na haju- czy miłość sie starzeje?

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Serduszko<3 napisał/a:

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Powiem tak – życie  
Kiedy jesteśmy młodzi, otaczamy się młodymi ludźmi, dobrze ich znamy, razem studiujemy, uczymy się i spędzamy czas.
Prawie nikt z nas wtedy nic nie ma – żadnego majątku, żadnego bagażu doświadczeń – więc naturalnie się zakochujemy, zakładamy rodziny i znikamy z rynku matrymonialnego. 
Po latach część osób wraca na ten rynek, ale to już nie są ci sami ludzie.
Mają swój majątek, bagaż przeżyć, często dzieci.
Wiedzą, czego chcą, a czego nie – a to, co zdobyli i przeżyli, bywa kulą u nogi i postrzegane jako wady.
Dlatego uważam, że w późniejszym wieku szanse na nowy związek są minimalne.
Owszem, niektórym się udaje, ale to jak wygrana w lotto – większości jednak nie. 
Z wiekiem stajemy się wygodni, często brakuje motywacji do nowego związku – dzieci już są, nowych się nie planuje, więc po co?
Obecnie jest wiele atrakcji i dla wielu relacja nie jest tak istotna jak dawniej.
Trudniej się zakochać, bo mamy większą świadomość i doświadczenie.
Kiedyś wystarczał wygląd i miła rozmowa, dziś to za mało – lista wymagań jest dłuższa, a ograniczeń więcej. 
Dlatego tak wielu ludzi pozostaje samotnych, a ci, którym udaje się stworzyć nowy poważny związek, to niewielki odsetek.
To naturalne – z wiekiem jesteśmy w innym miejscu, z innym bagażem i innymi oczekiwaniami, a to, co kiedyś wystarczało, dziś często już nie wystarcza.

Oczywiście to lepiej, że sie nie zakochałam skoro i we mnie nikt niż cierpieć z powodu nieodwzajemnionej miłości, jednak że nie zakochałam sie nawet bez wzajemności przez taki szmat czasu - to mnie zaczeło dziwić.

Nie jestem wybredna. Mój typ można by zmieścić w 2 słowach. A ten ķtórego mijam z maślanymi oczami to też 1,70 niski, a że znam jego ścieżke zawodową to żaden pan doktor czy prezes, nawet studiów nie ma. Od kilku lat singiel. Do moich koleżanek z ich wymaganiami nawet by nie mógł startować
Że tylko przyjął zapro i wysłał mi, ale nie odezwał to ja mu sie nie podobam.

Że nikt we mnie też sie nie zakochuje to musze być brzydka   bo troche trudno mi uwierzyć, że to dlatego, że innym to przychodzi tak trudno jak mi, żeby sie podobać. Właściwie nikogo takiego nie znam. Koleżanki i znajome wiecznie z kimś kręcą, albo są w związkach albo randkują z kimś kto je kręci. Ja słysze ciągle pytania o te sfere i ciągłe zdziwienie. Staje sie to tradycją. Umawiać sie z kimś dla samego umawiania mimo że ci sie nie podoba też bez sensu. Kilka razy tak zrobiłam to też była konsternacja wśród znajomych, że sie nie uśmiecham, nie ciesze, nie przeżywam i że to nie jest normalne. I tak źle i tak niedobrze.

Może dlatego jak pisałam w innym temacie zdarza mi sie odpowiadać z kilkugodzinnym, a nawet kilkudniowym opóźnieniem, bo mi zwyczajnie nie zależy?

Tylko ja słucham zwierzeń, bo nie mam co opowiadać. Wiecie jak wyglądają ploteczki z koleżankami i o co mi chodzi.

