Kręcą mnie niedostepni faceci

Witaj fammefatale
Nie Ty jedna masz taki problem U mnie sprawy damsko-męskie funkcjonują podobnie. Nie kręcą mnie faceci, którzy są jak tak zwane "ciepłe kluchy", którzy o mnie zabiegają i okazują swoje uczucia, zaangażowanie i tym podobne. Natomiast Ci o których ja muszę zabiegać, którzy są niedostępni, lekkoduszni, tacy typowi "macho". Nie wiem dokładnie co jest podłożem takich wyborów, ale myślę, że chyba fakt, że podobnie jak Ty, osoby pewne siebie, przebojowe, wiedzące czego chcą tak mają. I masz rację, jest to denerwujące, zwłaszcza, że trafianie na samych drani zabiera dużo naszej energii i kończy się to zwykle fiaskiem i kolejnym rozczarowaniem. Nie mam pojęcia czy da się to leczyć Ja tłumaczyłam samej sobie, że powinnam dawać szansę tym "normalnym" facetom, że z takim życie będzie o wiele łatwiejsze i przyjemniejsze, że skoro okazuje jak mnie kocha to będzie mnie szanował i zapewni szczęście...niestety, moje tłumaczenia nic nie dały i nadal brnęłam w związek z tym niedostępnym przystojniakiem I mimo małżeństwa z nim (walczyłam do końca, z nadzieją, że go choć troszkę zmienię) wszystko się skończyło i jestem w trakcie rozwodu. Oczywiście po rozstaniu, obiecywałam sobie, że następny będzie zupełnie inny...niestety wpadłam w tą samą pułapkę. Jaki wniosek?? Nawet własne błędy nie potrafią mnie zmienić

fammefatale mam podobny problem
Powiedzmy że jakieś tam powodzenie mam, i jest kilku facetów w około mnie (powiedzmy było, teraz jest co innego ) i jak tak się kręcili, to było kilku takich którzy pisali pierwsi do mnie codziennie, wypytywali o wszytko, mili az do bólu, normalnie by mi sie podobało ale jednak coś nie grało kilka cech... a co dalej, było kilku takich którzy z początku super ale dalej było trzeba ich wręcz zdobywać, strać sie pytać, wyciągać różne rzeczy... co najlepsze właśnie mimo ich mniszego zainteresowania wolałam ich (byli fajni, śmieszny przystojni nie raz, a czasem bezczelni), szkoda tylko że oni nigdy nie chcieli mnie i przez to cierpieli Ci którym dawałam kosza, i Cierpiałam ja bo Ci niedostępni dla mnie fajni nie chcieli mnie
Niby lubię zainteresowanie, bo nie lubię pisać pierwsza prosić o coś i być natrętna, a jednak Ci co okazywali sie podrywaczami bez większego zainteresowania mnie kręcili...
Dlatego najlepszy jest pośredni typ dla mnie, Obecnie taki mi się podoba
Myślę że takie podejście minie gdy znajdzie się prawdziwą miłość, iskierkę w oku któregoś pośredniego lub odmiennego od pożądanego typu

Ha!...i ja cos dopiszę bo ostatnio tez nad tym sie zastanawialam,myslalam,ze cos ze mna nie halo a tu proszę,nie ja jedna tak mam...

uwielbiam poznawac facetow,lubie ich kokietowac,zdobywac,pisac do nich(ale oczywiscie z umiarem)robic do nich maslane oczka,mrugac rzęskami,być słodziuchna ale jak juz jest moj i tylko moj to mnie sie juz nie chce,jezeli on za mna"lata",biega,pisze,wydzwania-nie,to nie typ dla mnie,wolę tych nieosiagalnych(ale nie juz zajętych)tacy mnie kręcą...
ja lubie facetow takich grzecznych,ulozonych,z tzw.dobrego domu,macho sa nie dla mnie

Ja mam również taki problem. Niejeden raz poznałam już faceta, który faktycznie nadawał się na związek, był miły, wręcz przemiły, taka klucha. Niestety nic nie iskrzy z takimi facetami

Nie lubie tez jak mnie faceci wybierają. Ja wolę wybierać i wtedy poluję czy próbuje zdobyć takiego. Zazwyczaj sa to trudni faceci, niedostępni, pewni siebie, tacy którzy lubią wolnosć i dlatego tak trudno jest mi znalezc tego wymarzonego...
A i atkie zwiazki czesto koncza sie źle...

