Kolejne dzieci - zmiana decyzji - Netkobiety.pl

Trochę nie fair, skoro wcześniej wyraźnie powiedział, jakie ma oczekiwania a Ty zgodziłaś się bez wahania. Negocjuj Porozmawiaj i powiedz, że jeszcze jedno możesz urodzić, ale trzecie niekoniecznie. Dwójka lepiej się chowa i wbrew pozorom łatwiej potem jest - bawią się razem, jedynakiem trzeba się więcej zajmować. Przemyśl.

Ale przecież on wraca za 5 msc i na stałe już? To sama nie będziesz. Uważam, że to bardzo dobra motywacja, aby Tymek miał rodzeństwo Lepiej teraz jak później. Jak duża różnica wieku to już nie to samo. I tak siedzisz w pieluchach i tak, wiec uważam, że jeśli chcecie drugie to lepiej teraz. Potem już odchowacie i spokój Dzieci pójdą do przedszkola a Ty będziesz mogła rozwijać się zawodowo w kierunku, który cię interesuje.

Z tego co piszesz, masz bardzo ogarniętego, odpowiedzialnego, zaangażowanego i troskliwego faceta, więc czego się obawiasz. Na pewno Ci pomoże. Ty będziesz musiała wziąć na siebie więcej jako ta, która będzie w domu z dziećmi, ale ktoś musi przecież. To żadne poświecenie, jeśli chce się mieć dzieci. Obowiązki po prostu.  Jedno pracuje, drugie zajmuje się dziećmi. Z dwójką więcej roboty na początku, ale bez przesady, większość kobiet daje radę, nie jesteś gorsza.
Nie to, że Cię usilnie namawiam, ale myślę, że jak już i tak masz jedno i siedzisz w domu to lepiej mieć drugie, większość kobiet tak robi, żeby za jednym zamachem zrobić plan Na razie nie przerywasz żadnej kariery bo nie masz. A to jest kwestia 4 lat. Za 10 lat będzie Ci się chciało znowu bawić w pieluchy? On Ci raczej nie odpuści. Musisz pogadać z nim.

Myślę, że drugiego dziecka nie przyzwyczaisz do noszenia non-stop, jak się urodzi, to synek będzie miał dwa lata. Jedno dziecko źle się „chowa”, więc też jak najbardziej nie powinnaś odbierać mu rodzeństwa. Na trzecie dziecko się nie pisz.
Jak dzieci będą starsze będziesz mogła pójść do pracy, co do studiów to też możesz i po czterdziestce zacząć studiować.
Jak sama widzisz w tym wieku nie wiedziałaś co byś chciała robić, tak samo z tym pielęgniarstwem, rola pielęgniarki w szpitalu to z boku wyglądała interesująca, ale jak ją będziesz to nie wiadomo czy po jakimś czasie powiesz to nie dla mnie. Rodzina, dzieci to jest najważniejsze i to powinno być u  ciebie priorytetem.

Facet ma zadbać o życie doczesne, psychikę i co jeszcze? Na jego miejscu bym powiedziała - ok, ja posiedzę w domu te 3 lata z dzieckiem a Ty idź do pracy i zarób na wszystko.
Rozwój osobisty fajna rzecz, ale jak się już urodziło dziecko to ono jest ważniejsze. Rozwój poczeka te 3-4 lata, dziecko nie, gdy podrzucisz je opiekunkom.
Facet ciężko pracuje na to, aby żyło im się lepiej. Na pewno wolałby być z rodziną razem. On się poświeca, ona trochę tez może. Zwłaszcza, że wkrotce wraca na stałe i będą razem.

Oczywiście, że partner ma zarabiać, jak drugi partner pracuje ciałem, aby stworzyć nowego człowieka, tak samo ma zarabiać, jak drugi partner zarabia swoją połowę, pracując przy opiece nad dzieckiem - opieka 24h tanio nie wychodzi. Co za brak podstawowej logiki.
Dbanie o psychikę swojego partnera to podstawowa rola osoby w związku, jako że wspólne plany zobowiązują. A ojciec, który pracuje za granicą, podczas gdy w Polsce jest jego noworodek to nieodpowiedzialny dupek w moim słowniku. Jak chce dużo zarabiać to jest na to milion sposobów, niekoniecznie przewalutowanie wypłaty, zaniedbywanie rodziny i wpadająca w depresje żona. Może nie miałaby takiej nagłej presji na rozwój, gdyby nie miała wizji zamknięcia w czterech ścianach, robienia ogłupiających czynności przez kilka lat, żyjąc na finansowej łasce innej dorosłej osoby.

