Brak zaręczyn po 3,5 roku

I raczej nie pójdzie do przodu…  dał ci do zrozumienia, że ta relacja nie ma przyszłości.

Siłą go nie zatrzymasz, myślę, że on nie ma nic do ciebie konkretnie, znudziła mu się ta relacja, zauroczył się inną… można tylko gdybać.

Powiem tak. Na miejscu tego chłopaka, też bym się nie oświadczał. Tylko zakończyłbym tą znajomość.
Strasznie tu dużo ciśnienia, patrzenia jak tu jest u innych. Robienia pretensji, gdzie tych pretensji nie powinno być.
Taki związek to będzie straszna męczarnia i ciągłe ciśnienia, że ktoś coś ma, a my nie mamy.
Jak się nie zmienisz, a na to się nie zanosi, wpakujesz się w życiowe problemy, a jeszcze do tego wpakujesz w to dzieci.

Bronisz go wbrew sobie. Te jego przeprosiny, kurs na motor to jedynie wymówki, nic więcej. Za 10 lat tej beznadziei także będziesz go bronić, że tak musiało być, że on taki jest, że to czy tamto? Chcesz bawić się całe życie w ratowniczkę? Rozumiem, że podjęcie decyzji o rozstaniu nie jest ani łatwe ani proste. Jednak z czasem takie postanowienie będzie stawać się coraz trudniejsze. Dodatkowo Ty sama wywierasz na siebie presję, Twoja rodzina podobnie. To dodatkowe stresujące i bardzo niefajne. Dlatego, jak powiedziałem powyżej, powinnaś rozważyć wszystkie aspekty tej całej sytuacji.

catzy napisał/a:

Po prostu wydaje mi się, że jak ktoś ma 34 lata to powinien się określić czy idziemy dalej razem czy nie. On wie, że to jest dla mnie ważne i skoro wszedł ze mną w związek to musiał sobie zdawać sprawę, że po jakimś czasie trzeba podjąć decyzję...

Skoro nie określił się do tej pory, to tego nie zrobi. Nie licz na to. Poza tym, jeśli nie Ty, to on kiedyś zakończy Wasz związek. To jedynie kwestia czasu.

Alessandro napisał/a:

Bronisz go wbrew sobie. Te jego przeprosiny, kurs na motor to jedynie wymówki, nic więcej. Za 10 lat tej beznadziei także będziesz go bronić, że tak musiało być, że on taki jest, że to czy tamto? Chcesz bawić się całe życie w ratowniczkę? Rozumiem, że podjęcie decyzji o rozstaniu nie jest ani łatwe ani proste. Jednak z czasem takie postanowienie będzie stawać się coraz trudniejsze. Dodatkowo Ty sama wywierasz na siebie presję, Twoja rodzina podobnie. To dodatkowe stresujące i bardzo niefajne. Dlatego, jak powiedziałem powyżej, powinnaś rozważyć wszystkie aspekty tej całej sytuacji.

catzy napisał/a:

Po prostu wydaje mi się, że jak ktoś ma 34 lata to powinien się określić czy idziemy dalej razem czy nie. On wie, że to jest dla mnie ważne i skoro wszedł ze mną w związek to musiał sobie zdawać sprawę, że po jakimś czasie trzeba podjąć decyzję...

Skoro nie określił się do tej pory, to tego nie zrobi. Nie licz na to. Poza tym, jeśli nie Ty, to on kiedyś zakończy Wasz związek. To jedynie kwestia czasu.

