Brak chęci do wszelkich aktywności - Netkobiety.pl

Ja mialam dokladnie to samo w sumie dalej mam chociaz jest juz lepiej przed diagnosis choroby tarczycy.  Moze sobie zbadaj tarczyce no i cukier

Od byłego się odetnij, chyba że pytał w kontekście swojego dziecka, czyli gdzie będzie na wakacje. To tak, ma prawo wiedzieć gdzie będziecie we dwójkę. Ale nie musi wiedzieć jakie masz plany jak wyjedziesz sama.
Dobrze, że jesteś na psychoterapii - porozmawiaj z tym ze swoją/swoim psychoT, może to być ważny tejże psychoterapii element.

A teraz przewrotnie i mniej standardowo - zrób sobie pełen pakiet badań, ze szczególnym uwzględnieniem poziomu witaminy D . Niby prosta rzecz, ale wierz mi, mająca duży wpływ na samopoczucie.

Minnie, to może być przemęczenie, stres, ale też zmienna pogoda i ciśnienie. Też się teraz z tym mierzę. Spa to dobry pomysł, też mi się marzy, ale póki co odpada. Przy bobasie w domu też ciężko mi czasem znaleźć czas dla siebie

Może to przemęczenie- bywa. Jeśli jednak jedziesz jednostajnym tempem w zyciu i nie doszło Ci skrajnie obowiązków, braku snu itp to raczej przemęczenie ale w umyśle.  Znajac Twoja historie mysle ze masz po prostu mętlik w głowie, mnostwo żalu, niezrozumienia co się stało, co się z Toba dzieje, co stracilas, co Cie ominelo, do czego dążysz, jaki jest Twój cel, co dasz rade osiagnac, co jest poza zasiegiem, (albo tak Ci sie wydaje). To jest jak przewlekły stres-  daje o sobie znać. Wtedy nie chce Cie martwic ale spa nie pomoże. Z drugiej strony jesli terapia przebiega "lajcikowo" to i często "lajcikowe" efekty daje. Pewnie z terapeutą idziecie  krok po kroku ale to mozolny proces i często bolesny, opłacony wahaniami nastrojów, dołami ale...będzie lepiej. Tam na końcu jest światełko. Jeśli mogę coś doradzić to pozwol sobie na dół, akceptuj to ze jest Ci zle ale ze świadomością ze to przejściowe. To sie kiedys skonczy - bo tak będzie.  Nie dołuj się tym że masz doła - po prostu zaakceptuj że świadomością że to tymaczasowe.

Badania oczywiście zrobię, natomiast dużo jest prawdy w tym co napisał Bert, analizuje i widzę, że tych moich marzeń założeń planów nie spełnię, bo jest to obiektywnie nie możliwe. Podstawowym marzeniem było stworzenie rodziny, choćbym nie wiem jak chciała i jak zaklinała rzeczywistości to nie jestem tego w stanie spełnić. Nie jestem już nigdy w stanie mieć pełnej rodziny, mogę co najwyżej mieć namiastkę tego. Owszem mam dziecko, rodzeństwo, ale no ja już rodziny nie mogę stworzyć bo nawet poznając kogoś to on będzie tylko moim nawet w co wątpię parterem. Trochę jak w spółce partnerskiej. My nie będziemy rodziną, on nigdy nie będzie ojcem mojego dziecka, nie będziemy mieli wspólnych wspomnień. I to dobija.
Dotychczas jechałam na tym co musze, muszę się wyprowadzić, muszę kupić mieszkanie, czy znaleźć odpowiednie, pozyskać finansowanie, wyremontować, musze sformalizować opiekę nad dzieckiem. Zależało mi żeby trochę zacząć nadpłacać kredyt, miał mieć 25 lat, dziś już będzie miał mniej niż 20. Kiedy te wszystkie emocje, a nawet adrenalina opadły zaczynasz sobie uświadamiać, że ja nie mam już celu.  Celem było ustabilizowanie tego, i dalszego celu już nie ma i nie będzie.

