Witajcie,
rozstałem się z dziewczyną blisko 2 miesiące temu po prawie trzech latach, bo dostałem rozterek (czy to ta, czy ją kocham). Myślałem nawet o oświadczynach
Jednak myślę o niej cały czas, chciałbym żeby było jak dawniej między nami nawet jak to było przyzwyczajenie którego tak się bałem.
Nie chcę iść do przodu z kimś innym, bo wiem że nikt nie będzie nią.
Czuję, że nie umiałbym pocałować kogoś innego, ostatnio widząc się chciałem to zrobić, ale zahamowałem się, bo bałem się że te rozterki wrócą i miałem rację.
Paraliżuje mnie strach, że to nie miłość i oboje będziemy znowu cierpieć. Że się nie uda. Jak zmienić to myślenie?
Odszedłem żeby zatęsknić a ja szybko nauczyłem się ponownie życia w samotności i braku jej wiadomości.
Psycholog powiedział mi, że jest we mnie dużo sprzeczności i spytał dlaczego utożsamiam brak tęsknoty za kimś i lekkie przyzwyczajenie z brakiem miłości - to zasiało we mnie trochę wątpliwości.
Gdy zaczynam ją zapominać w głowie rozpaczliwie próbuję zrobić wszystko aby w niej została.
Ona dalej mnie kocha i chciałaby to naprawić.
Pytanie - jak to zrobić?
Dalej nie jestem pewien swoich uczuć do niej, ale chciałbym to wszystko przywrócić do wcześniejszego stanu.
To dobra osoba, poznaliśmy się w sieci i zaczęło się od długich rozmów, oparło się to wszystko na przyjaźni.
Jakaś metoda małych kroków? Pomóżcie.
