Chcę kochac i być kochaną

A spotykasz się z przyjaciółmi,koleżankami ogólnie czy wychodzisz do ludzi?Czytając Twojego posta miałam wrażenie że Twoja rola w Twoim związku polega na byciu grzeczną córeczką tatusia.Należałoby to zmienić.Zacznij od tego ze nie pozwolisz więcej na to aby ktokolwiek Ciebie obrażał.Jesteś mamą czwórki dzieciaczków a to z pewnością jest powód do dumy.Powiem Ci ze ja też pochodzę z wielodzietnej rodziny mam dzis zal do mamy o to że zupelnie o sobie zapomniała.Nie potrafiła się bronić gdy mąż był dla niej nie dobry.Pozdrawiam.

Czytając twoją wypowidź myślałam że jesteś starsza, dopiero jak spojrzałam że masz 28 lat to pomyślałam jaka jesteś młoda, jeszcze wiele przed toba! Ty walczysz o związek,ale jak sie to mówi: do tanga trzeba dwojga. Skoro dla twojego męża najważniejsze są pieniądze to niesądze żeby się to kiedyś zmieniło...chyba że nagle zrozumie że gdzieś sie po drodze pogubił. Moze gdyby zrozumiał że może was stracić to wtedy by sie to zmieniło.

Co do pracy, to nie próbowałaś szukać jakiejś choćby na jakiś mały etat? Zawsze wtedy wyszłabyś do ludzi, poznałabyś kogoś. Zależy w jakim wieku są twoje dzieci, ale w czterech ścianach można zwariować ze swoimi myślami.

Witajcie:) Masz rację dantek czasami myślę że już świruję.......ogarniają mnie uczucia przygnębienia i braku sensu w życiu a tysiące myśli kłębi mi się po głowie.......:(Dręczy mnie to że ze wszystkim muszę sobie radzić sama....:((.Dario witam w klubie niekochanych.....bardzo wcześnie wyszłam za mąż bo w wieku 19 lat.Nie była to miłość z przymusu.Chcieliśmy wziąć ślub cywilny by postawić się światu( wiecie różnica 15 lat to powód do sprzeczności rodziny) Ja wywodzę się z domu alkoholika i chciałam w końcu wyrwać się z tego koszmaru a on wydawał się być dojrzałym,cudownym i odpowiedzialnym facetem w porównaniu do moich rówieśników.Gdy załatwialiśmy formalności okazało się że jestem w ciąży.No to co? To ślub kościelny bo jak przyjdzie dziecko to zaczną się wydatki......i tak mijały mi lata......raz było dobrze raz gorzej....ale trwaliśmy.Do dnia kiedy tak jak Ty Dario zaczęłam dorastać........dziś wiem że byłam młodą, głupią i szaleńczo zakochaną dziewczyną która tak naprawdę nie szukała męża tylko " ojca"- tej opieki i poczucia bezpieczeństwa jakiego nie dostałam od taty.Dzieci mam jeszcze małe ( 8,7,4,2 latka-trzy dziewczynki i chłopca) mieszkamy na wsi więc z pracą jest gorzej.......chociaż bardzo chciałabym ja podjąć to jednak nie mam wsparcia i opieki dla dzieci.Wtedy podjęłam tą pracę bo była zima o mój nie mam żadnej.Więc zamieniliśmy się rolami.Było ciężko ale zagryzałam zęby i radziłam sobie jak mogłam.Gdy on znalazł coś dorywczego na budowie( trwa to do dzisiaj) ja musiałam zrezygnować i zająć się dziećmi.Najgorzej jest z córeczką( 2 latką) bo nie mam co z nią zrobić.Dziewczynki i chłopiec chodzą do szkoły a mnie niestety nie stać na opiekunkę czy żłobek by iść do pracy.Fakt dostaję od męża skromne wypłaty co tydzień ale to wystarcza tylko na jedzenie......... i tak wleką się dzień za dniem.Jak taka monotonia.......jak dzień świstaka.Robię codziennie to samo......gotuję, sprzątam, piorę poświęcam każdą wolną chwilę dzieciom.On wychodzi rano,wraca wieczorem,siada do komputera i gada " jestem głodny" gdy ja odgrzewam mu obiad.Czasami sprawdza rachunki na co wydałam gdy dochodzi do sprzeczek na podłożu finansów.Z zasady mało co gada.......ogólnie z dziećmi.Później kąpie się, włącza film na kompie i kładzie się do łóżka.Ja borykam się z dziećmi jeśli jeszcze nie śpią.On warczy gdy mu przeszkadzają.Rano on wstaje o 5 siada do kompa( jaz zawsze)i budzi mnie słowami" wstawaj już 6 zrób mi śniadanie"........i nooooooooo resztę już znacie dzień zaczyna się na nowo......to jest okropne, to tak bardzo boli.Nie chcę umrzeć z taką świadomością poniżenia.Nawet gdy przychodzi niedziela nie potrafi być przy mnie.Umie tylko rozkazywać,przeklinać i drzeć papę na wszystko co mu się nie spodoba.Powiedzcie- jak zerwać jak powiedzieć, że ja już tak dłużej nie mogę.Kobiety w jego rodzinie tez były tak traktowane.Jak z 19 wieku.On pan władca-ona posłuszna kura domowa.

