Kłótnie w związku - temat zbiorczy

Nie lubię się kłócić, jednak spięcia się zdarzają i uważam to za naturalne, jako, że jesteśmy wszyscy istotami emocjonalnymi. Z mojej perspektywy nie wiem nawet, czy można nazwać to kłótnią. Jest to bardziej "wyłożenie kawy na ławę" i chęć wyjaśnienia sytuacji, co raczej finalnie powinno zbliżyć ludzi. Milczenie jest jednym z najbardziej toksycznych zachowań, które niszczą relację. Wielu ludzi ma problem z komunikacją i nie lubi niczego wyjaśniać, a zamiast tego woli zamieść pod dywan i iść dalej, niestety. Chyba zwłaszcza mężczyźni mają tendencję do odbierania wszystkiego jako atak, obwinianie, pretensje. W związku z tym rozmowy z nimi są trudne, zbytnio skupiają się na sobie i przez to nie dostrzegają perspektywy, i ogólnych potrzeb drugiej osoby. Tak czy inaczej ja zazwyczaj dążę do porozumienia, źle znoszę ciężką atmosferę.

Tu nie ma reguły, są pary kłócące się i żyją tak latami. Jeżeli twojej kobiecie brakuje emocji, będzie ich szukać. Będzie dążyć do kłótni o byle co.

Kłócące się pary nie muszą być patologią. Wbrew pozorom mogą się bardzo kochać. Ale musi być emocjonalna sinosoida. Wbrew pozorom wiele związków tak funkcjonuje.
Pisałem już o tym kiedyś. Ksiądz z sądu biskupiego mówił, że wiele par pomimo toczącego się unieważnienia ślubu, czy rozwodu seksuje się jakby się ledwo co poznali. Taki jest poziom emocji. Często do siebie wracają, bo kolejny partner za spokojny, za bardzo ułożony.

Lady Loka napisał/a:

Nie kłócimy się.

Czy to oznacza, że we wszystkim zawsze się zgadzacie? Czy może oznacza to, że jedno z Was po prostu tłumi w środku emocje, zamiast wyjaśnić/skonfrontować się?
Jak Ci się udało stworzyć związek, w którym się w ogóle nie kłócisz? Czy to po prostu w 90% sprawa związania się z niekonfliktową osobą?

JordanT napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Nie kłócimy się.

Czy to oznacza, że we wszystkim zawsze się zgadzacie? Czy może oznacza to, że jedno z Was po prostu tłumi w środku emocje, zamiast wyjaśnić/skonfrontować się?
Jak Ci się udało stworzyć związek, w którym się w ogóle nie kłócisz? Czy to po prostu w 90% sprawa związania się z niekonfliktową osobą?

Ludzie powinni rozmawiać na spokojnie, umjeć uargumentować swoje zdanie i odpuszczać tam, gdzie coś nie jest najistotniejsze na świecie.
.

Gosiawie napisał/a:

Ja rozwiazuje problemy rozmowa, znow partner nie jest zbytnio gadatliwy ale wszystko zmierza w dobrym kierunku

O to to, no i jak taki proces wygląda jeśli druga strona nie chce za bardzo rozmawiać i rozbierać sporu na czynniki pierwsze?

btw ja właśnie dzisiaj rano dostałem wiadomość od lubej, że cieszy się, że wczoraj wszystko wyjaśniliśmy i że jest jej teraz o wiele lepiej. To fajny dowód na to, że czasami po prostu trzeba się zderzyć, ale w dobrej wierze. Chociaż nawiązanie dialogu też mi trochę wczoraj zajęło.

