niewdzięczne pracownice

Witam. Jestem tu nowa, ale chciałabym się podzielić z Wami moją, wydaje mi się dość interesującą historią. Zaznaczam od razu, że historia jest bardzo smutna ... Mam 40 lat, dwanaście lat temu był rok 96 a ja zamykałam z hukiem i wielkimi długami, które spłacam do dzisiaj, moją firmę. Pochodzę i mieszkałam w Łodzi. 12 lat temu byłam młoda, odważna i kreatywna - 13 lat temu  wróciłam z 5 letniego pobytu w USA i wydawało mi się że świat leży mi u stóp. Miałam odłożone pieniądze które postanowiłam dobrze zainwestować. Może ktoś kupiłby sobie za tą kasę dwa mieszkania i dobry samochód, ktoś może pojechał by w długą podróż po Europie - ja postanowiłam założyć własną firmę odzieżową. Moda była moją pasją, od dziecka ( mam krawcowa ) mnie to pociągało. Zresztą w USA miałam okazję pracować w firmie odzieżowej dzięki czemu miałam wiedzę i wizję swojej. Miałam swoje pieniądze, wzięłam też kredyt. To był czas kiedy w Polsce upadało wszystko co państwowe. Udało mi się więc odkupić średniej wielkości firmę odzieżową w Łodzi.Kiedy weszłam do hali pierwszy raz, zaczęłam poznawać moich nowych odtąd bo przejętych pracowników czułam że robię coś fantastycznego. Nie słuchałam znajomych ,że może wypadałoby się bardziej przyjrzeć pracownikom i może niektórych zwolnić i zatrudnić innych - wiadomo jak się przejmuje firmę takie ruchy czasem są dobre. Ale ja oczywiście nie chciałam o tym słyszeć. Pomyślałam ,ze to nieludzkie. Zresztą dobrze mi robiło na samopoczucie to ,ze robię dla tych kobiet coś dobrego. Wiele z nich było pod 50, kto by je zatrudnił ?   Ulitowałam się i miałam nadzieje ,ze moje pracownice to też w jakiś sposób docenią. Zaczęła się praca, uruchomiłam moje amerykańskie kontakty, dostaliśmy pierwsze duże zlecenie.  Zaczęły się też scysje z mimi paniami. Kawka, herbatka - wszystko ok, ale te ich pogaduszki i pauzy w czasie pracy były dość długie. Kiedy delikatnie zwracałam i m uwagę na ten fakt - miałyśmy przecież pierwsze poważne zlecenie i na prawdę tzreba się było przyłożyć, olewały moje uwagi. Zresztą za plecami udąło mi się parę razy usłyszeć ,ze " co ta gówniara sobie wyobraża" Było mi przykro,ale najgorsze dopiero miało nastąpić. Byłyśmy w środku zlecenia które było na prawde bardzo ważne i pewnego pięknego dnia połowa pracownic poszła mi na L4 !!!!!!!!!!!!!! W ciągu 3 dni nie było połowy pracowników !!! Panie były w zmowie i wzięły chorobowe ... Wiecie to byłą tragedia, nieb yłam w stanie zatrudnić nowych ludzi bo nie miałam kasy, nie byłam w stanie zrealizować zlecenia i tym samym straciłam zaufanie klienta .... myślałąm ,ze sobie strzelę w łeb. Taka była ich wdzięczność, ża to że na początku nie zrobiłam czystek i przejęłam firmę z wszystkimi pracownicami. Musiałam zamknąć firmę . Miałam długi i wierzycieli na karku, przeżyłam załamanie nerwowe ... Tak właśnie skończył się mój polski sen !!! Sorry ale ten kraj jest chory !A komunistyczne myślenie' czy się stoi czy sie leży to się należy" wychodzi na każdym kroku ... 5 lat temu opuściłam Polskę i wróciłam do USA. Długi spłacam do dziś ...