spacerowałam, godzinę skakania na piłce, pół godz. parcia i Oliwia była już z nami:)
i tak jak pisała jabłuszko piłka jest super, skakałam na niej aby szyjka szybciej sie rozwierała i piłka pomagała również polecam!!!

a i nie potrzebował moj facet żadnych dokumentów jedynie co mu kazali zabrać to buty na zmianę, bo ubranko mu dali, mial takie jak lekarze

powodzenia mamusie :*

Witajcie!
Ja również rodziłam z mężem. Chodziliśmy do szkoły rodzenia i tam bardzo fajnie opowiadano o tym, co jak będzie wyglądać (wiadomo, opowieści to jedno a rzeczywistość to drugie). Jednak On od razu zaznaczył, "nie będę przecinał pępowiny" (do dziś nie wie czemu się bał, ale miał jakiś irracjonalny strach i ja na to przystałam). Podczas porodu bardzo mi pomagał. Zwłaszcza gdy złapały mnie skurcze w nodze, to masował, wołał położną (bo nie mieliśmy położnej tylko na własne potrzeby). Trzymał za rękę i przypominał o oddychaniu, gdy się "zapowietrzałam"
Na sam koniec nikt nie pytając go o zgodę kazał mu przeciąć pępowinę i przeciął. Mało nie spadłam z łóżka...
Potem powiedział, że był to najbardziej magiczny moment w jego życiu i że w ogóle nie był w stanie odmówić (chyba nawet nie bardzo wiedział o co go proszą)
Teraz zapowiada, że na pewno przetnie pępowinę
Dla mnie był ogromnym wsparciem i pomocą.