Ja już watpię w to. Zdobywam takiego jednego od 8 lat

fammefatale no wiesz podrywam go tak z przyzwyczajenia, dla zasady, ale nie wierze w to. choc w glebi duszy moze wierze. W tym czasie bylam w innych zwiazkach. Trudno czekac na kogos latami.

nimfa tyle lat....ja również gratuluję cierpliwości jednym słowem gonisz króliczka

nie no bez przesady, na terapię się nie kwalifikujesz jest w nas kobietach takie coś jak to z kolei nazwał mój przyjaciel "im gorzej tym lepiej"...i coś w tym jest

Tak coś w tym jest z pewnością    Jesli chodzi o Twoja terapie to moze uda Ci sie bez niej rozwiazac ten problem bo sorry przez 8 lat uganiac sie za kims kto najprawdopodobniej nie jest tym zainteresowany to jest juz problem

On mnie z pewnością bardzo lubi, wizualnie też jestem niczego sobie ;-)..więc...;-)

Jego problem jest taki ze ponad wszystko kocha WOLNOŚĆ...

Zresztą może masz racje, moze lepsza jest przyjaźń....i niech tak będzie ...choć żal...

Tak to racja ale z 2 str nie wiesz czy do dzis nie bylibyscie para ;-) Znacznie czesciej zaluje sie tego czego sie nie zrobilo niz to co sie zrobilo Ale faktycznie moze czasem lepiej nie poswiecac przyjazni Ja nie przyjaznie sie z facetami choc mam sporo kolegow z niektorymi moge porozmawiac o najrozniejszych sprawach jednak niestety wiekszosc z tych kolegow po jakims czasie zaczeli traktowac ta znajomosc troche inaczej Moze dawalam im jakies syg przez swoja otwartosc wzgledem ich nie mam pojecia wydaje mi sie ze nie Wierze w przyjazn miedzy facetem a kobieta jednak mnie wiekszosc facetow ktorych poznam traktuje jak potencjalna dziewczyne z ktora beda i to jest dosc meczace bo czesto naprawde po prostu kogos lubie i tylko lubie

fammefatale nie sądzę, że bylibyśmy do dzisiaj parą, z mojej strony nie czułam chemii, "tego czegoś" jak to mówią, a wiązać się tylko dlatego, że jest porządnym facetem, za którym nie musiałabym się uganiać jakoś nie chciałam, choć może źle myślałam po tym jak skończyłam nie wiem też czy można być w związku i czekać na miłość, która po latach ponoć przychodzi...takie rzeczy to chyba tylko w serialach się zdarzają

nimfa to masz kłopot. Nie wiem co Ci na to poradzić, czy nadal masz wytrwale czekać i pokazywać mu, że jednak warto zaufać i że przede wszystkim Ty jesteś godna jego zaufania...czy też odpuścić i próbować szczęścia z kimś innym. Decyzja musi należeć do Ciebie, może skoro dałaś radę tyle lat to jednak nie rezygnuj, ale tylko jeśli naprawdę kochasz

fammefatale raczej poznaje czy jakiś facet cos do mnie czuje czy nie. Myślę, że On czuje. Zresztą wyznał mi to. Poza tym to widać jak patrzy, jak mówi, jak martwi się tym co u mnie itp. Nie zawsze tak było, na poczatku znajomości przyjaźniliśmy się, ale była już chemia miedzy nami. Ja byłam jednak z kimś innym wówczas (to dość skomplikowane).

On nie ma odwagi na kolejny związek. Strach przed tym ze sie nie uda jest większy, albo ze kogos zrani i siebie tez.

Hehe lepiej zeby nie mial podobnego podejscia jak my bo mozecie tak sie gonic i uciekac jeszcze przez dluuugie lata ;-) Skoro cos do Ciebie czuje i Ci to wyznac to powinien miec odwage rowniez zaryzykowac ;-) wiesz 8 lat to faktycznie duzo i jesli mialoby cos z tego byc to raczej juz by bylo bo jesli ktos cos do kogos czuje to moze miec opory z racji swoich doswiadczen przez rok lub dwa i to nie sadze ale nie 8 lat Moze sie myle byc moze jego problem jest wiekszy ale czasem po prostu naiwnie uwazam ze chciec to moc zwlaszcza jesli to dwie osoby chca tego samego ;-)

On - to jest wręcz problem do psychologa.

