netkobietyWszystkie działy
Psychologia

Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

8 odpowiedzi312 wyświetleńzałożony przez Julia life in UK, 27.09.2026

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » PSYCHOLOGIA » Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 9 ]

1

Temat: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Mam depresję i jestem w trakcie jej leczenia. Nie biore żadnych leków na depresje,ale mam psychoterapie online,ktora jest dla mnie coraz  bardziej skuteczna

Wśród różnych objawów depresji chroniczne zmęczenie jest dla mnie najgorszym objawem depresji

Obecnie ucze się takich aktywnosci,żeby nie miec po nich duzego zmęczenia. Dzieki temu wiem już,że 30 minut fizycznej aktywności to jest dla mnie wystarczająco długo i pozniej już musze iść odpocząć. Dzieki temu też szybciej dostaje z powrotem energii i wychodze czesciej z łóżka cos robić

Codziennie zastanawiam sie nad tymi badaniami z jednej strony chce wiedzieć czy nie ma innych przyczyn tego chronicznego zmeczenia(bo przeciez depresja moze wspolistniec z inna choroba/chorobami)... a z drugiej strony juz mnie sie po prostu NIE CHCE latac po lekarzach,bo psychicznie jestem nimi wykonczona i tymi wszystkimi badaniami i leczeniem

2 Ostatnio edytowany przez Julia life in UK (2026-09-27 22:37:08)

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Moj psychoterapeuta mi doradzil "zebym przy chronicznym zmęczeniu CFS pod zadnym pozororem nie zmuszala się do fizycznej aktywnosci,ponieważ skonczy się to duzym zjazdem energii". Ja robilam ten błąd,że jak czułam,że moglam robić wiecej aktywnosci fizycznej to robilam to na siłę,a potem to przeplacalam duzym zjazdem energii i prawie caly dzien lezac w lozku albo minimum pół dnia... teraz juz tak nie robie i po ok 30 minutach aktywności fizycznej odpoczywam i dzieki temu juz jest lepiej z tym chronicznym zmęczeniem

I mam tez swoje cele,ktore realizuje dzieki tej metodzie. Robie cos ok pół godziny,odpoczynek dzieki temu jest krotszy w lozku,szybciej dostaje energii i znowu wychodze z lozka realizować swoje cele na ok pół godziny czasu lub robie inne rzeczy. I nie mam dużych zjazdow energii jeżeli nie robie za długo aktywności po za lozkiem

3

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Julcia nie każą ci wrócić do pracy big_smile

4

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT
Miklosza napisał/a:

Julcia nie każą ci wrócić do pracy big_smile

Na szczęście już nie big_smile

5 Ostatnio edytowany przez Julia life in UK (2026-09-27 23:04:33)

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Przez to chroniczne zmęczenie w depresji mam mocno ograniczone kontakty z ludzmi w realu

Czasami mnie ktos odwiedzi i wtedy jest fajnie czas razem spedzic,ale niestety musze zapomniec o dlugich wypadach na miasto itd z przyjaciółkami albo ze znajomymi. Na szczęście oni to wszystko rozumieja jak mnie to ogranicza chroniczne zmęczenie przy depresji i maja ze mna kontakt online oraz czasami mnie odwiedzaja tak z 2-3x w miesiącu jak maja czas

6

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT
Julia life in UK napisał/a:

Przez to chroniczne zmęczenie w depresji mam mocno ograniczone kontakty z ludzmi w realu

Czasami mnie ktos odwiedzi i wtedy jest fajnie czas razem spedzic,ale niestety musze zapomniec o dlugich wypadach na miasto itd z przyjaciółkami albo ze znajomymi. Na szczęście oni to wszystko rozumieja jak mnie to ogranicza chroniczne zmęczenie przy depresji i maja ze mna kontakt online oraz czasami mnie odwiedzaja tak z 2-3x w miesiącu jak maja czas

