samotnośc, ból , rozpacz , tęsknota

Daj sobie troche czasu. Pamietaj, że ten ból to naturalny proces, który ma swoje fazy. Teraz czujesz tylko pustkę i niechęć do życia. Za jakiś czas sama poczujesz, że chcesz mimo wszystko żyć dalej i odnajdziesz sens i cel w życiu. Teraz pewnie takie słowa tylko Cię dobijają i wkurzają, bardzo trudno Ci uwierzyć, że kiedyś się z tym pogodzisz. Ale mimo wszystko przeczekaj...czas wreszcie przyniesie spokój i wtedy zaczniesz od nowa.
A zastanawiałaś się nad jakąś terapią, wizytą u psychologa? Wielu ludziom to pomaga, może warto spróbować

Droga Erynie po przeczytaniu Twojego postu pojawily sie lzy w moich oczach.. Wiem co czujesz wiem.. Twoj narzyczony nie chcialby Twojej smierci... Ty natomiast potrzebojesz czasu by wrocic do siebie.. a to moze potrwac zapewniam ze bedziesz cierpiec i kochac caly czas. Moze Twoje uczucia zmaleja po jakims czasie mowie moze bo nieraz tak sie nie zdarza....
Czulabym sie tak samo jak Ty i tak samo bym myslala... Moze powinnas udac sie do psychologa...
Wyobrazam sobie ile dla Ciebie znaczyl ile pieknych chwil starconych zapewne On patrzy na Ciebie z gory i nie chcialby widziec Twoich lez...
Zycze Powodzenia i wytrwalosci napisz cos czasem jak Twoja sytuacja itp

nie mogę pozostać obojętna. Dostałam od Was swojego rodzaju wsparcie. Ludzie tacy jak Wy przywracają mi wiarę ze nie wszyscy są pozbawieni uczuć. Ja po tragedii która mnie dotkneła nie dostałam wsparcia od moich przyjaciół choć bardzo na nie liczyłąm. to nie znaczy ze nie ma nikogo koło mojej osoby. Tu pojawili sie jego przyjaciele i ludzie których kiedys mało znałam. Może to żałosne ale zawiodłam się na ludziach dla których ja zawsze byłam a oni teraz nawet nie odbieraja kiedy dzwonię.NO coż to boli ale teraz wiem na kogo mogę liczyć.
Moje kochanie nie chorowało, na nic nigdy się nie skarżyło a jednak jego serce nie wytrzymało. Czuje się winna... Tak chodze do specjalisty choćby po to zebym mogła normalnie spać. Nie wiem czy dam rade żyć, bo teraz i tak nie żyję. Nie mam żadnych planów ani zadnego celu zyje lub nie zyje z dnia na dzień. od jego śmierci minęło juz trochę czasu a ja czuje coraz większy ból, złość na Boga jeśli istnieje, na los za to ze mnie tak doświadczył. Nigdy nie miałam wygórowanych marzeń nie chciałam bogactwa ani sławy, nigdy nie dążyłam po trupach co celu zawsze się liczyłam z drugim człowiekiem. Chciałam mieć tylko kogoś kto by mnie kochał i kogo ja mogłabym darzyć miłośią, miec dom i dzieci i co czy za dużo chciałam?...

już czas......

jestem mężatką

Twoja złość m.in na Boga jest zrozumiała, ja tez kiedyś, co prawda po rozstaniu, ale zawsze będąc w kościele musiałam wyjść bo mnie ogarnęła szaleńcza złość. "Za co" chciałam krzyczeć. Oczywiście twoja sytuacja jest nieporównywalna. Nic innego ci nie pomoże jak czas, i to duużo czasu. Polecałabym także wizytę u psychologa. Nie ma się czego wstydzić, po takich przeżyciach wiadomo, że 99% ludzi nie potrafiłoby sobie poradzić, ale jakoś idą do przodu. Bo tak trzeba. Śmierć nie jest rozwiązaniem i ty doskonale o tym wiesz, bo jakbyś się chciała zabić to byś ro zrobiła a nie pisała tu o tym. Ten post to twoje wołanie o pomoc. Wołanie o życie, dlatego znajdź lekarza i zacznij budować wszystko od nowa, powoli, po cegiełce, aż ułożysz całość.

