Czym dla was jest hejt?

Hejt wg mnie to wyzwiska,poniżanie i obrażanie drugiej osoby
Np na moje stwierdzenie, że nie chce chodzić do pracy ktos napisze "bo jesteś pasożytem ". To już jest hejt

Wyrażenie opinii przeciwnej mojej opinii w sposób cywilizowany nie uważam za hejt
Np ktos na moje stwierdzenie, że nie chce chodzić do pracy napisze "nie każdą praca jest zła,możesz sobie zrobić kursy i wybrać jaka praca Ci pasuje. Ja bym nie mogla/mógł nie pracować,poniewaz po to mam studia, żeby pracować w zawodzie,a nie siedziec na bezrobociu"

Nie. Negatywna opinia jeżeli nie zawiera wyzwisk i poniżenia drugiej osoby nie jest hejtem wg mnie

Hejt to pojęcie raczej dość ściśle określone, chociaż bywa często niezwykle nadinterpretowane.
Czym innym jest poniżanie czy wyśmiewanie ludzi czym innym krytyka. W moim odczuciu do hejtu powinno się zdecydowanie zaliczyć to pierwsze nie zaś to drugie. Zbyt często niestety krytyka jest odbierana, jako hejt, tym bardziej, kiedy dana osoba zdecydowanie na ową krytykę zasługuje. Takie przypadki się zdarzają coraz częściej, kiedy, mimo szczerych chęci, ciężko jest zrozumieć zachowanie czy podejście człowieka, będącego obiektem "hejtu". Szczególnie, w przypadkach wcześniejszego, rażącego lekceważenia zasad współżycia społecznego lub ogólnie przyjętych norm etycznych bądź prawnych przez "ofiarę". Wtedy emocje dochodzą do głosu, dlatego nie ma się czemu dziwić, że ludziom puszczają nerwy.

Klasycznym przykładem był dla mnie wypadek syna pewnej celebrytki, który to osobnik rozbił się samochodem w centrum jednego z większych miast, zabijając poza sobą, 3 inne osoby. W wyniku zaistniałych wydarzeń, na jego matkę miał spaść hejt, bo przecież zbrodnią jest szkalować matkę, kiedy ta opłakuje śmierć dziecka. Tymczasem, sam gdzieś tam dodałem swoje trzy grosze do całej sprawy, albowiem kobieta niewątpliwie wielokrotnie dawała "przykład" synowi, że można mieć w całkowity poważaniu wszelkie możliwe normy społeczne lub zasady bezpieczeństwa.
Jeśli ktoś publicznie chwali się notorycznym łamaniem przepisów prawa ruchu drogowego, stwarzającego bezpośrednie zagrożenie dla życia osób postronnych, to z jakiej racji zasługuje na szacunek i zrozumienie? W dodatku ma z tego ubaw, śmiejąc się w twarz służbom, widząc w tym świetny sposób na rozrywkę, bogatą w dreszczyk emocji..

Zajrzałam do netu i wiem już o kogo chodzi. Rzeczywiście sprawca, nie dość, że jechał z dużą prędkością, to jeszcze pod wpływem alkoholu czyli wbrew wszelkim przepisom. A matka biorąc udział w programie podobno promowała taką jazdę.

Z kolei chciałabym napomknąć o hejcie na nieletnią ofiarę zbrodni o której napisano w necie, że sama sobie winna śmierci, bo była taka czy taka. Wzbudziło to taką siłę, że potem nie oszczędzono sprawczyni i jej rodziców, wypominając im, że kryją się przed opinią publiczną, chcąc być anonimowi, a do tej zbrodni się przyczynili.

Jeśli się nie mylę, to akurat tutaj z całą wyrazistością widać, jak zawiódł cały system. Wiadomo, że nawet najgorszy hejt nie usprawiedliwia tak okrutnej zbrodni.
Natomiast zadziwia mnie wciąż bierność w sprawach hejtu czy przemocy w szkole. Za każdym razem opinia publiczna się o tym dowiaduje, kiedy dochodzi do tragedii. Szkoła milczy, bo nie chce skandalu albo udaje, że nic się nie dzieje. Rodzice milczą, bo nie chcą rozgłosu ani nie chcą sobie uświadomić, jak ich kochana córeczka/synuś się zachowuje. Rodzicom tak bardzo brakuje obiektywizmu i zdrowego rozsądku, że to czasami aż przeraża. Gdyby się okazało, że ta dziewczyna rzeczywiście dopuszczała się nękania tego chłopaka, to pewnie by się tego z całych sił wypierali. Jakby nie doszło do tej zbrodni, to pewnie dalej nie byłoby do końca wiadomo czy w ogóle dochodzi tam do jakiegokolwiek nękania czy prześladowania innych uczniów.
Natomiast coś już można powiedzieć o ich obojgu, skoro w wieku 16 lat(!) mieli już oboje przydzielonego kuratora.