Może tak być że im bardziej zabiegam tym bardziej ucieka. Tyle że ja zabiegam  w dość specyficzny sposób, nie natarczywie. Tzn zabiegam ciągle z nim żartując lub dokuczajac mu. Między nami tak jest: żart za żart, przekomarzanie za przekomarzanie., tak bez końca. Wiec jest to całkiem fajna relacja.

Może nie do końca wie, czy ja tego chce. bo taka mam nature ze tez lubie uciekać. Też mam dużo nieufności do facetów po ostatnich związkach.

Ja widzę jeszcze iskierkę nadziei. Np. odkąd jestem wolna, pozwolił sobie na czułosci w stosunku do mnie, np. dotykajac moją twarz , przytulając.

nimfa kobieto nadzieja nadzieja ale ile mozna czekac hehe daj mu w koncu jasno do zrozumienia ze cos do niego czujesz i ze pomozesz mu z jego problemami Jest wlasnie ktos taki jak psycholog moze polec mu wizyte skoro jak twierdzisz sam sobie nie radzi z pewnymi rzeczami Najgorsza jest biernosc i czekanie na cud bo jak wiadomo cuda rzadko sie zdarzaja o ile w ogole! Szkoda ze tracisz czas na zludzenia itd zamiast dzialac tzn albo postawic mu sprawe jasno jak mowilam albo odciac sie od przeszlosci i otworzyc sie na innych facetow ktorzy wiedza czego chca w zyciu ;)i pokonuja problemy zamiast od nich uciekac Dla mnie to autodestrukcja ale rob jak uwazasz )

Pytanie brzmi, czy możemy wciąż tkwić w XIX-wiecznym konwenansie pt.:"to do faceta należy inicjatywa"? A jeśli jednak nie? Może warto przestać oglądać się na całe to psychologizowanie i zwyczajnie ruszyć jak czołg?

Dlaczego? Ty możesz - on nie? Facet, któremu wciąż każe się zwyciężać, staje się albo agresywny, albo coraz bardziej introwertyczny. Życie u boku kogos takiego to nadłuższą metę męka. Prawie dziesięć lat to znosiłam.

I ostatecznie wyrżnie o mur.
Nimfo, musimy być twarde, ale czasem zapewnić innym miękkie lądowanie. Tak wyobrażam sobie swoją rolę w związku.
Może to nie na temat, ale przypomniał mi się cytat z Chandlera: "Gdybym był zbyt delikatny, już bym nie żył. Gdybym nie umiał byc delikatny, nie zasługiwałbym na to, aby żyć."

Albo potwora Frankensteina:)

Oj dziewczyny, ja też mam pociąg do takich drani. Co najgorsze nie wiem skąd mi się to bierze. Wyczytałam gdzieś, że jeśli dziewczyna/kobieta ma niskie poczucie własnej wartości to często gustuje w typkach, którzy ją ranią i lubią czasem utwierdzać w przekonaniu, że faktycznie jest beznadziejna.

Najgorsze jest to, że takich drani trudno jest wyczuć. Na początku zawsze jest pięknie i ładnie. To oni nas zdobywają, dzwonią, piszą - tak jakby byli bardziej zaangażowani. Natomiast my podchodzimy do tego inaczej, z większą rezerwą, obserwujemy, przyglądamy się i zakochujemy z czasem. I tu się pojawia paradoks - bo oni z czasem zaczynają się oddalać, bo czują, że mają nas w garści - my natomiast chcemy być bliżej, bo wydaje nam się, że warto, bo zaczęłyśmy ufać. To my zaczynamy o nich walczyć, zdobywać, prosimy się o odrobinę uwagi, ale wtedy oni najczęściej znikają, oddalają się etc.

Zdecydowanie mam dość drani przy których czuje się nikim. Przy których może i jest ciekawie i fascynująco. Ale jeśli porównaść ilość dobrych chwil z złymi, to tych pierwszych jest zdecydowanie mniej.

Ciepłe kluchy też mnie nie kręcą z drugiej strony. Taki mężczyzna bluszcz, co bez Ciebie żyć nie może, dzwoni codziennie, ciągle wyznaje miłość.