Dobrze że masz takie koleżanki smile

7 Ostatnio edytowany przez Julia life in UK (2026-09-28 00:09:45)

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Jednym z moich celów jest miec piekny,kwiatowy ogród i dzieki temu,ze lepiej sobie radze z chronicznym zmęczeniem dzieki psychoterapii to jestem w trakcie realizacji tego celu. Każdego dnia oprocz niedzieli i świat postanowilam przez ok pół godziny czasu przygotowywac ten ogród. I wiem,ze dluzej mnie to zajmie niz zdrowym ludziom,ale trudno,najważniejsze,że cos robie by ten cel osiągnąć. Mi na ogrodzie zarosl drugi wielki krzak(bo jeden juz dawno scielam) i on jest naprawde wielki jeszcze z tydzien pracy mi przy nim zostalo zanim wezme sie za pozostale zielsko. A ja to wszystko tne nozycami ogrodowymi i mala pila reczna te grubsze galezie,ale ile to ma galezi,że szok... ale już coraz mniej jest tego krzaka i wogole ja sobie wyobrażam mój piękny ogród kwiatowy i wybiorę takie kwiaty i rośliny,które są odporne na zimne temperatury,bo ja chcę mieć pieknie w ogrodzie przez cały rok. A w Anglii klimat zima jest łagodniejszy,więc są też kwiaty i rośliny które zima wytrzymuja.

8

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

# Fontanna Marcela Duchampa – przedmiot, który zmienił pytanie: czym właściwie jest sztuka?

Wyobraźmy sobie, że wchodzimy do galerii sztuki i widzimy rzeźby, obrazy, fotografie. Wszystko wygląda mniej więcej tak, jak można się spodziewać. A potem nagle na wystawie pojawia się... pisuar.

Nie jest ozdobiony.

Nie został wyrzeźbiony przez mistrza.

Nie przedstawia boga, bohatera ani człowieka.

Nie wymaga nawet szczególnych umiejętności manualnych, żeby go wykonać.

Jest zwyczajnym przedmiotem przemysłowym.

A jednak właśnie ten przedmiot stał się jednym z najbardziej wpływowych dzieł sztuki XX wieku.

Mowa oczywiście o „Fontannie” Marcela Duchampa.

I choć trudno nazwać ją „rzeźbą” w klasycznym sensie, w naszej serii jest wręcz idealna, ponieważ po wszystkich Apolloch, Dawidach, Nike, Sfinksach, Buddach i Umierających Galach pokazuje coś absolutnie przeciwnego.

Tamte dzieła mówiły:

„Zobacz, co człowiek potrafi stworzyć własnymi rękami.”

Duchamp powiedział:

„A co, jeśli sztuką może być również coś, czego artysta w ogóle nie stworzył?”

I nagle cały świat sztuki musiał zacząć zastanawiać się od nowa, czym właściwie jest dzieło.

## Zwyczajny pisuar

Historia „Fontanny” zaczyna się w 1917 roku.

Duchamp kupił gotowy pisuar produkowany przez firmę sanitarną. Był to przedmiot przeznaczony do konkretnego celu użytkowego. Nie miał być dziełem sztuki.

Duchamp ustawił go jednak w innej pozycji, podpisał pseudonimem „R. Mutt”, nadał mu tytuł „Fontanna” i zgłosił jako dzieło na wystawę organizowaną przez Society of Independent Artists w Nowym Jorku.

I tutaj pojawił się problem.

Organizatorzy deklarowali, że wystawa będzie otwarta dla wszystkich artystów, którzy zapłacą odpowiednią opłatę.

Teoretycznie nie powinno więc być problemu.

Ale kiedy zobaczyli pisuar, okazało się, że sprawa wcale nie jest taka prosta.

Czy naprawdę można nazwać pisuar sztuką?

Czy wystarczy, że artysta tak powie?

Czy dzieło musi być wykonane własnymi rękami?

Czy przedmiot codziennego użytku może znaleźć się w galerii?

Czy sztuka musi być piękna?

A może w ogóle nie musi być?

To właśnie te pytania są ważniejsze od samego pisuaru.

## Duchamp nie chciał zrobić „ładnej rzeźby”

To bardzo istotne.

Jeżeli spojrzymy na historię sztuki, ogromna część rzeźbiarstwa opierała się na umiejętności.

Rzeźbiarz musiał znać materiał.

