nieporozumienia z rodzicami

Ja tez bym nie zrywała. Za jakis czas emocje opadną i jakos to sie uloży.
Jezeli uważasz ze nie słusznie mąż został obrażony,to porozmawiaj z rodzicami,zapytaj czy aby na pewno mieli racje ze tak postąpili? Moze teraz tego żałują,moze o tym w domu rozmawiają?
Moze by chcieli jakos to naprawic i nie wiedzą jak? A moze faktycznie mieli rację,moz mąż zrobił im jakąs przykrość.
Na pewno cos musiało sie wydarzyć,bo nie wierze że mąż do nich przyszedł,powiedzał -Dzieńdobry, a Oni na niego skoczyli:)
Zorganizuj spotkanie,powiedz ze nie chcecie być skłóceni i niech każdy wywali z siebie co mu leży na sercu.

Powiem Ci tak POPIERAM TWOJA SIOSTRE I JEJ FACETA.
Nie miałas prawa jej oceniać,a twój mąz to juz w ogóle!!!! Jak mogliscie jej robic awantury i narzucać jak długo ma chodzić w załobie!!!??? To jest jej żałoba,jej zycie. Wy jestescie winni nie oni,wiec powinnaś ty rekę na zgodę wyciągnąć.
Jezeli mama tak do męza powiedziała,to moze jednak miała powód? Moze tez zachowaliście się  nie takotownie?

Nie powinnaś się w to wtrącać. To jest życie twojej siostry i niech z nim robi co chce. Jest dorosła.
Ty zgrywasz tutaj ochroniarza duszy szwagra. Zostaw go w spokoju i siostrę też. Siejesz zamęt niepotrzebnie. To już się stało, twoja siostra jest w ciąży, czasu nie wrócisz, człowieka nie naprawisz tylko sobie w rodzinie bałaganu narobisz.
Najgorsze co może być , to, gdy rodzina wtrąca się w życie dorosłych już ludzi. To jak walenie głową w mur. Odpuść sobie tę walkę, bo z pewnością nie wygrasz... możesz jedynie wiele stracić, to co najważniejsze- rodzina, dziadkowie dla twojego dziecka.

tak mowi ktos kto boi sie usłyszec  paru słów co dana osoba mysli o konkretnej sytuacji.  Ok to jest jej żałoba, jej życie ale nie powinna się tak obrażac.

Ja bym na twoim miejscu spróbowała pogadac z rodzicami i tak jak pisze Elnett trzymac sie od tej sprawy z daleka..spytaj się ich  np  czy przez kłutnie i sprawy związane z twoją siostrą to znaczy że mają się popsuc relacje miedzy wami i ich wnukiem? i zobacz co odpowiedzą..

Powiem Ci tak przejrzyj na oczy i daj siostrze żyć w końcu, za grosz zrozumienia w Tobie, zaatakowałaś siostrę i jej życie zupełnie bezpodstawnie(!). Żałobę moja droga nosi się w SERCU nie na sobie. "Odczekała rok.. bla bla" to są bzdury narzucane przez kościół, czarne szmatki, udawanie smutku (nie wolno pokazać uśmiechu w tydzień po stracie kogoś bo ktoś kogoś uzna za chama)... Więc jeszcze raz żałoba w sercu, nie masz prawa tak wtrącać się do jej życia, tym bardziej Twój mąż, zero taktu i wyczucia... Gdybym miała taką sytuację, i moja siostra czy o zgrozo jej mąż by mi coś takiego palnął to byście mnie popamiętali na wiele wiele lat... Twoja siostra w dzień po stracie męża może założyć różowe ciuszki i iść na zakupy to nie oznacza że nie tęskni za mężem, że nie boli jej ta strata, w czym pomoże czarna szmata i przyklejony płacz? A no w tym tylko aby płytcy ludzie mogli ją ocenić jak wdowa wzorowa...Jako najbliższa rodzina i tak nie masz prawa nikogo oceniać, możesz z kimś porozmawiać, lub poruszyć jakiś temat ze względu na to że należysz do najbliższej rodziny... Piszesz że siostra przekupiła wszystkich kasą, puknij się w głowę dwa razy i zejdź w końcu ze swej siostry i ją przeproś(!)