Krytyka z intencją zranienia to hejt. Podawanie opinii czy rad złotych,o które nikt nie prosił,a są wyrażane tylko po to by wbić szpile to również hejt. Hejt to nic innego jak wyrachowane zadawanie bólu. Granice hejtu definiuje intencja. Intencja jest tu kluczowa

Hejt to przekroczenie wszystkich granic w jednym celu. Dokopać komuś najmocniej jak to możliwe w każdy możliwy sposób. To maksymalna agresja, wrogie, negatywne zachowania. Oczywiście najczęściej spotykamy się z hejtem w internecie z uwagi na anonimowość.

Bardzo często hejterzy zakładają fikcyjne konta, których używają do takich celów.

Traktuj jako komplement. Zauważ, jak bardzo musisz być komuś w jakiś sposób ważna w ich życiu, intrygująca aby chciał poświęcać czas i energię na hejtowanie

Dokladnie tak tez sie zdarza

Moim zdaniem o hejcie decyduje intencja. Jeśli pytanie o picie podszyte jest złośliwością to hejt. Jeśli wynika z troski lub jest przypadkowe to po prostu brak wyczucia. W codziennych relacjach często sprawiamy komuś dyskomfort nieświadomie.to normalne zjawisko wynikające z różnic w interpretacji słów.

Prawdziwy hejt zaczyna się tam, gdzie pojawia się chęć sprawienia bólu i celowe wyładowanie frustracji na drugiej osobie

Czyli znowu wracamy do intencji.
Jeśli krytyką kierują dobre intencje, troska, chęć pomocy, ktoś poprosił o krytykę - to jest to tylko krytyka
Jeśli o krytykę nikt nie prosił, wypowiedziana jest np po złośliwości, z zamiarem sprawienia bólu itp  to jest to hejt

Istotka, ale skąd wiadomo, jakie intencje miała autorka  tych słów o piciu?
Czy to było złośliwe czy tylko naprawdę tak uważała, bo przecież odpowiedzi na zadane pytanie nie udzieliła.

Ok, jeśli mam być szczery, to zdecydowanie NIE KAŻDA negatywna opinia będzie hejtem. Moim zdaniem, hejt występuje wtedy, kiedy umyślnie oraz bez żadnego przesłania, ktoś stara się upokorzyć i wyśmiać drugą osobę, z uwagi na różnorodne czynniki, chociażby jej przeszłość, status materialny, poglądy czy pochodzenie. Tym bardziej, kiedy ta osoba właściwie w niczym nie zawiniła.

Natomiast odbieram to zupełnie inaczej, jeśli ktoś w pewnym stopniu na te "opinie" zasłużył. Kiedy dana osoba prezentuje swoim zachowaniem czy wypowiedziami pewne podejście, powszechnie nieakceptowalne społecznie lub powodujące chociażby zagrożenie zdrowia bądź życia, jej odbiór będzie daleki od konstruktywnej krytyki. Nie oszukujmy się, ale jeśli mam się ponownie odwołać do owego wypadku z udziałem tego młodego chłopaka, to osobiście u mnie ledwo co się tliło współczucie dla niego, jako człowieka, który stracił życie w wypadku, chociaż jeszcze powstrzymałem się od publicznego wyzywania jego czy jego matki.