Musiał wiedzieć, jak zachowuje się marmur.

Musiał umieć modelować ciało.

Musiał rozumieć anatomię.

Musiał potrafić odlać brąz.

Musiał mieć rękę zdolną do wykonywania niezwykle precyzyjnych detali.

Corradini potrafił sprawić, że marmur wyglądał jak cienki welon.

Michelangelo potrafił wydobyć z bloku kamienia Dawida.

Bernini potrafił sprawić, że marmur wygląda jak miękka skóra.

Duchamp odwrócił tę logikę.

Nie próbował udowodnić:

„Potrafię wykonać coś pięknego.”

Zapytał:

„Czy sztuka zależy wyłącznie od tego, kto wykonał przedmiot?”

To była ogromna zmiana.

## „Ready-made”

Duchamp używał określenia ready-made.

Dosłownie można je rozumieć jako coś „gotowego”.

Artysta bierze istniejący przedmiot i wybiera go jako dzieło.

Nie musi go tworzyć od początku.

Nie musi nawet znacząco zmieniać.

Najważniejszym aktem staje się wybór.

To trochę jak powiedzenie:

„Ten przedmiot do tej pory był czymś użytkowym. Od teraz będziemy patrzeć na niego inaczej.”

I właśnie dlatego „Fontanna” jest tak trudna do zrozumienia, jeśli próbujemy oceniać ją wyłącznie według tradycyjnych kryteriów rzeźby.

Jeżeli zapytamy:

„Czy Duchamp wyrzeźbił go lepiej niż Michelangelo?”

Odpowiedź jest oczywista.

Nie o to chodzi.

Duchamp zmienił samo pytanie.

## Dlaczego nazwał go „Fontanną”?

To kolejny element całej prowokacji.

Pisuar jest przedmiotem związanym z fizjologią.

Jego funkcja jest bardzo przyziemna.

Duchamp nadaje mu jednak nazwę „Fontanna”.

I nagle zwykły przedmiot zaczyna mieć zupełnie inne skojarzenia.

Fontanna kojarzy się z wodą.

Architekturą.

Parkiem.

Dekoracją.

Klasycznym pięknem.

Publiczną przestrzenią.

A pisuar kojarzy się z czymś całkowicie innym.

Duchamp zestawia więc wzniosłe słowo z banalnym przedmiotem.

I właśnie przez ten kontrast zmusza widza do myślenia.

## Kim był „R. Mutt”?

Na przedmiocie pojawił się podpis:

R. Mutt 1917.

Duchamp nie podpisał go swoim nazwiskiem.

Dlaczego?

Do dzisiaj interpretacja tego pseudonimu jest przedmiotem dyskusji.

Jednym z możliwych źródeł nazwiska „Mutt” była firma J. L. Mott Iron Works, związana z produkcją wyposażenia sanitarnego. „Mutt” może też kojarzyć się z popularnym wówczas komiksem „Mutt and Jeff”.

Nie ma jednak potrzeby rozstrzygać tego na siłę.

Najważniejsze jest coś innego.

Duchamp stworzył dystans pomiędzy własną osobą a dziełem.

„R. Mutt” brzmi jak nazwisko jakiegoś nieznanego producenta czy zwykłego człowieka.

To wzmacnia pytanie:

Czy dzieło sztuki staje się sztuką dlatego, że stworzył je słynny artysta?

Jeżeli identyczny pisuar postawiłby w łazience hydraulik, nikt nie uznałby go za dzieło sztuki.

Jeżeli jednak artysta umieszcza go w galerii i nadaje mu tytuł, sytuacja się zmienia.

## A więc gdzie znajduje się sztuka?

To jest właśnie największy problem postawiony przez Duchampa.

Czy sztuka znajduje się w przedmiocie?

Czy znajduje się w umiejętności jego wykonania?

Czy w intencji artysty?

Czy w kontekście galerii?

Czy w reakcji widza?

Duchamp właściwie przesuwa środek ciężkości z obiektu na ideę.

Wcześniej można było powiedzieć:

„To jest świetna rzeźba, ponieważ artysta znakomicie opracował marmur.”

