Zdrada-koleżanka-psychiczny dół

Kochana,wiem,że to przez co teraz przechodzisz jest okropne,nie do zniesienia...tak jak powiedziałaś  boli podwójnie!Ciężko podjąć decyzję o rozstaniu z męzczyzną,z którym spędziło się lata,którego się kocha,dlatego radzę Ci wstrzymać się z podejmowaniem jakichkolwiek decyzji teraz...poczekaj,aż troszkę ochłoniesz,spojrzysz na to wszystko inaczej,jaśniej...decyzje podejmowane pod wpływem silnych emocji,przeżyć często nie są dobre.Zaczekaj...bo kiedyś możesz żałować,że podjęłaś decyzję pochopnie.Życzę Ci dużo siły!!!

Ja też tak mówiłam, że nigdy nie wybaczę dopóki mnie to nie spotkało.Ale spędzilismy razem 18 lat bywało różnie raz lepiej raz gorzej tak jak w małżeństwie.Wiem jedno na pewno, że tragedie które spotykają małżeństwa (w moim przypadku śmierć córki), nie zbliżaja do siebie. Tak bym chciała mu znowu zaufac i wierzyc w to, że wszystko bedzie dobrze  ale to dziecko które ma się pojawić na świecie jest dla mnie takim bólem i przypomnieniem sobie mojej tragedii . Boli,bardzo boli,serce tak ogromnie krwawi,że za chwile sie rozerwie.Mam nadzieję że kiedys rana się zabliźni i będę mogła jakoś żyć.

To jest niewyobrazalny koszmar. Minelo 10 miesiecy od kiedy moj maz mnie zdradzil. Nawet nie byl to romans, nawet nie bylo stosunku, i mimo, ze od tamtej pory kazdego dnia po stokroc mi powtarza jak bardzo mnie kocha, jak bardzo zaluje, jak nieznaczace bylo to wszystko, ja w glebi serca czuje taka pustke, ze nawet nie jestem w stanie opisac. Na zewnatrz robie wszystko, co robilam do tej pory, usmiecham sie, rozmawiam, kocham z moim mezem, tylko ze juz nie ma tej magii, tej bezgranicznej, bezwarunkowej milosci. \Patrze na jego starania, slucham jego slow i wszystko sie wydaje takie ironiczne, czuje nieograniczona pogarde. Wariowalam przez 8 miesiecy, w przenosni i doslownie. Dopiero od niecalych dwoch miesiecy jakos moge zapanowac nad swoimi emocjami, ale mimo to wpadam w takie doly psychiczne, ze nic nie ma dla mnie znaczenia. Jednego dnia wszystko wydaje mi sie takie nieznaczace, czuje ze go kocham, nastepnego moglabym usnac i sie nieobudzic, a kazde jedgo slowo budzi we mnie sarkastyczny smiech. Nawet nie jestem w stanie wyobrazic sobie, co Ty musisz czuc. Z drugiejh strony wiem, jak nielatwo zrobic jeden krok i zostawic wszystko za soba. Ja pozwolilam, zeby czas dzialal za mnie. Nie odeszlam i nie odejde, dopoki bedzie to dla mnie wygodne. Zbyt wiele komplikacji. Ironicznie oboje dostalismy cos, czego nie chcielismy, ja jego zdrade on zwiazek z wyrachowania. I ttylko sie modle, zeby kiedys choc czesc mojej milosci wrocila, przynajmniej na tyle, zebym juz nie czula tej pogardy, zebym choc czasem patrzac mu w oczy mogla powiedziec z wiara ze go kocham i czuc to.
Czas jest blogoslawienstwem, ale w takich przypadkach plynie strasznie wolno. Tak mi sie wydaje, ze Ty bedziesz go potrzebowac naprawde duzo, a jeszcze to malenstwo ktrore bedzie miedzy wami  i Twoja swiadomosc, ze macierzynstwo juz nigdy nie bedzie Twoim udzialem. Dziecko moze duzo zmienic. Bardzo latwo moze stac sie powodem, dla ktorego Twoj maz pojdzie do niej. 18 lat. Ja tez przezylam 18 cudownych lat i wiem jak trudno jest sie pogodzic z czyms takim. Zycze Ci naprawde duzo sily

Nie umiem jednoznacznie Ci doradzić.Sama bije się codziennie ze swoimi podobnymi problemami.Jedno jest pewne, jak juz tu wyzej napisano....nie spiesz sie z decyzją....musisz ochłonąć. Teraz nie myslisz racjonalnie.Walczysz z emocjami i złymi odczuciami.Ja juz wiem...8 miesiecy.Tez nie jadłam, nie spałam.Pozbierałam mysli...i wiesz.. rozmowy były....i to powazne.O rozstaniu tez, o rozwodzie, o tym jak to ma byc. Póki co obserwuje Go bacznie i czas pokaze co bedzie.