No właśnie powiem Ci, że próbowałam z nim rozmawiać niejednokrotnie......bezskutecznie.Opowiadając Wam moja historie ukryłam jeden bardzo ważny wątek.Trudno jest się do czegoś takiego przyznawać......ale nie znam już sposobu na poprawę naszych relacji.Mianowicie dochodziło do rękoczynów w naszym domu.Zaczęło się oczywiście niewinnie.......Sprzeczki jakieś szarpnięcia,popychanie,a w końcu były trzy poważniejsze sytuacje.Po trzecim uderzeniu(w zeszłym roku po jego powrocie z pracy w Niemczech) nie wytrzymałam i uciekłam z dziećmi ( prawie śpiącymi-były nieświadome co się stało)w nocy do szwagierki i wezwałam policje,która było widać niechętnie przeprowadziła interwencję,poszłam do lekarza na obdukcje.Później były przemyślenia....dlaczego ,co ja mu takiego zrobiłam,nigdy go nie zdradziłam byłam wierną i posłuszną żoną.Odwiedzał dzieci,pytał jak się czują.Po pewnym czasie nasze drogi się zeszły( powiedziałam że dam mu jeszcze jedną szansę)...... o dziwo od tamtego czasu nie podniósł na mnie ręki( chyba poczuł respekt bo mu się postawiłam)ale jego zachowanie........no właśnie.......pod dużym znakiem zapytania?????Tak jak mówisz Dario nigdy ale to nigdy nie używałam słów typu jakie napisałaś.Starałam się mówić co czuję dlaczego jest mi źle,że chcę być kochana.........ale on twierdzi ze to steki bzdur.Kiedyś puściłam mu film" poradnik miłosny" nie tylko o seksie ale jak poznać tą swoją połówkę jak odkryć w niej wartości.Wiecie co zrobił.......obejrzał,położył się do łóżka i bez słowa zasnął.Taki bez uczuć ,bezlitosny drań.Nigdy nie słyszałam "przepraszam- ja nie chciałem" nie umie również dziękować i powiedzieć słowa" proszę".
          Wiem że najłatwiej byłoby popełnić samobójstwo w małżeństwie powiedzieć "żegnaj"........tylko jak żyć ze świadomością, że tak bardzo kogoś się kocha,że oddałaś wszystko co miałaś w życiu temu jedynemu.Może jestem głupia, może nie potrafię tak po prostu powiedzieć "cześć- było miło ale się skończyło"Co robić.........co robić?????:((((

