Czy partnerzy są odbiciem naszych rodziców?

Witam
Nie wiem czy jestem odbiciem swojego tescia, ale jedno wiem na pewno mam mnostwo wad ktore odziedziczylem po ojcu, ktore teraz sprawiaja mi duzo problemow w zyciu. Dlatego zanim zdecydujecie sie na slub dziewczyny popatrzcie na ojcow waszych wybrankow i zapytajcie same siebie czy chcecie zeby wasz facet tez byl taki. Moja zonka rowniez jest odbiciem częsciowym swojej matki itd. Kazdy dziedziczy jakies cechy po swoich rodzicach ale niektorych pózniej bardzo ciezko jest sie pozbyc.

hej, u mnie do dziewczyny mówi się "spójrz na potencjalnego teścia, bo to Twój mąż za dzieścia lat". I wiecie, kiedyś śmiałam się z tego, ale teraz cóż, to prawda. teścia miałam fajnego również z humorami, dokładnie jak mój dzisiejszy obraz męża, choć wtedy tego nie było widać. Co do moich rodziców, to zawsze od nastolaki chciałam parę rzeczy robić inaczej niż moja mama. Ciągle się na tym skupiam, bo moja mama niestety trochę przegrała w swoim życiu, więc to moja ambicja tego nie zaniedbać. I mimo, że jest wykształcona kobietą, aktywną i w ogóle, to staram się nie powielać w niektórych sprawach jej zachowania, aby nie zapłacić takiej ceny. I powiem Wam, że tak mi się to spodobało, ze mnie to wciąż nakręca. Nie wszystko mi się udaje, ale nie narzekam, a mama mnie podziwia za moją siłę.
pozdrawiam serdecznie

Ja raczej słyszę wersję "spójrz na teściową, bo taką będziesz mieć żonę"

Szczerze mówiąc ciężko mi porównać narzeczonego i mojego ojca. Na pierwszy rzut oka diametralnie się różnią. Ale jak się dłużej zastanowić... obydwoje mają wielką cierpliwość do innych i... nic innego nie przychodzi mi do głowy Tak więc chyba jednak słabo z szukaniem kogoś na wzór W ogóle moi rodzice to zapaleni sportowcy (obydwoje całą młodość trenowali lekkoatletykę), a ukochany to ich totalne przeciwieństwo Jeżeli jeszcze lubi latem pograć cobie w siatkówkę lub popływać na basenie, tak wszelakie zawody kompletnie go nie interesują i bardzo słabo zna się na teorii i wszelakich zasadach

Nie wiem czy jestem jakoś podobna do przyszłej teściowej, ale do babci ukochanego to i owszem Często nas porównuje i mówi, że mamy takie same poglądy, zachowania lub jakieś dolegliwości

Jeśli powiedzenie agileo się sprawdza, to ja już się bardzo cieszę Mój teściu to jest taki, że ho ho, przystojniacha niezły

A ja muszę się szczerze przyznać, że charakterem jestem zdecydowanie bliższa mojemu tacie, mama jest ode mnie stanowczo spokojniejsza, mniej wymagająca od życia i przyjmująca wszystko takie jakim jest- czyli moje totalne przeciwieństwo. Teściowej niestety nie miałam możliwości poznać, więc nie mogę ocenić czy mam choć jedną z jej cech. Jeśli natomiast przyjrzeć się mojemu mężowi to jest bardzo podobny do własnego ojca, choć na szczęście nie odziedziczył po nim luzackiego podejścia do życia i kilku innych brzydkich przywar. Za to na pewno starał się przełożyć do naszego domu model małżeństwa swoich rodziców. I bardzo dużo czasu i wysiłku kosztowało mnie przekonanie go, że to była kompletna porażka i pomyłka. Tak więc u nas stwierdzenie, że jesteśmy podobni do rodziców mimo wszystko jednak się nie sprawdza.