Czy realizacja zawodowa było mim celem, gdzieś tam tak, ale ja mam już nad sobą szklany sufit którego nie przebiję. Zresztą nie było to dla mnie cel nadrzędny

Obiektywnie:)
Jaką masz definicję rodziny, dla mnie rodzice plus dzieci 2+1, 2+2, 2+3 itd
Stworzenie tego nie jest już możliwe

Oczywiście nad tym też pracuję, ze dla mnie są dwa modele albo kobieta jako matka, żona, czyli ciepła albo karierowiczka zimna
Przy czym jest to schemat wyniesiony z domu i nie jest łatwo go zmienić.

Trochę tak czuję, jakbym właśnie sfinalizowała rozwód, podział, dostałam wyrok, on już jest prawomocny i co dalej. Może to złe porównanie, ale tak czuję że siły zebrałam żeby to sfinalizować, teraz nie musze już ich mieć na to i nie mam nic dalej. Nie mam planu na życie po. Wiem, że plan pracuj do upadłego nie jest tym czego chce. Wir nowych zajęć te które mi odpowiadały zostały ale ten moment zachłanności minął na czas wolność minął.

Tak, masz racje mam głęboko zakorzenione że szczęście to rodzina jak z reklamy Cornflakes.
Nie do końca jest możliwe stworzenie tego w przypadku kiedy mam obcą osobę. To nie jest ojciec mojego dziecka, to nie jest mały dzieciak.

Ojciec mojej córki mimo, że nie był moim mężem w mojej rodzinie dostał taki status, żaden inny tego nie dostanie, on już może sobie co najwyżej tworzyć relację ze mną ale nie z resztą.

Tylko to nie są teoretyczne dywagacje, dziś mamy stan taki, że zamknęłam coś co gdzieś tam motywowało, ze dasz radę musisz potrafisz a teraz juz muszę skupić się na czymś innym, szukać szczęścia tylko dla siebie, bez udziału osób trzecich.
Nie mogę już budować założenia, że RODZINA = SZCZĘŚCIE, musze się podnieść i porostu mieć xxxx = SZCZĘŚCIE

Bert ja nie mówię, że zamykam się na bliskie relacje z kimś, ale nie widzę i nie ma możliwości, żeby to były rodzinne relacje. Jeśli kiedyś uda mi się stworzyć jakąś fajną przyjaźń to super jeśli nie to ja nie mam parcia. Nie mam parcia, że musze kogoś mieć bo zegar biologiczny tyka i muszę mieć dziecko bo później się nie da. Jestem bardzo otwarta na przyjaźń ale ze mną bez udziału pozostałych osób mi bliskich.

Nie chronić, po prostu to nie jest ich sprawa.

Nie jest sprawą mojej córki z kim się spotykam kiedy jest u ojca. Nie jest sprawą mojej mamy z kim się spotykam, z nią spędzam święta, ją odwiedzam, ale co robię w innym czasie to jest bez znaczenia dla naszej relacji.

Absolutnie nie boję się o moją córkę, po prostu nie uważam, żeby zasadnym było to, tylko że to na prawdę teoretyczne rozważania, bo ja nie mam nikogo takiego. Dlaczego na odległość, po prostu nie musi się angażować w życie mojego dziecka.

Wiem co chcesz mi przekazać, że być może za rok czy dwa poznam kogoś z kim będę chciała dzielić coś więcej niż spotkanie się raz w tygodniu. Są różnice pomiędzy tym co można chcieć a można mieć. Moje dziecko ma już ojca jest na tyle duża że nie wchodzi w grę to aby pojawił się ktoś. Owszem ona wie, że mama ma jakieś koleżanki może mieć nawet kolegów, tylko to nie jest ten etap, że ja będę myślała jak znaleść jej nowego ojca. Po pierwsze ojca już ma to stanowisko jest obsadzone i zmiany nie są tu możliwe. Po drugie jest za duża, żeby nagle kogoś miała uznać, za jakkolwiek istotnego w jej życiu.
Dziś po prostu emocje związane z ułożeniem nowego czyli samotnego życia opadły przyszła świadomość tego co teraz będzie i z tym muszę się nauczyć żyć.
Owszem myślałam o jakimś plasterku ale nie wyszło założyłam sobie że do końca kwietnia, nie znalazłam plasterka wiec trzeba iść dalej i skupić się na sobie, problem w tym, że ja nie mam w sobie ani grama egoizmu, wiec jest to dla mnie trudne.