Dziękuję Liwio:) Niestety muszę przyznać że nawet za milion lat nie da się namówić na żadną poradnie czy specjalistów.Nie chcę mówić o tym że zrobiłam za mało wręcz przeciwnie czasami myślę że robię zbyt wiele dla naszego związku. Przedkładam już Go ponad wszystko,walczę każdego dnia,strzępię sobie język i nerwy by wykrzesać w nim to czym obdarzał mnie wcześniej.Biję się w pierś i szukam porad nawet w internecie.Nawet w rozmowach stosowałam różnego rodzaju podejścia.........i nic i nic........:(Siadając do neta w wolnej chwili i czytając Wasze porady.......uświadamiam sobie coraz bardziej jak mi źle.......jak walczę z czymś czego może nawet już nie ma........tracąc wiarę i nadzieję na lepsze jutro.Przez całe 9 lat poświęciłam się całą duszą jemu i dzieciom.Nigdy nawet przez chwilę nie pomyślałam o sobie.O tym że chciałabym się odprężyć od codzienności,pobyć sama i znaleść swoje wartości które on tak bezdusznie zabił.Może to czas by powiedzieć" DOŚĆ i trzasnąć ręką w stół".Moim całym światem są dzieci.Oprócz nich nie mam nic w życiu.To chyba już ten czas by całą miłość przelać na nich.Może jak stanę się oziębła i pokarze mu że mi nie zależy wtedy on zacznie walczyć o Naszą miłość.Może dopiero zacznie widzieć co traci.Jeśli będzie mu zależało tak samo jak mnie to zrobi wszystko by to naprawić.Dość bycia grzeczną i posłuszną kurą domową przybiegającą na każde słowo mężusia.

Dario jesteś wspaniałą i dzielną kobietą.Wiesz masz rację zmienić drugiego człowieka jest wręcz niemożliwe i chyba czas zacząć myśleć nad sobą.........może to ze mną jest coś nie tak,może wyolbrzymiam coś co prawie już nie istnieje........nasza miłość.Ktoś powiedział jedną mądrą rzecz" nie ważne ile razy upadniesz,ważne jak się podniesiesz".Może czas się w końcu podnieść i powiedzieć sobie że ja w końcu też istnieje,też żyję,oddycham.A nie bezsensownie zatracać się w cierpieniu i myśleć kiedy mnie dostrzeże, kiedy zacznie kochać. Od dziś będę wstawać rano uśmiechać się do lustra i mówić sobie " że jestem mądrą, piękną kobietą zasługującą na szczęście".Dziękuję dziewczyny za wsparcie,za wiarę,DZIĘKUJĘ ZA TO ŻE JESTEŚCIE:)))))))

Pytasz jeszcze czy powiedzieć żegnaj po 9 latach? Co to jest 9 lat w porównaniu do reszty życia? Jedna kobieta pisała,że liczyła i czekała na zmianę męża...I tak minęło 30 lat. Zmarnowała całe życie. I tak nikt za nikogo nie podejmie decyzji. Każdy musi podjąć ją sam.

Witajcie dziewczyny:) Wchodząc na ten portal i czytając różne historie załamanych kobiet i mężczyzn myślałam sobie cóż życie potrafi ze sobą nieść.Brak miłości,zazdrość,żądze ,brak wiary w siebie i nadziei że może być lepiej.Długo zwlekałam z napisaniem swego posta.Ale pomyślałam " a co mi tam -najwyżej nikt nie odpisze".On całe dnie w pracy,ja błąkam się po domu szukając szczęścia i pomyślałam że czas się komuś wygadać.Dziś widzę jak różne koleje losu potrafią zbliżyć do siebie ludzi.Niby każda z nas ma inny problem a zarazem jesteśmy tak podobne do siebie.Wszystkie szukamy jednego-MIŁOŚCI.Z dnia na dzień czytając Wasze podpowiedzi utwierdzam się w przekonaniu jak bardzo człowiek musi być zdeterminowany by wyżalać się prawie obcym osobom.Aczkolwiek zauważyłam ile błędów w życiu popełniam. I wiecie co macie 100% rację.Dzięki Wam codziennie odszukuje tą wiarę w siebie i przekonanie,że nadchodzi czas zmian,czas dorastania.W końcu nie jestem już tą niewinną nastolatką zabujaną po uszy w facecie który tak obdarowywał mnie swą miłością,a on z kolei nie jest już tym samym człowiekiem.
        Beti dziękuję za rady,dziękuję że wspieracie mnie w tych trudnych chwilach.Pomyślę o terapii ale jakiejś z psychiatrą w tle........bo u mnie problem nie polega na alkoholu.Nie powiem że nie wypije sobie-bo wypije ale tylko gdy jest ku temu okazja.Nie jest alkoholikiem.Wszystkie te scesje w domu były" na trzeźwo" .Ja jestem córką alkoholika i nigdy nie pozwalam na jakieś libacje w domu,bo wiem co przeżyłam w dzieciństwie.Cieszę się niezmiernie że udało Ci się dokonać wyboru.
       Sylwiamm masz rację może jak odnowię choć część kontaktów może się dowartościuje.I tak jak mówicie czym jest te 9 lat w porównaniu do całego życia.
Wiecie co odważę się.........Powiem co czuję ostatni już raz.Niech wie co traci.ODEJDĘ OD NIEGO!!!!