Czyli nie wiem mam mu powiedzieć, że jeśli się w tym roku nie oświadczy to się rozstajemy?
Naprawdę nie wiem co robić, jestem załamana. Moja mama ma nowotwór i naprawdę chciałabym żeby dożyła mojego ślubu, mówiłam mu o tym.
Nie chcę na nim nic wymuszać, ale w związku dwie osoby muszą patrzeć w jednym kierunku. Moze on nie dojrzał do tego, ale kurde ma 34 lata...

catzy napisał/a:

Alessandro napisał/a:

Bronisz go wbrew sobie. Te jego przeprosiny, kurs na motor to jedynie wymówki, nic więcej. Za 10 lat tej beznadziei także będziesz go bronić, że tak musiało być, że on taki jest, że to czy tamto? Chcesz bawić się całe życie w ratowniczkę? Rozumiem, że podjęcie decyzji o rozstaniu nie jest ani łatwe ani proste. Jednak z czasem takie postanowienie będzie stawać się coraz trudniejsze. Dodatkowo Ty sama wywierasz na siebie presję, Twoja rodzina podobnie. To dodatkowe stresujące i bardzo niefajne. Dlatego, jak powiedziałem powyżej, powinnaś rozważyć wszystkie aspekty tej całej sytuacji.

Skoro nie określił się do tej pory, to tego nie zrobi. Nie licz na to. Poza tym, jeśli nie Ty, to on kiedyś zakończy Wasz związek. To jedynie kwestia czasu.

Czyli nie wiem mam mu powiedzieć, że jeśli się w tym roku nie oświadczy to się rozstajemy?
Naprawdę nie wiem co robić, jestem załamana. Moja mama ma nowotwór i naprawdę chciałabym żeby dożyła mojego ślubu, mówiłam mu o tym.
Nie chcę na nim nic wymuszać, ale w związku dwie osoby muszą patrzeć w jednym kierunku. Moze on nie dojrzał do tego, ale kurde ma 34 lata...

Daj sobie spokój z oświadczynami, mów tylko o ślubie, żeby się określił, bo ty chcesz wiedzieć na czym stoisz.
A jeśli jeszcze chodzi o tę pewność, to on jest ciebie za bardzo pewny…

Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje.

wieka napisał/a:

catzy napisał/a:

Po prostu wydaje mi się, że jak ktoś ma 34 lata to powinien się określić czy idziemy dalej razem czy nie. On wie, że to jest dla mnie ważne i skoro wszedł ze mną w związek to musiał sobie zdawać sprawę, że po jakimś czasie trzeba podjąć decyzję...

To prawda, ale nie jest tak, że on nie jest Ciebie pewny, tylko siebie…
Ja się dziwię, że skoro jesteście tak długo razem i nie macie odwagi poważnie porozmawiać. Jeśli masz takie oczekiwania, to sama powinnaś zacząć rozmowę o ślubie konkretnie, jak też o swoich obawach, że on nie chce tego ślubu, nie wie czy chce spędzić z tobą resztę życia i dlatego wymiguje się z jakiejkolwiek decyzji.

Rozmawiałam, on sam podejmował temat ślubu kogo zaprosi, gdzie się ślub odbędzie, mówił, że zrobi pokoik dla dziecka itp. Teraz temat ucichł, on się skupia na pracy, na motorze, a ja myślę co ze mną...

Ja mam 31 lat, on 34 lata, jesteśmy 3.5 roku, mieszkamy prawie 2 lata razem. Ogólnie układa się dobrze, ale jak zaczynam temat zaręczyn to mówi, że już niedługo albo niedawno mi powiedział, że nie jest mnie do końca pewien. Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje... Mam dobry kontakt z jego rodziną, on z moją, ale przykro mi, że nic nie idzie do przodu, a naprawdę się staram, nawet całe wakacje sama zorganizowalam... Czy ktoś mi coś poradzi? Piątek wieczór, on pojechał na imprezę firmową, pojechał po koleżankę samochodem, a ja sama w mieszkaniu i płaczę.

catzy napisał/a:

Ja mam 31 lat, on 34 lata, jesteśmy 3.5 roku, mieszkamy prawie 2 lata razem. Ogólnie układa się dobrze, ale jak zaczynam temat zaręczyn to mówi, że już niedługo albo niedawno mi powiedział, że nie jest mnie do końca pewien. Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje... Mam dobry kontakt z jego rodziną, on z moją, ale przykro mi, że nic nie idzie do przodu, a naprawdę się staram, nawet całe wakacje sama zorganizowalam... Czy ktoś mi coś poradzi? Piątek wieczór, on pojechał na imprezę firmową, pojechał po koleżankę samochodem, a ja sama w mieszkaniu i płaczę.