Ojca ma ja mam braci, spore ilości kuzynów więc mężczyzn jej w otoczeniu nie brakuje.

Jasne nie musi wchodzić w tą rolę powiem więcej nie powinien bo to nie jest jego rola.

Kiedyś dość dawno rozmawiałam z bratem czy wyobraża sobie że rodzice nie byliby razem i każde miało kogoś, a on do mnie „i miałbym tolerować obcą larwę u nas w Wigilię” myślę że taki schemat wyniosłam z domu rodzina jest święta i na tym koniec

Bert dlaczego zakładasz że jedynym szczęściem dla kobiety może być relacja z facetem?

Oczywiście że nie. Ale przez skore czuje ze Ty byś chciała i że z podejściem do tego jest największy problem. Nie musisz ale wtedy to zaakceptuj

Ps a czemu w robocie szklany sufit?

Wymówki.

I to tworzące bardzo szkodliwy wzorzec dla dziecka.

Po co roztaczasz nad nią parasol, którego sama używasz jak tarczy? Z takim nastawieniem to nikt nie zaangażuje się w związek z tobą, bo za bardzo izolujesz przed potencjalnym partnerem aspekt rodzicielstwa i dziecka, a dla zwykłego poruchania to za wiele zachodu, bo nie roztaczasz aury dobrej zabawy i miło spędzonego czasu. No i nie ta metryka jednak.

Deklarujesz, że niby chcesz związku, a jednocześnie robisz wszystko, aby nikogo sensownego nie znaleźć.

Czego twoja córka może nauczyć się od ciebie? Że można sobie zrobić nieślubne dziecko i udawać po rozstaniu, że to jednak małżeństwo było, któremu należy się wierność w formie celibatu do grobowej deski? Że kobieta nie ma prawa do normalnych relacji z innymi ludźmi? Że po rozstaniu nie można sobie ułożyć życia z nikim innym?

"Brak chęci do wszelkich aktywności" to slogan. Motywację się buduje. To jest proces. Ciągły. Inaczej to jedynie można mówić o zachciankach i słomianym zapale.

A dlaczego nie możesz?
Jesteś prezydentem miasta?
Chcesz rodziny w tradycyjnym sensie?
To może samotny Tata?
Oj Minnie, popraw się z charakteru, przerób traumę, to może mój 43 letni znajomy , wdowiec z 2 dzieci, który chce wziąć ślub, wygląda jak Daniel Craig I jest facetem o wielkim sercu i cudownych dłoniach zostanie Ci przedstawiony

Ela nie jestem prezydentem po prostu wyczesz stanowiska są już polityczne więc nie ma szans nie jestem tym zainteresowana.

Tak oczywiście wiem że będą takie okresy w których będzie gorzej bo to jednak jest proces wychodzenia z takiego stanu, życie jest dynamiczne. Co do związku na razie byłoby to zbyt trudne chyba jeszcze dla mnie.
Tak jak pisałam nie widzę potrzeby aby tak osoba uczestniczyła w życiu mojego dziecka. Za dużo wycierpiała do tej pory są problemy bo wstydzi się tej sytuacji że jej rodzice nie są razem. Może za rok czy dwa kiedy będzie strasza pozna inne dzieci które są w podobnej sytuacji to inaczej do tego podejdzie aktualnie próbujemy rozmawiać dużo czasu spędzamy ale nie chce żebyśmy wytworzyły obraz takiej samowystarczalności.

Aktualnie pracuje na tym żeby przestać żyć schematami a nawet stereotypami. Prosty przykład zawsze używałam że kobiety bez problemu akceptują dzieci z poprzednich związków tym bardziej że z ojcem to spędzają jakieś 8 dni w miesiącu max a okazuje się z nie. Podobnie w co ciężko mi uwierzyć że w grupie osób 35+ jest więcej mężczyzn którzy akceptują dzieci z poprzedniego związku niż kobiet, czasem nawet w co jest mi już bardzo ciężko uwierzyć te które mają dzieci nie akceptują żeby on miał, nie mogę zrozumieć dlaczego. Wymazanie takiego stereotypowego schematycznego myślenia jest trudne ale w jakimś zakresie osiągalne co jest teraz dla mnie ważne.

