Dysproporcja w zarobkach... uciekam

Ja bym sie dokladala rzucila sto zeta zeby pozniej nie bredzil, ze mnie utrzymuje

No to plac za siebie czesc rachunkow idk czego w takim razie oczekujesz po tym watku.
Jak druga strona ma gdzies twoje argumenty i odczucie to bym sie zastanowila, czy taki super ten partner i ten zwiazek i czy w ogole ma sens sie tam przenosci jak on jest taki bezkompromisowy.
Jak ci bedzie ta kase oddawal to ja bym na jakies konto oszczednosciowe wplacala i trzymala na zas. Bo faceci sa tacy, ze jakby sie mialo zakonczyc, to ci moze jeszcze wypomniec i wtedy mu oddasz.

Jakiego uzależnienia? Masz swoje mieszkanie którego nie musisz wynajmować jak nie chcesz i zawsze możesz wrócić do siebie.
Jeśli proponowałaś partnerowi pieniądze a on nie chce, to w czym masz problem? Przecież on chyba umie liczyć i wie ile finansowo może udzwignąć. Pewnych rzeczy nie zmienisz, jak np tego że twój partner ma dom, w którym chce abyście zamieszkali. Ma wynając kawalerkę, żebyś poczuła się jak u siebie? To jest życie, raz tak raz inaczej. Teraz on jest na fali i chce się z tobą dzielić tym co ma, jeśli mu tego nie zapomnisz, to może kiedyś przyjdzie czas, że będziesz się mogła odwdzięczyć, niekoniecznie pieniędzmi. Często bywa, że jedno z partnerów ma więcej na starcie i moim zdaniem można się rozliczać "jak żydzi" ale bez przesady. Nie prosisz aby przeniósł na ciebie własność swojego domu, tylko będziesz w nim mieszkać i o niego dbać. Możesz wziąć na siebie koszty związane z dekorowaniem mieszkania, z kupnem roślin do domu czy ogrodu, a także płacić część rachunków. Jeśli twoj partner nie chce więcej, to go nie zmuszaj do tego, aby robił codziennie bilans ile go kosztujesz. Weź głęboki oddech i po prostu zaufaj swojemu facetowi, to naprawdę takie trudne?

Znam jednego inżyniera,tylko on zajmuje się IT,z duuza kasa, również chciał się ustatkować,szukał intensywnie dziewczyny i poznał-pracowala jako księgowa w jakiejś firmie i dorabiała jako instruktorka fitness.Tez szybko namówił ja na wspólne mieszkanie,cud,miód i orzeszki,wspólne plany,a tu nagle niespodzianka.Po roku powiedzial jej że to jednak nie to,a dosłownie po dwóch tygodniach okazało się,że spotyka się z dzianą lekarką.Szkoda tamtej dziewczyny bo ona trochę pod jego dyktando zrezygnowała z tych zajęć,co było jej dodatkowym zrodlem utrzymania...Mezczyzni to materialiści,więksi od kobiet,dziś gada Ci tak,ale pojawi się ktoś z zasobniejsza kieszenia i gotowy na zmiany,trzeba o tym pamiętać, dlatego stąpaj twardo po ziemi,dbaj o swoją kasę,przede wszystkim nie miej kompleksów że zarabiasz te 5-6k, każda złotówka to wysiłek,a nie robisz nic nielegalnego czy odrażajacego,potrafisz się utrzymać,miej  też miejsce gdzie w razie W możesz wrócić,mieszkanie,dom.A teraz po prostu powiedz mu że chcesz uczestniczyć w kosztach utrzymania i zobaczysz co on na to.

Czy on mówi o intercyzie?
Nie widzę powodu abyś czuła się uzależniona. Ze swoimi dochodami spokojnie jesteś w stanie się utrzymywać. Masz własne mieszkanie, do którego możesz zawsze wrócić, więc nie jesteś skazana na pańską łaskę.

Natomiast realnym problemem może być podejście do wspólnej przyszłości dotyczącej ślubu i dzieci. Czy w tej sprawie jesteście zgodni?

Chcesz nie zginac ufaj sobie, facetowi zaufac swoje zycie i przyszlosc to jak mysz ufac kotu naiwne

A co się stało z panem inżynierem? Dlaczego nie wyszło?
Wyglądało obiecująco.

A propozycje nowego Pana przyjmij i nie martw się na wyrost.

Z odłożonych pieniędzy możesz robić fajne niespodzianki w ramach rewanżu.