Nie spiesz sie....a na te łzy potrzebujesz mankietu do wypłakania.Dobrych przyjaciól i rodziny.Wygadaj sie.Idz do kina z kims, kosmetyczki i fryzjera. Rób wiele rzeczy tylko dla siebie.To pomaga.
A co chodzi o koleżanke.....brak mi słów....moją oprawczynie tez znałam. Nie była to kolezanka,ale znałysmy sie.Doskonale wiedziała co robi.Chron nas Boże przed takimi kolezankami....a facetom daj wiecej rozumu..w głowie a nie w rozporkach..
Trzymaj się:)

Musisz jeszcze troszkę to sobie poukladać....Cierpliwości. Jak się mąż zachowuje do Ciebie??

Cały czas mętlik w głowie, mój mąż mówi, chce być ze mną a nie z nią. Ona wydzwania do niego non stop ,on nie odbiera. Czego ona od niego chce, żeby wróćił? Możę jej wydawało się że złapała byka za rogi i że dla dziecka on mnie rzuci?Znała naszą sutuację. Ale on nie chce słyszeć o byciu z nią razem. Sytuacja pogmatwana. Ja cały czas stoję  na rozdrożu z krwawiącym sercem ale mam nadzieję że kiedys będzie inaczej. Był całym moim światem ale  chyba ja dla niego nie.

Różyczko, sprawiłaś , że poczułam się lepiej.Ja nie mam nic przeciwko temu dziecku i myślę, że je pokocham bo będzie
częścią jego. Martwi mnie faktr, że jak będzie malutkie to nie przywiezie go do domu tylko będzie tam jeżdził w odwiedziny.będzie się z nią spotykał a ona robi wszystko żeby go odzyskać. Póki co mam jeszcze pare miesięcy i żyję dniem dzisiejszym.

Moja droga luśka są jeszcze dwa ciekawe watki które weź pod uwagę, on wyraźnie mówi ze chce ciebie nie ja .....

Pomyśl sobie jaka wściekła będzie ona gdy w ciąży nie będzie mogła liczyć na własną zdobycz. Martwisz się co będzie gdy dziecko się urodzi? Cóż z reguły matki są wtedy zmęczone poddenerwowane, na pewno jak mąż tam pójdzie miłych rzeczy nie zastanie
Powinnaś wykorzystać ten czas by umocnić swoja pozycje, zastanów sie co zmienić, jak się wyluzować zeby mąż poczuł sie przy tobie jak dawniej...

Co do Enni , nie wiem ile masz lat, ale uwierz sprawy miłości zdrady są czasem tak zawiłe, ze tylko wiek doświadczenie i nasze priorytety pozwalają nam dokonywać wyborów.
Zagadnienie co ja bym zrobiła w tym przypadku , co ona powinna czy stwierdzenie ze jej facet jak Wszyscy będzie zdradzał są z gruntu założeniami tylko.
Zakładasz ze zdradzi ją mąż jeszcze wiele razy ale na jakiej podstawie tak zakładasz?Nie wiesz jakim człowiekiem jest jej mąż i co go do tej zdrady popchnęło...
Dlaczego zakładasz z góry że zdrady nie da się usprawiedliwić, wyjaśnić...
Sprawiasz sprawy w związku na czarno podły albo biało dobry, a związek to wielka paleta uczuć odcieni.

Do zdrady dokładają się dwie osoby, a dwa że nie wszyscy faceci ot tak przechodzą zdradzając, często po wszystkim zmienia eis ich życie, bywa że latami odbudowują związki.
Miłośc czasem daje nam lekcje i od nas zależy czy miłość dalej damy jej szanse czy nie.

Powodzenie Luśka.