Upss... Niby nic ci nie brakuje, niby ładna jesteś i niezależna, a spędzasz czas na kolanach przezd gościem, który na tyle cię wyczuł, że doskonale wie iż może z tobą zrobić wszystko. Wiesz jak to wygląda?

Żebrzesz o jakieś ochłapy i godzisz się na jego karty które on ma poznaczone i ci je rozdaje, jeszcze trochę a będziesz gościowi buty czyścić i będziesz wciąż czekać na jakiś akt łaski z jego strony.

Teraz zagadka dla ciebie:

Dlaczego pewnych kobiet faceci nie szanują?

Salomonka napisał/a:

spędzasz czas na kolanach przezd gościem ...

Co?
Mają różne podejście do życia. Jej się śpieszy do zakłdania rodziny. Jemu nie.
Sprawa jest prosta. Zostawić go i poszukać takiego, który też szybko chce założyć rodzinę.
Po co robisz takie emocjonalne jazdy?

Ja mam 31 lat, on 34 lata, jesteśmy 3.5 roku, mieszkamy prawie 2 lata razem. Ogólnie układa się dobrze, ale jak zaczynam temat zaręczyn to mówi, że już niedługo albo niedawno mi powiedział, że nie jest mnie do końca pewien. Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje... Mam dobry kontakt z jego rodziną, on z moją, ale przykro mi, że nic nie idzie do przodu, a naprawdę się staram, nawet całe wakacje sama zorganizowalam... Czy ktoś mi coś poradzi? Piątek wieczór, on pojechał na imprezę firmową, pojechał po koleżankę samochodem, a ja sama w mieszkaniu i płaczę.

wieka napisał/a:

Jak mu się nie śpieszy, to niech powie konkretnie ...

Rozmawialiśmy wielokrotnie o podobnych sytuacjach. Tak to już jest, że sprawę musi rozwiązać osoba, której to nie odpowiada.
Dla przykładu żona przestaje mieć ochotę na seks i nie chce powiedzieć dlaczego? Też powiesz niech powie konkretnie? No nie powie i co jej zrobisz?

Edit Przypomniał mi się wątek Michała, którego żona zdradzała. Ta co była piękna jak posąg, no i dlaczego nie postępowała konkretnie, tak jak Michał chciał?

Tamiraa napisał/a:

catzy napisał/a:

Ja mam 31 lat, on 34 lata, jesteśmy 3.5 roku, mieszkamy prawie 2 lata razem. Ogólnie układa się dobrze, ale jak zaczynam temat zaręczyn to mówi, że już niedługo albo niedawno mi powiedział, że nie jest mnie do końca pewien. Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje... Mam dobry kontakt z jego rodziną, on z moją, ale przykro mi, że nic nie idzie do przodu, a naprawdę się staram, nawet całe wakacje sama zorganizowalam... Czy ktoś mi coś poradzi? Piątek wieczór, on pojechał na imprezę firmową, pojechał po koleżankę samochodem, a ja sama w mieszkaniu i płaczę.

Nie piecz, nie gotuj, nie sprzątaj. Pozwól mu zająć się mieszkaniem i kuchnią.
Pojechał na imprezę, ty też wyjedź gdzieś.