Tak źle i tak źle. I jak tu znaleźć złoty środek i jak tu zrozumieć kobiety.
Same nie wiemy czego chcemy (

Fajny wątek, więc też się wypowiem

Ja też wolę faceta do zdobywania niż ciepłe kluchy, to chyba kwestia wyzwań i tego, że jak na coś nie zapracujemy to tego nie  szanujemy
Zresztą ja też mam szczególnego farta do dziwnych facetów - albo nieczułe dranie albo wieczne dzieci, prawie jak w historii tej kobiety http://interia360.pl/artykul/piotrus-pa … ajki,37182 , tyle że przynajmniej z seksem nie było tak źle naprawdę nie wiem skąd to się bierze - większość moich przyjaciółek znalazła normalnych, fajnych facetów, tylko ja mam takie chore szczęście... czasem mi się wydaje że problem tkwi we mnie a nie w facetach - może podświadomie zawsze uciekam i doszukuję się w nich wad nie do przeskoczenia? wiem, że raczej żaden nie będzie idealny, ale mam wrażenie że wszyscy normalni faceci w odpowiednim przedziale wiekowym są już zajęci

Niefajne też jest to, że im człowiek starszy tym więcej ma doświadczeń w różnych związkach, które już są przeszłością (te związki) i staje się nierzadko sarkastyczny i ironiczny, gdy tylko pojawiają się uczucia... Oczywiście nie jest tak zawsze, bo to zależy od tego jak traumatyczne są te doświadczenia z byłymi...

Trudno jest wziąć się w garść i próbować ciągle, od nowa...

Fammefatale i inne panie.
   Każdy lubi gonić królika... Nawet kobiety. ;P Wzajemne podrywanie się daje tą iskrę w związku, która powoduje że może on funkcjonować.
   Ale nadal żyjemy w społeczeństwie partialchalnym, gdzie nadal uważa się że to jedynie facet łowi. Czego konsekwencja jest wychowanie facetów i ich późniejszy lęk przed kobietami wiedzącymi czego chcą od życia.
   A takie są mniami. A jaka zabawa przy waszym uwodzeniu. ;P
   Tak więc musicie polować i wybierać. Choć skończy się pewnie w większości przypadków, tak jak to jest utarte w mądrym powiedzeniu. "Kocha się drani, ale wychodzi za miłych facetów", bo któż dawał by wam kartę kredytowa.
   Moim zdaniem najlepszym modelem faceta był by taki osobnik, który jednocześnie był by opiekuńczy a jednocześnie dawał wam ironicznego kopniaka... tak dla równowagi

Stan wewnętrznego rozluźnienia i czerpania przyjemności z spędzania czasu z kobietą, w której towarzystwie aktualnie się przebywa.

Świetne, uśmiałam się, Stokrotko.:)
Oto klucz do problemu - ten mi się podoba, kto mi odpowiada, a wam nic do tego!

"Przecież widzę jak on na mnie patrzy" No tak...klasyka.
I potem jest: "No wiesz, ten Marek...ten no... ten co to na nią się tak dziwnie patrzył, że ona myślała że on ją tak strasznie kocha, czy coś, a to się okazało, że on miał rozwolnienie".

Klasyczne dorabianie ideologii przez kobiety do neutralnych zachowań faceta, który po prostu chce być zwyczajnie uprzejmy, miły. Niektórym ciężko przetłumaczyć, że jeżeli za tym niby zakochanym wzrokiem i "dziwnymi" minami nie idą konkretne słowa i czyny, to facet po prostu NIE CHCE.

Możesz mieć rację ja się boję zaangażować ze będę od kogoś zależna emocjonalnie

Oj tak, gonić za niedostępnym draniem To jest coś. Powiem Wam, że udało mi się takiego drania dorwać. Z rąk nie wypuszczę. Inteligentny diabelnie, przystojniak, przedsiębiorczy, bywa ironiczny, uwielbia żartować i się droczyć, potrafi dać kopa i sprowadzić na ziemię. Jest takim trochę zbójem i manipulantem.;)  Zawsze dostaje to, co chce. Ale dzięki temu, że jego mama jest uczuciową polonistką, o duszy artystycznej to facet ma bardzo wykształconą zdolność wyrażania uczuć - nie raz mówi o nich milion razy lepiej niż ja i potrafi doskonale dociekać, czego potrzebuje kobieta. Jak go poznałam to byłam w szoku! Ciekawe swoją drogą czy ma tak tylko przed ślubem - zapiera się, że nie