Właśnie.. czy aby na pewno wypadku? Nie ma, póki co, w polskim KK zapisu mówiącego o tzw. "zabójstwie drogowym"(chociaż nie jestem pewien, czy nie są obecnie prowadzone prace nad zmianą ustawy). W praktyce, jeśli ktoś w takim stanie wsiada za kółko, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa do tego stopnia, że wypadek jest nieunikniony. Inaczej mówiąc, facet właściwie popełnił samobójstwo wobec siebie zaś niemal umyślnie zabił 3 osoby. Teraz możemy sobie wyobrazić, co by się działo, gdyby w tym wypadku zginął(lub został ciężko ranny) ktoś jeszcze, chociażby pieszy(niewiele brakowało). Nie ma się czemu dziwić, że ludzie się oburzają na takie przypadki. Emocje biorą górę, ale stawka przecież jest ogromna: chodzi o zdrowie i życie. Wszyscy wiemy, że takie wypadki nie spowodują nagle masowej rezygnacji z wyścigów ulicznych a prawo i służby bywają bezradne. Czego się zatem mamy spodziewać w takich przypadkach, kiedy wychodzi na światło dzienne fakt, że osoba z bliskiego otoczenia ofiary "wypadku" publicznie drwiła z kodeksu karnego oraz pozostałych uczestników ruchu, całkowicie lekceważąc zasady bezpieczeństwa drogowego a tym samym zdrowia i życia ludzi. Czy ten wypadek cokolwiek ją nauczył/nauczy? Czy sprawi, że podejmie ona jakąkolwiek refleksję nad tym, co się stało? Szczerze wątpię...
W takich wypadkach jedni widzą hejt, inni zaś desperacką próbę sprzeciwu wobec panującej anarchii oraz całkowitej obojętności na los innych, ubraną w nieco bardziej kontrowersyjną formę.

Faktem jest, że często hejt jest niesłuszny, gdyż bywa "wylewany" zbyt szybko i pochopnie, kiedy potem wychodzą na jaw zupełnie nowe okoliczności.

Właśnie, jeśli już do takiego samosądu dojdzie, to często taka osoba będzie karnie odpowiadać, ale może otrzymać łagodniejszy wyrok z uwagi na okoliczności. To się będzie powtarzać, póki system jest "dziurawy". System zaś jest dziurawy, gdyż albo brak odpowiednich przepisów lub ich egzekwowania, albo wszyscy odwracają głowę, jeśli pojawia się problem.

Alessandro, czasem piszą osoby zaangażowane politycznie w którąś stronę, a czasem anonimy. Tam w tych politycznych komentach to prawie walka wręcz. Pewnie piszą dla zabawy i igrzysk, bo nie mają nic lepszego do roboty. Argumenty polityczne maja to do siebie, że zawsze można zinterpretować je na swoja korzyść.

Bagienni_k, społeczeństwo nie będzie się odwracać wtedy jak nie będzie piętnowane.  Choć z drugiej strony jak patrzę na swoje podwórko, to ludzie się tacy wygodni zrobili, że nic się nie chce z robić z własnej woli, tylko narzekania. Po osiedlówce każdy by jeździł, a o interwencji w sprawie odśnieżania, to już nikomu się nie śni. A nawet jak się coś załatwi, to nikomu się nie chce za to paru groszy zapłacić. Przykre.

Hejt polityczny to temat rzeka. Tam rządzą głównie farmy trolli.

Podsumowując hejt dla jednych to wyzwiska, a dla innych intencje. Tylko skąd wiadomo jakie ktoś ma intencje wyrażając swoją opinię?
Czasem można ocenić kogoś niesprawiedliwie przypisując mu nieistniejące motywacje. Albo po prostu próbując wybierać sobie pasujące odpowiedzi, a krytykując te opinie, które nie zgadzają się z jego wizją. Czyli paradoksalnie używając słów Koraliny autor wybierający czyjeś oceny, "rozstawia nas po kątach".

Czy nie uważacie, że hejt to takie współczesne liberum veto?

Farmy trolli pomijam, bo wiadomo.

Spotkałam się też z określaniem jako hejt zwrócenie uwagi na rażące błędy językowe w wypowiedzi, co było uważane za umniejszanie komuś. Doprowadza  to do dziwnych sytuacji, bo nie zawsze się można domyślić, o co komuś chodzi. Nie wiem czy to jest wywyższanie jeśli komuś poprosi o napisanie zgodnie z zasadami języka polskiego. 

Jeśli zaś chodzi o poznanie konkretnej sytuacji, to często nie jesteśmy w stanie tego sprawdzić. Ogólnie uznaje się, że jeśli ktoś coś pisze, to powinien mieć szacunek do czytających i nie zmuszać ich do domyślania się, co autor chciał przez to wyrazić, zwłaszcza jeśli sam zwraca się o poradę lub jakąkolwiek pomoc.

Dokładnie o to mi właśnie chodziło.