Jeśli nic nie idzie do przodu, to się cofa.
Piszesz, że się starasz, a w jaki sposób twój chłopak się stara? Czy jemu naprawdę zależy na pchnięciu relacji do przodu czy dobrze mu tak jak jest.
W sąsiednim wątku podlinkowałam rozmowę z psychologiem na temat nieodpowiednich partnerów. Nie to, że uważam, że twój jest nieodpowiedni, ale jest tam mowa o tym, ze jeżeli stałaś się terapeutką dla partnera, to tak cię będzie traktował. A ja dopowiadam, że jeśli jesteś dla partnera kucharką i sprzątaczką, to też tak właśnie będzie cię traktował. I nic poza tym.

O i powiedział mi, że cały czas mi okazuje, że jestem tą jedyną, że mnie kocha, a pierścionek o tym nie świadczy. Nie rozumiem takiego podejścia...

catzy napisał/a:

Jak mu powiedziałam, że miałam nadzieję, że oświadczy mi się na naszych wakacjach to powiedział, że nie myślał o pierścionku, bo dobrze wiem, że miał inne wydatki, czyli kupno motoru, prawo jazdy itp. Z tym, że nie potrzebuję nie wiadomo jakiego diamentu, dla mnie liczy się gest i gotowość założenia ze mną rodziny...
Nawet nie mam komu się wygadać, koleżanki po ślubach, mamie się wypłakałam, a teraz ona się przejmuje mną

No już z tymi oświadczynami to też trochę przesadzasz bo one by ci nic nie dały, narzeczoną mogłabyś być jeszcze z 10 albo 20 lat….
Dlatego powiedz, że musicie ustalić jak wasze życie ma dalej wyglądać, bo tobie to jest potrzebne do szczęścia, musisz być konkretna i zdecydowana.

catzy napisał/a:

Tamiraa napisał/a:

Nie piecz, nie gotuj, nie sprzątaj. Pozwól mu zająć się mieszkaniem i kuchnią.
Pojechał na imprezę, ty też wyjedź gdzieś.

Jeśli nic nie idzie do przodu, to się cofa.
Piszesz, że się starasz, a w jaki sposób twój chłopak się stara? Czy jemu naprawdę zależy na pchnięciu relacji do przodu czy dobrze mu tak jak jest.
W sąsiednim wątku podlinkowałam rozmowę z psychologiem na temat nieodpowiednich partnerów. Nie to, że uważam, że twój jest nieodpowiedni, ale jest tam mowa o tym, ze jeżeli stałaś się terapeutką dla partnera, to tak cię będzie traktował. A ja dopowiadam, że jeśli jesteś dla partnera kucharką i sprzątaczką, to też tak właśnie będzie cię traktował. I nic poza tym.

O i powiedział mi, że cały czas mi okazuje, że jestem tą jedyną, że mnie kocha, a pierścionek o tym nie świadczy. Nie rozumiem takiego podejścia...

Słowa, słowa, słowa. Pierścionek o tym nie świadczy, ale już , że ukochana osoba chciałaby  go mieć, to o czymś  świadczy. Ja rozumiem. Brzydko to zabrzmi. Dalej masz być kucharką i sprzątaczką. Jeśli jest konflikt na temat poważny czyli zaręczyn i ślubu, to co będzie za parę lat?

catzy napisał/a:

Jak mu powiedziałam, że miałam nadzieję, że oświadczy mi się na naszych wakacjach to powiedział, że nie myślał o pierścionku, bo dobrze wiem, że miał inne wydatki, czyli kupno motoru, prawo jazdy itp. Z tym, że nie potrzebuję nie wiadomo jakiego diamentu, dla mnie liczy się gest i gotowość założenia ze mną rodziny...
Nawet nie mam komu się wygadać, koleżanki po ślubach, mamie się wypłakałam, a teraz ona się przejmuje mną

Naprawdę tak bardzo potrzebujesz tego pierścionka, nawet byle jakiego?

Dziewczyno!
Zajmij się własnym życiem, swoimi osiągnięciami, zdobywaj własne "szczyty" a tego gościa zostaw jemu samemu. Co z tobą nie tak, że tylko jakiś złamany pierścionek od niego podniesie twoją wartość w twoich oczach?
Aż tak szorujesz po dnie z poczuciem własnej wartości?