A ja do swojej mamy podobna charakterem nie jestem raczej do ojca mam mało cierpliwaści i nie wszystkich potrafię zaakceptować a tak też postępuje mama mojego faceta więc jakies podobieństwo chyba jest?no nie wiem ale za to mój S to odbicie i do tego identyczne swojego ojca jak oglądałam zdjęcia jego ojca sprzed 20 lat to bym ich nie rozróżniła, nie dośc że ten sam charakter to jeszcze wygląd.

Rzeczywiście, kiedy się nad tym zastanawiam, cenię sobie w mężczyznach te cechy, które niewątpliwie ma mój ojciec. Mój tata jest osobą bardzo upartą, stanowczą, ale to właściwie on otwierał mnie na świat, na muzykę, wyrabiał gust muzyczny i w dużym stopniu formował światopogląd. Może z tego powodu nigdy nie umiałam się związać z facetami, którzy nie mogli mnie niczego nauczyć, nie pokazali czegoś nowego (nie w sensie materialnym rzecz jasna ) albo - nie daj Boże - nie mieli własnego zdania.

Druga strona tej monety jest taka, że jestem skórą zdjętą z ojca. Kompletnym przeciwieństwem mojej mamy, która jest raczej "słabszą płcią" i ma w sobie ogromnie wiele (nad)wrażliwości.
Co ciekawe, mojego ojca nie było przez kilka lat w moim życiu - a jednak nie mając z nim kontaktu, podobnie jak on zawsze powtarzałam, że chcę być samodzielna, niezależna, że "zrobię sama". W szkole byłam przewodniczącą samorządu - jak kiedyś mój tata. Miałam na pieńku z niektórymi nauczycielami za "otwarte wyrażanie własnego zdania"... I to też mojemu ojcu wydaje się dziwnie znajome

Teraz trochę wyłamałam się z tej reguły wybierania kopii ojca, bo wydaje mi się niekiedy, że mój Adam ma z nim wspólne tylko dwie rzeczy - samodzielność i mnie

tak chcę faceta o podobnym charakterze do mojego taty. póki co ani jeden nie był podobny dlatego może moje związki się rozpadały. bo ciągle czegoś mi jednak brakowało. jak nie bezpieczeństwa to czułości to rozmawiania to zainteresowania to wspólnych celów do realizowania itp.
oczekuje partnerstwa i WZAJEMNEGO oddania i dbania o związek a nie że ja ciągle daje.......
mój tata jest taką właśnie osobą. bardzo dba o mamę i jak już kiedyś wspomniałam, razem urządzają sobie wycieczki kupuje jej kwiaty bez okazji za to że jest (ale nie tak często), i oglądając tv musi ją trzymać albo za rękę albo za kolano, jak on to mówi wtedy czuje się bezpieczny i spokojny

Myślę, że z wyjątkiem sytuacji patologicznych (wychowanie w rodzinie dysfunkcyjnej) każdy szuka w swoim przyszłym partnerze tego, co znane. W końcu to w domu rodzinnym poznaje model roli kobiety i model roli mężczyzny. Nie chcę przez to powiedzieć, że pragnie za żonę kopię swojej matki, albo za męża dokładne odwzorowanie ojca. Ma w sobie obraz "przesiany", to znaczy zachowuje to, co mu w rodzicu odpowiada i za co go kocha, a odrzuca wszystko to, co go drażni i denerwuje. Ja, na przykład, jestem równie energiczna, jak moja teściowa, chętnie organizuję wyjazdy, spotkania etc., ale ZNACZNIE mniej gadam Słowotoku swojej matki mój ślubny nie cierpi organicznie!
Mówi się, że każdy szuka swojej drugiej połówki, czyli tak, jakby dopełnienia siebie. Być może jest tak, że nawet nie uświadamiamy sobie, w jak dużym stopniu nasza brakująca połówka jest zdeterminowana przez nasze pochodzenie, wychowanie, rodzinne wzorce.