W przypadku „Fontanny” materiał nie jest imponujący.

Technika wykonania również nie jest imponująca.

Najważniejsza jest koncepcja.

To właśnie dlatego Duchamp stał się jednym z ojców sztuki konceptualnej.

## Największy paradoks

Jest jednak pewien paradoks.

„Fontanna” stała się sławna właśnie dlatego, że jest tak kontrowersyjna.

Gdyby Duchamp po prostu kupił pisuar i zostawił go w łazience, nikt nigdy by o nim nie usłyszał.

To nie sam przedmiot stworzył dzieło.

Stworzyły je:

wybór, kontekst, tytuł, podpis i reakcja publiczności.

Czyli coś niematerialnego.

To bardzo ważna zmiana w historii sztuki.

Od tej pory artysta coraz częściej mógł być kimś, kto stawia pytanie, a nie tylko kimś, kto wykonuje przedmiot.

## Ale czy naprawdę można nazwać to sztuką?

I tutaj zaczyna się dyskusja, która właściwie nigdy się nie skończyła.

Jedni powiedzą:

„Oczywiście. Duchamp zmienił sposób myślenia o sztuce.”

Inni odpowiedzą:

„To nie jest sztuka. To zwykły pisuar postawiony w galerii.”

I co ciekawe, obie strony mogą znaleźć argumenty.

Jeżeli przyjmiemy klasyczną definicję sztuki jako przedmiotu wymagającego wyjątkowego kunsztu, „Fontanna” rzeczywiście wypada bardzo dziwnie.

Ale jeżeli uznamy, że sztuka może być również ideą, komentarzem czy prowokacją, sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

I właśnie dlatego to dzieło jest tak ważne.

Nie dlatego, że daje odpowiedź.

Tylko dlatego, że zmusza do zadania pytania.

## A gdzie jest oryginał?

Tu robi się jeszcze ciekawiej.

Oryginalna „Fontanna” z 1917 roku nie zachowała się.

Nie możemy więc po prostu wejść do muzeum i zobaczyć dokładnie tego samego przedmiotu, który Duchamp zgłosił na wystawę.

Istnieją późniejsze repliki.

I to prowadzi do kolejnego paradoksu.

W tradycyjnej sztuce replika jest kopią.

Jeżeli ktoś skopiuje Dawida Michała Anioła, kopia nie staje się oryginalnym Dawidem.

Jeżeli ktoś wykona kopię „Nike z Samotraki”, nadal oglądamy kopię.

Ale w przypadku ready-made sytuacja jest znacznie bardziej skomplikowana.

Jeżeli dzieło polega na wyborze pewnego rodzaju przedmiotu, to czy autoryzowana replika może pełnić tę samą funkcję?

Duchamp sam później zatwierdzał wykonywanie replik swoich ready-made.

To jeszcze bardziej rozmywa tradycyjne pojęcie oryginału.

## To było jak granat wrzucony do świata sztuki

„Fontanna” pojawiła się w momencie, kiedy świat artystyczny był już bardzo niespokojny.

Europa była pogrążona w I wojnie światowej.

Tradycyjne wartości kultury były podważane.

Artyści coraz częściej kwestionowali akademickie zasady.

Rozwijał się kubizm.

Pojawiały się nowe eksperymenty artystyczne.

W tym klimacie Duchamp poszedł jeszcze dalej.

Skoro świat może zostać całkowicie wywrócony przez wojnę, dlaczego sztuka miałaby nadal zachowywać się tak, jakby wszystko było po staremu?

Dlaczego artysta musi namalować piękny obraz?

Dlaczego musi wyrzeźbić człowieka?

Dlaczego sztuka ma być przyjemna?

Duchamp nie odpowiedział na te pytania tradycyjnym dziełem.

Odpowiedział pisuarem.

## Sztuka nie musi być piękna

To chyba jedna z najważniejszych konsekwencji Duchampa.

Przez wieki piękno było jednym z głównych powodów istnienia sztuki.

Oczywiście nie każda sztuka była piękna w prostym sensie, ale idea piękna, harmonii i estetycznej przyjemności miała ogromne znaczenie.