Dario wejdź na profil Beti wtedy będziesz znała jej historię.Znalazła swego księcia z bajki który obdarza ją uczuciem na jakie zasługiwała.A Ty moja droga naprawdę jesteś wspaniała i dzielna. Tylko jeszcze o tym może nie wiesz.Spójrz na swoje posty i sama dostrzeżesz ilu już ludziom pomogłaś.I wierzę w to mocno że taka też jesteś w realu.Niezmiernie cieszy mnie fakt,że zaczęło się Tobie powodzić i doszliście do porozumienia.Trzymam kciuki za Was abyście razem trwali przez burze.

Witajcie dziewczyny:)Dziś mogę stanąć na nogi.Z uśmiechem na twarzy witam nowy dzień.Zaglądam w lustro i mówię sobie " jesteś dzielna,potrafisz"Małymi kroczkami odnajduję siebie samą.Mimo iż brakuje mi jeszcze odwagi na rozstanie z partnerem,zaczynam zauważać pewne zmiany w swym postępowaniu.Po woli ignoruję jego przytyki,nie zauważam jego wstrętnych uwag.Była taka piosenka " zamykam oczy i udaję że nie widzę-zatykam uszy i udaję że nie słyszę-zamykam serce i udaje że nie czuję" Postanowiłam że jeśli on mnie tak traktuje ja również będę się tak zachowywała wobec niego.Jestem chłodna,bez uczuć,odpowiadam byle jak,niech wie co to znaczy.Może to zauważy i będzie wiedział jak się czuje.Ostatnio spotkałam się ze swoją koleżanką.gadałyśmy godzinami........nawet nie wiecie jak mi pomogłyście.Z dnia na dzień będę szukał swojego szczęścia.I coraz bardziej zauważam jaka byłam zaślepiona jak bardzo walczyłam o nieodwzajemnioną miłość.Nie dbając o nic za wszelką cenę pragnęłam by mnie tylko kochał stawiając Go na piedestale i odrzucając wszelkie aspekty swoich potrzeb.Mówię sobie" dziś liczę się tylko ja i moje dzieci" a On niech wie co traci.Nie będę jego niewolnicą.Dziękuję dziewczyny:))))))))Ściskam Was gorąco w myślach.....:)

witaj. jeśli on twierdzi ze miłość to bzdura to co to jest za człowiek? każdy ma w życiu te  złe chwile w których wątpi we wszystko ale to nie moze trwać wiecznie. nie pieniądze są podstawą związku,nie praca.nie mozna za nia tak podazac bo kiedys sie ockniemy gdy nie bedzie juz nikogo bliskiego przy nas i wtedy zdamy sobie sprawe ze nie zylismy tylko byliśmy.do tego dajda straszne wyrzuty sumienia że nie zdąrzyliśmy powiedzieć że kogoś kochamy" ŚPIESZMY KOCHAĆ SIE LUDZI BO TAK SZYBKO ODCHODZĄ" tymi słowami należy się kierować w życiu. ludzie w pogoni za pieniądzem zapominają żyć. a nie na tym polega zycie,siądz i wytłumacz mu to,jeśli to nie pomoże ja radziłabym chwilowe rozstanie,moze przemysli pare spraw i zda sobie sprawe z tego co robi,jak bardzo cie krzywdzil nie odwzajemniajac twoich uczuc. może to coś zmieni i zacznie traktować uczucia poważnie.życzę powodzenia i wytrwałości.pozdrawiam:)