To chyba koniec, ja mu wybaczyłam ,ale te ciągłe od niej telefony,sms i te jego wychodzenie z domu żeby do niej oddzwonić. Dzwoni do niego co 15 min jak nie odbieraa to przesyła sms-y że coś się stało z dzieckiem. Ona go tak szanażuje tym dzieckiem a on robi wszystko co ona chce. Popsuł sie jej samochód, przyjedż,napraw  bo jak mi się coś stanie to nie dojadę do szpitala i on jedzie i naprawia. Kim trzeba być żeby szantażować dzieckiem? Mój mąż zrobił co zrobił ale jest na tyle "porządnym" człowiekiem, że nigdy się od tego dziecka nie odwróci. Problem polega na tym że on jej nie kocha a ona za wszelką cene chce żeby dla dobra dziecka stworzli dom. A ja, ja już nie mam siły żeby walczyć, a on nie ma zabardzo odwagi żeby ze mną szczerze porozmawiac. Strasznie zamknął się w sobie,ja od niego oczekuje jakiś planów co dalej, ta druga szantażuje ,że jak jej nie będzie pomagał to nie pozwoli mu się spotykać z dzieckiem ,w pracy ma duże prablemy. Boże cały czas go usprawiedliwiam bo ciągle kocham ale dla mnie te jego kontakty z nią są nie do zniesienia.Nie mam juz siły.

Ta kobieta robi absolutnie wszystko aby go do siebie przyciągnąć, molestuje go telefonami, szantazuje a on sobie na to pozwala, bo nie ma jaj i nie potrafi się przeciwstawić.Jest za słaby by sie przeciwstawić i siedzi miedzy mlotem i kowadłem, niestety Ty powinnaś podjąć kroki bo on nigdy nie podejmie radykalnej decyzji, bedzie sie tak miotal.
Jeżeli tego nie ukróci to się nigdy nie skończy a taka sytuacja nie tylko Ciebie ale i jego wyniszczy.
Będzie jeszcze  gorzej jak sie dziecko urodzi,tak się nie da życ, powinien już teraz mieć tego świadomość.
Porozmawiaj z nim, jeżeli teraz pozwala sie szantażować to będzie santażowany całe zycie, może być ojcem ale nie na każde jej zawołanie,jest Twoim meżem nie jej i niech o tym nie zapomina.
Widzenia z dzieckiem i alimenty ustali Sąd po urodzeniu dziecka, wczesniej kontakty z tą kobieta nie mają  sensu, jeżeli chce z Tobą być to tylko na Twoich warunkach inaczej Cię ta cała sytuacja zniszczy.
On by chciał mieć spokój z Tobą i pozytywne kontakty z matka dziecka, tak sie nie da bo ta kobieta jest niezrównoważona i bardzo bezwzgledna i jezeli mąż chce być całe zycie podnózkiem do szantażowania niech idzie do niej, zarozrabiał i teraz ma zrobić absolutnie wszystko by Cie ta całą sytuacją nie obarczać, musisz postawić twarde  warunki, inaczej ta sytuacja zniszczy Was, ta kobieta robi dokładnie tyle na co jej się pozwala a on już za duzo jej pozwolił.
To jego problem nie Twój a w Twoim domu nie ma miejsca na telefony od niej i w ogóle tu nie ma uzasadnienia na jakiekolwiek kontakty z nią tym bardziej ,że dziecka nie ma jeszcze na świecie.
I nie ma opcji, że mu nie pozwoli sie widywać, takie sprawy rozstrzyga Sąd, porozmawiaj z mężem bo ta kobieta nigdy nie skończy z szantażami jak sie tego nie ukróci.
To on narozrabiał i niech sam pije to piwko a Ciebie w to nie wciąga, wystarczy że tracisz na tym moralnie i finansowo a tę szantażystkę niech trzyma od Ciebie z daleka bo w swom domu masz prawo mieć spokój a nie denerwować się telefonami, za dużo tu już sie dzieje Twoim kosztem, wystarczy tego.Ta pani nie ma wstępu do Twojego domu nawet telefonicznie, zapowiedz mu to.
wojtek 5 ma rację, znaczące decyzje podejmij dopiero po spokojnej rozmowie i opadnięciu emocji,w tej chwili każdy jej telefon Cie rozwala,dość tych telefonow, to nie numer alarmowy tylko Twoj dom.  Pamietaj również ,że  to On zdradził i to On ma zrobić absolutnie wszystko byś teraz odzyskała do niego zaufanie, jak na razie robi wszystko by sie przypodobać matce dziecka, porozmawiaj z nim i nie pozwól ciągnąć dwóch srok za ogon, ma Ci udowodnić ,że wybrał Ciebie i teraz liczą sie  tylko Twoje uczucia, nie liczył się z nimi jak Cie zdradzał.