Apollo jest piękny.

Dawid jest piękny.

Nike jest piękna.

„Dziewica w welonie” zachwyca technicznym pięknem.

Nawet „Umierający Gal”, mimo że przedstawia śmierć, został wykonany z ogromnym wyczuciem formy.

A „Fontanna”?

Nie próbuje być piękna.

I właśnie to jest jej prowokacją.

Duchamp właściwie mówi:

„Może piękno wcale nie jest koniecznym warunkiem sztuki.”

## Sztuka może być irytująca

To kolejna rzecz, którą Duchamp bardzo dobrze rozumiał.

Czasami dzieło sztuki nie musi sprawiać przyjemności.

Może irytować.

Może prowokować.

Może śmieszyć.

Może szokować.

Może powodować, że człowiek chce wyjść z galerii i powiedzieć:

„Przecież to jakiś żart.”

I paradoksalnie taka reakcja również jest częścią dzieła.

Jeżeli człowiek przechodzi obok rzeźby bez żadnej reakcji, dzieło może pozostać obojętne.

Jeżeli jednak człowiek zaczyna się kłócić:

„To jest sztuka!”

„Nie, to nie jest sztuka!”

to znaczy, że Duchamp osiągnął swój cel.

Widz zaczął myśleć.

## Co „Fontanna” zrobiła późniejszej sztuce?

Jej wpływ jest ogromny.

Bez Duchampa bardzo trudno byłoby wyobrazić sobie późniejszą sztukę konceptualną.

Artyści zaczęli coraz częściej wykorzystywać gotowe przedmioty, codzienne obiekty, instalacje, fotografie, teksty, dokumenty i działania.

Granica między „dziełem sztuki” a „przedmiotem” zaczęła się zacierać.

Współczesne galerie są pełne prac, które nie przypominają klasycznych rzeźb.

Możemy zobaczyć krzesła.

Pudełka.

Światła.

Przedmioty codziennego użytku.

Materiały budowlane.

Czasami nawet puste przestrzenie.

I choć nie każda z tych rzeczy ma bezpośredni związek z Duchampem, bez jego eksperymentów droga do takiego sposobu myślenia byłaby znacznie trudniejsza.

## I nagle pojawia się bardzo współczesne pytanie

Wyobraźmy sobie sytuację.

Artysta kupuje w sklepie zwykłe krzesło.

Stawia je w galerii.

Nadaje mu tytuł.

Pisze kilka stron o pamięci, społeczeństwie i samotności.

Czy krzesło stało się sztuką?

A jeśli tak, to dlaczego?

Czy dlatego, że artysta tak powiedział?

Czy dlatego, że znajduje się w galerii?

Czy dlatego, że widz interpretuje je jako dzieło?

A jeśli ktoś po prostu przyniesie identyczne krzesło i postawi je obok?

Czy ono też staje się sztuką?

„Fontanna” otworzyła drzwi do całego tego rodzaju pytań.

## A jednak nie warto sprowadzać Duchampa do żartu

Czasami „Fontanna” jest przedstawiana jako zwykły dowcip artysty, który chciał zdenerwować konserwatywną publiczność.

To zbyt proste.

Duchamp rzeczywiście lubił prowokować i miał specyficzne poczucie humoru.

Ale jego eksperyment był znacznie bardziej przemyślany.

Interesowała go kwestia autorstwa, wyboru, kontekstu i tego, jak instytucje decydują o tym, co jest sztuką.

Galeria mówi:

„To jest sztuka.”

Muzeum mówi:

„To jest sztuka.”

Krytyk mówi:

„To jest sztuka.”

Kolekcjoner płaci za dzieło miliony.

Ale kto właściwie ma prawo podjąć tę decyzję?

Duchamp postawił to pytanie w najbardziej bezczelny możliwy sposób.

Przyniósł przedmiot, który nie wyglądał jak sztuka, i zmusił wszystkich do rozmowy o sztuce.

## Największa ironia „Fontanny”

I tutaj dochodzimy do chyba najzabawniejszej części całej historii.

Duchamp chciał zakwestionować status dzieła sztuki jako wyjątkowego, unikatowego przedmiotu stworzonego przez genialnego artystę.