Erynie w jakiś sposób Ciebie rozumiem. Ja straciłam przyjaciela ponad dwa lata temu, mam za sobą próbę samobójczą- zwaliłam wszystko na siebie, że mu nie pomogłam, a tego potrzebował, że nie widziałam tego, co z nim się dzieje.. Do dzisiaj czuję ból i w jakimś sensie wyrzuty sumienia, mimo że wszyscy do dzisiaj mi powtarzają, że to nie moja wina- że tak musiało być i koniec.. Nic nie dzieje się bez przyczyny.
Wracając do Ciebie- długo, naprawdę długo będziesz nosiła ból, żal i rozgoryczenie oraz inne tego typu negatywne uczucia, lecz one z czasem będą z Ciebie się wydobywać. Widzisz teraz wszystko w czarnych barwach, ale pamiętaj że przyjdzie czas kiedy słońce zaświeci- pamiętaj, że po każdej nocy przychodzi dzień. Powiem Ci to, co powiedzieli poprzednicy ON NA PEWNO NIE CHCE TWOJEJ ŚMIERCI! Chce, żebyś żyła normalnie, tak jakby to wcale się nie wydarzyło. Te okropne przeżycie na pewno nigdy nie odejdzie z Twojej psychiki, ale z czasem poczujesz ulgę jaką by ona nie była. Kiedyś ponownie spojrzysz w lustro, zobaczysz siebie jako kobietę, w której znowu narodziło się życie. Spotkasz kogoś, z kim ułożysz sobie życie, mimo że teraz nawet nie chcesz o tym myśleć. Swojego narzeczonego zawsze będziesz kochać, i zawsze będziesz pamiętać, tego nie zmienisz... Życzę Ci z całego serca szybkiego powrotu do normalnego życia, szczęścia w dalszym swoim istnieniu. Oraz naprawdę bardzo, bardzo Ci współczuję, będę modlić się o Ciebie, Buziaki ;** Jak będziesz chciała porozmawiać, pisz, żal się, choćby to miało być kilka razy dziennie, wyrzuć to wszystko z siebie, płacz do woli, a ulga w końcu nadejdzie

Po złych i ciemnych dniach - przychodzą kiedyś jasne... Wierzyć tylko w to

Wiem że Ci jest ciężko i to bardzo ciężko, zdaję sobie z tego sprawę . To jest coś strasznego przeżyć najukochańsza osobę i wierze Ci że masz ochotę iść do niego, ale pamiętaj o tym, ze są wokół Ciebie inni ludzie którzy cie kochają i szanują, potrzebują. Wiem , że myślisz ze już nigdy nie spotkasz osoby którą mogłabyś na nowo pokochać, sama tak czuje bo wiem jak to jest ciężko . Ale trzymam kciuki za Ciebie i wierzę, że dasz radę .

Ponoć każdy człowiek stworzony jest do tego by żyć z kimś, kogoś kochać, ale ja się chyba już z tym nie zgadzam... ja już od ponad 3 lat zmagam się z samotnością, co gorsza w większości czasu nawet nie ma z kim porozmawiać, dosłownie, zupełnie, jedyne co mam to praca która pewnie mnie pociągnie już za jakiś czas w tułaczce po świecie, bo tylko to chyba jest moim przeznaczeniem. Jak widzę kochające się pary, ludzi którzy są szczęśliwi to chce uciekać, nie widzieć, nie patrzeć, wiedząc że mnie to już nigdy nie czeka... W nic nie wierzę... " i gdybym nie miał miłości w sobie był bym nikim ... "

Od miesiąca borykam się i biję z myślami w poszukiwaniu celu tego wszystkiego ? Moim celem do dnia śmierci męża była rodzina i wszystko co się z nią wiąże, odpowiednia organizacja czasu na miłość, pracę, przyjemności, oddanie i budowanie przyszłości swojej i rodziny. Od dnia śmierci męża pytam się jaki jest cel tego wszystkiego, gdy w jednej chwili tracimy grunt pod nogami i jest przepaść i pustka. Samotność to coś co do tej pory (mimo, że czasami jesteśmy samotni w związkach nawet najlepszych), dopadła mnie i tak boleśnie dokucza, że nie wiem jak dalej żyć ? Zadaję sobie codziennie rano pytanie gdy się budzę, po co, dla kogo i jaki to ma sens. Nie mam celu, moim celem było życie we dwoje, po wyprowadzce syna dwa lata temu zostaliśmy z mężem sami i mogliśmy liczyć i żyć dla siebie, bardzo się zbliżyliśmy mimo, że byliśmy w związku od wielu lat, było to dla nas nowe wyzwanie, do dnia śmierci męża. Spadło to na mnie jak grom z jasnego nieba, a teraz tylko pustka i tysiące pytań co dalej ? Niektórzy znajomi mówią, wsiadaj w samolot i wyjedź nabierzesz dystansu, odpoczniesz, poznasz nowych ciekawych ludzi, ale znowu wraca do mnie pytanie, komu jak wrócę opowiem o tym, gdzie byłam i co widziałam. Poza tym nie jestem typem samotnika, jestem stworzeniem stadnym, kochałam życie i jego tempo mimo, że czasami byłam zmęczona, ale taki był cel mojego życia, a teraz dół. Walkę o męża przegrałam, umarł a teraz tylko gdybanie, a gdybym zrobiła to a może tamto, zamęczam siebie i boję się o siebie, dlatego między innymi zajrzałam do internetu, bo myślę, że tylko ludzie którzy czują tak samo jak ja są w stanie mnie zrozumieć i pomóc, a ja jestem być może w stanie pomóc innym, również ich wysłuchać i pocieszyć, żebyśmy razem znaleźli cel dalszego życia i ta samotność będzie bardziej znośna. Ja również wróciłam do pracy, do ludzi ale przychodzi godzina wyjścia z pracy i koszmar powraca, znowu myślę o tym, że wracam do pustego domu, nikt na mnie nie czeka, nie mam nikogo komu mogę zrobić herbatę i pogadać nawet o pogodzie. Przepraszam czeka na mnie moja 9 letnia kotka, którą bardzo kocham, ale ona nie pyta mnie jak tam w pracy ? Myślę, że jestem silną osobowością i mój koszmar minie tak jak i Twój, ale chyba trzeba wyjść do ludzi, pisać i szukać kontaktu, z ludźmi bo sami dla siebie stanowimy zagrożenie pogrążając się w tej samotności. Pozdrawiam i proszę odzywaj się, to znajdziemy cel dalszego życia nawet jeżeli w swoich czterech ścianach czujemy się samotnie to włączając komputer, wiemy że ktoś czeka na wiadomość od nas i kontakt, a wtedy będzie to wszystko bardziej znośne i wychodząc z domu zobaczymy słoneczko na niebie nawet w pochmurny dzień.