Gosiawe:

Nie da rady. Gdyby byl z innej miejscowości (np. z dużego miasta nieopodal, gdzie codziennie jestem i wychodze) to bym nawet sie odezwała. Problem w tym, że mamy wspólne znajome: jego bratowa i jej kuzynka. Nie przyjaźnie sie z nimi, bo są fałszywe, a ja mam alergie na takich ludzi. Nie potrafie udawać, że kogoś lubie jak nie lubie, ale jak spotkam na ulicy to cześć odpowiem i chwile pogadam smalltalk, bo nie udaje że kogoś nie znam jak znam. Gdybym sie odezwała, a że on ma z nimi mocny kontakt i jakby powiedział to jutro całe miasto by wiedziało, bo one straszne plotkary. Nie przesadzam. Pochodzą ze wsi, może dlatego, choć nie mam uprzedzeń do ludzi ze wsi, ale one takie akurat naprawde są. Jak je spotkam to mi też udzielają informacji nawet o ludziach ze swojej rodziny, mimo że nie potrzebuje wiedzieć. On wie, że sie z nimi znam, więc mógłby napomknąć.

Co do niego to nie jest zainteresowany. Ja zrobiłam ten krok i mu wysłałam zapro na ig. Przyjął i wysłał zapro mi, żeby mnie followować. Gdyby był zainteresowany to by napisał. Wszyscy faceci tak robią. Rzadko komuś wysyłam ja, ale jak oni to piszą od razu, a jak nie to wykorzystują storke. Na 99,99%. Przez całe życie tylko RAZ jeden zagadał mimo takiego mijania dopiero jak wpadliśmy na siebie na basenie tak żeby pogadać. Najśmieszniejsze, że sie mijaliśmy jak był z tymi samymi dziewczynami, o których wspomniałam wyżej, bo sie kolegował wówczas z mężem jednej z nich, ale to było tylko cześć z mojej i ich strony, bo sie spieszyłam. Dopiero na tym basenie usiedlim razem z nimi i doszło do rozmowy, a wieczorem sie odezwał, że dopiero tera, bo w końcu sie poznaliśmy, a tak w ogóle to był pewny, że taka laska musi mieć chłopaka. Ale to jeden jedyny raz, normalnie jak są zainteresowani to piszą.

Zgadzam sie z Kaszpirem: "Niestety aby coś mogło się "wydarzyć" dwie strony muszą być zainteresowane a nie tylko jedna." A tu jest ewidentnie jedna.

Nie wiem czy ze względu na przeszłość. On był tylko w jednym związku. Znali sie z pracy. To była naprawde śliczna dziewczyna. Ładniejsza ode mnie, przyznaje obiektywnie, może to mieć znaczenie. Tinderów wiem, że nie ma. Ale bardziej bym obstawiała, że ja mu sie nie podobam, a nie że jest zamknięty na coś nowego.

Serduszko<3 napisał/a:

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Powiem tak – życie  
Kiedy jesteśmy młodzi, otaczamy się młodymi ludźmi, dobrze ich znamy, razem studiujemy, uczymy się i spędzamy czas.
Prawie nikt z nas wtedy nic nie ma – żadnego majątku, żadnego bagażu doświadczeń – więc naturalnie się zakochujemy, zakładamy rodziny i znikamy z rynku matrymonialnego. 
Po latach część osób wraca na ten rynek, ale to już nie są ci sami ludzie.
Mają swój majątek, bagaż przeżyć, często dzieci.
Wiedzą, czego chcą, a czego nie – a to, co zdobyli i przeżyli, bywa kulą u nogi i postrzegane jako wady.
Dlatego uważam, że w późniejszym wieku szanse na nowy związek są minimalne.
Owszem, niektórym się udaje, ale to jak wygrana w lotto – większości jednak nie. 
Z wiekiem stajemy się wygodni, często brakuje motywacji do nowego związku – dzieci już są, nowych się nie planuje, więc po co?
Obecnie jest wiele atrakcji i dla wielu relacja nie jest tak istotna jak dawniej.
Trudniej się zakochać, bo mamy większą świadomość i doświadczenie.
Kiedyś wystarczał wygląd i miła rozmowa, dziś to za mało – lista wymagań jest dłuższa, a ograniczeń więcej. 
Dlatego tak wielu ludzi pozostaje samotnych, a ci, którym udaje się stworzyć nowy poważny związek, to niewielki odsetek.
To naturalne – z wiekiem jesteśmy w innym miejscu, z innym bagażem i innymi oczekiwaniami, a to, co kiedyś wystarczało, dziś często już nie wystarcza.

