Brak czegoś, jak reagować, jak sobie radzić?

Witaj dobrawa. Może jest tak, że Twój narzeczony ma spadki i wzloty nastroju? Przez jakiś czas czuje się dobrze, jest pozytywny i wtedy nie ma problemu z okazywaniem uczuć - piszesz, że są okresy kiedy jest ok. Być może przeżywa nawroty lekkiej depresji? Jeżeli tak jest, to buziak na dobranoc świadczy o wielkim zaangażowaniu...
Czy zawsze tak było?

chm... widziałam już coś podobnego... sprawa dotyczyła mężczyzny z ogromnym bagażem bolesnych doświadczeń. Problem polegał na tym, że ktoś kiedyś zachwiał jego poczuciem własnej wartości do tego stopnia, że już nigdy w nią tak do końca nie uwierzył. Każdy konflikt, zwłaszcza z bliskimi, wywoływał w nim podświadomą agresję - w ten sposób bronił się przed wspomnieniem dawnego bólu.

Dziewczyny pomocy. Nie wiem co myśleć. Jest mi przykro. Wczoraj mieliśmy rozmowę, która mnie zabolała. Do tej pory spotykaliśmy się poza weekendem, 2 dni w tygodniu, ja zawsze do niego przychodze, bo mam blisko z pracy. Prawda jest taka, że zdaje sobie sprawę że siedze mu troche na głowie, ale z drugiej strony kochając kogoś powinno się czerpać przyjemność ze spędzonego wspólnie czasu czyż nie? Wczoraj wieczorem powiedział mi że proponuje aby ograniczyć nasze spotkania i widywać się tylko sobota, niedziela i poniedziałek. Byłam w szoku, bo nie spodziewałam się tego. Powiedziałam że jest to dla mnie cios poniżej pasa na co on że przesadzam i zrobiło się nie przyjemnie. Powiedział, że siedze na dupie i nic nie robie i jestem księżniczka , bo oczekuje że on będzie siedział non stop przy mnie, podczas gdy on ma co robić, bo poza pracą i kursami ma pasje którą jest piłka nożna i chce się w tej materii realizować. Ja to rozumie, ale czuje się jakby wogóle mu nei zależało na mnie, na naszych spotkaniach. Niedawno się zaręczyliśmy a ja czuje że się oddalamy. Czuje się po wczorajszej rozmowie jakby mnie ktoś pożądnie w pysk szczelił. Płakałam wczoraj długo, bo poza tym że sprawił mi przykrość to powiedział prawdę, bo rzeczywiście siedze na dupie i poza pracą nie robie nic ciekawego, on jest całym moim życiem. Nie wiem co myśleć. Czy człowiek który kocha ucieka od spotkań z ukochaną? Czy to moje osaczenie mogło w nim spowodować niechęć do mnie? Czy ja go nudzę? Czuje się beznadziejna i niekochana.  Jak sobie to poukładać. On jest spoko człowiekiem, wartościowym i uczciwym, ale swoją szczerością potrafi zranić na maxa. Zarzucił że myśle tylko o sobie, a ja na każdym kroku dostosowuje się do jego planów i wogóle do niego zeby mógł się realizować. I to ja czuje się że on myśli tylko o sobie. Mam wrażenie że kocha mnie wtedy gdy jestem grzeczna i godzę się na wszystko a w momencie gdy okaże swoje emocje w postaci niezadowolenia, czy focha to juz jest źle i muszę usłyszeć takie przykrości. Powiedzcie mi czy to moja wina, czy to że go tak osaczyłam i pokazałam że jest całym światem sprawiło że ma taki stosunek do mnie, czy po prostu on mnie nie kocha? Jak mam to odebrać co usłyszałam? Jak podejść do sprawy?

Wydaje mi się, że nie stałam mu do tej pory na drodze w realizacji jego pasji, wręcz dostosowywałam się do jego wolnego czasu by nie musiał z niczego rezygnować. Czuje się tak źle, jest mi smutno. Nie widzę z jego strony większych starań, tylko wymagania bym była wyrozumiała i na wszystko się godziła. Jestem taka nijaka, nic nie robie ciekawego w życiu i go to chyba też nudzi i męczy...

Ja osobiście jestem bardzo bezkompromisowa w takich sprawach. Jeżeli ktoś mnie nie szanuje i ma wyłącznie wymagania, jeżeli wytyka mi w okrutny sposób moje wady, to wycofuję się z takiej relacji.
Oczywiście każdy ma inny poziom tolerancji na zranienia, ale pozostaje kwestia tego, jakim prawem ten człowiek Cię rani, skoro Ty robisz wszystko, aby przy tobie czuł się dobrze?
Mam nadzieję, że nie cierpisz na syndrom męczennicy i masz dość poczucia własnej wartości, aby coś z tym zrobić.

