savoir-vivre przy stole czyli damą być nawet podczas posiłku

Jeśli jem w towarzystwie mało znanych mi osób (choć to na szczęście zdarza się niezwykle rzadko), to potrafię się zachować, mama zaszczepiła we mnie podstawowe zasady kultury osobistej. Jednak kiedy jem w towarzystwie mojego faceta, to czemu ma służyć zachowywanie się, jakbym za przeproszeniem miała kij w tyłku...? Czysty horror Kiedy jestem w otoczeniu znanych i bliskich mi ludzi, wśród których czuję się dobrze i swobodnie, to nie bawię się w takie wymuszone "ą-ę". Może odniosę się do punktów po kolei:

- jeśli mogę wsunąć się pod stół na tyle, by wszelkie ewentualne okruszki lądowały na talerzu, to nie przyszłoby mi do głowy rozkładać serwetkę na kolanach
- punktualna jestem zawsze, niezależnie od sytuacji i okazji - chyba, że spóźnienie nie wynika z mojej winy. Nie znoszę spóźniających się ludzi
- o alkohol ani żadne inne napoje czy dokładki jedzenia się nie upominam nigdy - chyba, że, jak już wspomniałam, jestem w "swojskim" towarzystwie
- jeszcze mi się nie zdarzyło poprawiać makijażu przy stole wydaje mi się to dość dziwaczne. Jeśli już, to robię to w łazience, ale i tak z reguły nie poprawiam makijażu wcale. Co do fryzury - nie mam tego problemu, bo noszę włosy zawsze rozpuszczone - ale często przeczesuję je palcami, nawet przy stole, bo jest to u mnie odruchowe
- nie gestykuluję, bo zwykle nie mówię przy jedzeniu - nie znoszę tego. Kiedy jem, to jem, a nie mówię. Jeśli jest to bardziej oficjalny posiłek, to na czas mówienia przerywam jedzenie i odkładam sztućce dla wygody (ale i tak jestem osobą raczej mało ekspresywną i nie gestykuluję specjalnie)
- kieliszek łapię tak, jak mi w danym momencie wygodnie - i tak nie trzymam go cały czas, tylko biorę, upijam łyk i odstawiam z powrotem na stół
- nie bywam na tak oficjalnych przyjęciach, żebym nie wiedziała, które sztućce i naczynia do czego służą
- nie zmuszam nikogo do picia alkoholu, bo mam więcej niż 15 lat... nie wiem, czemu miałoby to służyć
- co do estetyki jedzenia, to jest akurat dla mnie sprawa priorytetowa. Szczególnie chodzi mi tu o wydawanie przy jedzeniu dźwięków - mlaskanie, "ciamkanie", siorbanie i otwieranie buzi przy jedzeniu w celu innym niż wzięcie następnego kęsa jest dla mnie niedopuszczalne i w mgnieniu oka doprowadza mnie do szału. Tak zostałam wychowana i niestety to JA mam nierzadko utrudnione życie z tego powodu - bo mnóstwo ludzi jedząc mlaszcze, a najczęściej nie wypada im zwrócić uwagi, by zamknęli łaskawie usta... paranoja, ale cóż zrobić...
- rozmawianie z pełnymi ustami można moim zdaniem podciągnąć pod estetykę jedzenia. Kiedy mówimy z pełną buzią, to wydajemy mlaszczące dźwięki, pokazujemy przeżutą zawartość jamy gębowej wszystkim dookoła i mówimy niewyraźnie, a więc mija się to z celem - i irytuje mnie tak samo, jak wszelkie inne zachowania "świnki przy korytku". Na gorące potrawy dmucham kiedy jestem w miarę swojskim towarzystwie.

Więcej grzechów nie pamiętam Na pewno nie należę do osób, które przykładają wielką wagę do sposobu jedzenia, przy jedzeniu spaghetti nie bawię się z łyżką (choć umiem w ten sposób jeść tę potrawę, tak samo jak umiem jeść pałeczkami, ale z tej umiejętności na co dzień nie korzystam, bo po co). Posiłki spożywam z reguły przed komputerem lub telewizorem, nigdy przy stole (m.in. dlatego, że w obecnym mieszkaniu nie mam stołu ). Najchętniej też jem sama - nie lubię "gromadnych" i rodzinnych posiłków. Kiedy jem z moim facetem, to w ogóle nie bawimy się w takie duperele - jemy tak jak nam wygodnie, a po skończonym posiłku często satysfakcjonująco sobie bekamy

I jeszcze jedno - zawsze, ale to zawsze jem powoli. Nienawidzę się przy tym spieszyć i nawet nie potrafię.

Może ktoś jeszcze zechce się wypowiedzieć?