Zasługujesz na to, aby być szanowaqną. On musi zacząć ciebie lepiej traktować. Kobiety mają takie samo prawo do samorealizacji jak mężczyźni. Angel9, zaproponuj aby w weekend został z dziećmi lub poszedł np. na plac zabaw. Ty potrzebujesz czasu dla siebie, nie tylko aby odpocząć i zrobić coś spokojnie, bez gwaru dzieci. W ciszy będzie łatwiej się tobie zastanowić, nad tym co dla ciebie jest naprawdę najważniejsze. Szukaj też radości w codziennych drobiazgach, ona zawsze gdzieś tam czeka i chce aby ktoś ją odkrył. Znajdź jakąś pasję wymagającą wychodzenia z domu, najlepiej bez dzieci. Może jest jakiś dom kultury niedaleko. Raz w tygodniu przecież mąż powinien zostać z dziećmi. Wiem jak trudno żyć bez miłości. Sama przechodzę kryzys. Wtedy trudno o entuzjazm w wykonywaniu codziennych obowiązków. Trzymaj się ciepło. Jesteś dzielna i taka młoda. Dasz radę.

Kobiety jesteście niesamowite.......:) Tyle w was odwagi, tyle wartości........szczerze- ja jestem Angelina( ale nie Joli...hihi) On niestety w niczym nie przypomina żadnego Superowego bohatera.Masz 100% rację P&P on jest kretynem i wiem że nie zasługuje na mnie, ale jak wiele kobiet jak to nazwałaś " idiotek " i " kur domowych" nie potrafi wyjść z cienia.Nie obraziłaś nas tymi słowami bo popieram Twoje zdanie,ALE........żadna z Nas tak naprawdę nie potrafi sobie przetłumaczyć dlaczego tak się dzieję.My widzimy że jest źle, że Nas krzywdzą i poniżają........uwierz mi codziennie zatapiam się w myślach i kłębiących się uczuciach zadając sobie pytanie......DLACZEGO  z nim jestem,DLACZEGO go kocham i choćbym nie wiadomo ile czasu szukała odpowiedzi to i tak nie potrafię jej znaleść.Kobiety które to przechodzą doskonale mnie rozumieją.Chyba te zmiany zbyt mocno przesłania fakt że chciałybyśmy aby było jak dawniej.....aby nas kochali i szanowali......i wiem że bezsensownie łudzimy się że tak się stanie.Sama już nie wiem,nic nie rozumiem.......DLACZEGO TO ŻYCIE MUSI BYĆ TAKIE SKOMPLIKOWANE.....wierzcie mi aż dusza wydziera mi się z piersi i krzyczy" MAM DOŚĆ,  MAM CHOLERNIE DOŚĆ TEGO WSZYSTKIEGO"

Dziękuję Wam kochane za wsparcie jakim mnie obdarzacie nawet nie wiecie ile to dla mnie znaczy.....gdyby nie to forum i wy nadal uważałabym i oszukiwała siebie ze jest wszystko dobrze,że on się zmieni i będziemy żyli w szczęściu i w miłości.To Wy pokazujecie mi prawdziwą stronę medalu.........tą którą tak naprawdę boję się dostrzec....DZIĘKUJĘ WAM:)

Angel9, po pierwsze chcę Ci powiedzieć,jak bardzo Cię podziwiam, mimo młodego wieku masz już za sobą tak wiele trudnych doświadczeń. Nie mam swojej rodziny,ale nieraz słucham koleżanek, które mają po 1 dziecku i kochających mężów, wspierające rodziny, dziadków, ciocie itp. i one narzekają, jak to im trudne. A Ty jesteś sama z 4 dzieci - i radzisz sobie, to znaczy, że jesteś niesamowicie silną osobą, choć sama tego może nie widzisz. Niejedna kobieta już dawno by popadła w depresję, a Ty zaczynasz myśleć, widzisz, że nie chcesz tak dalej żyć. Wiem, że jesteś w bardzo trudnej sytuacji, ale rozejrzyj się, może uda Ci się znaleźć jakąś pracę, coś może co będziesz mogła robić w domu, naprawdę powinnaś mieć jakieś swoje pieniądze, to co Twój mąż wyprawia to jest CHORE, jak można wyrzucać żonie, że kupiła buraczki do obiadu??? Jesteś od niego kompletnie zależna, to straszne.