Może porozmawiaj z jakimś psychologiem?

catzy napisał/a:

Salomonka napisał/a:

Naprawdę tak bardzo potrzebujesz tego pierścionka, nawet byle jakiego?

Dziewczyno!
Zajmij się własnym życiem, swoimi osiągnięciami, zdobywaj własne "szczyty" a tego gościa zostaw jemu samemu. Co z tobą nie tak, że tylko jakiś złamany pierścionek od niego podniesie twoją wartość w twoich oczach?
Aż tak szorujesz po dnie z poczuciem własnej wartości?

Może porozmawiaj z jakimś psychologiem?

Może faktycznie mam niskie poczucie wartości, ale z drugiej strony to po prostu taka kolej rzeczy, że ludzie ze sobą są, a potem się zareczają, biorą ślub itp ..
Co to znaczy żeby zostawić jemu samemu? Olać go?

Dokładnie to właśnie znaczy..

Skup się na sobie. Niezależna kobieta przyciąga do siebie innego formatu mężczyzn. Niezależna... To nie znaczy klęcżąca na kolanach.. Zrozum mnie dobrze. Teraz przyciągasz wszelkiej maści dewiantów, szukających zaspokojenia własnej próżności i ty (sorry za szczerość) dajesz im to. Sprzątasz, gotujesz, pierzesz gacie.. I wciąż czekasz na akt łaski czyli pierścionek, który nigdy nie nadejdzie.
Sama się skazujesz na pewien rodzaj zależności i pewien rodzaj faceta. Tylko co kto lubi... Sama zdecyduj.

No wcześniej mniej gotowałam, sprzątałam to się mnie czepiał, ale też nieraz pracowałam po 14 godzin, 12 godz to byłam zmęczona. Mówił, że wymaga ode mnie gotowania...

Bo on to może wymagać, a ty już nie….
A niby tak kolorowo jest u ciebie jak pisałaś, same plusy z jednym minusem - brak pierścionka.
Tak trochę wygląda, że bardziej zależy ci na ślubie niż na szczęśliwym życiu z tym facetem.

Ale ideałów nie ma, ostatnio wypowiadała  się psycholog, że młodzi ludzie, bo taka „moda” szukają red flag, dlatego tak mało zakłada rodziny.
Czyli dawniej, jak głównym celem  była zmiana nazwiska kobiety męczyły się w związkach, to było lepiej

catzy napisał/a:

Może on woli się skupić na sobie, na swoich pasjach, na motorze, a nie na mnie. Chociaż jak go pytam czy ożeni się ze mną to mówi, że tak, ale nic z tego nie wynika...
Ostatnie zdanie bardzo mądre, bo nie wyobrażam sobie życia bez niego, ale musimy mieć takie same priorytety.

No to masz problem ...
Nie jestem wróżką, ale coś mi się zdaje że zmarnujesz sobie  zycie....................

catzy napisał/a:

wieka napisał/a:

Bo on to może wymagać, a ty już nie….
A niby tak kolorowo jest u ciebie jak pisałaś, same plusy z jednym minusem - brak pierścionka.
Tak trochę wygląda, że bardziej zależy ci na ślubie niż na szczęśliwym życiu z tym facetem.

Ale ideałów nie ma, ostatnio wypowiadała  się psycholog, że młodzi ludzie, bo taka „moda” szukają red flag, dlatego tak mało zakłada rodziny.
Czyli dawniej, jak głównym celem  była zmiana nazwiska kobiety męczyły się w związkach, to było lepiej

Dla mnie szczęśliwe życie to dobry mąż, dzieci i zdrowie, a nie bycie dla kogoś opcją i zero deklaracji... To po co ze mną jest jak wie jakie mam oczekiwania i będę go o to męczyć..