Nie trzymam się, wyję wieczorami w poduszkę. Mój mąż pogubił się bardzo.Te jej sms-y i telefony, wykończyły mnie, dziecka nie ma jeszcze na świecie a ona pisze, że ona i córka czekają na niego bo chcą stworzyć rodzinę, bo dziecko  musi mieć ojca i dla dobra tego dziecka powinni byc razem.Wiem, że bardzo mu zależy na dziecku bo nasze niestety zmarło i ja nie mogę mieć więcej dzieci. Ta kobieta moja była znajoma znała całą naszą historie, myślę że celowo zaszła w ciąże. Myślała że jak będzie miała z nim dziecko to on z nią będzie, ale niestety albo się kogoś kocha albo nie.On mówił jej, że jej nie kocha ale ona nie przyjmuje tego do wiadomości. Dręczy go tym nienarodzonym dzieckiem,
ale ja wiem z własnego doświadczenia, że różnie to może być. Moje upragnione, ukochane dziecko zmarło w trakcie porodu. Cała ciąża przebiegała dobrze a tu cios w samo serce, Które jeszcze krwawi mimo, że minęło 10 lat. Cały czas się zastanawiam jak można być tak złym człowiekiem, zabrała mi wszystko w co wierzyłam, zaufanie, wiarę w ludzi.Ja myslałam, że nie na tym świecie tak złych,perfidnych  kobiet gdzie ja żyłam? W wymażonym domu z mężem któremu bezgranicznie ufałam. Bajka to może nie była, bo pracował bardzo długo i ciężko i wracał bardzo późno a ja byłam ciągle sama.Póki co mój mąż nocuje w naszym drugim mieszkaniu, niech sobie to wszystko poukłada. Ja od paru dni nie kontaktuje się z nim i nie jest to  łatwe.   Boże daj mi siłę.Czasem błagam moje zmarłe dziecko żeby dało mi siłę by żyć.Bo dla kogo? Dla siebie nie mam ochoty,moj ukochany ogród zarósł chwastami ,wizyty u psychologa pomagają jeden dzień, póżniej nadchodzi noc i czarne myśli.Wiem, że życie nie jest łatwe ale to w tej chwili przeżywam nie da się do niczego porównać, nawet to tego bółu po stracie dziecka.To jest inny ból, wtedy miałam oparcie w nim a teraz??? On nie potrafi ze mną szczerze porozmawiać, ma jakąś blokadę i nie wiem jak to wszystko się zakończy. Nie wiem co mnie w życiu jeszcze spotka.Ale psychicznie to chyba już nic bardziej nie jest mnie w stanie zaskoczyć. ONA zniszczyła mnie psychicznie.Ale kiedyś za to zapłaci, bo to co zrobiła mnie i całej mojej rodzinie kiedys do niej powróci .(albo i nie).A co do rozmowy z nią próbowałam, ale ona nie chce ze mną rozmawiać.

No i sie stało, mój mąż zorganizował spotkanie z nią. Totalna porażka panienka zero skrupułów, zero wyrzutów sumienia, że zniszczyła rodzinę.Chodzi jej tylko o kasę. A ja głupia myslałam, że dla dobra tego dziecka porozmawiamy i ustalimy co i jak dalej ale z ta panią sie nie da rozmawiać. Myślała, że jak się dowiem o ich romansie to go zostawię i wtedy on do niej wróci. Z pełna świadomością wykorzystała krysys jaki mieliśmy w małżeństwie.Patrzyła mi na imprezach prosto w oczy i jednocześnie z nim sypiała.Jak można byc tak fałszywą osobą? Póki co mój mąż sie odblokował i zaczął rozmawiac. Powolutku naprawiamy nasz związek. Mam nadzieje że nam się uda, choć łatwo nie jest.Planujemy wyjechac na pare dni i choc na chwile zapomnieć.