Ona nie powinna się tak pytać, powinna iść i przeprosić rodziców, siostrę i nowego szwagra za takie szczucie wszystkich przeciwko sobie. Sama wywołała te kłótnie i sama popsuła relacje więc niech je naprawia, niech nie szuka winy u innych.

abstrachując od samego źródła konfliktu i tego kto ponosi i w jakiej części winę spójrz na siebie i swój sposób myślenia:

w takim każdy ma prawo do tego szczęści, czy też nie?
prawo ograniczone Twoimi warunkami - to Twój sposób na życie. Wyznajesz raczej zasadę każdy ma prawo do wszystkego byle na moich warunkach, jaksię nie zgadzacie to z wami się pokłócę - taki obraz Ciebei ma Twoja rodzian.
Wg mnie np. ona ma prawo do szczęścia zaraz po tym jak spłonie na stosie razem z ciałem męża. - Podoba Ci się takie myślenie? Włażenie komuś z butami w życiorys? Narzucone przez Ciebie prawo do szczęścia, przestaje być jej prawem , za zaczyna być Twoim prawem, prawem dyktowanym prze Ciebie siostrze. Zatem wiedz, że masz do tego  takie samo prawo, jak ja do tego by zaciągnąć ja na wspomniany stos.
TY - nie masz prawa nikomu stawiać warunków - to nie Twoje życie. Nie ty masz prawo decydować kiedy może on może być szczęsliwy. Dlaczego i na jakiej podstawie myślisz, ża masz prawo do stawiania jakichkolwiek warunków - narzucanie ich to narzucanie klatki na kogoś. W ten sposób przestajesz się liczyć z jej zdaniem, a to już brak szacunku. Powinnaś ją wspierać, cieszyć się jej szczęściem, a Ty ją ograniczasz.

- a kiedy by był ten odpowiedni moment, dlaczego akurat Ty masz o tym decydować? Co to jest 12 miesięcy, czyli w piątek ostatniego miesiąca były złydzień, ale sobota już nie, tak - wiesz dla mnie to takie zaściankowe myślenie.
- starasz się być bardziej papieska, niż sam papież
- a co do cholery, wskrzeci go tym?
- a co co cholery, jej mąż nie chciałby by ona gdy on odejdzie była szczęśliwą kobietą?
- zamiast się cieszyć, wolałabyś być "tą" siostrą, której do końca życia wytykała że przez Ciebie straciła może moment na zbliżenie się do człowieka, który właśnie pojwaił sie w odpowiedniej chwili w jej zyciu, który może będzie jej miłością życia?

- rodzice mają bardziej otwarte umysły niż Ty, Ty chcesz żeby Twoi rodzice myśleli tak jak Ty chcesz, jesteś despotyczna i widać że całemu otoczeniu starasz się narzucić wymyślone przez sibie zdanie.

A to że Twoja siostra się zarzekała, że zrobi tak czy siak, to Ci powiem krótko, tylko krowa nie zmienia zdania, a ona krową nie jest. Powinnaś, powinniście przeprosić ich za to że się wtrącaliście w jej życie. Owszem masz prawo doradzać swojej siostrze, masz prawo ją krytykować, ale nie masz prawa narzucać jej swojego zdania.

Wiesz kiedy byś miała prawo decydować o tym - kiedy i do czego ona ma prawo, gdybyś ponosiła wszystkie konsekwencje jej działania - anie ponosisz i nie będziesz. Masz takie prawo jedynie wobec sowjego dziecka, a nad nią zdobędziesz gdy zostanie ubezwłasnowolniona.
Rozumiesz kobieto wogóle co to są konsekwencje? To ona bedzie się musiała zmierzyć z sumieniem, otoczeniem, a w przyszłości z tym czy wybrała sobie dobrego partnera. A może Ci przeszkadza to że sobie jakiegoś wdowca nie znalazła, bo miałałś jakiegoś na boku, hę?

Dziewczyno, powtarzam, dla własnego dobra zostaw ją w spokoju, wspieraj ją ona nie jest dzieckiem, a jak się oparzy to pomóż, a nie krzycz że się oparzyła, czy to coś zmieni - nie - ale opatrzenie rany i rozmowa tak. Kochasz, to wiesz jakie to ważne, daj jej poznać to znowu, może właśnie to jest jej sposób na to by poradzić sobie z obecną sytuacją.
BTW, osobiście rodzicom się nie dziwię.