Bardzo Wam dziękuje za wszystkie odpowiedzi i poświęcony czas. Jestem kurczę trochę w szoku, że wiele z Was mówi tutaj o depresji - sama wcale nie czuję, abym w jakikolwiek sposób zbliżała się do stanów depresyjnych. Co więcej, jestem całkowicie świadoma i ogromnie wdzięczna za to, że mogę "siedzieć w domu" z dzieckiem, nie martwić się rachunkami, mogę liczyć na krewnych i tak dalej. I choć nie znoszę tego stwierdzenia, doskonale wiem, że "inni mają gorzej / ciężej / ich sytuacja jest dużo bardziej skomplikowana". Ktoś zwrócił uwagę na to, że przeraża mnie perspektywa bycia zależną finansowo od innej osoby - myślę, że to jest sedno całej sprawy, bo choć Solaris przypomina mi, że mam ogarniętego, odpowiedzialnego i zaangażowanego Partnera, nie chcę tego mówić, ALE w życiu różnie bywa... nawet na tym forum niejednokrotnie czytałam historie zaczynające się od słów "Na początku było jak w bajce, a gdy pojawiły się dzieci (czy cokolwiek innego, co może się wydarzyć) zmienił się o 180 stopni." Ja kocham, ufam i wierzę w mojego partnera i wcale nie uważam go za dupka z racji tego, że przebywa za granicą - wiem, jak jest mu ciężko, bo sam wychowywał się bez ojca, dlatego bycie zaangażowanym tatą to dla niego sprawa honoru. I niestety, wbrew temu co mówi Dwoistosc nie zarobiłby tyle w Polsce, ile zarabia tam. Jest prostym pracownikiem budowlanym. Niby prostym, ale pracowitym, kreatywnym, obowiązkowym i rzetelnym. Bardzo szanuję jego pracę. Jak już wspomniałam w pierwszym poście wyjechał za granicę jako dzieciak bo jego mama i młodsze rodzeństwo dosłownie nie miało co do garnka włożyć. Tam wyrobił sobie markę, założył firmę i tam zarabia godnie. Dzięki czemu może utrzymać siebie, mnie, nasze dziecko, a także odłożyć na wykończenie domu. To do czego ja zmierzam i o co pytam to odnalezienie przestrzeni dla siebie i swojego rozwoju w trakcie wczesnego macierzyństwa. Czy rzeczywiście z Waszych doświadczeń wynika, że jeśli już zdecydowało się na bycie żoną i matką, obiecało urodzić więcej niż jedno, to rzeczywiście konieczne jest "poświęcenie" tych 3 - 4 lat wyłącznie na dzieci? I czy rzeczywiście później przy dwójce jest lżej? Czy któraś z Was miała tak, że dopiero w okolicach 40-dziestki zaczęłyście tworzyć swój osobisty fragment rzeczywistości?

Gdzie jest napisane, że tak się umówili, iż dzieckiem miała się zajmować tylko mama? W tym właśnie jest problem, że mieli oboje pracować i mieć rodzinę, a nie taką pokrake. Niespodziewana ciąża to nie był ten plan. Mieli oboje zarabiać.

Nasze babki i pra były głupie, wychowywały egoistów i pielęgnowały patologie przez setki lat, akurat bycie wołem praczem nie jest niczym szczytnym.

Samotne matki nie mają związku z tematem, a depresja nie ma związku z ilością dzieci, ale rozumiem, że nie masz argumentów.

Bezpieczeństwo finansowe to jest wtedy, jak nie musisz mieć samotnej żony w szpitalu w innym kraju z powodu "dopinania" finansów...

Od kiedy przewijanie pieluch to rozwijająca umiejętność? Czy tego chcesz, czy nie, noworodki i małe dzieci nie rozwijają dorosłej osoby w jakiś istotny sposób.

Finansowa łaska, bo autorka jest zależna od partnera, nie ma zawodu, nie ma własnego kąta, nie zdobywa doświadczenia zawodowego i jej się ten stan słusznie nie podoba.

Dwoistość - tak, ma firmę za granicą i planuje ją zamknąć za 5 miesięcy. Mega jestem wdzięczna za Twoje odpowiedzi, ale są one tak intensywne, że wręcz agresywne. Owszem, dokładnie tak, jak mówisz, bardzo męczy mnie brak zawodu, własnego kąta i własnych pieniędzy, ale mam wrażenie, że nie rozumiesz pewnej kwestii - mianowicie, życia nie można tak radykalnie teoretyzować, ponieważ...RÓŻNIE BYWA. Nie jestem też wrogiem mojego mężczyzny i nie mam zamiaru targować się z nim "kto da więcej", nie chcę z nim konkurować i nie chcę postrzegać go jako potencjalne zagrożenie. Tak - muszę być przygotowana na różne okoliczności ale, kurde, nie mogę się oprzeć wrażeniu, że próbujesz troszkę demonizować mężczyzn. Jak jakaś stereotypowa, niebieskowłosa "woke". Nasze babki i prababki były głupie, wychowywały egoistów i pielęgnowały patologie przez setki lat - tak samo można powiedzieć o niemalże wszystkich ludziach żyjących w innych czasach. Teraz z perspektywy czasu widzimy, że schematy ich zachowań były szkodliwe, ale Twój sposób wyrażania opinii, ten agresywny ton, jakaś taka zajadłość i zawziętość mnie zwyczajnie przeraża....Pewnie teraz powiesz mi, że jestem głupia gęś i nie będziesz zniżać się do mojego poziomu dyskusji, albo coś w tym stylu.