Dziewczyny, ile jeszcze muszę znieść upokorzenia, kłamstw.Podobno co nas nie zabije to nas wzmocni ale ja myslałam, że pare miesięcy temu przezyłam koszmar ale to co sie stało teraz zwaliło mnie z nóg po raz drugi.Jak pisałam wcześniej mąż mnie zdradził z naszą znajomą i ona była z nim w ciąży.Pisze że była bo juz urodziła.Podogdziłam się z tym bo zapewniał że tylko mnie kocha a ona była tylko chwilowym zapomnieniem o problemach.Zapewniał mnie że nigdy mnie nie skrzywdzi, nie zostawi bo jestem miłościa jego zycia.Panienka cały czas podczas ciązy szantazowała go że jak dziecku coś sie stanie to będzie jego wina.Znała najczulszy punkt w jaki może uderzyć.Wydzwaniała kilkanascie razy dziennie,przesyłała sms-y i ataki na jego psychikę.Zniszczyła nas psychicznie ale to co on zrobił teraz to jest ogromny szok.Niedawno miałam bardzo powazna operacje z podejrzeniem raka, w międzyczasie urodziło sie dziecko a on w dzień po operacji powiedział mi że dla dobra dziecka sie wyprowadza.On jej nie kocha ale dla dobra dziecka tak zrobi.nie muszę chyba pisac co ja przezyłam.Tydzień temu powiedział mi że chce wrócić bo jednak nie może z nia być,panienka w płacz i błaganie żeby został jeszcze miesiąc dla dobra dziecka, bo ona może zrobić dziecku krzywdę.Myslę że ze mną jest coś nie tak bo nadal go kocham i chciałabym żeby wrócił ale boje się że znowu mnie oszukał i okłamał.Jak wymazac z pamięci te nascie lat jak o nim zapomnieć,jak nie
plakać jak żyć?Jak uwolnić sie od wspomnień?Chyba walić młotkiem w głowę bo to ca ja tu pisze to wydaje się tak nierealne, niczym jakis serial.Ale ja potrafię zrozumiec jego szok po urodzeniu dziecka,ponieważ nasze zmarło przy porodzie i jedynie osoby które przeszły taką tragedię może potrafią to zrozumieć.

l_uska On już dokonał wyboru zostawiając Ciebie w tak trudnej chwili jaką była operacja, nie masz z jego strony ani wsparcia , ani milosci  ani poczucia bezpieczeństwa,tylko udręke, dziecko jest małe i zdrowe więc absolutnie nie bylo powodu do wyprowadzki tym bardziej ,że podobno jej nie kocha a dziecko może odwiedzać, bardzo Ci tu mydli oczy a Ty po prostu złapałaś się na jego gierki.Facet mysli wyłącznie w swojej wygodzie i tyle.
Raczej tu nic się nie zmieni będzie odchodził i wracał a tamta rodzina będzie na pierwszym planie a on nakażde wezwanie, zadręczysz się tu psychicznie.
Ciągle myslisz o nim ,że on przeżył szok a Ty nie przezyłaś jak sie wyprowadził w momencie kiedy go najbardziej potrzebowałaś??? Popatrz na to realnie tak nie postepuje kochajacy facet, jak chcesz dalej zyć? Przyjmować go w momencie jak zacznie mu dokuczać placz małego dziecka i zechce trochę odpoczać u Ciebie?
Jak sobie wyobrażasz jego powrót, znowu telefony sms-y, jego bieganie na każde wezwanie? Znowu Cie zostawi bo dobro dziecka?Przecież to się nigdy nie skończy! gdyby nic nie czuł do tamtej kobiety to by się w życiu od Cibie nie wyprowadził zrozum to zreszcie! Dobro dziecka? Przecież nie siedzi tam 24 godziny na dobę i nie pilnuje tego dziecka, pracuje przecież. Jeżeli panienka pisze sms-y że może coś zrobić dziecku to zgłasza się to a policję i po sprawie, nie daj mydlić sobie oczu.
To on teraz powinien o Ciebie zabiegać i absolutnie przyjąć wszystkie Twoje warunki, dziecko to jego problem , nie Twój!! Powinien to załatwić tak,żebyś jak najmniej tu ucierpiała i postawić granice co do odwiedzin i jej telefonów.
Postaw mu konkretne warunki, jeżeli sie nie dostosuje to nie warto się męczyć bo tamta kobieta i dziecko już zawsze będą w waszym zyciu, jeżeli się nie dostosuje to nie warto z nim być bo taka huśtawka emocjonalna zniszczy Tobie zycie.
Ty też straciłaś dziecko nie tylko on i właśnie on powinien tu być delikatny w stosunku do Ciebie tym bardziej,że on ma zdrowe dziecko, to że Cie zostawił w takim trudnym życiowym momencie stawia pod wielkim znakiem zapytania jego uczucia do Ciebie.Przemysl to dobrze i nie daj się wiecej krzywdzić.

