małżeństwo czy już nie?

Witam,
Szukam miejsca do wygadania się.
Dziś po raz kolejny ryczałam. Jestem mężatką od 3 lat, znamy się od 10. Obydwoje pracujemy w domu, widzimy się prawie przez całą dobę ale nie jesteśmy razem. Siedzimy ramie w ramie przy biurkach i nie ma już chyba nic co nas łączy oprócz kłótni.  Do znudzenia w kółko te same tematy. We mnie wszystko wyje, że to nie tak miało być!. Nie wiem nawet czy się jeszcze lubimy.
Szukam powodów takiego stanu i nie radzę sobie. Może ktoś zechciałby ze mną o tym pogadać, bo nie mam do kogo buzi otworzyć. Z mężem próbowałam ale on uważa, że to zwykłe marudzenie. Jak można tak myśleć gdy obydwoje mówimy sobie setki paskudnych rzeczy. Najgorsze chyba jest to, że to ja utrzymuję rodzinę. Muszę chodzić na paluszkach koło jego ego. Mąż szuka pracy już ponad rok. Ja mam ciągłe obawy, że skończą mi się zlecenia i wtedy się kłócimy. Jestem architektem, mąż jest informatykiem. Mamy dobre zawody i finanse nie martwią mnie aż tak mocno jak nieporadność mojego męża. Widziałam jak za niego wychodziłam, że nie jest typem, który zdominuje kobietę. Takiego męża chciałam mieć ale wtedy wykazywał jakąś inicjatywę.  Wiem ,że szuka pracy, bo sam ma dość tej sytuacji, ale bez efektów.  Nigdzie nie wychodzimy, nie wyjeżdżamy. Jest mnóstwo rzeczy, których nie robimy. Jestem jednocześnie wściekła na niego i pełna współczucia. Stawiam się w jego sytuacji i wiem, że na jego miejscu zrobiłabym dużo więcej. Wciągnął się w jakiś projekt na internecie, to jest jego odskocznia od problemów. Jednak on już w tym prawie zatonął. Nie ma go dla mnie, ledwie starcza go dla naszego synka. Wiem, że tam go doceniają i ze jest liderem, dlaczego nie może być taki w domu? Wiem, że mężczyzna potrzebuje chwalenia jak kot głaskania. Chwalę ale z coraz mniejszym przekonaniem. On ucieka od problemów w ten swój wirtualny świat, w domu angażuje się minimalnie i z musu. Ja mam coraz więcej pracy i coraz mniej czasu dla rodziny. Nie ma między nami już czułości i bliskości. "Spotykamy si"ę tylko po to by wyrzucić sobie wzajemne błędy. Cierpi nasz synek. Kiedyś bardzo się bałam zostać sama, a teraz nie ma dnia, bym nie myślała o wyprowadzeniu się. To takie postawienie wszystkiego na jedną kartę. Może gdy zostanie nagle bez żony i będzie musiał się sam utrzymać da mu to porządnego kopa i zacznie działać. A może już na tyle się oddaliliśmy od siebie, że wyprowadzka dobije nasze małżeństwo? Najgorsze jest to, że ja wiem o tym że sobie poradzi i strasznie mnie wkurza to, że nie robi tego teraz. Wpadł w taki marazm i chyba już mu tak wygodnie, ale ten wózek powinny ciągnąć dwie osoby. Jeżeli z nim zostanę i nic się nie zmieni to znienawidzę swoje życie jeszcze bardziej. Jeżeli odejdę to mogę stracić wszystko już teraz. Próbowałam namówić go na terapię małżeńską ale bezskutecznie. Jak z tego wybrnąć?