Jak wy w ogóle spędzacie ze sobą czas (wtedy kiedy jest między wami dobrze)? Robicie coś razem, wychodzicie, spędzacie czas ze wspólnymi znajomymi? Czy po prostu siedzicie w domu?
I co Twój facet czerpie z tego związku?

Mam takie niejasne wrażenie, że on chyba naprawdę zaczyna się nudzić. Partner (niezależnie czy jest to facet czy kobieta), który się w stu procentach podporządkowuje i poza związkiem nie ma żadnego życia, a do tego regularnie wybucha rzeką pretensji, jest mało pociągający. Szczególnie jeśli ta druga osoba ma jakieś pasje i cele. Mam też inne wrażenie -  że gdybyś zajęła się samą sobą, wyszła gdzieś z koleżanką, zapisała się na siłownie, słowem - zrobiła coś SAMA i dla siebie, BEZ NIEGO, pokazała mu, że NIE JEST CAŁYM TWOIM ŻYCIEM, być może nie musiałabyś się aż tak dopraszać czułości. Użalaniem się, fochami, pretensjami itd. raczej nie sprawisz żeby Cię bardziej kochał. Tak mi się wydaje...

dobrawa mi się wydaje, że masz niskie poczucie wartości i dlatego ciągle potrzebujesz dowartościowania ze strony swojego narzeczonego. Ciągle i ciągle, a i tak zapewne to nie podwyższa na długo Twojej samooceny, tylko działa krótkotwale. Dlatego wciąż domagasz się tego dowartościowywania.  Twoje problemy z dzieciństwa, bo wspomniałaś, że jesteś DDA teraz wychodza na światło dzienne, bo się z nimi nie uporałaś na terapii. Podejrzewam, ze odczuwasz wewnętrzną pustkę i dlatego potrzebujesz ciągłego dowartościowania, dlatego też uważasz, ze ciągle czegoś Ci brakuje. I nie dziwię się, że Twojego faceta to już może zacząć męczyć. Powinnaś teraz skupić się na sobie, pójść na jakąś terapię, żeby psycholog pomógł Ci to wszystko poukładać. Do tego może byc też tak, że Twój facet jest introwertykiem dlatego tak reaguje, że się w sobie zamyka i stąd to jego zachowanie. Najpierw uporaj się ze swoimi problemami, bo negatywne doświadczenia z dzieciństwa przejmują kontrolę nad Twoim życiem i będzie co raz gorzej.

Rafix bardzo mądrze piszesz.

Mój facet dokładnie tak jak Ty w sezonie zimowym gra na hali, a reszte roku na boisku. Poza tym duuużo czasu spędza na oglądaniu sportu w tv, mecze i inne dyscypliny, wiadomości, i inne.
Którą jestem grupą... do żadnej nie pasuje, bo ani nie zabraniam, ani nie kontroluje, ani też w 100% nie ciesze się jego pasją jeśli mam być szczera. Do jakiej więc należe? Chyba do takiej która na siłe próbuje sobie udowodnić, że może być ważniejsza CZASEM od tej piłki i manipuluje poprzez swoje zachowanie jego decyzje. Uwierz mi że nie chce żeby zrezygnował z tych pasji, ze swojego czasu, chodzi o to bym poczuła że On potrzebuje czasu ze mną i żeby wtedy poświęcił mi swoją uwagę, dał bliskość której tak bardzo potrzebuje i żeby mu te chwile sprawiały przyjmność, dały radość i żeby za nimi tęsknił. Do tej pory to ja ZAWSZE nalegałam na spotkania, inicjowałam je dlatego tak bardzo bym chciała zobaczyć że On ich pragnie a nie spotyka się bo ja tego chcę.

Ja mam znajomych, mam też możliwość spędzania czasu w innym sposób niż tylko z nim, ale jakoś mnie do tego nie ciągnie, żyje od spotkania z nim do spotkania. Nie chce mi się robić nic jak jestem sama (z pewnością ma na to wpływ sytuacja w moim domu, która zupełnie mnie demotywuje i zniechęca do wszystkiego i kiedy przebywam w domu dłużej to mam ochote z tamtąd uciec).

Jak mi wczoraj powiedział żebyśmy ogrniczyli nasze spotkania to naprawdę aż mi się gorąco zrobiło, poczułam się taka do niczego, nudna i beznadziejna, doszło do mnie że napewno męczy go moje towarzystwo co jest dla mnie ciosem, podczas gdy jego towarzystwo jest dla mnie niejlepszą opcją spędzania czasu. Kocham go bardzo. Poczułam się jakby przestało mu zależeć, mam wrażenie przepaści między nami. Znam swoje błędy ale prawda jest taka że nie tylko ja je popełniam. Potrzebuje jego wsparcia i bliskości a on w takich konfliktowych momentach NIGDY mnie nie przytula, zawsze się odwraca, a ja dążąc do jak najszybszego załgodzenia nieporozumienia zawsze wyciągam ręke do zgody niejednokrotnie poniżając się przy tym, bo On mnie odrzuca.

Ciężka praca przede mną...