Rozmowa samej ze sobą

Ja o rozróżnieniu między: bycie samym a samotnością napisałam w innym wątku, ale chętnie swoją wypowiedź rozwinę.

Dlaczego czasem potrzebuje sama siebie? Dlaczego potrzebuję własnej przestrzeni, czterech ścian i nieobecności innych? Odpowiedzi jest wiele. Bywa, że potrzebuje odpocząć od ludzi, od ich problemów, rozmów. Odpocząć od natłoku zdarzeń i wydarzeń, które mają miejsce za oknem lub w innej przestrzeni. Muszę czasem wsłuchać się w siebie - podjąć jakieś ważne lub mniej ważne decyzje, nakreślić jakiś plan, lub nic nie planować - żyć tu i teraz, chwilą - dla siebie samej, dla własnego samorozwoju.

Kilka razy w miesiącu moim towarzyszem jestem sobie Ja - Ja Sama. Rozpieszczam się dobrą czekoladą, kawą, herbatą, napisanym wierszem, przeczytanym artykułem, książką. Nie zawsze jednak bywa kolorowo. Bywają takie dni, że nie wychodzę ze swojego świata, bo nie wiem jak poradzić sobie z problemem, kłopotem, jak rozwiązać sprawę, która zatruwa mi życie. Wmawiam sobie, że się do niczego nie nadaje, że inni mają zawsze z górki, że nic się już nie przydarzy dobrego, ciekawego, że sobie nie poradzę - czuję się wtedy jak małe dziecko, zagubiona dziewczynka w gąszczu dorosłych spraw, które nieraz przytłaczają i tłamszą moją pewność siebie (nad którą ciągle, ciągle, ciągle pracuje;) ). Ale i chwile zwątpienia mijają... wysuwam nos zza koca, wychodzę do ludzi. Znów jestem społeczna, a nie aspołeczna.

Wszystko ma swoje miejsce i czas, moje potrzeby zmieniają się. Swoista sinusoida.

)

Ogolnie uwazam, ze takie wyciszenie jest potrzebne. Mnie np rzadko, bo wole przebywac z ludzmi.
Kazdy chyba chce sie wyciszyc , posiedziec sam w spokoju, wazne zeby to za dlugo nie trwalo, wtedy tylko zdziwaczec mozna i tyle.
A w ogole to najbardziej boje sie samotnosci, nie znioslabym i nie wytrzymala powrotow do pustego domu, gdzie nie ma sie do kogo odezwac. zycie nie mialoby sensu.

I tu jest chyba sedno sprawy, żeby nie nudzić się samemu ze sobą. I trzeba to po prostu lubić, lubić własne towarzystwo i potrafić rozkoszować się chwilami ciszy i rozmową z własnym ,,ja". Ach, uwielbiam... A jednak zaraz potem tęsknię za kimś drugim, kto na szczęście jest w pokoju obok .

Mysle,ze to zadne dziwactwo

Ja takze mam takie chwile,kiedy chce pobyc sama ze soba,wyciszyc sie,zastanowic .. ja poprostu lubie czasem byc sama,odpoczac od ludzi ..tak od ludzi.
Moglabym bym byc sama tydzien albo dwa.potem byc z kims przez miesiac a nastepnie pobyc sama ze soba,lubie rozmyslac o tym co bylo i o tym co bedzie...a nikt nie zrozumie mnie tak jak ja samej siebie hahaah powaznie..ale chyba nie jestem samotniczka,bo lubie bliskosc drugiego czlowieka ja tak bardzo czasem lubie pobyc sama..ze nawet nie potrafie tego wyjasnic

POzdrawiam.

Ja lubie byc sama z sobą gdy  wszystkiego mam dosyc,,wszystko mnie przerasta i nie potrafię zniesc towarzystwa innych otaczających mnie ludzi gdzie ciągle mnie pytaja co sie dzieje??czemu jestem taka a nie inna itp..wtedy uciekam w samotnosc aby pomyslec,,odprezyc sie,,zrozumiec siebie,,ogarnąc wszystkie problemy i niepowodzenia..Siedze w domu i rozmyslam...lubię swoje towarzystwo, bo kto inny nam pomoze z sobą jak nie my same...Wydaje mi się, ze to chyba juz taka nasza natura..

gratuluje umiejętności bycia ze sobą, ja nie potrafię czuje się wtedy samotna, potrzebuje ludzi...niestety ich brak