Sama widzisz, że robisz z siebie petenta… potem się dziwisz, że on nie bierze twoich oczekiwań pod uwagę, bo wie, że będziesz przy nim i tak tkwiła…
Ty nie powinnaś się pytać, czy on się z tobą ożeni, bo to jest nawet uwłaczające.
Tak z nim rozmawiasz, żeby nic z tego nie wynikało, a powinnaś konkretnie, siadamy i planujemy nasze życie albo jesteśmy w tym razem albo nie. Zawsze będziesz miała gorzej, bo jesteś niedecyzyjna, nie masz przebicia w tym związku czyli nie masz nic do powiedzenia.
On wszystko robi jak chce, a ty się podporządkowujesz dlatego z tobą jest, bo to mu odpowiada.

Salomonka napisał/a:

catzy napisał/a:

Może on woli się skupić na sobie, na swoich pasjach, na motorze, a nie na mnie. Chociaż jak go pytam czy ożeni się ze mną to mówi, że tak, ale nic z tego nie wynika...
Ostatnie zdanie bardzo mądre, bo nie wyobrażam sobie życia bez niego, ale musimy mieć takie same priorytety.

No to masz problem ...
Nie jestem wróżką, ale coś mi się zdaje że zmarnujesz sobie  zycie....................

Nie no powiem mu, że jeżeli w ciągu pół roku nie będzie żadnego kroku do przodu to się rozstajemy i tyle, szkoda czas marnować.

catzy napisał/a:

wieka napisał/a:

Sama widzisz, że robisz z siebie petenta… potem się dziwisz, że on nie bierze twoich oczekiwań pod uwagę, bo wie, że będziesz przy nim i tak tkwiła…
Ty nie powinnaś się pytać, czy on się z tobą ożeni, bo to jest nawet uwłaczające.
Tak z nim rozmawiasz, żeby nic z tego nie wynikało, a powinnaś konkretnie, siadamy i planujemy nasze życie albo jesteśmy w tym razem albo nie. Zawsze będziesz miała gorzej, bo jesteś niedecyzyjna, nie masz przebicia w tym związku czyli nie masz nic do powiedzenia.
On wszystko robi jak chce, a ty się podporządkowujesz dlatego z tobą jest, bo to mu odpowiada.

Chyba to prawda, sam nieraz mówi, że jestem mało decyzyjna... Ale kurde to facet powinien się oświadczyć, ja nie będę przed nim klękać.

A kto mówi, że masz się oświadczać, ty masz wiedzieć na czym stoisz.
Mieć odwagę powiedzieć mu, widzę,  że masz inne priorytety niż ja, ważniejszy jest dla ciebie motocykl niż ja, ja bym chciała wziąć ślub mieć dziecko a widzę, że ty o tym nie myślisz więc powinniśmy się rozstać.
Ale ty się jego kurczowo trzymasz i on to wykorzystuje, i pewnie nie zdecydujesz się na taki krok.

Ja mam 31 lat, on 34 lata, jesteśmy 3.5 roku, mieszkamy prawie 2 lata razem. Ogólnie układa się dobrze, ale jak zaczynam temat zaręczyn to mówi, że już niedługo albo niedawno mi powiedział, że nie jest mnie do końca pewien. Mieszkamy u mnie w mieszkaniu, mam stałą pracę, jestem szczupła, ładna, stabilna psychicznie, interesuję się motosportem, samochodami jak on, gotuję, piekę, sprzątam i nie wiem czego mi brakuje... Mam dobry kontakt z jego rodziną, on z moją, ale przykro mi, że nic nie idzie do przodu, a naprawdę się staram, nawet całe wakacje sama zorganizowalam... Czy ktoś mi coś poradzi? Piątek wieczór, on pojechał na imprezę firmową, pojechał po koleżankę samochodem, a ja sama w mieszkaniu i płaczę.