A co się stało?

„Fontanna” stała się jednym z najbardziej znanych dzieł XX wieku

Reprodukuje się ją w książkach.

Pokazuje w muzeach.

Analizuje na uniwersytetach.

Pisze się o niej artykuły.

Organizuje wykłady.

Tworzy repliki.

A jej znaczenie dla historii sztuki jest ogromne.

Czyli zwyczajny przedmiot, który miał zakwestionować kult dzieła sztuki, sam stał się obiektem kultu muzealnego.

To prawie idealny paradoks.

## Po wszystkich naszych poprzednich rzeźbach...

I dlatego „Fontanna” jest ciekawym punktem naszej serii.

Mieliśmy Apolla, który pokazuje idealne piękno.

Mieliśmy Dawida, który pokazuje perfekcję ludzkiego ciała.

Mieliśmy Nike, która zamienia kamień w ruch.

Mieliśmy Corradiniego, który zamienił marmur w iluzję przezroczystej tkaniny.

Mieliśmy Umierającego Gala, który pokazał godność człowieka w chwili śmierci.

A teraz mamy przedmiot, który nie próbuje być piękny, realistyczny ani monumentalny.

Nie pokazuje człowieka.

Nie opowiada mitu.

Nie wymaga marmuru.

Nie wymaga nawet tradycyjnego rzemiosła.

Jego głównym tworzywem jest idea.

I właśnie dlatego Duchamp zmienił historię sztuki.

## Czy Duchamp „zniszczył” tradycyjną rzeźbę?

Nie.

To byłoby zbyt mocne stwierdzenie.

Michelangelo nie przestał być genialnym rzeźbiarzem dlatego, że Duchamp postawił pisuar w galerii.

Bernini nie stracił znaczenia.

Corradini nadal pozostaje mistrzem marmuru.

„David” nadal zachwyca.

„Nike z Samotraki” nadal działa na widza.

Duchamp po prostu otworzył drugie drzwi.

Powiedział, że sztuka może istnieć nie tylko jako perfekcyjnie wykonany przedmiot, ale również jako koncept, pytanie albo gest.

Od tego momentu świat sztuki stał się znacznie większy.

Ale również znacznie bardziej skomplikowany.

## Najważniejsze pytanie pozostaje bez odpowiedzi

I może właśnie dlatego „Fontanna” przetrwała w historii.

Bo kiedy patrzymy na Dawida, możemy długo dyskutować o anatomii, kompozycji, symbolice Florencji czy technice Michała Anioła.

Kiedy patrzymy na „Dziewicę w welonie”, możemy zastanawiać się, jak Corradini wyrzeźbił marmur tak cienko.

Kiedy patrzymy na „Umierającego Gala”, możemy analizować emocje i propagandę.

Ale kiedy patrzymy na „Fontannę”, prędzej czy później pojawia się jedno pytanie:

„Dlaczego to jest sztuka?”

I nie ma jednej odpowiedzi.

Można powiedzieć, że dlatego, iż Duchamp wybrał przedmiot i umieścił go w kontekście artystycznym.

Można powiedzieć, że dlatego, iż dzieło zmusza nas do refleksji nad definicją sztuki.

Można też powiedzieć, że właśnie ten brak oczywistej odpowiedzi jest jego największą wartością.

Bo być może Duchampowi nigdy nie chodziło o to, żebyśmy spojrzeli na pisuar i powiedzieli:

„Ale piękny!”

Chodziło o to, żebyśmy spojrzeli i powiedzieli:

„Zaraz... dlaczego właściwie to tutaj stoi?”

A potem zaczęli się zastanawiać.

I jeżeli dzieło sztuki potrafi zmusić miliony ludzi przez ponad sto lat do zadawania tego samego pytania, to nawet najbardziej banalny przedmiot może okazać się początkiem niezwykle poważnej rozmowy o tym, czym właściwie jest sztuka.

9

Odp: Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

PunBB bbcode test

Posty [ 9 ]

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » PSYCHOLOGIA » Moja Psychoterapia-OSTATNI TEMAT

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026