Myślę, że takie osoby, które tutaj zaglądają i piszą właśnie tak jak Ty erynie, mają silną osobowość i potrafią cudownie żyć i dać innym pocieszenie, radość z życia. To że potrafimy o tym swoim, nieszczęściu mówić, krzyczeć i nie robić nic na siłę, to daje właśnie nam siłę, bo gadanie że coś trzeba to gadanie dla gadania, to my jak zechcemy wrócimy do żywych, aczkolwiek część nas umarła wraz z ukochaną osobą. Jednak myślę, że życie mamy tylko jedno i należy je przeżyć jak najlepiej umiemy, dając innym trochę z siebie, a przede wszystkim to co mamy najlepszego, czyli miłość, uśmiech, dobre słowo, mimo że na razie nie mamy na to ochoty, ale ludzie nie lubią smutasów. Owdowiałam niedawno, wiem że mój mąż bardzo mnie kochał, ale z pewnością nie chciał by żebym była smutna, zgorzkniała i żeby wszyscy się ode mnie odsunęli i tak po śmierci męża wiele małżeństw przestanie mnie zapraszać, gdyż mogę stanowić potencjalne zagrożenie dla mężów, tak już jest . Muszę żyć na nowo, odnaleźć sens życia sama i dla siebie. Tobie również życzę, powrotu do żywych, wiem że dobrze radzić innym skoro sama nie mogę się pogodzić, że już nic nie mogę zrobić, rzeki nie zawrócę i czasu nie cofnę, a tak wiele chciałabym zmienić i powiedzieć mojemu mężowi tyle ciepłych słów i że czas jaki ze sobą przeżyliśmy to był najpiękniejszy okres mojego życia, niczego w nim bym nie zmieniła bo kochałam nasze życie takim jakim było nawet jeżeli nie było doskonałe, ale nie ma doskonałych związków tak jak nie ma idealnych ludzi, każdy z nas musi tylko znaleźć kogoś kto nas akceptuje z naszymi zaletami i wadami a przede wszystkim nie chce nas zmieniać, poprawiać i wychowywać. Pozdrawiam wszystkich, którym jest tak samo ciężko po starcie ukochanej osoby jak mi jest ciężko i tylko dlatego wchodzę na tę stronę, żeby nie czuć się samotną w moim cierpieniu. A czas goi rany, podobno, jednak mnie nadal boli tak samo i nie wiem kiedy się otrząsnę, myślę jednak że im więcej mówię i piszę jest mi zdecydowanie lżej, bo mam nadzieję, że to co czuję i przelewam na papier czyta również mój mąż oraz inni którym mogę pomóc się wygadać i wyrzucić z siebie żal, nie można się zadręczać samemu. W chwilach radosnych również chcemy być z kimś, nie sami i dlatego uważam że w smutku powinniśmy również być z kimś, nawet jeżeli to są tylko pseudonimy, jest zdecydowanie łatwiej i nie zadręczamy rodziny, która i tak ma dosyć naszych łez. Pozdrawiam