Kaszpir007 napisał/a:

Serduszko<3 napisał/a:

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Powiem tak – życie  
Kiedy jesteśmy młodzi, otaczamy się młodymi ludźmi, dobrze ich znamy, razem studiujemy, uczymy się i spędzamy czas.
Prawie nikt z nas wtedy nic nie ma – żadnego majątku, żadnego bagażu doświadczeń – więc naturalnie się zakochujemy, zakładamy rodziny i znikamy z rynku matrymonialnego. 
Po latach część osób wraca na ten rynek, ale to już nie są ci sami ludzie.
Mają swój majątek, bagaż przeżyć, często dzieci.
Wiedzą, czego chcą, a czego nie – a to, co zdobyli i przeżyli, bywa kulą u nogi i postrzegane jako wady.
Dlatego uważam, że w późniejszym wieku szanse na nowy związek są minimalne.
Owszem, niektórym się udaje, ale to jak wygrana w lotto – większości jednak nie. 
Z wiekiem stajemy się wygodni, często brakuje motywacji do nowego związku – dzieci już są, nowych się nie planuje, więc po co?
Obecnie jest wiele atrakcji i dla wielu relacja nie jest tak istotna jak dawniej.
Trudniej się zakochać, bo mamy większą świadomość i doświadczenie.
Kiedyś wystarczał wygląd i miła rozmowa, dziś to za mało – lista wymagań jest dłuższa, a ograniczeń więcej. 
Dlatego tak wielu ludzi pozostaje samotnych, a ci, którym udaje się stworzyć nowy poważny związek, to niewielki odsetek.
To naturalne – z wiekiem jesteśmy w innym miejscu, z innym bagażem i innymi oczekiwaniami, a to, co kiedyś wystarczało, dziś często już nie wystarcza.

Ladnie napisane, podpisuje sie tutaj

Kaszpir uzywa AI? zawsze ciekawie pisal, hmmm

wieka napisał/a:

Nie ma w tym nic złego, żeby korzystać z pomocy sztucznej inteligencji, ale warto by było to zaznaczyć

A co to zmienia? 
Że AI poprawi napisaną całkowicie przeze mnie wypowiedź pod względem stylistycznym albo błędów interpunkcyjnych? 
Większość obecnie pisanych tekstów i wypowiedzi przechodzi automatyczną korektę. 

Co innego wkleić wypowiedź w 100% wymyśloną i napisaną przez AI, a co innego jedynie lekko skorygować jej styl za pomocą AI.

W pierwszym przypadku wypowiada się i odpowiada AI, a w drugim człowiek

Co innego wkleić wypowiedź w 100% wymyśloną i napisaną przez AI, a co innego jedynie lekko skorygować jej styl za pomocą AI.

Kaszpir007 napisał/a:

Co innego wkleić wypowiedź w 100% wymyśloną i napisaną przez AI, a co innego jedynie lekko skorygować jej styl za pomocą AI.

Różnica wbrew pozorom niewielka, produkt końcowy wychodzi z tego miałki i kompletnie pozbawiony indywidualności czyli "styl AI".

Tak to bywa, jak AI napisze

To tak, jakby krytykować kogoś za korzystanie z korekty błędów podczas pisania w Wordzie.

Zebrałam sie i napisałam 2 razy w odstępie tygodnia. Nie było warto. Tylko odpowiadał, czasem nawet zaledwie samymi emotkami.

Serduszko<3 napisał/a:

Zebrałam sie i napisałam 2 razy w odstępie tygodnia. Nie było warto. Tylko odpowiadał, czasem nawet zaledwie samymi emotkami.

na przyszlosc nie sluchaj facetow i nie pisz pierwsza. wbrew temu co mowia jak kobieta robi pierwsze kroki to tak czy siak nigdy z tego NIC nie wychodzi.
Faceci zazwyczaj mowia jedno, a robia drugie.

