Pokochać siebie a prynajmniej polubić i zaakceptować

Hmmm ...

Nie mam wiekszosci tych rzeczy, ktore Wy macie ... koncze studia, mam kochaja mame, faceta - narzeczonego - obecnie nie mam pracy, wlasnego domu - a moje plany dotyczace przyszlosci sa jak zza mgla.

Czasami totalnie malutka blachostka powoduje, ze jestem bardzo szczesliwa, czasami ta mala blachostka powoduje, ze jestem nieszczesliwa i nie mam checi do niczego. W zyciu tak bywa, ze nie jestesmy w stanie posiasc wszystkich tych rzeczy, ktore beda wplywaly na nasze szczescie, na nasze dobre samopoczucie, spokoj duszy.

Wydaje mi sie, ze zawsze znajdziemy cos czego nam brakuje ... od tych materialnych rzeczy do tych nienamacalnych i nie widocznych golym okiem.

Lubie sie zamartwiac, mam to chyba po mojej Mamie ^^ - zawsze, ale to zawsze wynajde sobie sprawe, ktora moge sie pomartwic, pomeczyc ... to chyba pewien rodzaj masochozmu.
Ale ... staram sie docenia i szanowac - oczywiscie nie zawsze mi to wychodzi, no ale coz nikt nie jest idealny - to co mam w danym momencie zycia, zdrowie, mlodosc, rodzine, milosc, ulubiona ksiazke, ciekawy film, dobry obiad, cieply wieczor. Te sprawy powoduja, ze zaczynam doceniac siebie, to co zrobilam w swoim krotkim zyciu, to ze wielu osoba pomoglam, wiele osob dzieki mnie sie cieszylo. Starajmy sie kochac siebie same. Nie dokladajmy sobie ponad miare zlych cech, uczynkow. To prowadzi tylko do zaglady naszego JA i zatracenia sie w beznadzieji zycia doczesnego.

Wydaje mi się, że ludzie nie widzą we mnie tego pesymizmu. Ogólnie jestem osobą wesołą, uśmiechniętą, czasem nawet szaloną Często słyszę od przyjaciół, że ze mną nie można się nudzić, że mam fajne pomysły itd. Dla wielu znajomych, patrzących z boku, moje życie jest pozbawione problemów. Ale tak naprawdę chyba wszyscy ludzie mają jakieś problemy, kłopoty, niespełnione marzenia, aspiracje. Tylko jedni idą do przodu nie rozpamiętując porażek a inni przeciwnie - skupiają się tylko na tym, co im się nie udało i czego nie mają. Do tej drugiej grupy ludzi należę, niestety. Chociaż to nie odnosi się da każdej sfery życia. Nie jestem materialistką, więc nie brakuje mi rzeczy typowo materialnych. Bardziej skupiam się na relacjach z ludźmi, próbuję pogłębiać samoświadomość, żeby dowiedzieć się więcej o sobie samej i czasem te przemyślenia i zaglądanie "w głąb siebie" przynoszą pozytywne rezultaty a czasem nie.

Dość szybko weszłam w "dorosłe życie", jeśli tak to można nazwać. Nie żałuję, bo bardzo kocham mojego męża i nie wyobrażam sobie życia z kimkolwiek innym, ale zdarza mi się, że patrzę na koleżanki, które żyją na garnuszku rodziców, dorabiają sobie dorywczymi pracami, studiują, wieczorami imprezują, nie mają zobowiązań itp. Czasem im zazdroszczę, bo ja już tak nie mogę. Nie zamieniłabym mojego życia na ich życie, ale chciałabym przeżyć jeszcze taki dzień, albo tydzień, jak dawniej. Brakuje mi trochę towarzystwa, różnych spontanicznych akcji jakie miały miejsce zanim zamieszkałam z moim facetem.

MagdaEM powiem Ci że ja też dość często tęsknie do jej "wolności" którą miałam jako panienka i czasami chodź odrobinę chciałabym tego zaznać jednak moi wszyscy znajomi są w wolnych związkach bez dzieci więc zerwali ze mną kontakty (chodź nie wiem dla czego) A ja tak bardzo bym chciała czasem wyjść ze znajomymi na miasto,pośmiać się i powygłupiać)