Wszystko zależy od konkretnych okoliczności zaistniałej sytuacji.
Ja jestem z natury bardzo spokojny i opanowany, ale też stanowczy i konsekwentny. Jeśli moja partnerka robi coś celowo, a rozmawialiśmy już o tym wielokrotnie i ona robi to nadal, to potrafię być bardzo nieprzyjemny, a nasze kłótnie są gwałtowne i że tak powiem nie pierdolimy się wtedy w tańcu. Kończy się to różnie. Czasem godzimy się od razu udając, że nic się nie wydarzyło, a czasem jesteśmy na siebie tak wkurwieni, że nawet nie mamy ochoty na siebie patrzeć i trwa to też różnie, niekiedy pół dnia, a niekiedy tydzień, bo żadne pierwsze się nie odezwie, takie już zjebane charaktery.
Ale bywają sytuacje takie jak na przykład dzisiaj, że już od progu na mnie syczała o jakieś tam gówno jak tylko mnie w drzwiach zobaczyła. Zignorowałem, to po chwili znowu coś tam na mnie fuknęła. Za trzecim razem złapałem ją w pół, przyciągnąłem do siebie i warknąłem tylko - zaraz się pożremy i na chuj, co ja ci zrobiłem kobieto, przecież cały dzień mnie nie widziałaś - pocałowałem w czoło i puściłem oddalając się w kierunku łazienki. Po umyciu i wyjściu, na stole czekał ciepły obiad, dwa nakrycia i kiedy zaczęliśmy jeść jak gdyby nigdy nic, opowiadając sobie co tam u kogo w pracy się wydarzyło, wyciągnąłem od niej w końcu dlaczego ma dzisiaj taki parszywy nastrój. Potem poszliśmy z psem na długi spacer trzymając się za ręce jak zawsze, choć ja już mam 50 lat, a ona 40, a po spacerze zrobiliśmy sobie po drinku, włączyliśmy serial na netflixie, ja kręciłem jej loki jak zwykle, a ona wtulona we mnie od razu usnęła jak zwykle. Zawsze usypia jak tylko zacznę się bawić jej włosami, tak już po prostu ma.
Mogliśmy się dzisiaj pokłócić, być może nawet bardzo, pójść spać osobno obrażeni i jutro dalej ciągnąć ten cyrk czy przez kolejne dni, bo mieliśmy już takie akcje i to dosyć często od samego początku naszej znajomości, ale z czasem chyba już oboje mniej więcej umiemy rozpoznać, kiedy po prostu nie warto i dzisiaj był właśnie taki dzień, że ja nie dałem się sprowokować, a ona odpuściła i nie ma w ogóle tematu. 
Zauważyłem też u niej pewne zmiany w zachowaniu po tym jak już się pogodzimy. Przeważnie to ja wychodzę z inicjatywą jako ten starszy, mądrzejszy i bardziej doświadczony, pisząc do niej wiadomości w których obszernie tłumaczę i objaśniam, dlaczego powiedziałem to czy tamto albo zachowałem się tak a nie inaczej. Co moim zdaniem było nie tak z jej strony i jak ja się z tym czuję albo co jej zdaniem ona by zrobiła i jak by się poczuła będąc na moim miejscu. Oczywiście jej pierwsza reakcja, to zwykle odwracanie kota ogonem, że wcale nie było tak jak ja to teraz opisuję, ewentualnie bagatelizowanie moich argumentów i pieprzenie od rzeczy o sprawach trzeciorzędnych bez żadnego znaczenia. Ale potem jak już rozmawiamy w domu o tym co się wydarzyło i dlaczego się wydarzyło, coraz częściej ostatecznie przyznaje mi rację i po przemyśleniu sama nie wie co by zrobiła będąc mną, ale na pewno czułaby się z tym chujowo, dlatego rozumie i postara się to czy tamto zmienić albo tego czy tamtego więcej nie robić. I o dziwo to działa, więc...
Dobra kłótnia nie jest zła, pod warunkiem, że jest konstruktywna dla obu stron i prowadzi do poprawienia jakości relacji. Przypierdalanie się o głupoty, fochy, dąsy i kręcenie maszynką do wytwarzania problemów z dupy, żeby coś się działo, a przy okazji pokazanie drugiemu kto rządzi i kto więcej może, na mnie akurat nie działa i na ten temat też już rozmawialiśmy podczas poznawania siebie i swoich historii na samym początku, kiedy ona mi opowiadała jak faceci jedli jej z ręki, a ona z nimi robiła co chciała, do czasu aż ją zaczęło to nudzić i w końcu ich zostawiała, a ze mną wszystko jest inaczej, bo wiem jak ją sobie ustawić i nie liżę jej dupy jak wszyscy pozostali i chyba właśnie tym najbardziej jej imponuję jako mężczyzna. To są jej własne słowa w które jestem w stanie uwierzyć, bo niby czym podstarzały 50 letni dziad, może imponować lasce młodszej o dekadę, która w swoim życiu miała, robiła i widziała już wszystko, przecież nie kutasem, bo znam jej związkową przeszłość i nie jestem jej pierwszym, ani piątym, ani pewnie dziesiątym z którym się bzykała.