Czy nie masz możliwości, żeby ktoś z rodziny zajął się dziećmi choćby na kilka godzin tygodniowo? Pamiętaj, że jesteś wartościową osobą i jak najbardziej, to jest podstawowa ludzka potrzeba, żeby być szanowaną i kochaną. Oczywiście, rozumiem, że mężowi też jest trudno, ale to nie jest wytłumaczenie, żeby się wyładowywać na Tobie. Już raz znalazłaś siłę, żeby odejść od niego. Teraz on nie ma pracy, nie pozwól żeby ściągnął i Ciebie na dół. Może jeszcze od razu nie odchodź, ale poszukaj wsparcia, rozejrzyj się za pracą, odnów kontakty z rodziną czy przyjaciółmi, zebyś miała wsparcie w trudnych momentach. Pozdrawiam Cię serdecznie

"Zobaczysz, że po pewnym czasie dostrzeżesz różnicę między Tobą a nim- zrozumiesz, że zwyczajnie nie dorasta Ci do pięt."-bardzo dobrze powiedziane...

Witajcie:)))

Dziewczyny z forum doradziły mi przeczytać książkę " Dlaczego faceci kochają zołzy" ......jeśli jeszcze któraś z Was nie czytała to gorąco polecam.....a te które czytały wiedzą akie aspekty są wyznacznikami naszego życia......

Dziś mówię sobie" będę zołzą" nie dam sobą pomiatać......już dość cierpienia.....życie jest jedno i nie mam zamiaru Go zniszczyć.......Nie będą już " miłą dziewczynką" która biegnie na każde zawołanie.

Zaczynam wszystko od nowa....zaczynam żyć:))))))))Będę patrzeć optymistycznie na każdy nadchodzący dzień:))))

Dziękuję Wam że jesteście:))))

Dziękuję Dario za wsparcie:))) Na pewno nie omieszkam ominąć książek które mi poleciłaś....przeczytam na pewno:))))

angel9 - napiszę teraz co mi przyszło na myśl po przeczytaniu całego postu - najwyżej dziewczyny mnie linczują - ale to moje subiektywne przemyślenia)
Co do stwierdzeń i rad "wlcz o siebie odejdź" - myślę że walczyć , odejść może osoba taka jak np. ja - wykształcona, pracująca u znajomych (bez strachu o utratę pracy) jedno odchowane dziecko, swoje mieszkanie, kochający wspierający rodzice, świetny brat - ja mogłabym odejść bez obaw o jutro, ale ty (nie gniewaj się) bez pracy (doświadczenia) z 4 dzieci (jedno malutkie) bez wsparcia rodziców - odejśc i co dalej dom samotnej matki, dom rodzinny (gdzie jest alkohol) alimenty - on pracuje na czarno - to co da pomoc społeczna to naprawdę mało - patrząc na twoją sytuację nie dziwię się że nie możesz wyrwać się z takiego małżeństwa jak to mówią "jesteś odpowiedzialną kobietą i matką" i niestety bardzo wiele kobiet całe lata lub życie tak żyją bo nie mają specjalnie wyjścia - żeby móc odejść trzeba mieć jakieś zaplecze ekonomiczne wsparcie psychologiczne - a tak porywasz się z motyką na śłońce - znałam taką co tak odeszła (podobna historia do twojej - też 3 dzieci itd...) wróciła po pewnym czasie i było dużo gorzej bo On wiedział nie odejdzie bo nie ma gdzie i jak - ta pewność dała mu jeszcze większą "władzę"
Co do twojego męża - to  tak (całkiem nie akceptuję i nie rozumiem bicia)ale poza tym jak ja widzę twojego ślubnego - z pracą dziś różnie, kokosów nie płacą, w budowlance często przestoje zimowe - a on  budowlanka to ciężka fizyczna praca, nie najmłodszy, 6 osób na utrzymaniu, dom, ty nie mogąca iść do pracy bo małe dziecko, on jedyny żywiciel - i wraca do domu z tą całą świadomością a ty zaczynasz wyskakiwać z tekstami o czułości, miłości, romantyźmie - i on się buntuje myśli bujasz w obłokach a ja muszę nas utrzymać. To nie jest usprawiedliwienie tylko próba ukierunkowanie twojego myślenia na to jak on może to odbierać. Nie wiem czy tak jest ale tak mi się to wszystko poskładało. Dlatego wiem uwież że masz dość bycia "kurą domową" a do tego bez słów uznania i uczucia, ale może warto popracować nad waszym życiem.
Z jednej strony rozumiem ciebie (miałam podobnie)a z drugiej patrząc trzeźwo i chłodno na jego zachowanie też w pewnym sensie go rozumiem.