Witam ! Erynie masz zdecydowanie racje, mówiąc że niektórzy służąc dobrą radą, ranią do żywego, mi również mówią jesteś jeszcze młoda poukładasz sobie życie, nie rozumieją że ja bardzo kochałam, moje życie, mojego męża i nie chcę, innego życia. Ubolewam nad stratą, tego życia które od 27 lat było poukładane, z ukochaną osobą, wyszłam za mojego męża z miłości, nic oboje nie mieliśmy, zawsze mieliśmy siebie i mogliśmy na siebie liczyć, w chorobie zbliżyliśmy się jeszcze bardziej, mogliśmy sobie udowodnić, że nasza przysięga w zdrowiu i w chorobie, na dobre i złe, nie była tylko klepaniną powtarzaną za księdzem lub urzędnikiem. Strasznie mnie denerwuje, że nawet najbliżsi znajomi potrafią, a może tylko udają a może tak trzeba, żyją dalej jak gdyby nic się nie stało. Pytanie jak sobie radzisz doprowadza mnie do łez, nie radzę sobie i dlatego piszę właśnie na tym forum, szukam bratnich dusz, o podobnych problemach, żeby przede wszystkim upewnić się, że nie świruję, ale moje odczucia są normalne, że czuję straszną pustkę i żal, po tak dotkliwej stracie. Nic mi się nie chce, żyję i czekam co przyniesie, życie - myślę, że ten czas czas i jeszcze raz czas pomoże, że moja rana się zabliźni, ale zawsze będzie raną, przypominającą mi, że miałam to szczęście w życiu, że spotkałam mojego męża, który był dla mnie wsparciem, dbał o mnie i naszego syna, a los mi go zabrał zbyt wcześnie i nigdy się z tym nie pogodzę. Wszelkie pocieszenia tego typu, zapewnienia że będzie dobrze strasznie mnie na razie wkurzają, nie chcę ich nawet słuchać i mam żal do tych którzy właśnie w ten sposób próbują mnie pocieszyć, przecież i tak nie wiemy co życie dla nas przewidziało, a na pewno nie wiedzą tego inni, skoro my sami nie wiemy. Na razie strasznie boli i żyć się nie chce. Pozdrawiam wszystkich, którzy mają ochotę przeczytać to co piszę, jest mi lżej, że mogę się wygadać i znajduję zrozumienie.

Wiesz, ja płaczę po kimś już 7 lat i dziś znów wróciła do mnie ta wielka rozpacz! Dawno tu nie zaglądałam, ale dziś już nie chciałam żyć. To forum zawsze mi pomaga, bo wiem, że nie jestem sama i jak piszesz nie tylko ja prawie ześwirowałam. Rzadko się wypowiadam, ale często czytam. Ubolewam nad nami, kobietami, których najprawdopodobniej już nikt tak nie pokocha. Dziś jestem tak opuchnięta od płaczu, a jutro muszę dobrze wyglądać w pracy.
Kochana erynie! Dziś boli Cię cały czas, lecz później będą coraz dłuższe przerwy między jedną rozpaczą, a drugą. Najgorsze jest to, że ja tak bardzo tęsknię już tyle czasu. Choć nie umarł tak jak Twój narzeczony, to jednak musiałam z niego zrezygnować. Dziś myślę, że może trzeba  było postąpić inaczej, ale czasu nie cofnę.
Bardzo nad nami płaczę. Współczuję sobie i Wam. Ta strata jest tak wielka, że chyba nigdy nie zniknie. Ile jeszcze lat będę to czuć? Czy do końca życia?

Witam Cię bardzo ciepło...Po przeczytaniu twojego postu ..cofnęłam się wstecz o 10 lat..kiedy to ja wtedy 35 letnia kobieta-mężatka z czwórka małych dzieci straciłam nagle męża w wypadku..Wiem jak boli utrata najukochańszej osoby...wyłam ,krzyczałam po nocach ...zamykałam się w garażu i wyłam z rozpaczy ,bezradności..Nie chciałam żyć..nie zależało mi na niczym ,a nie na nikim..a miałam dla kogo żyć..dzieci..chodziłam jak obłąkana...w ciągu 2 miesięcy schudłam 10kilo..cały czas żyłam myślami ,że by do Niego dołączyć..chciałam być z Nim..!Którejś nocy przyśnił mi się sen..leżymy razem w łóżku...czułam Go całym ciałem,,jego ciepło..dotykałam Go..spytałam:,,Jak Tam jest ?Ja chcę do Ciebie ,chcę być z Tobą.."a on na to:,,MASZ ŻYĆ DLA DZIECI...i zniknął..

ERYNIE,SKARBIE...czas jest najskuteczniejszym lekiem!My, kobiety jesteśmy silne!Ty jesteś silna!ON by chciał NA PEWNO że byś żyła!!!Pozdrawiam .N.