Nie możesz mówić, że nie masz zawodu, bo jednak skończyłaś studia i jeżeli posiadasz jakieś umiejętności to pracę zawsze znajdziesz. Problem jest w tym, że nie wiesz jaka praca by była dla ciebie odpowiednia. Można powiedzieć, że masz słomiany zapał.
Za parę lat może to się u ciebie zmieni, jeśli nie, to podejmiesz pracę która do końca nie będzie ci odpowiadała, bo nie zawsze tak jest że każdy ma wymarzoną pracę…, która też niekoniecznie może okazać się wymarzona w twoim przypadku.

Lenka, piszesz o swoich obawach, ale to nie strach.... to TWOJA INTUICJA.
Moja rada- badz lojalna przede wszystkim wobec siebie !

Jesteś Autorko żywym człowiekiem, który z wiekiem się zmienia i może z czasem nabierać zupełnie innego wyobrażenia co do swojej rzeczywistości, a nie trybikiem w prężnie działającej maszynerii zwanej rodziną z planami. Warunki i okoliczności zmieniają się z czasem.
Poglądy, chętki i marzenia mogą się zmieniać, po prostu wszystko płynie. Jeśli stwierdziłabyś, że opieka nad dzieckiem nie jest twoją wymarzoną rolą i w sumie nie nadajesz się do tego, to czy mimo tego podejmiesz się zachodzenia w kolejną ciążę, bo były sobie plany?

Mnie wydaje się, że to odkrycie powołania, tak naprawdę jest chwilowym impulsem wywołanym chęcią ucieczki.

Schemat: dziewczyna nie odnajdywała się w żadnej pracy, którą podejmowała --> sposobem na ucieczkę stał się facet z planem założenia rodziny, który jawił się jako opiekun, trochę jak kiedyś rodzice (tylko znów trzeba było pracować na stanowisku, którego się nie lubi, w Norwegii, ale wpadką udało się przyspieszyć proces); cel został osiągnięty, jednak macierzyństwo okazało się nie być taką sielanką, jak mogłoby się wydawać, a na domiar złego partner oczekuje kolejnych potomków --> sposób na ucieczkę - pielęgniarstwo.

...ale może tym razem to będzie to.

No właśnie... Coś uzgodniłaś z nim, a teraz chcesz zmienić konie w czasie przeprawy przez rzekę.

Moim zdaniem powinnaś podjąć jakiś wolontariat w szpitalu, chociaż na kilka miesięcy, żebyś zobaczyła jak wygląda zawód pielęgniarki od podstaw, a nie tylko bo wydawało ci się, że te miłe, zawsze uśmiechnięte panie niosą pomoc i wsparcie psychiczne i na tym konkretnie polega ich praca. Jesteś dość labilna jeśli chodzi o pomysły na życie i czas chyba na otrzeźwienie.
Poza tym, skończyłaś niezłe studia i choć sama socjologia pewnie cię nie pociąga, to  jeśli potraktujesz te studia jako podstawę i pójdziesz dalej, np. ukierunkujesz się studiami podyplomowymi, możesz zdobyć ciekawy zawód o wiele mniejszym kosztem niż zaczynając wszystko od początku. Spójrz jakie masz możliwości, bo jest ich naprawdę cały wachlarz; Praca z trudną młodzieżą, kryminalistyka, media i komunikacja społeczna, itp, itd.

Rozumiem, że chcesz być niezależna i mieć swoje pieniądze, ale gdy będziesz zaczynać wciąż coś od nowa, to będzie ci z tym bardzo trudno. Wykorzystaj potencjał jaki masz, bo to krótsza droga do niezależności.

Skup się na tym.

Wielu z was sugeruje, że moja chęć przekwalifikowania się i pracy w szpitalu wynika z chęci ucieczki przed dotychczasowym życiem - czyli zawsze pod czyimś dyktandem. Dam sobie czas na przemyślenie, czy rzeczywiście jest to powołanie czy nie. Być może, tak jak ktoś z Was zasugerował, wolontariat w szpitalu pozwoli mi to ustalić. Tylko jeśli znowu okaże się, że to nie to... Tutaj znowu wypływają moje kompleksy...pani magister, która niczego konkretnego nie potrafi. Jedyne co mi zostaje poza dyplomem z socjologii to doskonała znajomość języka angielskiego. Ale to raczej też już nie jest jakimś szczególnym wyczynem.