Czytam Twoją historię i łzy kapią mi jak groszek...Jest we mnie jeszcze tyle emocji i żalu,nawet nie wiesz jak bardzo rozumiem co czujesz.Przeczytaj moją historię-to tylko wycinek mojego zycia z NIM.Ja odeszłam.Też chciałam być kochana i chciałam jedynie żeby on się zmienił.Sądziłam,że jestem silna,ale w tym związku zostałam tak bardzo stłamszona,że traciłam zmysły.Byłam jak maszyna,robot kuchenny...To nie była miłość,to uzależnienie.Cały dzień funkcjonujesz na adrenalinie(dobrze zrobiłam,nie dobrze,to muszę..i jeszcze to..)Jak na haju.A on zwolnił się ze wszystkiego,bo chodził do pracy(biedny,jeden na świecie miał dzieci i kobietę na urlopie wychowawczym).Były dni,że mój prysznic trwał 2 min.,bo dziecko,bo jego koszule do prasowania,bo obiad...I znikałam,znikałam...Też postanowiłam być obojętna,ale to nie zdało egzaminu...Jemu to wisiało,a ja potem czułam się okropnie-bo to nie miłość to manipulacja.Nie zmusisz nikogo do miłości.Albo to się czuje,albo...Schemat był jeden:buzi,kopa,buzi,kopa.
Nie zasługujesz na coś takiego!!!Urodziłaś mu dzieci,dbasz o nie.Jesteś młoda,życie przelatuje Ci między palcami,a jest chwilą.Nie umiem Ci doradzić jednoznacznie,myślę,że sama dojrzejesz do właściwej decyzji...Gorąco pozdrawiam

Witam wszystkich
zaczelam czytac historie wszystkich kobiet, samotnych, porzuconych nieszczesliwych, takich jak ja.
Jestem mezatka od 3 lat.Moj maz nie jest polakiem.Kiedy go poznalam zakochalam sie od pierwszego wejrzenia, pierwszego usmiechu.
bylo cudownie wspolne dni, wspolne spedzanie czasu wszystko bylo takie wspaniale kolorowe cieszylam sie na kazd chwile spedzona z nim.Niestety po slubie sie wszystko zmienil moj maz sie straznie zmienil
przestal byc czuly opiekowac sie mna stal sie taki inny.z roku na rok jest coraz gorzej ciagle sie ze mna sprzecza, krzyczy na mnie wogole sie mna nie interesuje tylko internet czaty feecbooki a jak zostalam odlozona na bok jak nie potrzebny przedmiot.Ciagle mi tylko ubliza mowi ze mnie nie kocha ze ma mnie dosc , a ja umieram z milosc do niego.Nie wiem co mam juz robic czuje sie taka samotna nie mam w nikim oparcia, nadodatek nie mieszkam w Polsce tylko W Anglii wiec nie mam kontaktu z rodzina tak jak bym chciala....prosze pomozcie mi