Uleganie kaprysom partnera, to najkrótsza droga do całkowitej utraty szacunku jego do nas i nas do siebie samych.
Nie można zawsze przyznawać komuś racji, kiedy czujesz wewnętrzny konflikt z własnymi przekonaniami czy zasadami.
Partner to wyczuwa, odbiera jako twoją słabość i traktuje Ciebie jeszcze gorzej, będąc przekonanym, że Tobie zależy bardziej.
Nic dobrego w takim związku już Cię nie czeka, bo będzie tylko gorzej, a rozstanie to jedynie kwestia czasu.
Ale też nie można być upartym osłem, ślepo zapatrzonym w czubek własnego nosa i żyć w przekonaniu, że wszechświat istnieje tylko po to, aby kręcić się wokół mojej dupy i każdy ma robić to co ja chcę, bo taka postawa jeszcze szybciej zniechęca do trwania w relacji z kimś takim i jeśli nie jesteś Królową Angielską ani nawet perskim księciem, a zachowujesz się jakbyś był czy była, to też taki związek wisi na włosku, który w każdej chwili może po prostu jebnąć przez zmęczenie materiału

JordanT napisał/a:

Gosiawie napisał/a:

Musialam przypominac, ze klotnia do niczego nie prowadzi, ze rozmowa jest teraz potrzebna.
On na poczatku oburzal, potem myslal i w koncu przemyslal. Zdarzalo/y sie i teraz. Ludzie musza sie dotrzec, my mamy juz duzo lat i kazdy mial inne przyzwyczajenia w zwiazkach. Kazdy ma inny charakter i temperament to tez wiele zmienia.

Widzę, że jesteś cierpliwa i wyrozumiała. Ja się teraz tego uczę. Ja niestety przez jakiś czas błędnie interpretowałem tę ciszę z drugiej strony. Wiesz, wydawało mi się to uciekaniem od problemu, a tak naprawdę ona musiała mieć pół godzinki dla siebie, ostudzić się, pomyśleć i można wracać do rozmowy. Ja niestety mam spore problemy, żeby w tym czasie zachować spokój, ale uczę się. Ale schemat taki sam: oburzenie/obraza majestatu potem cisza od kwadransu do godziny i można już naprawiać.

No "niestety" zeby zyc w zgodzie nalezy sie dostosowac (oczywiscie nie calkowicie ulegac), a przede wszystkim szanowac sie, jesli ludzie sie szanuja, to uwazaja na slowa, przynajmniej tak jest w moim odczuciu.

JuliaUK33 napisał/a:

Gosiawie napisał/a:

No "niestety" zeby zyc w zgodzie nalezy sie dostosowac (oczywiscie nie calkowicie ulegac), a przede wszystkim szanowac sie, jesli ludzie sie szanuja, to uwazaja na slowa, przynajmniej tak jest w moim odczuciu.

