Czesc, jestem w zwiazku z moja miloscia nieco ponad 2 lata. Poznalismy sie na studiach zaocznych oboje pracowalismy w innych miastach mamy do siebie 25km , robila ten sam typowo meski kierunek co ja, pochodze ze srednio zamoznej rodziny, (jem i spie darmo) ona miala mniej szczescia, sama z matka doklada się do zycia zaraz po maturze. Gdy skonczyla studia (Istopien) miala rok przerwy z powodu kasy, innych wydatkow) Ja kontynuowałem dalej, Po roku postanowiła wrocic i robic mgr, odradzalem, nie podobalo mi sie to, (politechnika prakycznie bez kobiet) Jednak perspektywa wspolnych wyjazdow a co za tym idzie nocy w hotelach cieszyla nas oboje, a pozatym ufam jej. Okazalo sie, że zjazdy mamy w róznych terminach, oboje co 2 tyg. I poczatek dramatu, jest smutna, przybita i zdolowana, a co za tym idzie ja tez. Po czesci terminami, po czesci trudnym dojazdem, (brak auta i bezpsredniego polaczenia autobusem) Oczywiscie wczesniej mowila "jakos sobie poradze" bo miala z kolezanka zeswojej grupy isc problemem jest dojazd do niej o kotry nie wiem czemu nei chce spytac). Powiedziala mi też "ze ja bardzo namawialismy na studia dalej, a teraz problemy robimy' Co bolalo troche bo odradzalem jej ten kierunek teraz. Co się z nią widze to przytulanie / pocieszanie. Chcialem porozmawiac, naprawde sporo razy ale nie chce zaprzatac mi glowy swoimi problemami ani sie wygadac, Mysle sa to Brak kasy, problem zdojazdem, przyszlosc. Ale nie mowi o tym. Juz powoli mam dosc...tez mam swoje potrzeby, dzien chlopaka? zapowiedziala mi cos fajnego:) nic takieg nie bylo, ciezki dzien. Owszem ma prawo miec ciezki dzien, po pracy jeszce pracuje dajac korki.
Jej depresja udziela sie mi, czuje jak od byle czego sie we mnie gotuje. Czuje sie samotny, nie wie ze boje sie poprawki, obawiam pracy mgr itd... 3 razy z rzedu wracalem od niej ze lzami w oczach ;/ Oczywiscie gdybym jej o tym powiedzial skonczylo by sie tylko wieksza jej depresja.
Bardzo to pogmatwane, jestes dzielna jesli przeczytalas to do tego miejsca, jesli czegos nie powiedzialem, napiszcie.
Podobne tematy
- busiu
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Moim zdaniem powinieneś wspierać swoją dziewczynę w każdej sytuacji. Nawet jeśli nie do końca zgadasz się z wyborem kierunku, czy czegoś, ale to nadal jest jej decyzja. Możesz doradzić, dać parę wskazówek, ale kiedy ona już zdecyduje, to jedyne co możesz, to być dla niej oparciem. Kiedy będziesz dla niej stabilnym i pewnym wsparciem, ona na pewno nabierze tej samej pewności. Nie zapominaj, że jesteś mężczyzną- źródłem siły swojej kobiety!
Nie wiem, w czym problem, żeby porozmawiać też o Twoich kłopotach. Nie prowadzicie partnerskiej rozmowy? Swoją drogą, może nie powinno się tego różnicować, ale Twoje problemy (poprawka, praca magisterska, brak Dnia Chłopaka) nie wydają mi się tak pogrążające jak brak finansów na kontynuowanie studiowania...
Wiem to wszystko po sobie. Moje studia są ciężkie, ale mój ukochany wspiera mnie, nigdy nie dał się złamać moim przygnębieniem. Nie wierz, jak bardzo go za to doceniłam.
Ale o co fokle kaman? Czego chcesz od nas? Jakiej porady pragniesz?
Busiu,własnie czegoś takiego potrzebowałem usłyszeć, że z czasem bedzie to docenione. Miło też że przeczytałaś całość 
- Lusia85
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Po pierwsze - wspieraj ją duchowo , mów że da radę bo jest zdolna , jak coś to pomagaj jej w nauce , przepytujcie się - razem będzie Wam łatwiej .
Po drugie - jeśli masz możliwośc to możesz jej jakoś pomóc finansowo , jeśli nie będzie chciała wziąść od Ciebie pieniędzy to powiedz że to pożyczka bezterminowa i że będzie mogła oddać nawet za wiele lat , lub lepiej daj jej pieniądze w prezęcie i zaznacz że prezentów się nie oddaje 
Po trzecie - dobrze by było żeby mówiła Ci o tym co Ją dręczy , jesteście w związku a to oznacza że musicie się wspierać , dzielić problemami. Bardzo ważne jest żeby nawet w ciężkich chilach umieć się rozśmieszyć nawzajem .
Po czwarte - nie wypominaj Jej że zapomniała np od dniu chłopaka , skoro jest tak jak piszesz że po pracy prowadzi jeszcze korepetycje , to ma prawo być zmęczona i fizycznie i psychicznie .
Przede wszystkim , rozmawiajcie , rozmawiajcie i jeszcze raz rozmawiajcie .
Życzę Wam wytrwałości i powodzenia