Kama ma rację, w jego słowach jest fałsz, obłuda i zakłamanie. ile jeszcze chcesz znosić w imię tej "chorej" miłości? Ile razy chcesz się jeszcze samobiczować? czy sprawia Ci przyjemność kiedy cierpisz przez niego? Wybaczyłaś mu o wiele za dużo, jak dziewczyny napisały, zdrada jest już największym swiństwem i kłamstwem, a jeszcze zafundował Wam owoc zdrady, który będzie już w jego opowieściach całe jego zycie, tego chcesz? Spakuj mu walizki i podziękuj za całokształt, inaczej Twoje zdrowie psychiczne będzie zrujnowane.

Luśka dawno mnie u ciebie nie było. cierpisz nadal kochana , przykro mi naprawdę.

Piszesz że ta kobieta jest psychiczna wiec moja droga na poczatek przestań się przejmować jej wyrzutami...

Przecież ty jesteś zdrowa, świetna babeczka a ona jest chora po prostu. Nie wie co mówi, nie zna cię, pomyliło jej się we łbie i już.
Przejmując się jej słowami dajesz jej bat na siebie... odbieraj  jej to natychmiast. Przecież ty od początku w niczym nie zawiniłaś.
Byłas i jesteś dobrym człowiekiem a to że mąż cie skrzywdził to jego słabość i błąd. Jego nie twój.

Czego tylko bym zmieniła to podejście że gdy on dzwoni do niej to czemu wychodzi?
Przecież nic go z nia nie łączy uczuciowego, więc czemu ma się kryć z odebraniem i spytaniem stało się coś dziecku, jeśli będą to żale odpowiedzieć  że  nic innego go nie interesuje i odłożyć słuchawkę.

Zdecydowaliście się być ze sobą zacząć od nowa a tymczasem on nadal musi po kątach odbierać tel i mówić cicho jakby nadal kłamał, nadal kręcił..
Owszem zawinił ale czy kara nie powinna być raz a nie rozciągana na wieki?

Luśka ty naprawdę nie jesteś w stanie pomyśleć ok ma dziecko niech je odwiedza a poza tym żyjemy  tu i teraz  to nasza rodzina związek?
Jesli nie możesz to może rozstańcie się na jakiś czas, odpoczniecie od wyrzutów, od krzyków od patrzenia na siebie. Emocje opadną i odpoczniecie i dopiero potem zdecydujecie się co dalej.

Trzymaj sie moja droga..

Lusia

bardzo poruszająca historia. Bardzo podobna do mojej, a jednak kompletnie inna. Też zdrada ukochanego po 17 latach, z bliską koleżanką, której ufałam. Zdrada trwała 10 m-cy. Po szoku i jego wyznaniach że kocha tylko mnie podjęłam decyzję że spróbujemy. Inna historia, bo.. ona w ciąży nie była. I to było jedyne za co Bogu dziękowałam i wciąż dziękuję.

Lusia o zdradzie dowiedziałam się 5 lat temu. I chciałabym właśnie o tym. O tym czasie. Ale nie łzawie. Już nie. Kiedyś prawie umarłam przez to. Przez rok od zdrady próbowałam sobie radzić z tym sama jak mogłam. Po roku gdy byłam wrakiem człowieka, wiedziałam, że już dalej nie dam rady.
Wtedy poszłam do psychologa, do psychoanalityka. Pierwszy rok spotkań 3 razy w tygodniu to był rok wyciągania mnie z napadających dołów z myślami samobójczymi włącznie. Drugi rok to było przenoszenie punku ciężkości ze związku na mnie samą - dosłownie, bo już doły były ogarnięte. Trzeci rok to było stawianie mnie oko w oko ze mną samą - z tym co tkwi we mnie najgłębiej, co jest autdestrukcyjne. Ta destrukcja była kiedyś we mnie nieświadoma i to ona pozwalała w imię "miłości" tkwić w związku w taki sposób, że on się mną nudził i czuł, że może zdradzać i że może wybaczę... Czwarty rok - obecny - to rok stabilizowania, wzmacniania i mnożenia swojej siły wewnętrznej.
Rezultaty? Jestem wciąż z Tomkiem, zdradę pamiętam, ale o wiele bardziej patrzę na siebie i w siebie. Ludzie widzą ogromną zmianę i .. ogromną siłę. Tomek? Jak nie chciał iść ze mną na terapię 5 lat temu, to wiedziałam, że mój problem, to mój problem. Na terapię chodziłam sama, nie oglądając się na niego. Paradoksalnie on miał czas - ba! lata całe - na siebie, mimo, że wciąż żyliśmy razem. Wtedy bez mojego nacisku krystalizował się jego stosunek do mnie na nowo. Jego energia do jego życia była wolna i mną niezagrożona - moimi żalami, lękami, złością i niepewnością. Bo ja już energię skierowałam na terapię, na siebie.