Ja sie dostosowac moge jak mnie to pasuje i wiem  ze przyniesc mnie to jakies korzysci. W innym wypadku to do mnie sie partner kazdy musial by dostosowac

bardziej kompromis mialam na mysli

No tak kompromis z zaznaczeniem, ze ten kompromis przyniesie mi korzysci,  tak wiem jestem egoistka, ale lepiej tak niz cale zycie sie poswiecac

Jack Sparrow napisał/a:

JuliaUK33 napisał/a:

No tak kompromis z zaznaczeniem, ze ten kompromis przyniesie mi korzysci,  tak wiem jestem egoistka, ale lepiej tak niz cale zycie sie poswiecac

Musimy jakieś 'rady ciotki Julki' zebrać do kupy i wydać. Mama na etacie 'szlachta nie pracuje' dzieli się złotymi myślami pomieszkując kątem u koleżanki po tym jak wychwalany pod niebiosa partner muzułmanin ożenił się za jej plecami.

Juz nie mieszkam u kolezanki.  Dostalam juz mieszkanie z urzedu... a co do zlotych mysli to prawda,wiele ludzi moglo by korzystac z moich rad

JuliaUK33 napisał/a:

Jack Sparrow napisał/a:

Musimy jakieś 'rady ciotki Julki' zebrać do kupy i wydać. Mama na etacie 'szlachta nie pracuje' dzieli się złotymi myślami pomieszkując kątem u koleżanki po tym jak wychwalany pod niebiosa partner muzułmanin ożenił się za jej plecami.

Juz nie mieszkam u kolezanki.  Dostalam juz mieszkanie z urzedu... a co do zlotych mysli to prawda,wiele ludzi moglo by korzystac z moich rad

xD

klipozor, zajebiście to opisałeś, dzięki wielkie

xD

klipozor, zajebiście to opisałeś, dzięki wielkie

Jack Sparrow napisał/a:

JuliaUK33 napisał/a:

No tak kompromis z zaznaczeniem, ze ten kompromis przyniesie mi korzysci,  tak wiem jestem egoistka, ale lepiej tak niz cale zycie sie poswiecac

Musimy jakieś 'rady ciotki Julki' zebrać do kupy i wydać. Mama na etacie 'szlachta nie pracuje' dzieli się złotymi myślami pomieszkując kątem u koleżanki po tym jak wychwalany pod niebiosa partner muzułmanin ożenił się za jej plecami.

ja mysle, ze to gimbaza zabawia sie w przerwach miedzy kartkowkami:))

Jack Sparrow napisał/a:

JordanT napisał/a:

xD

klipozor, zajebiście to opisałeś, dzięki wielkie

Pomyliłeś albo osoby, albo cytaty.

'xD' dla Julki, która Tobie odpisała

reszta dla klipozora, który pisał kilka postów wyżej, nie chciało mi się ponownie przeklejać quotów

Julka, a tak na serio, to zamierzasz jeszcze się z kimś wiązać? Myślisz, że z tym bojowym, binarnym charakterem dasz radę stworzyć dobry związek?
Pytam ze szczerej ciekawości. Bo z całym szacunkiem, ale sporo się Ciebie naczytałem i stwierdzam, że na bank bym się z Tobą pokłócił przy pierwszej lepszej okazji

Jack Sparrow napisał/a:

JordanT napisał/a:

xD

klipozor, zajebiście to opisałeś, dzięki wielkie

Pomyliłeś albo osoby, albo cytaty.

'xD' dla Julki, która Tobie odpisała

reszta dla klipozora, który pisał kilka postów wyżej, nie chciało mi się ponownie przeklejać quotów

Julka, a tak na serio, to zamierzasz jeszcze się z kimś wiązać? Myślisz, że z tym bojowym, binarnym charakterem dasz radę stworzyć dobry związek?
Pytam ze szczerej ciekawości. Bo z całym szacunkiem, ale sporo się Ciebie naczytałem i stwierdzam, że na bank bym się z Tobą pokłócił przy pierwszej lepszej okazji