Miłość czy obsesja? RATUNKU

Wiesz Agnieszko moja historia jest podobna troszkę..Ja poznałam rownież5 lat temu chłopaka i od 1 chwili się zakochałam.co prawda nie w szkole ale w mojej miejscowości,akurat wtedy był na wakacjach u siebie w domu(studiował w krakowie)starszy 9 lat ode mnie.Jego coś do mnie ciągnęło i bardzo szybko się poznaliśmy. Wyznałam po pewnym czasie swoje uczucia ale on nie chciał być ze mną. Cierpiałam i odrzucałam każdego chłopaka,który się pojawił. Nawet zgodziłam sie na wolny związek z nim  bez zobowiązań z tej miłości ale wiedziałam,że nie ma to sensu bo on i tak nie pokocha mnie..Dałam szanse po ponad 3 latach innemu chłopakowi bo wydawał sie w porządku,mądry i wogóle zależało mu- pomyślałam,że to szansa dla mnie,że nie bd przynajmniej sama chociaż myślami byłam z tamtym.Jednak los spłatał figla i M mnie zostawił a chłopak, z którym tak bardzo chciałam być,pokochałam od 1 chwili sam zaczął szukać kontaktu ze mną, tęsknił i narodziło się uczucie-spróbowaliśmy i od ponad roku jesteśmy razem:))
też czekałam że sie odezwie, każdy sygnał na komórce traktowałam jak coś wspaniałego...miałam nawet w końcu taką obawę,że to jakaś obsesja,nie wiedziałam co czułam że kocham kogoś,kogo nawet przecież nie znałam...

Wiesz na pewno nie poradzę Ci,żebyś nie myślała, zapomniała tj mi doradzały koleżanki...tak się nie da,to jest w środku i tkwi,bez naszego wpływu...Jeśli masz z tym chłopakiem jakiś kontakt to staraj się
z nim poznać, szukaj okazji do spotkania,rozmowy(nawet nie wiesz co ja potrafiłam robić żeby tylko go zobaczyć,żeby o widział mnie)Zobaczysz z czasem czy jego do Ciebie ciągnie, czy daje jakiś znak..postaraj się o odrobinę dystansu, ja nie miałam i długo cierpiałam z tego powodu.Zrób coś co damu domyślenie, zaproś na dyskotekę czy jakąś impreze, może wiesz czym on się interesuje może to bd coś co Was zbliży...
5lat to bardzo dużo czasu, może okazać sie że jednak nie ułoży sie tak,że bd razem-nie warto tracić czasu ja po tych 4 latach to zrozumiałam odpuściłam i teraz jednak jesteśmy razem.
Od razu jak przeczytałam Twój post czułam,że mamy podobną historię, wiem co ja przeżyłam przez ten czas dlatego ogromnie życzę Ci cierpliwości i szczęścia. Trzymam kciuki, żeby ta sytuacja sie rozwiązała pozytywnie dla Ciebie:)pozdrawiam

Daleko mieszka od Ciebie? Może wpadnij na niego kiedyś. Z uśmiechem sie przywitaj, zapytaj co słychać? zagaj jakąś rozmowę i może zaproś go na ciastko, czy coś innego.
Nie czekaj zanim on zagada, sama wymierz w niego z gadką ;*