Mam takie nieodparte wrażenie, że w dzisiejszych czasach zbyt często używa się pewnych negatywnie nacechowanych określeń, zupełnie nieadekwatnych do opisywania wielu zjawisk. Określenie "hejt" jest akurat tutaj jednym z wielu przykładów. Można jeszcze przytoczyć choćby takie, jak "toksyk" czy "narcyz", nagminnie stosowane do opisywania charakteru relacji między ludźmi. Kiedy każda uwaga, skierowana w stronę danej osoby ma być hejtem, to jak mamy tak naprawdę funkcjonować wspólnie, zarówno w związkach, jak w szerszym kontekście, jako społeczeństwo?
Dlatego, w moim odczuciu dużo ważniejszy jest ów problem, leżący zazwyczaj nieco "w cieniu" krytyki czy też "hejtu", z jakim się spotykamy w wielu sytuacjach. To poczucie bezsilności, jakiego można wielokrotnie doświadczyć wydaje mi się znaczącym usprawiedliwieniem w przypadku, kiedy ludzie dają się ponieść emocjom na skutek rażących czy wręcz oburzających sytuacji, jakie ich dotykają.
Odwraca się zupełnie uwagę od całego tła, skupiając się na samej dyskusji - nie tędy droga moim zdaniem.

Być może..

Jednak konkretne sprawy pokazują, jak ten sposób działania jest kulawy. Często o sprawie się wszyscy dowiadują, kiedy jakiś dzieciak próbuje popełnić samobójstwo (lub do tego samobójstwa dojdzie), albo wręcz przeciwnie - dojdzie do samosądu na oprawcy.

Coraz mniej jest miejsc, w których można liczyć na rzeczową dyskusję.

Dziękuję za ten wpis. Miło Cię widzieć Joanno. Również pozdrawiam.

IHMO to wina samych "ofiar", że nie walczą o swoje, nic nie mówią, nikomu nie zgłaszają lub nie wskazują palcem sprawcy nabierając wody w usta. Lub infrastruktury (wielkości klas, konstrukcji budynku, systemu oceniania i presji rodzicielskiej na oceny - wystarczy zła kompilacja czynników, aby z jednej osoby zrobić agresora, a z innej ofiarę). No ja jeszcze chodziłem za czasów kiedy rozbieżności i wzajemne anse to się rozwiązywało klasyczną solówką. I niby nie było to dobre, a jednak przypadków depresji czy samobójstw było o wieeeeeeele mniej.

Łatwo jest mówić o victim shamingu, ale obiektywnie - żeby móc ukarać sprawcę to ktoś i na jakiejś podstawie musi zacząć działać. Trzeba w tym wszystkim pamiętać o dwóch kluczowych sprawach:

1) mamy domniemanie niewinności
2) mówimy o dzieciach

Już tu kiedyś wrzucałem staty dotyczące agresji szkolnej u nieletnich. Najwyższa jest ona na początkowym etapie nauczania. Dlaczego? Bo człowiek jest istotą agresywną i brutalną z natury rzeczy. Pokojowego i cywilizowanego współistnienia dopiero się uczymy na etapie szkolnym właśnie. A żeby nie było tak łatwo to jeszcze w momencie, kiedy nauka ta nie jest zakończona, to wchodzimy w okres dojrzewania i burzy hormonalnej. Sam miałem w tym okresie teścia 3x ponad normę, co było z kolei przyczyną trądziku. A weź tu będąc gówniarzem utrzymaj w takim wypadku ręce przy sobie jak cię nosi z byle powodu. I weź tu pamiętaj o zabezpieczeniu (z tych samych powodów). Końskie zaloty to nie efekt świadomego wyboru, tylko zaburzeń hormonalnych tego okresu w życiu człowieka. Bójki nie są elementem świadomości, tylko frustracji i próby odnalezienia swojego miejsca w grupie.

Brałeś kiedyś udział w profesjonalnych kursach samoobrony? Podstawą nauczania jest zdobycie umiejętności identyfikacji zagrożeń. Bo to nie jest tak, że to wina sprawcy. To przede wszystkim ofiara najczęściej sama podstawia się na ostrzał. Przy czym najczęściej to nie jest jednoznaczne z "za każdym razem". I to jest uniwersalna nauka. Po pierwsze trzeba być świadomym, że w pewnych tematach łatwo samemu postawić się pod ścianą w temacie o zapalności nitrogliceryny przewożonej furmanką.

Sam popatrz na przedstawianych tu historiach. Popatrz czego dotyczą i jakie emocje to wywołuje. Obiektywnie pizdowaty koleś zawsze będzie wywoływał uśmiechy politowania i złośliwe komentarze. Dlaczego? Bo sami się tak przedstawiają. Ze swojej nieudolności robią tarczę. I to dlatego. A teraz zobacz na Mikloszę. Nikt nie ma wątpliwości co do jego braków. Ale czy szydera leci na prawo i lewo? No nie. Gdzie jest zatem różnica? Ano właśnie w tym - w sposobie przedstawiania siebie. Doborze słów, temacie problemu.