Terapia to ciężka praca. Jest wiele chwil zwątpienia i niechęci. Czasem czujesz że pomaga, ale czasem ją chcesz zniszczyć. Ale mam wciąż siłę wstawać rano przed pracą 3 razy w tygodniu i chodzić. A wiesz skąd ta siła? Bo ja już nigdy nie chcę, żeby jakieś ciężkie zdarzenia doprowadziły mnie na dno człowieczeństwa, na bycie na postronku zachowań i braku emocjonalnej dojrzałości innych ludzi. Ta myśl trzymała mnie i była wsparciem w trudnych chwilach w trakcie terapii i wtedy gdy wracałam do domu i leżałam w łóżku, albo w weekendy.

Dziś widzę trwałe efekty terapii w postaci mniejszego lęku, większej trwałej wewnętrznej siły, zrozumienia dla innych ludzi, ich słabości. Trwałym efektem jest myślenie, że mogłabym być bez tego faceta, że jeśli tak miałoby się stać kiedykolwiek, to wiem, że nie będzie to żadną tragedią. Taki los, który będzie raczej niespodzianką. Bo lęk zmalał.
A Tomek? Zmienił się nieprawdopodobnie. A najważniejsze, że widzi tą siłę i czuję że "wrócił emocjonalnie na dobre". Nie znaczy to, że jest idealny. Znaczy to, że teraz widzę jego słabości i mówię mu o tym. Konfrontuję sama siebie z trudnymi uczuciami. Konfrontuję tez jego. I nie wiem dlaczego, ale kiedyś on się nie dał konfrontować : nie chciał gadać, robił uniki. A dziś? Sam tego chce.

Lusia! Namawiam Cię na terapię. To kosztuje, ale jak będziesz miała cel: uratowanie samą siebie to znajdziesz na to i siły i pieniądze. Da Ci to czas dla siebie, osobę z którą będziesz mogła rozmawiać, znajdziesz się w procesie odnalezienia samej siebie. I odnajdziesz. A Twój mąż? A dziecko i tamta kobieta? Oni są na tym świecie i nie znikną. Sytuacja jest tak skomplikowana, że bardzo dużo zależy od męża, od tamtej kobiety, od dziecka.
Od Ciebie zależy tyle ile możesz dać sama sobie. I musisz to zrobić. Jeśli Twój mąż nie wytrzyma presji całej sytuacji to może odejść. Jeśli jest dupkiem, to odejdzie albo co gorsza będzie się miotał między Wami, NISZCZĄC CI ŻYCIE!
Nie pozwól na to, zrób to dla siebie samej. Proszę.

tak, bądź egoistką i pomóż sama sobie, taki egoizm jest jak najbardziej wskazany, szukaj go w sobie i pielęgnuj!

Musisz się wykrzyczeć, a tu jest dobre miejsce, dopóki się inne nie znajdzie. Trzymaj się cieplutko, bo wiem że bardzo cierpisz.

Ech

Przykry ciąg dalszy Twojej historii, myślałam, że jednak skończy się dobrze. Pozostaje Ci faktycznie skupić się na sobie i tylko na sobie. Sam etap podjęcia tej decyzji jest trudny, trzeba do niej dojrzeć. Ale potem już jest łatwiej. Najważniejsze to być stanowczą w swoim postępowaniu.

Po Twoim ostatnim wpisie , wnioskuje RATUJ SIEBIE )
sorki nie mam pl klawiatury)))