Nie jestem już młoda, a rozterki mam jak nastolatka.
Gdy byliśmy bardzo młodzi, coś nas łączyło. "A" mnie kochał, ja pokochałam, gdy było już za późno - odszedł do innej, po kilku latach nieodwzajemnionych uczuć. Nasze drogi się rozeszły. Założyliśmy własne rodziny, ale myślałam o nim często. Moje małżeństwo przez wiele lat nie było złe, tylko nigdy nie czułam fizycznego pociągu do męża. Potem wszystko zaczęło się psuć. Mąż osiągał sukcesy zawodowe, został alkoholikiem (takim średnio zaawansowanym), a ja czułam się zmarginalizowana. Nie słuchał co mówię i zbywał słowami "jesteś przewrażliwiona". Zmienił się. Byłam nieszczęśliwa.
I wtedy spotkałam "A". I oszalałam z miłości. Zdradziłam męża, "A" - żonę. Było mi tak dobrze, że natychmiast podjęłam decyzję - chcę rozwodu. Było burzliwie. Mąż zatrudnił detektywa, żeby mieć dowody zdrady, adwokata, żeby obowiązkowo było z mojej winy. Do tego robił wszystko, żeby pozbawić mnie praw do majątku. Przy okazji pozbawił mnie też środków do życia (przez kilka ostatnich lat nie pracowałam zawodowo) poprzez wyczyszczenie wspólnego konta. Nie będę wszystkiego opisywać, ale przeżyłam małe piekiełko. Doszło do rozwodu, wzięłam winę na siebie, podzieliliśmy się majątkiem (zgodził się polubownie na podział, pod warunkiem, że rozwód będzie z mojej winy), wyprowadziłam się.
I poczułam się wolna i szczęśliwa. Znalazłam dość szybko pracę i poczułam się niezależna. A gdzie mój "A"? Wspierał mnie duchowo, spotykaliśmy się w jego godzinach pracy. Nigdy, albo prawie nigdy nie było to kosztem jego rodziny. Żona czekała zawsze z ciepłym obiadkiem. Jest bardzo dobrym mężem. Trudno mu po wielu latach małżeństwa odejść. Poza tym nie dorobił się majątku, a chciałby zapewnić jej godziwe życie, gdy już zabraknie go w życiu codziennym. To jego tłumaczenia. Uruchamia więc dodatkowe interesy, a ja czekam. Dzwoni kilka razy dziennie, a ja mam powoli tego dość. W moim życiu nie mogę na niego w ogóle liczyć, w niczym mi nie pomoże, bo przecież żona ... Może tylko powtarzać jak mnie kocha i prosic o czas. Ale czy to jest związek?
Waham się.
Podobne tematy
Nie obraź się ale taki związek nazywało się onegdaj zwyczajnie cudzołóstwo (z twojej strony już może nie, bo jesteś wolna) ale z jego strony na pewno. Jeśli rozwiodłaś się dla niego to zonk, jeśli sama dla siebie to OK. On natomiast jest nie w porządku w stosunku do was obu. Poza tym oboje jesteście nie w porządku w stosunku do jego żony, która "biedna frajerka" nie ma pojęcia co się święci i co zagraża jej domowi - jest zwyczajnie oszukiwana. Tak to widzę. Nie wiem czy będziesz szczęśliwa jako "ta druga", wątpię. Już nadchodzące święta mogą być trudne. Ciężko również żyć mając świadomość, że buduje się swoje szczęście na cudzym nieszczęściu - jeśli ON się zdecyduje opuścić rodzinę. Myślę, że to temat do poważnych przemyśleń. Rozważałaś możliwość kontynuowania życia wolnego i swobodnego bez balastu w postaci tego człowieka? 
- Amis
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
ankam nie będę rozwodzić się nad tym czy to moralne ,czy nie
Myślę,ze dla Ciebie to był pretekst i impuls by rozwieść się z mężem-poprostu to był związek,który nie dawał Ci tego czego oczekiwałaś.
Nie byłaś szczęśliwa-teraz jesteś wolna ,myślę,ze jest Ci lepiej.
Co do pana A-to raczej zostawiłabym tę odświeżoną przygodę-lepiej w to dalej nie brnąć.
Dziękuję Wam. Nie mam zamiaru się usprawiedliwiać, ani też się kajać. Przeżyłam coś pięknego, ale jestem też świadoma tego wszystkiego o czym piszecie i dlatego się waham. Potrzebne mi było potwierdzenie moich myśli i w Waszych wypowiedziach je uzyskałam.
Budujące jest to, że widać iż w każdym wieku można zmienić swoje życie, jeśli nie jest satysfakcjonujące i szczęśliwe. Trzeba tylko odwagi. I tę odwagę u Ciebie podziwiam. Życzę powodzenia w nowym życiu.