Matki, żony, pracownice - czy czujecie się winne?

Dopóki nie pracowałam to myślałam, że jestem spełniona.
No przecież mam super męża, śliczną córeczkę i dobrze czułam się w roli żony i mamy.
Jednak jak poszłam do pracy poczułam się sto razy lepiej. Zaczęłam być pełna werwy i z uśmiechem witałam dzień 5-6 rano, choć śpioch ze mnie okrutny.

U mnie działaliśmy wspólnie z moją mamą, która zajmowała się Młodą jak ja byłam w pracy.
Więc był pewien schemat. 5, 6 pobudka, prysznic, makijaż, śniadanie gdzieś w międzyczasie. Wstawała Luśka, szykowanie, zaprowadzanie do mamy, praca.
Mąż sprzątał przed swoją pracą, a że więcej nas nie było niż byliśmy w domu było czysto.
Godzina 16 byłam u mamy po Młodą, wracałam do domu robiąc po drodze zakupy, szykowałam kolację, kąpałam i karmiłam Lenkę.
Mąż o 19:30 był w domu, o 20 kolacja i dopiero koło 21 była chwila dla siebie.

I tak 5 dni w tygodniu. I mimo zmęczenia byłam strasznie szczęśliwa i czułam się w pełni spełniona.
Teraz mam 2 miesięczną przerwę w pracy i każdy kto mnie zna zauważył, że jestem jakaś ''wybrakowana''.
To prawda. Nie ma tej werwy co była jak pracowałam.
Ale jeszcze trochę...

Aha, no a co drugi weekend szkoła.
Teraz od września znów zaczynam.

Absolutnie nie czuje się winna. Swoją pracę bardzo lubię, to moja życiowa pasja nie tylko zwykła praca. Także to jest rzecz z jakie nigdy dla nikogo/niczego, za nic bym nie zrezygnowała. Poza tym praca to jest mój obowiązek, jestem zobowiązana zrobić to, to i tamto i wyrobić się w tym terminie. Mam wyznaczone zadania i muszę się z nich sumiennie wywiązywać.
Ale w domu, czy coś jest moim obowiązkiem?!!! Pranie, sprzątanie, gotowanie?!??!!!
Piorę rzeczy bo muszę chodzić schludnie ubrana bo lubię świeże i pachnące, przy okazji piorę, rzeczy męża, czasami córek. Ale u mnie to działa tak, ze raz ja robię pranie raz mąż, a zazwyczaj tak, ze pakujemy brudne ciuchy do pralki jak się zapełni kto dopakuje ten pierze. Pranie nie jest obowiązkiem kobiet, żeby domownicy chodzić schludnie, każdy kto chce chodzić schludnie niech sobie sam pierze ewentualnie równy podział obowiązków. Co do porządku w domu kto bałagani to świadczy o nim jako o śmieciarzu ja mam fioła na punkcie porządków i nie będzie mi nikt u mnie w domu bałaganił i koniec!!!! Ja mam zawsze porządek bo wszyscy znają moją fobię także u mnie każdy kubek nieumyty, każde porozwalane zakupy kończą się ostrą reprymendą. Także wszyscy zgonie maszerują pomyć po obiedzie (każdy po sobie) itd. Ja nie rozumiem jak ktoś może sobie pozwolić, że jeden sprząta reszta bałagani. Ten kto robi bałagan świadczy o tym, że nie ma za grosz szacunku dla osoby która posprzątała i dla jej ciężkiej pracy. Bo sprzątanie do łatwych nie należy.
Jeżeli chodzi o gotowanie to nigdy nie było zajęcie dla mnie. Ja pojęcia o gotowaniu nie mam bo nie chcę mieć gotowanie mnie meczy, nigdy nie gotowałam, nie gotuję, ani nie zamierzam gotować i nigdy nie miałam żadnych wyrzutów, kto chce niech sobie sam gotuje. Albo zje to co jest. Wielki problem.
Zresztą ja jestem osobą która raczej nie lubi się przemęczać i unika ciężkiej pracy. Ja podziwiam takie kobiety które pracują i zajmują się domem, dla mnie to nie do zrobienia, katorga po co się tka męczyć?! Ja to lubię po pracy sobie np pizze zamówić, do parku wyjść, a wieczorami np coś pooglądać. Ja to dbam o siebie i wszystkim kobieta i facetom polecam dbajcie o siebie i szanujcie się, i swoje zdrowie, nie przemęczajcie się!

Kobiety się usamodzielniają. I samorealizują zawodowo. Chcą się samorealizować i spełniać i to jest fajne.
Ale jednocześnie chcemy spełniać się na gruncie domowym. Nawet jeśli nie w całości (że niby i domowy obiadek, i posprzątane, i poprane, i atmosfera, i jeszcze czas na wspólne pasje), to przynajmniej w obszarze dzieci. To taki nasz słaby punkt.

Przynajmniej ja tak miałam.
W okresie intensywnej kariery pracowałam bardzo dużo. Córka oczywiście była dobrze zaopiekowana - bo i babcia, i tatuś, i dziadek. Ale siłą rzeczy stale miałam poczucie, że nie wypełniam roli matki. Że powinnam bardziej i więcej, i częściej.
Oczywiście jakoś sobie to człowiek tłumaczy, nadrabia "intensywnością" spędzanego z dzieckiem czasu (że niby lepiej pół godziny fajnej zabawy niż dwie godziny nudy albo "odganiania" potomstwa). Ale to rozum. A uczucia swoje...

