dorosłość

Mysle, ze jestes bardziej dojrzala i dorosla niz Ci sie wydaje. Po pierwsze umiesz zdac sobie sprawe ze swoich uczuc, potrzeb, umiesz je nazwac. Uczucie uciekajacego czasu jest wyrazem tego, ze zauwazasz, ze wszystko sie zmienia, ze czas plynie, ze nadchodzi nowe. Z jednej strony moze Cie to zmotywowac do tego, zeby nie marnowac tego czasu, z drugiej strony nie oznacza to wcale, ze musisz rezygnowac ze swojego dziecinstwa i sie zmieniac na sile. Jestes wrazliwa osoba i potrzebujesz ciepla, moze wiecej niz inni. Studia potraktuj jako kolejny oboz szkoleniowy. Nadadza nowy ksztalt Twojemu zyciu, co wcale nie oznacza, ze nie spotkasz tam ludzi podobnych do Ciebie, a wrecz moze poznasz kogos, kto stanie sie kims szczegolnym dla Ciebie. Chcesz - smiej sie, chcesz - placz, chcesz - przytul sie do kogos.

Na wszystko przychodzi czas:) kazdy jest inny, ale kazdy dostrzega te swoja doroslosc, nie ma co sie obawiac, trzeba uczyc sie odpowiedzialnosci itd. Doroslosc jest wspaniala, ja mam wiecej lat od Ciebie:) i ciesze sie, bo nie jest tak zle, choc tez czasem mnie to przerazalo. Wazne, zebys podejmowala rozsadne, dojrzale decyzje. Pamietaj - wiek o niczym nie swiadczy, mozna miec 20 l i zachowywac sie jak 17latka. Alewarto byc soba i kierowac sie soba, swoim rozumem, a bedzie dobrze. Pozdrawiam, odwagi!

Niestety życie mknie jak oszalałe.. Dlatego trzeba z niego rozsądnie korzystać, żadne chwile nie wrócą niestety.. Jedyny skarb jaki zostaje to WSPOMNIENIA

Znam staruszki, ktore nie moga uwierzyć, że zycie im tak szybko przemknęło.. Mają tyle wspaniałych wspomnien.. A najbardziej tajemnicze jest to, że oni (staruszkowie) są tak młodzi duchem jak my młodzi, jedynie kondycja fizyczna ich nie wspomaga w działaniu.. To jak młodzież uwięziona w "ociężałym, słabym ciele"..

Swoją drogą fajny wątek:) Placzu sie nie bój, w każdym wieku człowiek płacze:) I nie bój sie życia, czerp z niego, tak żeby niczego nie żałować i nikogo przy tym nie ranić

no to urodę masz śliczną, słowiańską nie jedna dziewczyna dużo by za taką dała!
może ocena Twojego wieku się zmieni przez chociażby jakis delikatny makijaz czy cos ;D jakąś odmianę

Marta, człowiek nie staje się automatycznie dorosły, w dniu osiemnastki. Są osoby, które tyle w życiu przeszły, ze w wieku lat 14 już są dorosle, a są osoby, które mają po 40 lat i wciąż są tak naprawdę dziećmi.

Nie liczy się metryka, tylko to, co masz w głowie.

Mysle,ze nazbyt przejmujesz sie ta dorosloscia.Adolescencja,bo tak fachowo nazywa sie to,co przechodzisz.Zmieniasz sie fizycznie,psychicznie.Niektore zmiany sa wolne,niektore szybkie.Powstaja obawy w Twojej glowie.Po co studia,a jesli juz,to jaki kierunek,czy bedzie latwo itp.
Nie martw sie.Doroslosc,to cos, co Cie nie minie.A warunki ekonomiczne,rodzinne,spoleczne w jakich zyjesz, odpowiednio same Cie ukierunkuja do wejscia i przejscia przez nia.Jestes teraz jak kula,ktora wpada w jakis lej,czy otwor i pedzi w doroslosc,a ksztaltuja,wyznaczaja Ci droge emocje, warunki w jakich zyjesz i sytuacje jakie Cie spotkaja.Jesli pojdziesz na studia,to poczatkowo mozesz (nie musisz) sie zagubic (duuuuuzo ludzi tak ma).Jednak obserwacja otoczenia,zawarcie nowych znajomosci i kontaktow pomoze Ci przejsc przez ten tunel doroslosci.Nim sie obejrzysz,bedziesz juz miala trojke dzieci i miala calkiem inny porzadek w glowie, a i system wartosci ulegnie nieco zmianie.
Rozmowy z rodzicami (ktorych sie krepujesz) zastapia rozmowy z sympatia,kolezankami,znajomymi, a w koncu moze i mezem. Ne koniec pozostanie Ci tylko smiac sie z tego problemu.
Zycze Ci powodzenia w doroslosci

wiem, że nie dam rady z nimi porozmawiac o uczuciach. to dla mnie wstydliwy temat przy rodzicach. tak samo nie potrafię im powiedziec, że mam chłopaka, wymyślam różne kłamstwa, by się z nim spotykać. dziwne to, bo z koleżankami rozmawiam normalnie.

ja też uważam, że masz problem w relacjach z rodzicami, a nie z "18" i strachem przed "dorosłością"

nie pisałam przez kilka miesięcy i dziękuję za wszystkie odpowiedzi.
mój problem nadal aktualny, tyle, że teraz przybrał na sile. już mam prawie rocznikowo 19 lat, co mnie przeraża. myślałam, że to minie, ale jednak nadal trwa.
wydaje mi się, że to wynika z obawy przed tym, co mnie czeka. potrzebuję mieć kogoś nad sobą, kogoś kto się mną zaopiekuje i mi będzie doradzał, a nie tylko "był", a mam wrażenie, że to minie wraz z końcem liceum, który się zbliża nieuchronnie. do tego wizja matur razem składa się na codzienną, przeżywaną od nowa, depresję.
gdy mam naprawde okropny humor zdarza mi się sięgnąć po żyletkę... jednak jest to rzadkie, gdy już naprawdę nie mogę wytrzymać. inni myślą, że wszystko jest ok, przy ludziach ten problem znika, śmieje się i udaję normalną dziewczynę, taką jak reszta klasy. ale samotność w domu mnie dobija...
co mam robić?