Głównym problemem jaki ja posiadam jest właśnie życie tymi schametati, stereotypami. Kiedy po maturze myślałam o au pair w USA moi rodzice nie chcieli nawet przez sekundę słyszeć o tym, dla nich oczywiste było to, że masz iść na studia, skończyć studia znaleźć męża i mieć dzieci. Wg tego schematu żyją moje kuzynki i nie jest tak, że ja jestem najmłodsza a one to żyły 10 lat wcześniej, odwrotnie to ja jestem najstarsza.
Głęboko zakorzeniony mainstream jest trudny do przełamania.

Tak, życie w schemacie jest trudne, bardzo trudne, czasem prowadzi nawet do nerwicy.
Natomiast problem potęguje to kiedy widzisz, że inni tak żyją i to daje efekty w pewien sposób są szczęśliwi lubi nie, ale nie są w takiej sytuacji.
Kiedy ja powiedziałam nie dla ślubu wyłącznie z powodu ciąży to wszyscy uznali mnie za debila. Z drugiej strony wtedy nie jest się tak łatwo rozstać.
Potem widzisz te wszystkie błędy, albo całą okoliczność, że ten stary utarty schemat dziś powoduje to, że inni są razem mają pełne rodziny ja nie mam i miała nie będę. Na szczęście widzę, że to było chwilowe, bo dziś już czuję nieco lepiej.

O tej larwie dopisz na lento, żeby facet, którego zwabisz w swoje sidła wiedział, w co się pakuje.

Dlaczego myslisz,ze samotna matka=nieszczęśliwa? Po pierwsze nie lubię wyrazu  "samotna". Bo czym jest samotnosc? Jest to brak znajomości, kontaktow z ludzmi, a czy fakt,ze kobieta zostaje sama z dziecmi czyni ja samotna? NIE. Przeciez te kobiety nadal maja kontakt z roznymi ludzmi,wiec trudno tu pisać o samotności-dlatego mnie razi to słowo i chętnie bym je zmieniła na o właśnie samodzielna mama albo single mama-w Anglii na kobiety,ktore same wychowuja dzieci mowi sie single mom(mowia tak nawet w urzedach) co oznacza po prostu mama-singielka. 
Co do szczęścia to ja widze wiele plusow nie posiadania faceta pod wlasnym dachem. Sam fakt,ze wszystkie codzienne decyzje możesz podjac samodzielnie bez kompromisow, kłótni  itd to juz jest duzy plus

Ja nie planuję więcej dzieci, więc to że teraz kobiety rodzą później to rozumiem, ale dla mnie to pozostaje mało znacząca
Absolutnie nie daje sobie wmówić że to że jestem sama w sensie nie mam partnera to czyni mnie gorszą, po prostu moje życie jest inne.

Problem w tym, że czytajac Twoje posty odnosi się wrażenie, że właśnie sama już dawno sobie wmówiłaś, że jesteś bardzo nieszczęśliwa, bo zostałaś bez faceta. Ja tu się zgadzam z Julią i Motocyklistką. Dodam od siebie, że gdyby mój mąż ode mnie odszedł, to nigdy bym nie powiedziała, że nie mam rodziny. Mam synka, a on jest moją rodziną. I dużo jest kobiet w Twojej sytuacji. Z tego, co pamiętam nawet Ci to kiedyś pisałam, że znam rodziny, w których rodzeństwo jest od różnych ojców, a starsze rodzeństwo to nastolatkowie. I nie jest to żadna patologia, tylko normalne, fajne rodziny. Tylko Ty nie przyjmujesz tego do wiadomości, masz już swoje zdanie, że masz 36 lat, jesteś stara, do tego samotna matka, nawet na wakacje nie możesz wyjechać itd, itp. Zanim zaczniesz myśleć o ewentualnych nowych znajomościach, poukładaj sobie swoje myślenie u terapeuty.
@Motocyklistka, ja mam 38 lat, a mój syn ma 9 miesięcy. Moja koleżanka jest ode mnie starsza o 2 lata, a jej córcia ma ponad roczek. Różnie bywa