Od dawna sie w nikim nie zakochałam. W drugą strone podobnie, bo we mnie akurat też nikt ,  ale że przez kilka lat nic nie poczułam? Choćby jednostronnie?A może to domena wieku?

Jako nastolatka czy 20latka byla miłość od pieewszego wejrzenia, potem sie poznajesz, a działanie jak narkotyk. Czy później jest tak samo czy młody wiek - hormony, a późniejsza miłość -spokojna, "mdła"?
Poprostu zaczyna mnie zastanawiać, że ani serce przez tyle lat mocniej nie zabiło, a może to norma?
Może też taka spokojna to i lepiej, bo jak nie wypali to 2 miechy i sie odzwyczaisz/ci przejdzie?

Wcześniej sie sobie spodobaliście, reszta nie miała takiego znaczenia, a dziś: gdzie pracujesz, czym jeździsz (tak, kobiety też to słyszą), nie mam na myśli materializm, ale czy te "uczucie" nie jest "inne"?

Pytam, bo może nie tego oczekuje/mam błędne wyobrażenie? I dlatwgo po części (tylko części) nie znajduje, a może to ze mną coś nie tak, bo te motyle sie pojawiają w każdym wieku tylko mi nie?

Do dychy już bliżej jak dalej i wciąż nic. Nikt kogo poznam mi sie nie podoba, nie czuje tego czegoś.
Od mojego ostatniego związku kompletne NIC.

Jest jeden wyjątek. Jeszcze będąc w związku wpadł mi w oko jeden chłopak. Wtedy i tak byłam zajęta to nie zaprzątałam sobie tym szczegółem głowy. Poprostu typ urody - w moim typie może dlatego, no i nadal byłam 20latką, więc może taka pozostałość - pasująca do tematu. Nawet sie nie znamy, jedynie z widzenia,  jak czasem sie miniemy na mieście raz na ruski rok. I ze sľyszenia - uroki małych miejscowości. On też bankowo mnie kojarzy i wie, kim jestem.
I to przypomina mi te uczucie które miałam jak np. poznałam byłego czy mialam crusha jako nastka. Bo to nie jest takie zwykłe, że ktoś cie kręci czysto fizycznie, że byś sie przespała i tyle, ale coś więcej.  Gdy go spotkam, mi sie przypomina, potem jakiś czas pamiętam, życie płynie, swoje sprawy, soe zapomina i jak na siebie wpadniemy to cykl od nowa. Chciałabym kogoś poznać, żeby właśnie było takie uczucie, a co kogoś poznaje/randka za każdym razem nic. Nie skreślam randek tylko dlatego, zawsze jest mocny powód, ale tego czegoś też jest brak, a o tym wątek, a nie redflagach. W ogóle gdyby nie ten przypadkowy typ to nie pamiętałabym jak to jest. Ostatnio go dodałam na ig, przyjął, zaczął mnie też śledzić, ale sie nie odezwał i to tyle z interakcji, zatem podoba mi sie jednostronie.

Gdy wchodzicie w wieku 30, 40, 50 lat w związek to jest to chemia czy czym sie kierujecie? Po czym poznajecie, że ro ten ktoś? A może nic sie nie zmienia tylko ja stałam sie odporna?

Przy okazji, nie deprecjonuj "amanta" koleżanki przypisując mu najgorsze cechy, bo to oznacza, że twoja koleżanka akuratnie na takie była wrażliwa i podatna.  A chyba ją lubisz ?

Acha, i nie martw się za koleżankę. Może i się sparzy, ale jeśli nikomu nie robi tym krzywdy to ma pełne prawo do popłynięcia. Wiele kobiet wręcz marzy o romansie a nie jest im nigdy dany.

Cos jak te 2 babcie: jedna pol3ciala na Brada Pitta, a druga na Szpaka. Brada Pita mowiacego po polsku tez glupota, ale choc da sie zrozumiec, mimo ze mi sie nigdy nie podobal, ale ze ktokolwiek, nawet babcia poleciala i wyslala hajs na Szpaka? Moj rozum nie jest w stanie to ogarnac.