Inna sprawa, że ludzie po prostu na prowokacje reagują. Więc jak ktoś chce uzyskać odzew to często posługuje się takim właśnie językiem opisując swój problem. I nie zawsze jest to świadome. To wynika z języka sociali i TV.

Hejtowi sprzyja także technologia. Dzięki niej zasięg mowy nienawiści stał się nieograniczony. Tu nie ma żadnych granic nie tylko pod względem treści przekazu, lecz także odległości.
Co do sytuacji w szkołach to główną winę za zachowanie uczniów ponoszą ich rodzice. Z tego też powodu to w pierwszej kolejności należało wziąć się za wychowanie rodziców, aby wybić im skutecznie z głów ich własne fanaberie. Oczywiście nie dotyczy to wszystkich osób wychowujących dzieci. Wśród nich są także rozsądni, racjonalni wychowawczo rodzice.

Hejtowi sprzyja anonimowość. Gdyby, teoretycznie, uczestnictwo we wszelkiego rodzaju forach, grupach, platformach byłoby związane z podaniem imienia i nazwiska oraz numeru PesEL, oraz umieszczenie swojego aktualnego zdjęcia, ilość nękających i obraźliwych komentarzy - spadłaby znacznie. O ile prawie nie do zera. Nawet na tym forum. Ilu z tu piszących napisałoby to, co pisze, ale wiązałoby się to z całkowita utratą anonimowości? Wpisy te dotarłyby do ich rodzin, przyjaciół, współpracowników. Córka zobaczyłaby, co ojciec wypisuje. Matka - co jej nastoletni syn.
Zabawnie by też było, jakby się okazało, ze osoby wzajemnie obrzucające się błotem okazałyby się znajomymi w realnym życiu. Trochę wstyd

Hejterzy zakładający temat o hejcie to absolutny peak komedii

W nawiązaniu do intencji .nie chodzi o ocenianie intencji innych, ale o świadomość, że tylko autor słów wie, co nim naprawdę kieruje. To my wiemy, czy mówimy coś złośliwie czy z troski. Choć przyznaję, że odbiorca może to czasem źle odczytać, źle zinterpretować, ale to tak samo jak z wierszami i zgadywaniem "co autor miał na myśli"
Warto też pamiętać o kontekście. Czasami chcemy komuś pomóc, ale pod wpływem silnych emocji nasza wypowiedź brzmi zbyt ostro, mimo dobrych chęci. Czy też nami kierują emocje, przez co źle dobieramy słowa mając dobre intencje.
Przewrażliwienie  też jest złe. Bolesna krytyka to często po prostu nietakt lub brak wyczucia, a nie od razu hejt. Hejt to dla mnie coś stałego i celowo wymierzonego w drugą osobę ze złą wolą, ze złą intencją, by wyśmiać, upokorzyć,wylać swoje frustracje itp itd...

W żadnym wypadku nie miałam na myśli zgadywanie jakie autor słów miał intencje, bo tylko autor słów to wie co nim kieruje

Zgadzam się, że hejtowi sprzyja anonimowość.  Z drugiej strony dziwię się, że komuś chce się tracić czas i energię na hejtowanie kogoś. Jak już walczyć w imię idei, to dla realnych korzyści heh 

Chodzi o wszystko co określa się mianem deepfake.

Priscilla, jasne, że można się domyślić, tym bardziej, że forum jest coraz mniej popularne i stale udzielających się użytkowników jak na lekarstwo, ale za rękę nie złapałam

PS Nick fajny, kojarzy mi się z firmą budowlaną, choć Maximus Decimus Meridius - wcielenie dobra mający na swoim koncie trochę złych czynów w dalszym ciągu ma szansę na poprawę, "Gladiator" z 2000 roku).

Każdy z nas, konstruując wypowiedź czy też wypowiadając słowa wie najlepiej, co takiego ma na myśli. Zakładając oczywiście, że chce w pełni przekazać treść i sens wypowiedzi stara się, w miarę możliwości, odpowiednio te słowa dobierać. Do końca nie możemy, moim zdaniem, przewidzieć, jak zareaguje odbiorca. Zależy to w dużej mierze od zdolności interpretacyjnych samego odbiorcy a za to już nadawca przecież nie odpowiada, jeżeli jej nie pozna w wystarczającym stopniu.