Moja corka bedzie miec 15 lat, jak ja bede miec 38 a pelnoletnia bedzie jak ja będę miec 39 lat(w UK 16 lat jest pelnoletnosc). Tez znam duzo kobiet,ktore nawet po 40 tez maja male dzieci, ale zazwyczaj maja tez juz starsze. Ja bym sie juz nie zdecydowala świadomie na drugie dziecko, szkoda by mnie bylo od nowa odliczac 16 lat 

To prawda, duzo roboty przy takim malym dziecku, ciagle chodzić krok w krok, pilnowac, zeby czegos do ust nie wzielo,  nie wsadzilo palcow do kontaktu, nie zgubilo sie gdzieś itd no bylo roboty dużo dlatego juz nie chce do tego wracac.  A Ty masz dzieci ?

Jasne, że mogę jeździec na wakacje to nie jest problem, po prostu tak się złożyło, że zawsze na wakacje jeździliśmy we troje albo z grupą znajomych problem z tym, ze część z tej grupy pracuje z moim byłym więc oczywistym jest że ja muszę sobie poszukać nowych znajomych.
Moje koleżanki raczej preferują siedzenie w lesie, wiec to nie mój klimat,  z pewnością skończy się na tym, że pojedziemy do jakiegoś SPA żeby był basen sauna jacuzzi, gdzie wieczorami moja córka będzie oglądała rolki na YT a ja będę się upijała w barze w hotelu albo w pokoju lub ostatecznie będę coś czytać.

Mnie tak samo za 5 lat stuknie 40-tka masakra,ja sobie nie wyobrazam swojej starosci 
To super ze Ci sie udalo zajsc w ciąże. Przy jednym dziecku jest wygodnie, tez jest robota ale w porównaniu do wiekszej ilosci dzieci to jest sielanka o chociaz by nie masz klotni w domu, moj brat ma dwoje dzieci 4 lata, 2 latka i są tam wojny domowe o byle co,ze np jedno dostalo jednego cukierka wiecej  . Jak masz jedno dziecko ono idzie na pol dnia do szkoly to Ty masz czas wolny, a tak bys jedno do szkoly odprowadzala i leciala zajmowac sie mlodszym

Ile lat ma Twoja córka?

Łatwiej by było, gdybyś nauczyła się  lubić to, co masz teraz

Z jednej strony tak a z drugiej 3 4 dni to maks bo później się nudzi

Moja córka ma 11 lat

oczywiście, że widzę plusy
Całkiem spore, zresztą

Rok mlodsza od mojej. No to kobieto korzystaj z czasu wolnego, przeciez przy takim dziecku co prawda nadal sa jakies obowiązki i odpowiedzialność ale w porownaniu do np 2 letniego dziecka to Ty masz teraz z 95% wolnosci 

No to bardzo dobrze a jakie np ?

Minnie, staraj się szukać pozytywów. Zobacz, od razu napisałaś, że max 4 dni i będzie nuda. To patrz na to tak, że 4 dni będzie super relaksujący czas, gdzie będziecie sobie leżały brzuchami do góry, a potem można jeszcze na chwilę skończyć np w góry i tam już nudy nie będzie, bo trzeba się nachodzić . Lubisz góry? Może tam zaplanujcie sobie wyjazd.
     Są plusy z posiadania dzieci i są plusy z ich nieposiadania .
     Julia, tak, to się zdarza i to dość często. Syn jest zdrowy na szczęście. Dzięki . A czasami z mężem tak się zastanawiamy, jakby to było, gdyby nam takie dwa małe szoguny chodziły po domu

Kiedy moja corka była mała to od matek,ktore maja wiecej dzieci niz jedno slyszalam takie zdanie "kocham wszystkie swoje dzieci,ale gdybym cofnela czas to pozostala bym przy jednym" bardzo duzo kobiet mnie to powiedziało,więc cos w tym musi byc