to moze byc zyciowy blad - Netkobiety.pl

Hm....myślę, że powinnaś dać sobie spokój z tym chłopakiem. Patrząc jak Cię traktuje po 3 latach wspólnego życia istnieje ryzyko, że zawsze będzie taki (co dopiero po ślubie.) Twój chłopak zachował się po prostu nie po męsku zostawiając Cię samą w środku nocy. A ciągłe kłótnie.....zastanów się czy ten chłopak to odpowiedni dla Ciebie partner!

My płacimy po połowie wszystkie rachunki, ale on najwyrazniej chciałby zebym placiła jak za wynajem mieszkania-czyli 600zł za pokoj(to jest jego mieszkanie)..
klocilismy sie od poczatku, ale zawsze to - wszystko w sumie sie zaczelo jak on awansowal w pracy i teraz zarzadza grupa pracownikow, wydaje mi sie ze przychodzi potem do domu i uwaza ze dalej ja jestem jego podwładna. poza tym bardzo czeste delegacje sluzbowe - gdzie jest duzo alkoholu, sprawiaja ze czesto zostaje sama i w sumie jest mi bardzo przykro z tego powodu ale oczywiscie wg to jest normalne ze on sie bawi i ze na czas kiedy on wychodzi ja mam sobie kogos znalezc, tylko jak ja gdzies wyjde a on zostaje to obraza majestatu ze mu wieczor marnuje zostawiajac go w domu
"powaznych" rozmow jak i wylanych lez  bylo bardzo duzo, ale wydaje mi sie ze one skutkowaly tylko na chwile.
mowilam mu rowniez ze jesli nie zmieni swojej postawy to sie rozstaniemy bo niestety ten zwiazak kosztuje mnie bardzo duzo nerwow i zdrowia. nie przecze, jestem wybuchowa, wypowiem czasem ostre słowa, ale nie jestem nienormalna - jak on mi to sugeruje.

niedawno byla taka sytuacja, ze bylismy na spacerze na plazy wraz z moim psem i ja ją puscilam wolno, niestety z daleka przybiegl inny pies - uwazalam go za nieagresywnego, i rzucil sie na mojego psa. udalo mi sie ich rozlaczyc i nic sie nie stalo, ale moj chlopak przy wszystkich ludziach nakrzyczal na mnie ze jestem nienormalna, ze stanowie zagrozenie dla psa i dla ludzi i rowniez sobie poszedl,zostawiajac mnie na plazy

nie powiem, jakiego wstydu sie wtedy najadlam.

z drugiej strony jesli jest tak czasem, ze on zostaje sam na noc, to nastepnego dnia pisze, dzwoni, interesuje sie co u mnie, jakby sie nic nie stalo.
nie wiem, czy podyktowane jest to czystym egoizmem - jest sam i powiedzmy wraca "na stare smiecie" czy to moze z nim jest cos nie tak?

na koniec jeszcze dodam, ze czesto tlumaczylam sobie jego zachowanie   stresami w pracy, tylko sprawa wyglada tak, ze on uwielbia sie spotykac z kolegami - sam, to nie jest raz na m-c , tylko gdyby mogl to caly czas i wtedy jakos objawow jego stresu nie widze.
w sumie tak jest ze wszystkimi - kazdy ma racje i wszystkich wyslucha, tylko nie mnie.

sprawa z rozstaniem jest utrudniona z powodu 2 rzeczy:
* mieszkam razem z nim w miescie, gdzie studiuje i dorabiam sobie, poza tym mam psa, ktory nie jest mile widziany jest chodzi o wynajem pokoju
* wiem, ze rozstanie nie byloby typu - ja odchodze i koniec - tylko trwalo by to dluugo, wiem ze dopiero wtedy kiedy jest sytuacja podgraniczna, on sie zastanawia co robi i co mowi i wtedy wraca z kwiatami, z zaproszeniami itd.

nie wiem co mam robic - dlatego tytuł watka - czy nie popelnilam bledu gdy z nim zamieszkalam?

mam nadzieje, ze choc ktos wytrwa do konca czytajac to:)

No ja sądzę, że to może być błąd, ale nie życiowy, skoro jeszcze go nie popełniłaś. Facet jak sama widzisz traktuje Cię jak własność już teraz, więc bez sensu wyobrażać to sobie za jakiś czas. Powiedziałaś, że nie zrobiłaś nigdy czegoś co mogło go skrzywdzić. Czy aby jesteś tego pewna? Możesz zupełnie sobie z tego nie zdawać sprawy... Nie mniej jednak, nie sądzę by to mogło być przyczyną jego zachowania. Nie wiem o nim nic poza tym, co napisałaś, więc nie wiem też jakim był człowiekiem wcześniej... Czy był uż taki? Czy może się zmienił... i jeśli tak, to dlaczego się zaczął zmieniać?

Kolejna rzecz jest taka, że skoro często stawiasz sprawę na ostrzu noża, to pewnie Twój facet przyzwyczaił się już do Twojego "gderania", wie, że musi chwilowo się zmienić i wraca do dawnego "ja". A Ty mu na to pozwalasz. Tylko zmiana zachowania może przynieść skutek. Twojego zachowania. Jeśli chcesz próbować coś zrobić dla Waszego związku, to właśnie od tego powinnaś chyba zacząć. Facet musi nauczyć się postępować w porządku w stosunku do Ciebie, bo pouczanie i krzyczenie - nie tylko w obecności innych ludzi, ale w ogóle - z pewnością o tym nie świadczy.