Znacie się 3 miesiące, gościa pili na mieszkanie razem. red flag.
znasz go przez znajomych i co ci znajomi o nim wiedzą? czemu rozpadło się jego małżenstwo? zapytaj się znajomych którzy go znajaja dłużej. dla mnie poznać kogoś przez znajomych=poznać kogoś ekstra, kto jest ze mną idealnie kompatybilny ( w kontekście kobiet, chlopa juz nie szukam). twoi znajomi=EJ poznajmy joginke z pracoholikiem dla beki, zakład ze nie wytrzymaja ze sobą 1 roku? jak oni ci go polecili i doszli do wniosku ze to jest dobry match? nie pytam ze złośliwości tylko nie rozumiem intencji takich matchmakerow za bardzo. nie znają jakiegos jogina, artysty wolnego ducha który lepiej z toba się spasuje? przecież na x lat to hipis i pracoholik zawsze się rozpadna. ty o religiach świata on o układach scalonych, ty chcesz ma wycieczkę do Indii on musi dopilnować zdania projektu na czas.

Jaki Pan? Przeciez to jest jej partner czy tam maz, a nie zaden Pan

Witajcie

Z sentymentem wróciłam do wątków i postów, które tu w przeszłości stworzyłam. To może nawet zabawne, ale chciałam poinformować, że do dzisiejszego dnia z Panem z omawianego wątku jestem Z perspektywy czasu widzę i wiem ile miałam w sobie lęków, braków, problemów z samą sobą. Wspomagam się psychologicznie do dzisiaj.  Mieszkamy razem w jego domu. Swoje mieszkanie wynajmuję. Rachunki dzielimy na pół i tyle, reszta zobowiązań po jego stronie. Zakupy robi ten kto ma potrzebę, widzi braki. Jednak zazwyczaj to jest on Ja dalej pracuje głównie 14.00-21.00 a on 7:00-17.00, na dodatek on bywa w delegacjach a ja miewam sesje zdjęciowe  w weekendy, ale na rzecz naszego dobra oddelegowuje więcej obowiązków pracownikom i osobom, które z nim współpracują, a ja rezygnuję z niektórych zleceń dla wspólnego dobra i wspólnego czasu. Moje koty polubił   Trochę posunęliśmy się w czasie Więcej rozumiem, akceptuję. Zaczęliśmy rozmawiać o dzieciach. Mam wrażenie, że dopiero do tego dojrzewam. Wgląd w posty sprzed tak długiego czasu były ciekawą wycieczką w głąb siebie. Za co dziękuję. Tylu mi pisało, że jestem odklejona, odrealniona, że chcę nie wiadomo czego i nie znajdę, że się wywyższam- wtedy się przejmowałam. Teraz wiem, że to filtrowanie. Ja znalazłam. I życzę każdemu, by znalazł.

Pamiętam Cię Dużo książek, teoretycznej wiedzy... dużo mądrości. I pisali tak- przeczytaj mój drugi wątek.
Ale. Wydajesz osąd, surowy i krzywdzący osąd.
Po 9 letnim związku zawiązanym w bardzo młodym wieku, taki związek niemal tuż po uważam za sukces. Czemu podchodzisz do mnie z tezą? Czemu nie pytasz jak się czuję z określonymi kwestiami? A czuję dobrze. Odnowiłam i na nowo buduję od roku relację z dwojgiem braci, którzy mieszkają w Holandii. Poznali mojego partnera Nawet z siostrą próbujemy, choć ten temat jest trudniejszy. Kwestia taty dalej jest ciężka, tu nie ze wszystkim umiem sobie poradzić. Jako partnerka nie jestem atencyjna i roszczeniowa- rozumiem zobowiązania finansowe i zawodowe partnera, sama mam swoje zobowiązania. Wypracowaliśmy fajną codzienność pełną partnerstwa i równości, żadne nie czuje dyskomfortu, zaniedbań i niesprawiedliwości. Realizujemy swoje małe cele, swoje małe marzenia, cieszymy sobą. I okazało się, że jak u boku jest odpowiedni mężczyzna to i myśl o dziecku jest naturalna Chcę mieć dziecko i żyć z tym mężczyzną. On ma potrzebę formalizowania, ja nie. Mi wystarczyłby ślub humanistyczny, on chce cywilny. Połączymy to Jest tak wspaniała i ogromna wymiana, dużo śmiechu, czerpania... tak, są gorsze dni, kłótnie i tak dalej, ale to się wpisuje w ludzkie życie Już nie myślę o ludziach jak o czymś co ma mnie zadowalać i spełniać moje wizje i oczekiwania. Patrzę na partnera i myślę- dobrze, on tak ma, uszanuję to, znajdziemy rozwiązanie. Ja poszłam na przód. A ty dalej siedzisz i osądzasz i podchodzisz z tezą. Ja się rozwinęłam z umiejętnością przyznania do błędów i słabości i pogubienia, a ty?

JB jak zwykle „filozofuje”, lepiej nie reaguj i się nie przejmuj.
Fajnie, że tak się dograliście.
Powodzenia