Emocjonalność wypowiedzi zależy już od danej osoby czy też tła omawianej kwestii, natomiast nie zgodzę się z twierdzeniem, że owa "bolesna krytyka" jest zupełnie niepotrzebna. Mam wrażenie, że właśnie bywa niezbędna w pewnych okolicznościach, aby chociaż czasami kimś wstrząsnąć, dać do myślenia nad sposobem czyjegoś postępowania. Bywa tak, że krytyka, którą wiele osób odbiera jako hejt, skierowana jest bezpośrednio nie w stronę osoby, ale postawy, jaką ktoś przyjmuje w odniesieniu do pewnych drażniących spraw. Postawa taka może uderzać chociażby w pewne ogólnie przyjęte zasady współżycia społecznego, postawy moralno-etyczne czy bezpieczeństwo. W takich wypadkach owo poczucie bezsilności, rozpacz lub oburzenie może skutkować nadmiernym uwolnieniem emocji. W następstwie tego typu zdarzeń, uwaga od istoty problemu zostaje odwrócona, gdyż nagle się okazuje, że wypowiedzi stają się zbyt negatywnie nacechowane, uderzając w "wolność osobistą" czy "wybór" konkretnej osoby.
Jeśli ktoś się nie przejmuje krytyką, to oczywiście dalej szerzy swoje poglądy, kierując się wyznawanymi wartościami bądź przesłankami.

Zaznaczam tutaj, że nie mówimy o sytuacjach, kiedy rzeczywiście owa krytyka jest całkowicie nieuzasadniona, chociażby z uwagi na nieznajomość tematu lub zbyt pochopne osądy.

Odważne słowa. Trochę statystyk pod tym katem:

Dokładnie w takich przypadkach krytyka staje się hejtem dla tych "przewrażliwionych" osób, najwyraźniej nieuznających żadnego poziomu krytycyzmu wobec siebie.

Ponownie odwołując się do wspomnianego wcześniej wypadku drogowego(dla mnie klasyczny przykład, kiedy oburzenie "hejtem" przyćmiewa owo drugie dno):

Naćpany i nawalony facet pędzi po mieście z szaleńczą prędkością, mając w głębokim poważaniu wszelkie zasady bezpieczeństwa, zdrowie, życie i komfort wszystkich wokół, na czele ze współpasażerami. Rozbija się, gdzie ginie na miejscu w raz z nim 3 inne, młode osoby. Sprawa staje się głośna, odbijając się szerokim echem z uwagi na powiązania ofiary z pewną celebrytką, która okazuje się być jego matką.
Wkrótce wychodzi na ja, że pechowy kierowca przez długi czas był znany, jako niepokorny pirat drogowy, urządzający sobie nocne wyścigi po mieście. Nie ma na gościa sposobu. Facet nagrywa swoje "wyczyny", umieszczając je w sieci, drwiąc w ten sposób z przepisów prawa oraz śmiejąc się ze policji. Jednocześnie wychodzi na jaw, że jego własna matka, tak bardzo opłakująca stratę syna, w przeszłości dopuszczała się podobnych wykroczeń, również to nagrywając, chwaląc się przy tym(!) dokonywanymi czynami, śmiejąc się z tego oraz publicznie szydząc z prawa. Do tego chwali wcześniej synka za "korzystanie z życia na odpowiednim poziomie".
Rozpętuje się piekło. Na nieżyjącego chłopaka i jego matkę wylewa się krytyka, przeradzając się potem w prawdziwy hejt i mowę nienawiści. Ludzie są oburzeni wypadkiem oraz jego okolicznościami a także wcześniejszą postawą chłopaka i jego matki, więc nic dziwnego, że wszystkim puszczają emocje. Jednak bardziej do opinii publicznej dostaje się przekaz, jakoby krytyka ofiary czy matki była zupełnie bezzasadna, będąc przejawem pogardy czy nienawiści, pomijając już sam fakt, który doprowadził do tej tragedii.

Pokazuje to idealnie schemat, jaki powstaje przy niektórych przypadkach, kiedy to komuś się zarzuca bezrefleksyjną krytykę, pozbawioną taktu i empatii. Tymczasem zupełnie na bok został tutaj ostawiony prawdziwy powód, dla którego ludzie dali tak wielki upust swoim emocjom. Pogarda?
A jak nazwać inaczej zachowania chłopaka, który swoim postępowaniem przyczynił się do tego? Nawet wcześniej, jak wielokrotnie łamał prawo narażając innych na utratę zdrowia i życia? Może właśnie pogardą dla tego życia?