Moim zdaniem niestety ale to, że mieszkasz z nim tam, gdzie studiujesz i masz psa nie może być powodem, dla którego utrzymuje się związek. A drugi powód "utrudniający" rozstanie także jak dla nie nie jest powodem. To Ty decydujesz o tym, jak to wygląda. Tak jak napisałam wcześniej - jego "zastanawianie się" kiedy mówisz o rozstaniu nie wynika z chęci przemiany i zauważenia własnego błędu. Wynika jedynie z wiedzy, ze gdy tylko pokaże jak to on bardzo się stara Ty zmiękniesz. Wie o tym i korzysta z tego, czego go nauczyłaś.

Nie wiem, czy dobrze się zrozumiałyśmy. "Obrażanie się" nie jest żadną metodą. To nie prowadzi do niczego. Tylko rozmowy do czegoś prowadzą. Nie będę mówić, że do siebie nie pasujecie itp. bo to nie w tym rzecz. Problem tkwi w jego zachowaniu, które Cię krzywdzi. Wspomniałaś, że nie jesteś święta, więc też mu potrafisz zapewne przygadać. I tak w kółko Macieju... Powiem Ci tak - totalnie z mojej perspektywy - są ludzie, którzy nie zmienią się i jedyne co w tej sytuacji zależy od Ciebie to to, czy chcesz z nim w ten sposób żyć, stojąc w jego cieniu i akceptując takie zachowanie (choć jak dla mnie to powinno się tępić a nie tolerować) czy też odejść po ostateczne rozmowie. Postanowić, że dajesz szansę, która jest na prawdę OSTATECZNA. Miłość to nie wszystko.

Hmm.. Moim zdaniem gdyby cię kochał to nie wypominałby ci, że mieszkasz u niego za pół darmo, i że dlatego powinnaś wszystko w domu robić.. Oczywiście sprzątanie, gotowanie itd. pewnie należą do twoich obowiązków w "waszym" mieszkaniu, ale to nie znaczy, że ty MUSISZ wszystko robić, a on w domu nic nie robi i tylko umie Ci wypominać, że to ty masz wszystko robić bo nie płacisz mu za wynajem..

Tylko jak się zasad na początku takiego wspólnego mieszkania nie ustali, to wynikają takie nieporozumienia. A jego słowa padające podczas kłótni są dotkliwe i każdą normalną kobietę doprowadziłyby do szału, ale trzeba próbować się temu przeciwstawić, pokazać, że się jest mądrzejszą i nie brnąć w awantury. Wiem, że łatwiej powiedzieć niż zrobić, ale warto przetrenować opanowanie.

my ustalilismy zasady - płacimy po połowie wszystkie rachunki, ale on (tak mi sie wydaje) widzac ile jeszcze rzeczy brakuje w mieszkaniu, byc moze chcialby je sciagnac ode mnie - nie rozumiem, jak mozna chciec kase za wynajem od osoby ktora sie kocha?wydaje mi sie ze on jest bardzo wplywowy, mimo swojego charakteru, tzn. sluchajac kolegow, ktorzy najprawdopodobniej koloryzuja troche jesli chodzi o traktowanie kobiet itd i on chce tak samo, np. starszy kolega z pracy opowiada ze czesto wyjezdza na meskie wypady to i on tak chce. jednak pomimo swojej gadki, kazdy z nich( oprocz niego) ma zone, dziecko i pewnie zachowuja sie normalnie.
faktem jest rowniez ze czasami nawet do swojej ukochanej rodziny odzywa sie w taki sposob jak do mnie, co go oczywiscie nie usprawiedliwia - wiem to z autopsji, ze np do ojca odzywa sie bardzo arogancko( a mamusia jest najkochansza).
najgorsze w tym wszystkim jest to ze ja wiem, ze on nie powinien tak do mnie mowic ani tym bardziej sie tak zachowywac, a mimo to ciagle w tym tkwie. od zawsze mi takie odzywki przeszkadzaly i bolaly i probowalam z nim rozmawiac spokojnie, poza domem, w miejscu publicznym, ze to nie jest fair i co z tego.  zero efektu - jak nic nie mowie, nie komentuje to jestem super wg niego, ale jesli np. zachowa sie nieodpowiednio i ja zareaguje na to to juz jestem nienormalna, powinnam sie leczyc itd.  po wczorajszej sytuacji z plaza, dzis do mnie dzwonil spytac sie co u mnie, jak w pracy, itd jakby sie nic wczoraj nie stalo. kompletnie NIGDY nie czuje sie winny.
wiem na pewno ze on ma obnizone poczucie wlasnej wartosci i wiem tez ze czuje sie dowartosciowany jak wydaje polecenia
ja tez nie naleze do osob, ktore uwazaja sie za ideal
moze ten zwiazek byl i jest toksyczny. przeczytalam juz wiele ksiazek psychologivznych na temat milosci,m jej etapow itd

zauwazylam ze on chcialby stworzyc zwiazek podobny jak jego rodzice -kiedys mi opowiadal ze dorastal w krzyku rodzicow. teraz wyglada to u nich tak, ze matka pracuje za niewielkie pieniadze, zajmuje sie calym domem i kiedys wychowywala dzieci, a ojciec pracuje calymi dniami lub nocami, a jak przyjdzie to nie robi nic, aha i oczywiscie co weekend spotyka sie z kolegami.
tylko ze ja nie preferuje takiego "tradycyjnego" podzialu ról - nie uznaje czegos takiego jak cotygodniowe spotkania z kolegami ,kobieta - kura domowa na dodatek pracujaca i generalnie kazdy robi swoje. oczywiscie on o tym wie, ale coz z tego?

Dostajesz Order Uśmiechu, uścisk dłoni prezesa i 3sekundową pochwałę wzrokową za odkopanie wątku sprzed 2 lat.