Z perspektywy czasu...
Teraz córka już dorosła. Czy byłaby inna, gdybym pracowała mniej, a więcej przebywała z nią? Nie sądzę.

Ale pewności nie mam.

Skąd? Z obserwacji. Nie chcę pokierować dyskusji w stronę "Polska jest be, w innych krajach cacy", ale:

-w Polsce, by zarobić godziwą kwotę, nierzadko trzeba zasuwać na dwa etaty
-pensje są niskie, a ceny wysokie - skromne zakupy spożywcze na tydzień i ćwierć wypłaty poooo-szła!
-w Polsce mieszkania/domy są tak drogie, że mnóstwo osób ma kredyt = kredyt zżera jedną pensję
-w Polsce dzieci często mają tak idiotyczny plan lekcji, że wracają do domu po 18
-to z Polski właśnie ludzie uciekają za granicę, by zarobić = brak jednego z rodziców w domu
-w Polsce wszelki e-learning dopiero raczkuje i osoba, która chce/musi się dokształcać, zazwyczaj nie ma weekendów dla rodziny
-powiedz np. Niemcowi, że oddajesz dziecko do żłobka - normalka... powiedz to samo w Polsce - biedny dzidziuś, wyrodna matka (skąd się to bierze, nie wiem, może przez wpływ Kościoła?)
-polska mentalność - spróbuj namówić młodą matkę, by zostawiła dzieci z ojcem i poszła na całonocne balety Matce nie wypada poświęcać czasu i pieniędzy np. na jakieś hobby, bo "powinna być przy dziecku".

I tak, wiem, można mieć na to wszystko milion rad (trzeba się było uczyć PRZED założeniem rodziny, warto się przeprowadzić do większego miasta, gdzie praca jest, trzeba było zdobyć taki zawód, w którym można dobrze zarabiać, nie słuchaj krytyki otoczenia, itd.), ale nie o to w topiku chodzi Tylko o indywidualne odczucia, czy mamy wrażenie, że czemuś w naszym życiu poświęcamy mniej czasu, niż byśmy chciały.

Babo, ale poza tymi dwoma ostatnimi punktami, z ktorymi sie zgodze, to jaki wplyw na moje poczucie winy czy nie winy, na moja organizacje pracy w pracy i w domu maja takie czynniki jak np. ceny?

Ja mam tez dom na kredyt i to niemaly, moj poprzedni (mieszkanie) w Polsce tez mialam. Wiem, ile mi zzreral i zzera kredyt. Zwlaszcza wtedy, kiedy bylam samotna matka z pensja asystentki prezesa.
Na 2 etaty nikt na dluzsza mete nie da rady pracowac, to nie jest normalny podzial czasu, 2/3 w pracy, 2/3 na rodzine. A sen??? Warto postarac sie i znalezc jedna za normalna place.

Jesli dziecko wraca do domu, co chyba jednak rzadko sie zdarza?, po 18-tej, to przeciez i tak nie ma roznicy, czy mama tam jest w ciagu dnia czy jej nie ma?

Ale co do mentalnosci, trafilas.

To nie o same warunki ekonomiczne chodzi ale wlasnie o to poczucie "winy", ze nie jest sie perfekcyjna pania domu i ze to na pewno wina pracy zawodowej. Absurd niestety.

Poza tym, czy dom musi byc 7 dni w tygodniu na wysoki polysk, czy obiad zawsze musi byc inny kazdego dnia i 3 daniowy? Czy dziecko, ktore posiedzi 2h dziennie samo w domu traumy dostanie?

To nasze przekonanie, ktore warto chyba wyplenic kiedys.

Warto sobie przez miesiąc pozbierać WSZYSTKIE paragony i zobaczyć ile funduszy idzie na bzdury. Ja się przeraziłem jak się okazało, że wydaję na piwo prawie 300 zł miesięcznie. Człowiek w dzisiejszych czasach stał się niewolnikiem potrzeby posiadania. Pracuje w pocie czoła żeby zarobić na świetny samochód, na świetny dom, na jego wyposażenie. A potem zapierdziela dalej bo musi to wszystko utrzymać. Czy jest szczęśliwym człowiekiem? Wątpię.

Wyrastamy w takim właśnie poczuciu.
Nasze matki (niezależnie od tego, jakie są "naprawdę") na ogół podkreślały, jak to dzieci - czyli my - byliśmy dla nich najważniejsi, że ich celem było wyprowadzenie nas "na ludzi", że wszystko temu właśnie podporządkowały - zatem kiedy my stajemy się matkami, to mamy bardzo głęboko wdrukowane to poczucie obowiązkowego podporządkowania się roli matki.
Oczywiście uogólniam i nie każdy tak ma, ale wystarczająco dużo...

No i te wszystkie uwarunkowania ekonomiczne, które Baba wymieniła.
Niestety, Mussuko, ja właśnie tak funkcjonowałam - że praca zawodowa zabierała mi większość doby (najczęściej od 8:00 do 20:00, w okresie wzmożonych obowiązków - do 23:00, a sporadycznie i do 1:00 - 2:00). I niestety wtedy naprawdę trudno wygospodarować czas na cokolwiek innego.
I wtedy właśnie budzą się demony "winy".

Rację ma również Marcjano - że się wtedy nie jest szczęśliwym człowiekiem.
Ale zanim się zauważy, że się nie jest szczęśliwym, to parę lat mija, a człowiek w tym kieracie nawet tego nie zauważa.

Pewnie - nie każdy tak pracuje. Ale niektórzy i owszem.