Sztućce są zawsze układane w kolejności używania od zewnątrz do wewnątrz - czyli jeżeli przynoszą ci danie to odpowiednie do tego sztućce będą leżały na skraju całego zestawu po prawej lub/i lewej stronie. Na górze talerza leżą sztućce do deseru. wystarczy postępować instynktownie - wiadomo, ze do zupy nie sięgniesz po widelec i nóż, a do pasztetu po łyżkę (no, chyba że kucharka kiepska )

Spotkałam się raz z sytuacją, kiedy kelnerka niestety nie wiedziała o co chodzi i taki talerz ze skrzyżowanymi sztućcami i połową jedzenia na nim bezceremonialnie zabrała, nawet nie pytając, czy może

Uważam, że podstawowe zasady kultury i dobrego wychowania przy stole są niezbędne, ale jak jestem w swoim towarzystwie to się nie spinam niepotrzebnie. Serwetek na kolanach nie rozkładam, chyba, że dają, bo w sumie to nie zdarza mi się brudzić się jedzeniem. Jak jestem zajęta jedzeniem, to się prawie w ogóle nie odzywam

Mnie niejednokrotnie bawiło we Włoszech i w Chorwacji, że przeciętny turysta jakkolwiek by nie był "ą-ę" przegrywa w momencie podania owoców morza w pancerzach i całego oprzyrządowania, które jest do tego niezbędne, a więc specjalne cęgi, taki dziwne, wąskie widełki i czasami metalowe nożyce, ale to zależy co jest podawane. Nie potrafią nawet nierzadko gołymi rękoma obrać krewetki.
Ja się staram dostosować do miejsca, w którym jestem. Jak jem w azjatyckiej restauracji to proszę o pałeczki, jak w hinduskiej to jem głównie rękoma i kawałkiem placka (wbrew pozorom trudniejsze niż pałeczki). Generalnie zbyt sztywne towarzystwo sprzyja wrzodom żołądka, bo bardziej się człowiek stresuje co ludzie powiedzą niż skupia na jedzeniu Ja preferuję normalną atmosferę przy jedzeniu.

myślę, że teoria jak powinniśmy się zachowywać przy stole jest wszystkim znana, jednak gdy w domu dopuszczamy odstępstwa to prędzej czy później popełnimy nawet nieświadomi gafę w towarzystwie, gdzie absolutnie tego byśmy nie chcieli
mi przytrafiło się kilka wpadek, a i oglądałam nie jedną spektakularną porażkę wynikająca właśnie z przyzwyczajeń domowych..
moja koleżanka nieświadomie notorycznie liże nóż w restauracji.. wygląda to po prostu okropnie.. ale jest to odruch..
mój ojciec dla odmiany miał nawyk oblizywania butelki po ketchupie po polaniu sobie potrawy.. do czasu.. aż nie zrobił tego publicznie przy jakiejś imprezie.. i teraz jest to anegdotka rodzinna..
sama wiem, że notorycznie bawię się kieliszkiem do wina przy stole i staram się z tym walczyć.. staram się też walczyć z trzymaniem łokci na stole.. tak to moja ulubiona poza przy stole łokieć na stole i zabawa kieliszkiem... łapię się na tym nagminnie..
pewnie miałam też znacznie więcej gaf, ale akurat teraz do głowy przychodzi mi tylko to..
odniosę się do kwestii serwetki.. w domu oczywiście nie widzę potrzeby, ale na przykład na weselach.. gdzie mam sukienkę i na stole pojawia się rosołek z kluseczkami.. mogę od razu być pewna, że połowa rosołu będzie w formie kropek na sukience więc serwetka jest jak najbardziej wskazana
ja osobiście staram się też unikać problematycznych potraw w miejscach gdzie chciałabym zachowywać się maksymalnie elegancko czyli nie zamawiam zupy z strasznymi kluseczkami, a raczej wybieram krem..
nie zamawiam kurczaka, kaczki, bo wiem, że zabawa z oddzieleniem mięsa od kości będzie dramatyczną walką.. z podobnych powodów odpadają żeberka, ryba w innej postaci jak filet.. jak najbardziej wskazane są wszelkie płaskie mięska łatwe do ogarnięcia.. odpadają też makarony typu spagettii.. makaron bardzo chętnie.. najlepiej krótki a na deser najlepiej nie lody - zawsze mogą spaść i nie twarde ciasto, które trzeba kroić widelczykiem.. czyli zostaje nasz serniczek trzymając się tych zasad szczęśliwie udaje mi się przebrnąć przez większość oficjalnych przyjęć zarówno w pracy jak i w życiu rodzinnym

wiem, że niby mogę palcami.. ale czy chcę i jest on tego wart a przede wszystkim żeby jeść go palcami to np nóżka powinna mieć papierową nakładkę.. a jakoś w Polsce jeszcze na żadnej imprezie jej nie widziałam

z ręczniczkiem całkiem fajny pomysł wykorzystam przy najbliższej okazji

Dopiero dziś zauważyłam, że pojawiły się nowe posty (ależ tempo! ) i od razu dodam, że tę zasadę oczywiście znam. Pytanie nasunęło mi się zupełnie automatycznie .

Przy okazji wklejam małą ściągawkę:

I pochwalę się, że ostatnio skusiłam się na piękne sztućce do ryb, łącznie z serwingowymi.
A właśnie - czym jadacie ryby?